สามเดือนก่อน…
เกรสเอนกายพิงพนักโซฟาในห้องรับแขก ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องไปที่แฟ้มเอกสาร นักสืบคนเดิมที่เธอเรียกใช้บริการมาแล้วหลายเดือนนำมันส่งให้เธออย่างใจเย็น เกรสใช้ปลายนิ้วเรียวค่อย ๆ เปิดอ่านรายละเอียดทีละหน้า แต่ละรูปถ่ายและรายงานการติดตาม คือข้อมูลที่ขุดคุ้ยขึ้นมาใน่สองสามเดือนที่ผ่านมา
"นี่คือข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับคุณ 'โรส' ตามที่คุณเกรสให้ผมตามสืบ" นักสืบวัยกลางคนเอ่ยเสียงเรียบ "ผมพบว่าเธอมีความสัมพันธ์บางอย่างกับ ดร. เบล เบลลิณี พิพัฒกาล"
เกรสเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะพลิกหน้าถัดไป ในภาพเป็หญิงสาวสองคนกำลังยืนอยู่ด้วยกัน โรสกับเบล... สายตาของโรสที่มองเบลมันไม่ใช่สายตาของคนที่มองเพื่อนหรือคนรู้จักทั่วไป แต่มันเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์
"ความสัมพันธ์บางอย่างที่ว่ามันหมายความว่าไง?" เธอถามเสียงเรียบ
" ทุกวันสำคัญ เช่น วันเกิดของ ดร.เบล วันวาเลนไทน์ วันครบรอบระหว่างสองคน วันปีใหม่ หรือแม้แต่วันคริสต์มาส คุณโรสจะส่งช่อกุหลาบสีขาวให้เธอเสมอ อีกทั้ง่สองสามเดือนมานี้ คุณโรสดักรอเจออีกฝ่ายอาทิตย์ละอย่างน้อยหนึ่งถึงสองครั้ง" นักสืบอธิบาย "ส่วนช่อดอกไม้เธอทำแบบนี้มาแล้วสองปี…ไม่เคยขาด"
เกรสพลิกไปหน้าถัดไป มีรูปถ่ายจากกล้องวงจรปิดของร้านดอกไม้ที่โรสไปใช้บริการเป็ประจำ มันเป็ร้านหรูหราที่รับจัดดอกไม้เฉพาะบุคคลสำคัญเท่านั้น โรสยืนเลือกดอกกุหลาบสีขาวอย่างพิถีพิถัน ก่อนจะให้พนักงานห่อด้วยกระดาษสีขาวและผูกริบบิ้นสีเงิน
"เธออาจแค่ไม่้าให้เบลลืมเธอไป" นักสืบกล่าว "เธอแค่รอเวลา... รอวันที่ตัวเองเป็อิสระ รอให้คุณวิเศษจากไป..."
เกรสหัวเราะเบา ๆ แต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน "ช่างน่าซาบซึ้งเสียจริง"
เธอปิดแฟ้มลง ความรู้สึกขุ่นเคืองในใจค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น โรสไม่เพียงแต่ทำลายครอบครัวของเธอ แต่ยังกล้ารอวันที่พ่อของเธอจะตายไปสะ… เพื่อให้ตัวเองกลับไปหาคนที่เธอรักอย่างเปิดเผยงั้นเหรอ?
ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก…
เกรสวางเอกสารทั้งหมดลงบนโต๊ะ หยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูภาพของเบลที่นักสืบส่งเอาไว้ให้ ภาพของอาจารย์สาวที่มหาลัยเดียวกันกับที่เธอกำลังเรียนอยู่ ช่างเหมาะเจาะอะไรขนาดนี้
เธอรู้ว่า... คนอย่างโรสต้องมีจุดอ่อน และตอนนี้เกรสเป็คนเดียวที่หาจุดอ่อนนั้นเจอ
เธอจะทำให้เบลเป็ของเธอ นั่น ไม่ใช่เพราะความรัก…
แต่เพราะเธอจะใช้ 'ความรักของเบล' ทำลายโรสให้พังยับเยินทั้งเป็
เธอไม่ได้้าแค่ทำให้โรสเ็ป แต่ต้องเป็ความเจ็บที่ทรมานที่สุด ความรู้สึกที่เหมือนถูกเฉือนหัวใจช้า ๆ ทีละนิด ให้เฝ้ามองสิ่งที่รักที่สุดถูกพรากไปต่อหน้าต่อตา แต่ตัวเองกลับทำอะไรไม่ได้เลย
เบล... จะต้องกลายเป็เครื่องมือแก้แค้นที่สมบูรณ์แบบที่สุดของเธอ
เกรสเอนตัวพิงโซฟา ขาข้างหนึ่งไขว่ห้าง มือเรียวหมุนแก้วไวน์ในมือ แผนการเริ่มก่อตัวขึ้นในหัว เบลเป็คนแบบไหนกันนะ?
ได้ข่าวว่าเป็อาจารย์ที่ขึ้นชื่อเื่ความดุ…ผู้หญิงแบบนี้ถ้าถูกทำให้หวั่นไหวขึ้นมา จะเป็ยังไงนะ?
เกรสยิ้มมุมปาก ฉันจะทำให้เธอหลงฉันเอง ดร. เบลลิณี
เธอจะทำให้โรสต้องมองดูด้วยความเ็ปแบบที่ไม่มีวันลืม
***
‘ก๊อก ก๊อก…’
เบลเงยหน้าขึ้นจากเอกสารทันทีที่ได้ยินเสียงเคาะประตู
‘ใครอีกล่ะ?’ เธอคิดในใจ ก่อนที่ประตูจะเปิดออก และใบหน้าของหญิงสาวร่างเล็กคนหนึ่งก็โผล่เข้ามาพร้อมรอยยิ้มสดใส
“สวัสดีค่ะพี่เบล”
มินนี่... รุ่นน้องที่น้องพลอยฝากฝังให้เธอช่วยดูแล วันนี้มาในชุดสูทลำลองดูสบายตา
“พี่เบลคะ ห้องทำงานของมินอยู่ถัดจากพี่ไม่ถึงสิบห้องเอง เราต้องได้เจอกันบ่อยแน่เลย” เธอบอกพร้อมหัวเราะ
เบลพยักหน้ารับแบบไม่ใส่ใจนัก “อืม”
“ว่าแต่... วันนี้พี่เบลมีอีกสอนมั้ยคะ?”
เบลละสายตาจากเอกสาร “ไม่มีแล้ว”
“ดีเลย! มินก็ไม่มีสอนแล้วเหมือนกัน” มินว่าพร้อมยิ้มกว้าง “ไปกินกาแฟด้วยกันไหมคะ?”
เบลเงียบไปครู่หนึ่ง เธอไม่ใช่คนที่ชอบออกไปสังสรรค์กับใครเท่าไหร่ แต่พอคิดว่าน้องพลอยอุตส่าห์ฝากฝังรุ่นน้องคนนี้ไว้กับเธอ แค่พาไปดื่มกาแฟสักแก้วก็คงไม่เป็ไร
“…ก็ได้ ไปสิ”
“เย้! งั้นไปกันเลยค่ะ” มินตาวาว ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไปพร้อมเบล
***
เบลกับมินเดินเข้าไปในร้านกาแฟเล็ก ๆ ที่ตกแต่งสไตล์มินิมอล บรรยากาศเงียบสงบ เหมาะแก่การนั่งพูดคุยหรือนั่งทำงาน่บ่าย
"พี่เบลมาที่นี่บ่อยเหรอคะ?" มินถามพลางมองรอบร้าน
"ไม่บ่อยหรอก" เบลตอบเสียงเรียบ เดินไปสั่งอเมริกาโน่เย็นตามปกติ
“เราไปนั่นตรงนั้นกันเถอะค่ะ ติดหน้าต่างด้วย” มินนี่เอ่ยชวนนั่งเล่นที่มุมหนึ่งของร้านกาแฟ
‘กริ่ง…’
เสียงกระดิ่งหน้าร้านกาแฟดังขึ้นพร้อมสายลมอ่อน ร่างสูงระหงของโรสก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มบาง แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความหมายที่ยากจะคาดเดา เบลที่กำลังนั่งอยู่กับมินเงยหน้าขึ้นมอง รู้สึกถึงแรงกดดันที่ก่อตัวขึ้นเมื่ออีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้
"เบล" โรสพูดเสียงนุ่ม พลางปรายตามองมินนี่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
มินนี่เหลือบมองเบล รู้สึกถึงบรรยากาศแปลก ๆ ที่ปกคลุมไปทั่วโต๊ะ โรสยังคงมองเธอด้วยแววตาที่ประเมินราวกับเธอเป็สิ่งแปลกปลอมในที่แห่งนี้
"พอดีฉันมีเื่สำคัญต้องคุยกับเบล... คงไม่เป็ไรใช่ไหมคะ ถ้าจะขอยืมตัวสักครู่" โรสกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่ฟังดูเด็ดขาด
มินนี่ลังเล มองหน้าเบลเพื่อรอการตัดสินใจ เบลเองก็รู้สึกได้ว่าโรสจงใจทำให้มินนี่อึดอัด แต่สุดท้ายมินนี่ก็ลุกขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
"ไม่เป็ไรค่ะ ฉันว่าจะกลับพอดีเลย"
เธอพูดแค่นั้นก่อนจะเดินออกไป ทิ้งให้เบลกับโรสนั่งอยู่ด้วยกัน
อีกด้านหนึ่งของกำแพง…
เกรสยืนพิงกำแพงนอกร้านกาแฟ เธอจับจ้องทุกอากัปกิริยาของโรสอย่างไม่ให้คลาดสายตา เธอเลือกโต๊ะด้านนอกร้านที่มีเพียงกำแพงกั้น ซึ่งหน้าต่างดันเปิดกว้างพอจะได้ยินเสียงสนทนาจากข้างใน แม้จะไม่ได้ชัดเจนนัก แต่ก็เพียงพอให้เธอจับใจความได้
"วันนี้ไม่มีสอนหรอ?" โรสเอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบไปครู่หนึ่ง
เบลถอนหายใจ ไม่ได้ตอบโต้คำพูดนั้น โรสจึงเริ่มบทสนทนาด้วยเื่ทั่วไป ถามไถ่เกี่ยวกับงานของเบล พูดถึงมหาวิทยาลัย และแม้กระทั่งเล่าถึงสถานที่ที่เธอเคยไป่ปีที่ผ่านมา ราวกับ้าจะรักษาบทสนทนาให้นานที่สุด
"เบล... ยังจำร้านกาแฟที่เราชอบไปที่เชียงใหม่ได้ไหม?"
เบลชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ตอบ โรสยิ้มก่อนจะพูดต่อ
"เราแค่คิดถึง่เวลานั้นน่ะ... ไม่คิดเลยว่าเวลาจะผ่านไปเร็วขนาดนี้"
เบลเงียบอีกครั้ง เธอพยายามข่มอารมณ์ตัวเองไม่ให้หลุดออกมา โรสยังคงจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหมาย ก่อนที่เธอจะโน้มตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิม
"เบล... เธอรอเราหน่อยนะ"
คำพูดนั้นทำให้เบลต้องเงยหน้าขึ้นมองโรส ทั้งคู่สบตากันอย่างจริงจัง
"โรสจะทำทุกอย่างให้เราได้กลับมาอยู่ด้วยกัน เบลก็รู้ว่าเราไม่มีวันลืมเบล"
เบลถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะเอนตัวไปด้านหลังพิงพนักเก้าอี้
"โรส..." เบลเอ่ยชื่ออีกฝ่ายช้า ๆ "เธอคิดว่าฉันจะเสียเวลารอเธออีกเหรอ?"
โรสเม้มริมฝีปากแน่นเล็กน้อย
"โรสรู้ว่าเบลเองก็ยังรู้สึก ไม่มากก็น้อย ไม่อย่างนั้นเบลต้องไล่เราเหมือนหมูเหมือนหมาไปแล้ว"
เบลส่ายหน้า ก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้า ๆ อย่างไม่รีบร้อน
"เธอคิดไปเองทั้งนั้น"
เกรสที่แอบฟังอยู่ข้างนอกร้านคลี่ยิ้มมุมปาก
เธอไม่รู้สึกแปลกใจเลยที่โรสยังไม่ยอมปล่อยเบลไปง่าย ๆ แต่สิ่งที่เธอสนใจมากกว่าคือท่าทีของเบล เธอดูจะไม่เล่นตามเกมของโรส เธอเริ่มมองเห็นโอกาสบางอย่าง และมันอาจเป็โอกาสที่เธอจะใช้เพื่อจัดการโรสได้
เบลวางแก้วกาแฟลงกับโต๊ะและลุกขึ้นยืน
"โรส ฉันมีงานต้องทำ ไม่ว่างมาฟังเื่ไร้สาระ"
เบลพูดจบก็หันหลังเดินออกจากร้านโดยไม่หันกลับมามองอีก โรสได้แต่มองตามร่างของเบลที่เดินออกไปจากร้าน ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกสับสน
ด้านนอก เกรสยืนกอดอก มองโรสที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ภายในร้านด้วยแววตาเ็า
"เธอเองก็ไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ เหมือนกันสินะโรส..." เกรสพึมพำเบา ๆ
แต่เธอรู้ดีว่า ไม่ว่าโรสจะพยายามมากแค่ไหน เธอก็จะไม่ปล่อยให้โรสได้ทุกอย่างตามที่้าอีกแล้ว
--- To Be Continue —
By : The Bambie Calico
เล่มนี้จะมี E-BOOK เมื่อแต่งจบ สามารถติดตามฉาก 18+ ได้ใน ReadAWrite : The Bambie Calico
1K
![บันทึกสังเกตการณ์ของเฉ่าเหมย (บันทึกของเฉ่าเหมย เล่มต้น) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1718861637_28566276.webp)
