Pioneer Era

***แม่สาวนมติดลบ [ลิลลี่ออฟซิเดียน]

"ระ… รีบหนีออกจากที่นี่ก่อนเถอะ! "

แม่สาวกระต่ายดำพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแถมยังติดอ่าง

ยังมีพิษตกค้างอยู่ในร่างกายหรือดอง?

"มะ… มัวแต่ยืนมองบื้ออยู่ได้เจ้าค่ะ! "

แม่สาวกระต่ายหันหลังให้ฉันแล้วเริ่มวิ่งนำไปก่อนโดยไม่หันกลับมามองอีก

เหมือนว่าจะโดนเธอเกลียดเสียแล้ว

สงสัยคงจะยังโกรธเรื่องที่ฉันไปนวยหูกระต่ายเธอเล่นละมั้งดอง?

แต่ช่างเถอะ เอาไว้ค่อยเข้าไปขอโทษทีหลังแล้วกัน

จะว่าไป ฉันยังไม่รู้จักชื่อของเธอเลยแฮะ

“จริงสิ เธอชื่ออะไรหรือ? ฉันชื่อ [ลิลลี่ออฟซิเดียน] จะเรียกว่า [ลี่] ก็ได้นะ”

“...”

แม่สาวกระต่ายดำไม่ตอบฉันงะ

ทำเมินแบบนี้ เดียวฉันก็ร้องไห้ออกมาให้เห็นเสียหรอก!

“ซิก…”

“... [ทัวร์มาลีน-เอท] หรือจะเรียกข้าน้อยว่า [เอท] ก็ได้เจ้าค่ะ”

น้ำตาได้ผลด้วยละ!

ทัวร์มาลีน-เอท? เป็นชื่อที่ทำให้พาลคิดไปว่ายังมี [วัน] [ทู] [ทรี] อยู่ด้วยเลยนะเนี่ยดอง

ทัวร์มาลีน-เอท เพื่อนสาวที่เป็นชนเผ่าท้องถิ่นจากเผ่ามนุษย์สัตว์

หุ หุ หุ ทีนี้ฉันก็มีเพื่อนกระต่ายเอาไว้นวยเล่นเพิ่มมาอีกคนหนึ่งแล้วละ ดอง~

พวกเราวิ่งไปในเส้นทางคดเคี้ยวที่ถูกใยสีดำกางเอาไว้อย่างระมัดระวัง เลยทำให้เคลื่อนที่ได้ช้ามาก

แต่ยังวางใจได้อยู่ เพราะแถวนี้ไม่มีพวกมันอยู่เลยสักตัว

หากหันหลังกลับไปมอง ก็จะพบว่าไฟกองใหญ่ที่ฉันจุดในทางแยกเมื่อกี้กำลังโหมกระหน่ำรุนแรงขึ้นมากกว่าเดิม

เปลวไฟสีส้มกำลังลุกลามใหญ่ขึ้น รุนแรงขึ้น และส่งควันสีดำลอยขึ้นสูง

ควันหนาทึบลอยขึ้นไปบนบังแสงอาทิตย์ที่เคยส่องลอดผ่านรอยแยกของโถงเก็บอาวุธ จนทำให้พื้นที่บริเวณเมื่อกี้กลายเป็นสีดำมืดมิดไร้ซึ่งแสงสว่าง

แสงไฟเพียงหนึ่งเดียวของพื้นตรงนั้น จึงมีเพียงแค่แสงจากกองเพลิงที่ลุกไหม้

“นั่นมันอะไรกันดอง…”

ฉันรู้สึกได้ว่าท่ามกลางความมืดมีอะไรบางอย่างขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนไหวอยู่

ซึ่งฉันได้รับคำตอบของคำถามนั้นแทบจะในทันที

เปลวไฟที่ลุกไหม้ทำให้ฉันมองเห็นเงาที่เคลื่อนไหวเข้าไปใกล้

เจ้าสิ่งนั้นคือตัวจ่าฝูงที่เคยนอนขี้เกียจอยู่ใจกลางห้อง

ขาแมงมุมทั้งแปดกำลังยกร่างกายที่ยาวและหนาของมันให้ขึ้นสูงเหนือเปลวไฟ

ทั่วร่างกายของมันเต็มไปด้วยเกล็ดสีดำมันขลับ และมีท่อปล้องแมงมุมติดอยู่ตามขาทั้งแปด

มันใช้ร่างกายที่ยาวมากกว่าสามสิบเมตรและหนาเกือบห้าเมตรขดเป็นก้อนขนาดใหญ่เหนือเปลวไฟที่ลุกโชน แล้วล้มนอนทับลงไปใส่มัน

เปลวไฟขนาดยักษ์ดับมอดลงในทันทีที่ถูกมันทับ

ที่น่าตกใจคือเจ้าตัวจ่าฝูงไม่ได้แสดงความเจ็บปวดออกมาให้เห็นแม้แต่น้อย

ราวกับว่าความร้อนจากเปลวไฟเป็นได้เพียงแค่สิ่งที่น่ารำคาญใจเท่านั้น

หัวที่ชูขึ้นสูงของมันกำลังสอดสายตาไปทั่วบริเวณ

บางทีมันคงกำลังมองหาวายร้ายที่มาเผาบ้านของมันอยู่

พวกเราสองคนยืนนิ่งไม่ขยับเพราะกลัวว่าจะถูกเจอตัวเข้า

มันสอดสายตาอยู่ประมาณสิบวินาที ก่อนจะเริ่มอ้าปากกว้างเพื่อหาวออกมาอย่างขี้เกียจ แล้วนอนหลับลงไปทั้งอย่างงั้น

มีผิวที่แข็งแกร่งจนแม้แต่เปลวไฟร้อนแรงยังทำอะไรไม่ได้ มีขนาดตัวที่ใหญ่และยาวมากกว่าสามสิบเมตร…

ถ้าถูกมันหมายตาคงเอาตัวรอดยากแฮะ

“ยัยดอง--- เออ ข้าน้อยหมายถึงเธอนะ ตอนนี้รีบเร่งฝีเท้าก่อนเถอะ ข้าน้อยรู้สึกไม่ดีเลยเจ้าค่ะ”

“อืม~”

ฉันพยักหน้าตอบเธอ

ซึ่งดูเหมือนว่าเธอจะเดาถูกต้องเลยทีเดียวละดอง

ทำไมนะหรือ?

นั่นก็เพราะว่า---

“แว๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!! ”

พวกฉันกำลังถูกพวกมันไล่ล่าอยู่นะสิดอง!

พวกเราสองคนกำลังวิ่งหน้าตั้ง โดยมีฝูงสไปเดอร์-อาบอกวิ่งไล่ตามมาจากด้านหลัง

แล้วนี่ขอประท้วงหน่อยเถอะ กับเหยื่อแค่คนสองคนนี่ถึงกับต้องยกทั้งรังมาล่าเลยหรือยังไงกันเนี่ย!

“แสดงว่าที่ตัวจ่าฝูงสอดสายตาเมื่อกี้คือมองเห็นเราสินะ? ต้องขี้เกียจเบอร์ไหนถึงส่งแต่ลูกน้องมาไล่ล่าพวกเราเนี่ยดอง! ”

“พูดแบบนี้แปลว่าอยากถูกเจ้าสัตว์ประหลาดแบบนั้นไล่ล่าหรือยังไงเจ้าค่ะ! ”

“แบบไหนก็ไม่เอาทั้งนั้นดอง! ”

เสียงสับขาแมงมุมชวนขนลุกดังไล่ตามหลังราวกับเป็นเสียงของเครื่องกล

แกรก แกรก แกรก ดังประมาณเนี่ย~

พวกมันไม่ใช้วิธีการเลื้อยเหมือนงู แต่เดินเหมือนกับแมงมุมโดยใช้สี่ขายกตัวขึ้นสูง และใช้อีกสี่ขาสร้างสมดุลให้กับตัวเอง

เขี้ยวพิษกับลิ้นที่ใช้พ่นใยสีดำกำลังยื่นยาวออกจากปากที่อ้าออกกว้าง

*งับ! *

กรี๊ดดดด! ถูกกัดตูดแหว่งไปส่วนหนึ่งแล้วดอง!

อะ… ไม่สิ โดนแค่เนื้อผ้าแหว่งไปเองดอง~

ตูดลูกท้อผิวขาวเนียนไร้รอยแผลของฉันกำลังโผล่ออกมาสวัสดีโลกเพราะถูกเจ้างูตัวหนึ่งกัดเอาชายกระโปรงขาดไป

อืม… ลมเย็นดีแฮะ

“ยังจะทำหน้าระรื่นได้อีกนะเธอเนี่ย! ”

เอทบ่นใส่ฉันแล้วกระโดดตีลังกาพร้อมกับโปรยตะปูเรือใบทิ้งเอาไว้ด้านหลัง

ขาแมงมุมที่มีขนาดใหญ่จิ้มลงไปบนตะปูเหล่านั้นเต็มแรงจนพวกมันล้มระเนระนาดไปกลุ่มหนึ่ง

แต่คลื่นสีดำอันน่าขยะแขยงยังคงวิ่งไล่ตามมาต่อ

“เอท พวกมันจะพ่นใยมาแล้ว รีบมานี่เร็ว! ”

“อืม! ”

เอทรีบวิ่งมาอยู่ด้านหน้าของฉัน

ฉันใช้พลังของปีกภูติ รวบรวมมวลอากาศจำนวนมากมาก่อตัวเหนือหัว แล้วระเบิดมันออกเป็นคลื่นลมแรง

คลื่นระเบิดนั้นทำให้เส้นใยสีดำที่พ่นออกมาถูกพัดปลิวกระจายย้อนกลับไปหาพวกมันเอง

เส้นใยส่วนหนึ่งเข้าไปรัดพวกมัน และกลายเป็นสิ่งกีดขวางขนาดใหญ่

แต่สิ่งกีดขวางพวกนั้นทำได้แค่ถ่วงเวลา

ขาแมงมุมทำให้พวกมันไม่ต้องสนใจว่าสิ่งกีดขวางนั้นคืออะไร สิ่งที่มันทำก็มีเพียงแค่เสียเวลาปีนป่ายข้ามมาเท่านั้น

“หน่อย งั้นแบบนี้ลองเจอ [ระเบิดตดภูติ] หน่อย! ”

“มันคืออะไรละนั่น!?! ”

ฉันตอบคำถามของเอทด้วยการทำให้เธอดู

นี่คือวิชาลับที่ฉันคิดขึ้นมาเอง

มันเป็นวิชาที่โหดร้ายซึ่งถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากจะใช้มันเท่าไหรนัก

ฉันหันตูดลูกท้อไปทางพวกฝูงสัตว์ร้ายที่กำลังไล่ตามมาด้านหลัง

*ปรูดดดด~*

แล้วพ่นตดออกไปใส่พวกมันซะ

[ตด] คือการระบายแก๊สในระบบย่อยอาหาร และระบบขับถ่ายของเสียออกมา

ซึ่งในตดนั้นจะมีแก๊ส ไนโตรเจนราว 59 เปอร์เซ็นต์ ไฮโดรเจนราว 21 เปอร์เซ็นต์ คาร์บอนไดออกไซด์ราว 9 เปอร์เซ็นต์ ออกซิเจนราว 4 เปอร์เซ็นต์ มีเธนราว 7 เปอร์เซ็นต์ โดยมีสัดส่วนเปลี่ยนไปตามแต่สุขภาพของลำไส้ผู้ตด

แก๊สในตดนั้นถือว่ามีความสำคัญต่อการโจมตีครั้งนี้มาก เพราะมันมี [ไฮโดรเจน] กับ [มีเธน] ที่เป็นสารติดไฟ และมี [ออกซิเจน] ที่ช่วยในการสันดาปอยู่ครบ

ใช่ ฉันตั้งใจที่จะใช้ [ตด] ของตัวเองมาเป็นเชื้อตั้งต้นทำระเบิดแก๊สนั่นเอง

อย่างที่รู้กันว่าพลังภูตินั้นมีความสามารถในการควบคุมธรรมชาติ ควบคุมได้ลึกลงไปถึงระดับโมเลกุลตามแต่ความสามารถและความเข้าใจในธรรมชาติของผู้ใช้

แต่ทว่าการประกอบพันธะโครงสร้างขึ้นมาจากหนึ่งใหม่มันยากนะเออ

ดังนั้นถ้าหากมีโครงสร้างของสารตั้งต้นเป็นตัวนำร่อง แล้วเริ่มทำการโคลนโครงสร้างเหล่านั้นขึ้นมาจึงเป็นวิธีที่รวดเร็วและสะดวกกว่ามาก

เพราะงั้น [ตด] จึงเป็นสิ่งจำเป็นที่ขาดไม่ได้ดอง

แถมการตดนั้นยังต้องหันตูดลูกท้อสวย ๆ ของฉันให้ฝ่ายตรงข้าม เลยทำได้ทั้งกวนประสาทและบินหนีไปพร้อมกับโจมตีได้

เห็นมั้ย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัวเลยดอง

ขอตั้งชื่อท่าไม้ตายนี้ว่า [ระเบิดตดภูติ] ดอง!

แสงสว่างจากปีกภูติเริ่มส่องประกายขึ้น

พลังอันมหาศาลก็เริ่มจดจำรูปโครงสร้างของแก๊ส [ไฮโดรเจน] [มีเธน] กับ [ออกซิเจน] ในตดของฉัน แล้วสลายพันธะ รวมตัว ปรับโครงสร้างของอากาศรอบตัวขึ้นมาใหม่

ฉันใช้เวลาไปหนึ่งนาทีกับการเปลี่ยนพื้นที่อากาศตรงหน้าให้กลายเป็น [ไฮโดรเจน] [มีเธน] กับ [ออกซิเจน]

ปกติถ้าหากไม่มีสารนำร่อง จะต้องใช้เวลาราวห้าหรือสิบนาทีเลยละดอง

แน่นอนว่าช่องว่างหนึ่งนาทีนั้นมีเอทคอยช่วยป้องกันให้ไปพลาง วิ่งหนีไปพลาง

ผลลัพธ์จากการเปลี่ยนแปลงที่ผิดธรรมชาตินี้ ได้ทำให้เกิดพลังงานส่วนเกินจำนวนมากแผ่กระจายออกมา

เมื่อสมดุลถูกทำลาย ความผิดเพี้ยนผันแปรถึงขีดสุด ในที่สุดมันก็ปริแตกระเบิดออกมา

“ข้าแต่เทพทั้งสามผู้น่าชิงชัง ขอบันดาลพลังให้แด่ข้าด้วย... [ระเบิดตดภูติ] ! ดอง~”

ฉันร่ายบทพูดแสนจะจูบิเนียวออกไปอย่างไร้ความจำเป็น

ลูกไฟขนาดใหญ่กว่าห้าเมตร กินพื้นที่กว้างกว่ายี่สิบเมตรได้ระเบิดลุกไหม้ขึ้นกลางอากาศ

เปลวเพลิงสีแดงฉานอมน้ำเงินแผ่กระจายออกกว้างจากที่ว่าง ลมร้อนพัดโหมรุนแรงปัดเป่าใยโดยรอบจนขาดกระจุยกระจาย ไปพร้อมกับแผดเผาร่างของ สไปเดอร์-อาร์บอก ที่เข้ามาอยู่ในระยะโจมตี

เกล็ดสีดำหลุดร่อนจากผิวหนังที่แห้งเกรียมของพวกมัน

พวกมันถูกย่างสดจนกลายเป็นงูปิ้งที่ส่งกลิ่นหอมฉุยน่าทานไปแล้ว

งูแมงมุมปิ้งย่างพร้อมเสริฟสำหรับสองร้อยที่พร้อมให้บริการแล้ว ดอง~

“สุดยอด…”

เอทพึมพำให้กับภาพระเบิดตรงหน้าด้วยความชื่นชม

*แซก ๆ *

เหมือนจะจบเรื่องแล้ว… แต่มันดันไม่จบนี่สิ

จากที่ประเมินด้วยสายตา คิดว่าเมื่อกี้คงมีถูกย่างสดไปไม่ต่ำกว่าสองร้อยตัว

แต่เพียงไม่ทันไร ก็มีฝูงใหม่เดินเข้ามาชดเชยฝูงที่ถูกฆ่าไปแล้ว

“แย่ละ พวกมันวิ่งมาอ้อมดักข้างหน้าพวกเราแล้ว! ”

พวกนี้มันมีกี่สิบตัวกันแน่เนี่ย?

ในตอนนั้นเองที่ฉันนึกอะไรขึ้นมาได้

เคยได้ยินอยู่ว่าแมงมุมบางสายพันธุ์สามารถวางไข่ได้ครั้งละถึง 2,500 ฟอง

แล้วถ้าหากว่าเจ้าพวกนี้เป็นแบบนั้นเหมือนกันละก็… อาจมีความเป็นไปได้ที่ภายในรังนี้อาจจะมีนับหมื่น ๆ ตัวเลยทีเดียว

ให้สู้ทั้งหมดนี้ไม่ไหวหรอกนะดอง มีหวังตูดระบมหมดก่อนแน่

“อย่าให้โดนล้อมเด็ดขาดนะเจ้าค่ะ ถ้าโดนล้อมไม่รอดแน่! ”

เอทพูดเตือนฉันแล้วรีบวิ่งตีฝ่าพวกที่ขวางตรงหน้า

“ถ้าหากโดนล้อม พวกมันจะเริ่มพ่นใยประสานกันจากทุกทิศทาง ซึ่งวิธีนั้นจะทำให้ใยมีความเหนี่ยวมาก แถมหลบยากด้วย”

“อืม”

เอทโยนมีดสั้นขึ้นท้องฟ้า แล้วใช้สองมือจับมีดพร้าขนาดหนึ่งเมตรฟันหัวของสไปเดอร์-อาร์บอกตรงหน้า ก่อนจะปลอยมือซ้าย แล้วใช้มือซ้ายนั้นจับมีดที่ร่วงลงมาเพื่อใช้มันแทงใส่ศัตรูอีกตัวที่กำลังฉกเข้ามาจากทางซ้ายของเธอ

“การฆ่าพวกมันควรโจมตีที่หัว แต่ถ้าเป็นไปได้ควรเลี่ยงแถวคอมัน เพราะจะไปโดนถุงพิษจนทำให้มีดเสียหายแบบนี้ได้”

เอททิ้งมีดในมือซ้ายที่ส่งควันเหม็นเปรี๊ยวฉุน แล้วหยิบมีดเล่มใหม่ที่ซ่อนเอาไว้ใต้กระโปรงแถวต้นขาขึ้นมาใช้แทน

ที่เรียวขาขาวของเธอมีสายรัดสีน้ำตาลเส้นหนึ่งปรากฏอยู่

บนนั้นมีซองสำหรับใส่มีดเรียงรายอยู่ แต่ข้างในซองเหล่านั้นกลับว่างเปล่าทั้งหมด

สรุปคือมีดที่เธอกำลังถืออยู่ กับมีดพร้าเล่มยาวในมือขวา ณ ตอนนี้ คืออาวุธชุดสุดท้ายที่เธอมีนั่นเอง

ฉันเองก็ใช้พลังไปเป็นจำนวนมากกับการยิงระเบิดเมื่อกี้ เลยทำให้อยู่ในสภาพที่แค่วิ่งก็เต็มกลืนแล้ว

สถานการณ์เริ่มแย่ขึ้นเรื่อย ๆ แล้วสิ

ฉันใช้ปืนรังสีในมือยิงโจมตีออกไปอย่างไม่คิดชีวิต

แต่ลำแสงรังสีจากปืนกระบอกเล็กเพียงกระบอกเดียวนั้น มันเป็นได้เพียงแค่ก้านไม้ขีดเส้นบางที่อาจหาญแทงใส่ก้อนเหล็กยักษ์นั่นละ

พวกเราสองคนกำลังจะถูกคลื่นสีดำกลืนกินเข้าไป

“ไม่น่าเชื่อว่าชีวิตสุดท้ายของข้าน้อยจะต้องมาตายพร้อมกับพวกอสูรกายอย่างเธอ”

“อสูรกาย? ”

“ชื่อเรียกที่พวกข้าน้อยใช้เรียกเผ่าของพวกเธอนะ”

“ตั้งชื่อได้สุดยอดไปเลยนะดอง”

พึ่งรู้นะเนี่ยว่าพวกชนเผ่าท้องถิ่นของที่นี่เรียกพวกเราว่าเป็น [อสูรกาย] เพราะโพเทนไม่เคยบอกเรื่องนี้ให้ฉันรู้เลยสักครั้ง

แสดงให้เห็นถึงความเกลียดชังที่มีอยู่ในวิธีการเรียกเลยแฮะ

“ถึงจะถูกเกลียด แต่ยังไงฉันก็ไม่เกลียดพวกชนเผ่าท้องถิ่นแบบพวกเธอหรอกนะเอท”

“... (คนบ้า) ”

“เมื่อกี้พูดอะไรหรือเปล่าดอง? ”

“เปล่า…”

พวกเราดิ้นรนวิ่งไม่หยุดไปพร้อมกับหาเส้นทางหลบเลี่ยงไม่ให้ถูกพวกมันตีวงล้อม

แต่ดูเหมือนว่าพวกเรากำลังจะพบกับทางตันแล้ว

เส้นทางที่วกวนราวกับเส้นเขาวงกตแห่งนี้ ได้นำพาพวกเรามาถึงทางตัน

กำแพงขึ้นสนิมแดงตรงหน้าที่ดูหนาทึบ ทำให้พวกเรารู้สึกถึงความสิ้นหวัง

เสียงย่ำเท้าอันน่าขยะแขยงของแมงมุมเริ่มดังเข้ามาใกล้มากขึ้นทุกขณะ

“สิ้นหวังแล้ว...”

เอททำท่าจะหันมีดพร้าเข้าหาตัวเองเพื่อปลิดชีวิต

“ยังหรอกดอง”

ฉันใช้มือของตัวเองไปจับมีดพร้าของเธอเพื่อหยุดเอาไว้

แต่เพราะกำแรงมากเกินไป เลยทำให้ถูกคมของมีดพร้าบาดมือ

เจ็บ! แต่จะร้องออกไปไม่ได้ เดียวหมดฟอร์มกันพอดี

“พวกเรารอดได้แน่นอนดอง! ”

“ทำไมถึงมั่นใจขนาดนั้นกัน…”

“เพราะว่าฉันดวงดียังไงละดอง! ”

ฉันมั่นใจในดวงของตัวเองมากดอง

ฉันสอบติดแผนกการทหารเพราะดวง รอดชีวิตจากหลาย ๆ เหตุการณ์ได้ก็เพราะดวงเช่นกัน

ไม่ว่าจะได้อาจารย์ฮอร์เนสมาช่วย หรือถูกจับเหวี่ยงฟาดพื้นจนกระดูกหัก แต่สุดท้ายก็เลี่ยงจุดตายมาได้ราวปาฏิหาริย์

ถ้าไม่ใช่เพราะดวงแล้วจะให้เรียกว่าเป็นเพราะอะไรละดอง?

"เพราะงั้นพวกเราต้องรอดแน่ดอง! "

"ลี่อยู่ตรงนี้ตามที่จาวิสว่าเลย! เร็ว! รีบหนีมาทางนี้เร็ว! "

เสียงดิวซ์ดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของฉัน

พอหันกลับไป ก็พบว่ากำแพงขึ้นสนิมที่เต็มไปด้วยใยสีดำเมื่อกี้ ได้ถูกเปิดออกกว้างเป็นช่องทางเดินไปต่อ

และคนที่มาเปิดประตูบานนี้ให้พวกเราจากด้านในก็ไม่ใช่ใครอื่นไกล

"ดิวซ์ จาวิส เจ้ามังกรขี้เรื้อน! ทำไมถึงอยู่ที่นี่กันได้ละ ดอง! "

"จาวิสช่วยพวกเราและนำทางมาหาเธอนะ เอาเป็นว่ารีบเข้ามาหลบในนี้ก่อนเถอะ! "

ฉันกับเอทรีบพุ่งเข้าไปข้างในตามคำแนะนำของดิวซ์ แล้วลั่นประตูปิดใส่อย่างรวดเร็ว

จาวิสใช้พลังที่เหนือมนุษย์ เปิดทรัสเตอร์ตรงหัวไหล แล้วดันประตูบานเลื่อนที่ผืดเคืองเข้าที่เดิม

เกิดเสียงกระแทกประตูดังลั่น พร้อมกับมีเสียงเคลื่อนไหวที่พยายามพังประตูจากด้านนอกดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

จาวิสเลยทำการเชื่อมประตูปิดตายด้วยแสงเลเซอร์ความร้อนสูงที่ยิงออกมาจากดวงตาของเธอ

ถึงจะไม่รู้ว่าจาวิสใช้วิธีไหนช่วยพวกดิวซ์กับตามหาตัวฉัน แต่เอาเป็นว่า---

"ยัยดอง เธอนี่ดวงดีอย่างพูดจริง ๆ "

ถูกต้องตามที่เอทพูด ฉันดวงดีจริง ๆ ด้วยละดอง