การกลับมาของจักพรรดิศักดิ์สิทธิ์(ภาค2)

บทที่ 117 สังหารในคราวเดียว
ชิว เหวินเจี้ยนยืนอยู่หน้าวงเวทย์ของตนเอง ละอองแสงสีขาวกระจายมาจากประตูเหล่านั้น เมื่อร่ายเวทย์ครบถ้วนแล้ว เหล่าทางเข้าก็ส่องแสงเรืองรอง ชิวเหวินเจี้ยนมองไม่เห็นภาพด้านในเพราะสิ่งที่สะท้อนจากมิติกลับมามีเพียงความมืดมิด
“อยู่ที่ไหนกัน” เขาพึมพำอยู่เพียงผู้เดียว สอดส่องสายตาหาเจ้ามังกรมายาลวงที่ซูเหยียนมอบหมายหน้าที่มา แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร เขาก็ไม่สามารถมองเห็นตัวของมันได้ จิตที่ว่าควรจะสัมผัสได้ก็เลือนลางเต็มทน เขาจะต้องมาเสียเวลาที่นี่นานเพียงนี้เชียวหรือ
“ดูท่ามันจะไม่ง่ายเช่นที่ข้าคาดไว้เสียแล้ว” พูดจบชิว เหวินเจี้ยนก็วาดมือออกไปด้านหน้า เขาหลับตาลง ตั้งจิตสมาธิให้มั่น หาสัมผัสถึงพลังของมังกรมายาลวงที่เที่ยวหลบไปทั่วมิติที่เกิดขึ้นนับล้าน
ชั่ววูบชิว เหวินเจี้ยนก็รู้สึกถึงพลังที่วูบไหว แข็งแกร่งทว่าบางเบาในประตูมิติหนึ่งที่เขาเปิดขึ้นมา เมื่อจะพุ่งตัวเข้าไปในนั้น พลังนั้นก็เคลื่อนย้ายไปอีกที่อย่างรวดเร็ว ชิว เหวินเจี้ยนขมวดคิ้ว เขาหงุดหงิดใจไม่น้อยที่มังกรมายาลวงปั่นหัวเขา ย้ายตัวเองไปมาอยู่เช่นนี้
ชิว เหวินเจี้ยนเบิกตากว้าง เขาแผ่มือทั้งสองข้างออกขนานกับลำตัว จังหวะนั้นที่พลังรอบกายตอบรับต่ออดีตผู้ครองเอกภพอันกว้างใหญ่ในร่างเด็กน้อยเช่นเขา ชิว เหวินเจี้ยนเค้นพลังที่ต่างหลบซ่อนอยู่ภายใน เส้นสายสีเหลืองทองแผ่ออกมาจากนิ้วทั้งสิบของเขามันแตกกระจายออกเป็นเหมือสายธารทองคำที่มากมายเกินคณานับ
เหล่าเส้นสายพลังของชิว เหวินเจี้ยนทะลวงเข้าไปในปประตูมิตินับล้านนั้น รอบกายของเขาพลันถูกโอบล้อมด้วยสีทองสว่างจ้า จากนั้นทั่วทั้งประตูมิติก็สั่นคลอนส่องสว่างสุกสกาวก่อนจะเกิดเสียงระเบิดเลือนลั่นจนพื้นพสุธาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ตูม!!!
ชิว เหวินเจี้ยนยกยิ้มยามเมื่อหลังจากเสียงระเบิดเงียบลงแล้ว ชายหนุ่มลดมือลง เส้นสายที่เป็นตัวส่งระเบิดพลังมหาศาลสลายหายไปด้วย จากนั้นเสียงของมังกรใหญ่ก็คำรามดังลั่น เมื่อทุกมิตินับล้านที่มันสร้างเองกับมือไม่ปลอดภัยอีกแล้ว มังกรมายาลวงก็กลับคืนถิ่น
ร่างดำทะมึนที่ปกคลุมด้วยเกล็ดแวววาวนั้นหล่นกระแทกลงแทบเท้าชิว เหวินเจี้ยน ชายหนุ่มปิดประตูวงเวทย์ที่ตัวเองเปิดขึ้นมาทันที แสงสว่างจ้าดับวูบลงมีเพียงมังกรตัวใหญ่ที่ร้องคำรามอย่างเจ็บปวดกับบาดแผลที่ชิว เหวินเจี้ยนเป็นคนมอบให้
“เจ้า...” มังกรมายาลวงเปรย ช้อนสายตาสีแดงฉานราวกับไฟกาลป์มองชายหนุ่มตรงหน้าที่ไม่สะทกสะท้านหรือหวาดหวั่น “เจ้ามันบ้าไปแล้ว ไม่เคยมีผู้ใดทำร้ายตัวจริงของข้าได้”
ชิว เหวินเจี้ยนยิ้มอย่างพึงพอใจ สัมผัสได้ทันทีว่านี่เป็นร่างจริงของมังกรมายาลวงแน่ๆ ชายหนุ่มไม่ได้ถอยหนีแม้ว่าร่างของมังกรที่ร้อนฉ่าเพราะพลังเวทย์ของเขา มังกรมายาลวงกระพือปีก พยายามพาร่างของมันบินขึ้นเหนือฟ้าแต่ทว่าไร้ผล การระเบิดเมื่อครู่กินพลังของมันไปมาก
“ข้าไง ข้ามาเอาเกล็ดของเจ้า” ชิว เหวินเจี้ยนบอกกับมังกรมายาลวง เขายกมือขึ้นปรามเมื่ออีกฝ่ายพยายามขยับหนีแม้จะหายใจลำบากเต็มที การโผล่ไปที่โน่นทีที่นั่นทีทำให้มังกรเช่นมันอ่อนล้า ทั้งยังคงพลาดโดนระเบิดพลังเวทย์ของชิวเหวินเจี้ยนไปเต็มๆ อีก
“พวกมนุษย์นี่เหมือนกันหมดหรือไงนะ” มังกรมายาลวงพ่นลมหายใจ มองไปทั่วร่างที่เกิดแผลไหม้จากการโจมตี มันแทบไม่เหลือแรงจะลุกยืน ไม่แน่ว่าคงตกตายในคืนนี้แน่แท้
ชิว เหวินเจี้ยนไหวไหล่ เขาเห็นว่ามังกรมายาลวงคงไม่มีฤทธิ์อีกแล้ว ชายหนุ่มย่อตัวลง ไล้มือเปล่าไปตามเกล็ดแวววาวที่ปกป้องมันจากไฟของเขาทำให้ไม่ได้ตายไปในทันที ส่วนที่พ้นจากเกล็ดแสนวิเศษนี้เท่านั้นที่เกิดบาดแผล มันเป็นของล้ำค่าโดยแท้ ชิว เหวินเจี้ยนไม่อยากคิดเลยว่าถ้าหากนำไปทำอาวุธจะเเข็งแรงทนทานขนาดไหนกันเชียว
ชายหนุ่มแตะเกล็ดเหล่านั้น คิดจะดึงออกก็คงจะสร้างความเจ็บปวดให้แก่อีกฝ่ายไม่น้อย
“ลังเลอะไรอยู่ เชิญสังหารและนำสิ่งที่เจ้าต้องการไปเถิด” มังกรมายาลวงตอบอย่างไม่แยแส นับแสนล้านปีมันไม่เคยพบเจอกับผู้ใด หากต้องมาสิ้นลมหายใจเพราะน้ำมือชายผู้นี้ก็ช่างมัน…
ชิว เหวินเจี้ยนครุ่นคิด
“ข้าไม่มีเหตุผลที่จะฆ่าเจ้า ข้าต้องการเกล็ดของเจ้าเพียงหนึ่งอันเท่านั้น”
มังกรมายาลวงนอนโรยริน มันแนบหน้าไปกับผืนดินสีดำ
“ต่อให้เจ้าต้องการสิ่งใดก็เชิญรับไป ข้าคงจะอยู่ได้ไม่นาน” มันพยักเพยิดไปที่บาดแผลตามเนื้อ ชิว เหวินเจี้ยนไล่มือไปตามหน้าขาของมัน มังกรร้ายที่คราแรกส่งร่างมายามาฆ่าเขาไม่มีทีท่าต่อต้านแต่อย่างใด ปีกกว้างของมันสงบนิ่ง
“ข้าจะรักษาเจ้า” ชิว เหวินเจี้ยนพูดแบบไม่ต้องคิด เขาเป็นคนใช้เวทย์นั้นเพื่อไล่ต้อนมันออกมาจากมิติเองกับมือ เคยรักษาจอมมารมาแล้ว บาดแผลเพียงนี้ไม่ยากเกินความสามารถของเขา “แต่เจ้าจะต้องทำสัญญกับข้าหนึ่งอย่าง”
มังกรมายาลวงหลับตาลง พ่นลมหายใจอย่างรู้ทันเมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของชายหนุ่ม ราวกับทุกอย่างเป็นสิ่งที่ชิว เหวินเจี้ยนคาดคิดมาแต่แรก
“มังกรมายาลวงเช่นข้าเห็นแบบนี้ก็มิเคยผิดคำพูดต่อผู้ใด หากเจ้ายังคิดว่าข้ามีประโยชน์ต่อเจ้าในภายภาคหน้าก็จงลั่นวาจามาเสียเถิด” มังกรดำเอ่ย
“ไม่ยากนักหรอกหากแต่ข้าจะยังไม่บอกเจ้าในตอนนี้” ชิว เหวินเจี้ยนเผยรอยยิ้ม ชายหนุ่มอังมือที่บาดแผลของมังกรมายาลวง เอ่ยร่ายคาถาอะไรบางอย่างอยู่เพียงครู่จากสั้นเส้นสายใยเวทย์สีเหลืองทองก็โผล่มาจากนิ้วของเขาเข้าสู่ร่างของมังกรมายาลวง
“เจ้ามีพลังรักษาหรือนี่” มังกรดำมองบาดแผลของตนที่ค่อยๆ สมานกลับเป็นดังเดิม มันเบิกตากว้าง
ชิว เหวินเจี้ยนส่ายหัว “ข้ามิได้เป็นผู้รักษา หากเจ้าเห็นพลังของข้า ข้าก็เป็นเพียงคนธรรมดาที่ระดับพลังต่ำต้อยเท่านั้น”
มังกรมายาลวงไม่คิดแบบนั้น มันขยับปีกยามเมื่อบาดแผลทั้งหมดหายไปแล้ว ราวกับการโจมตีเมื่อครู่ไม่มีอยู่จริง มันยกลำตัวขึ้น สะบัดปีกและสยายออกกว้าง มันหายดีเป็นปลิดทิ้งแล้ว มังกรมายาลวงใช้กรงเล็บของมันสะกิดเกล็ดสีดำแววาวออกจากร่างก่อนจะโยนให้กับชิว เหวินเจี้ยน ชายหนุ่มรับมันไว้ด้วยมือข้างเดียว
“ข้าเองก็ไม่เข้าใจ” มังกรมายาลวงมองร่างของชิว เหวินเจี้ยน มันยืนขึ้นเต็มความสูงอวดโฉมร่างสง่างามที่ใหญ่กว่าชิว เหวินเจี้ยนหลายเท่าตัว มันมองสำรวจไปทั่ว พบ่าเป็นเช่นชายหนุ่มพูดบอก พลังที่ไหลเวียนอยู่น่าจะสูงกว่าที่คาดเอาไว้ “พลังที่เปิดประตูมิติได้มากขนาดนั้นและยังส่งพลังไฟนั่นไปทั่วทุกมิติขนาดนี้ไม่ใช่ว่าเจ้าถึงเขตแดนศักดิสิทธิ์แล้วหรือ”
ชิว เหวินเจี้ยนแบมือออก มองเกล็ดมังกรนั้นโดยไม่ได้สนใจคำถามของเจ้าของเกล็ดเลยแม้แต่น้อย ชิว เหวินเจี้ยนเห็นทีว่าจะเสียเวลาไปมากกว่านี้ไม่ได้ เขาสร้างวงเวทย์สีขาวออกมาเพื่อเดินทางออกจากมิติของมังกรมายาลวงกลับไปหาซูเหยียน
มังกรมายาลวงถอนหายใจพรืดยามเมื่อเห็นแผ่นหลังของชายเจ้าแผนการเตรียมตัวเดินจากไป เขาหันมายิ้มให้ พยักหน้ารับขอบคุณอีกครั้ง นั่นจึงเป็นจังหวะที่มังกรมายาลวงจำอะไรบางอย่างได้ แผ่นหลังนั้นพลังที่แผ่ออกมาแม้จะเจือจางหากทว่าเด่นชัดในความรู้สึกของมัน แม้จะอยู่ในมิติมามากมายแต่ทว่าพลังที่แข็งแกร่งขนาดนี้มีอยู่เพียงผู้เดียวเท่านั้น
“เป็นท่านเองหรือนี่ ท่าน-” มังกรมายาลวงเบิกตากว้าง เห็นภาพของใครบางคนซ้อนทับกับร่างชิว เหวินเจี้ยน ชายหนุ่มหันกลับมาจรดนิ้วทาบริมฝีปากนั้นพูดกับมังกรดำแผ่วเบาก่อนจะหายลับไปในประตูมิติ
“อย่าเอ่ยนามเก่าของข้า นับแต่นี้ไป ชื่อของข้าคือ ชิว เหวินเจี้ยน”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 117 สังหารในคราวเดียว

คล้ายกับเรื่องการกลับมาของจักพรรดิศักดิ์สิทธิ์(ภาค2) ที่คุณอ่าน

การกลับมาของจักพรรดิศักดิ์สิทธิ์(ภาค2)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 117 สังหารในคราวเดียว

คล้ายกับเรื่องการกลับมาของจักพรรดิศักดิ์สิทธิ์(ภาค2) ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้