“สาวน้อยกินนี่ซะสิ” าายื่นเม็ดยาวิเศษไว้ตรงหน้าของริล
“โฮ่ง” ริลไม่ได้กินมันที มันมองาานภาพร้อมกับส่งเสียงไปทางคุโระ เพื่อขออนุญาต
“อืม กินได้เลยมันปลอดภัย” คุโระพูดออกมาจากในห้องครัว เขารู้ว่าริลกำลังขออนุญาตเขา
“หงิงๆ” ริลส่งเสียงออกมาขณะกลืนเม็ดยาลงไป
ทันใดนั้น
วูบ วูบ มีรังไหมสีเงินปรากฏออกมาพันรอบตัวของริลโดยหุ้มตัวของริลเอาไว้ รังไหมนี้มีขนาดใหญ่มาก คุโระก็แอบสงสัยเลยเดินมาดู
“ระบบ ริลจะไม่เป็อะไรใช้ไหม” คุโระถามระบบ
“ไม่เป็ไรแน่นอนค่ะ เนื่องริลกำลังดำเนินการวิวัฒนาการอยู่ในรังไหมค่ะอีกไม่นานเธอก็จะออกมาเอง” เสียงของระบบดังขึ้นมา
“อืม เข้าใจแล้ว” คุโระเดินเขาไปทำอาหารต่อในห้องครัว
ที่โต๊ะอาหารที่เหล่าาากำลังนั่งอยู่
“าานภาใจปล้ำจริงๆที่ให้ยาวิเศษที่แสนจะหายากให้กับเ้าหมาน้อยนั้น” ชายหนุ่มที่มีหางเป็ลิงพันรอบเอวพูดขึ้นมา
“ขอบคุณแทนลูกชายและสาวน้อยนั้นด้วย ที่าานภาเมตตายาแสนพิเศษนั้นให้กับพวกเขา” ไกเซอร์ลุกขึ้นก้มหัวอย่างนอบน้อมให้กับาานภา
“อะไรกัน ไม่ต้องขอบใจเราหรอก ข้าเพียงทำตามคำบอกของสหายเก่าเราเท่านั้น” าานภายิ้มแล้วพูดออกมา
“สหายเก่ารึ” เหล่าาางงงวยนี้ยังมีคนที่แก่พอจะเป็เพื่อนกับาานภาด้วยงั้นเหรอ
“หมายความว่ายังไงเหรอครับ” คิงถามอย่างสงสัย
“เราก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน เมื่อนานมาแล้วสหายที่เคยช่วยชีวิตเราเอาไว้โดยแลกกับคำสัญญา1ข้อของเขา คือต้องเอาเม็ดยาเม็ดนี้มาให้กับลูกหมาที่เฝ้าอยู่หน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง ทีแรกเราก็ไม่เข้าใจว่าจะเอาไปให้หมาที่ร้านไหนดี เราก็เลยเก็บเม็ดยาเอาไว้นี้ก็ผ่านมาเกือบ2พันปีแล้วเราก็มาพบกับเ้าสาวของเ้า เราเลยนึกถึงคำสัญญาของสหายเก่าเราได้” าานภาพูดออกมาแบบไม่ปิดบัง
“2พันปี ช่วยชีวิตของท่าน แสดงว่าสหายของท่านต้องเป็ผู้ที่ร้ายกาจมากๆแน่เลย” าาัเพลิงพูดขึ้นมา เพราะเมื่อ2พันปีที่แล้ว าานภายังหนุ่มแน่นมีพลังมากมายแต่เขากลับถูกช่วยชีวิตเอาไว้ แสดงว่าผู้มีพระคุณของาานภาต้องมากฝีมือมากแน่ๆ
“ถูกแล้ว จริงๆแล้วอาการาเ็ของเราในตอนนั้นก็เกิดขึ้นเพราะสหายเก่าเรา” าานภาพูดออกมาขณะนึกถึงวันเก่า
ย้อนกลับไปเมื่อ 2 พันปีที่แล้ว
าานภาวัยหนุ่มได้กลายร่างเป็นกั์สีทองขนาดใหญ่เท่าูเาแสงสว่างจ้าเหมือนดวงอาทิตย์ลูกเล็กๆ รอบตัวของเขามีรัศมีความสง่างามและน่าเกรงขาม พลังมหาศาลของเขาได้กระจายไปร่วมหลายร้อยกิโลเมตรโดยมีเขาเป็จุดศูนย์กลาง
“เ้ามนุษย์บังอาจมาต้อต้านาาเช่นเรา โทษของเ้าสมควรตาย” าานภาในวัยหนุ่มพูดออกมาด้ยท่าทางที่มั่นใจ
“นกน้อย เ้าอย่าโอหังให้มากนักเลย โลกนี้มันใหญ่กว่าที่เ้าคิด คิดว่าพลังแค่นี้จะทำให้เ้าแกร่งกว่าข้างั้นรึ” ชายหนุ่มในชุดคลุมดำพูดขึ้นมาขณะมองไปที่าานภา
“สามหาว เราาานภาถูกลิขิตมาเป็าาแห่งท้องฟ้าั้แ่ลืมตามองโลก เ้ามดแมลงตัวน้อยเช่นเ้ามาเรียกเราว่า นกน้อยได้อย่างไรเ้าคงเบื่อกับชีวิตอันน้อยนิดของเ้าแล้วสินะ” าานภาวัยหนุ่มพูดออกมาด้วยความเหย่อหยิ่ง
“นกน้อยก็คือนกน้อย เ้าเป็เพียงกบในก้นบ่อที่เงยหน้ามองท้องฟ้าจากในบ่อเท่านั้น ไม่สิ ต้องเป็เพียงลูกนกที่เพิ่งหัดบินจากต้นไม้ต้นเล็กๆไปยังต้นไม้อีกต้นเท่านั้น” ชายหนุ่มในชุดคลุมดูดแล้วยิ้มออกมา
“บังอาจนักจงมอดไหม้ไปด้วยเพลิงโทสะของเราาานภาซะ” าานภาวัยหนุ่ม ปล่อยออร่าความร้อนมหาศาลออกมาจากตัวพุ่งไปทางชายหนุ่มชุดคลุมดำ
พลังงานความร้อนมหาศาลเทียบได้กับแสงอาทิตย์ร้อนว่า 5000องศา พุ่งไปทางชายหนุ่มชุดคลุมดำอย่างเต็มๆ ไฟลุกท่วมไปทั่วกินอาณาเขตไปกว่าร้อยกิโลเมตร
“ขนาดเรายังไม่ได้เอาจริง เ้าก็ตายซะแล้ว” าานภายิ้มเยอะออกมาอย่างดูถูก
“แล้วเ้าจะออมมือทำไมเล่า นกน้อยเอาจริงออกมาได้เลย” ชายหนุ่มในชุดคลุมดำเดินออกมาจากกองเพลิงขนาดใหญ่อย่างชิลๆ
“เ้ารอดมาได้อย่างไร มนุษย์ไม่มีทางรอดได้แน่นอน เ้าไม่ใช้มนุษย์งั้นรึ” าานภาวัยหนุ่มใ
“ข้าถึงได้บอกเ้าไงนกน้อย ว่าเ้าเป็เพียบกบน้อยในก้นบ่อน้ำเท่านั้น” ชายหนุ่มชุดคลุมดำแสยะยิ้ม
“อย่าได้ใจนักมนุษย์ จงตายให้เราาาซะ” าานภาพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าร่างกายของเขาเริ่มมีไฟสีดำปกคลุมไปทั่วทั้งร่างกาย นี้เป็สกิลของเขาแน่นอน เขาไม่อยากจะใช้สกิลนี้สักเท่าไหร่เพราะเขายังไม่สามารถควบคุมมันได้ดี เพราะสกิลนี้จะทำให้อาณาเขตร่วมพันกิโลเมตรลุกไหม้ไปด้วยเปลวเพลิงที่ไม่มีวันดับจนกว่าสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในพื้นที่นั้นจะตายหายไปเป็ทรายนั้นเอง
“ตายซะเ้ามนุษย์” าานภาวัยหนุ่มพุ่งลงมาด้วยความเร็วสูง
“ถึงบอกไง ว่าเ้ามันเป็เพียงนกน้อยหัดบิน” ชายหนุ่มชุดคลุมดำพูดออกมาขณะพุ่งไปปะทะกับาานภา
ทันใดนั้นเอง
“ปังงง ตู๊มมมมมมม” าานภาถูกชกปลิวภายในหมัดเดียว ร่างกายของาานภาถูกออร่าของหมัดชายหนุ่มฟาดฟันทำให้ร่างกายของเขามีแต่เืไหลออกมา
เขาขยับไม่ได้แล้ว เขาเพียงนอนรอความตายเท่านั้น เขาไม่คิดว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะแกร่งมากกว่าเขาแบบเทียบกันไม่ได้แบบนี้
4K
