ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        เจียงหงหนิงวิ่งไปถึงห้องครัวก็ชนใส่เจียงหงหย่วนราวกับกระสุนปืนใหญ่ผลักเจียงหงหย่วนที่กำลังจดจ่อกับหลินหวั่นออกไปเล็กน้อย

        “ห้ามรังแกพี่สะใภ้นะขอรับ!”

        เจียงหงหนิงเอาตัวบังหลินหวั่นชิวจ้องเจียงหงหย่วนด้วยความโมโห

        เจียงหงหย่วน “…”

        อีกนิดเดียวข้าจะได้จูบแล้ว!

        ไอ้น้องชายจอมยุ่งนี่อยากโยนออกไปเสียจริง!

        วันพรุ่งจะไปส่งเขาเข้าสถานศึกษาให้เขาพักอยู่ที่นั่นไปเสียเลย!

        มองหน้าที่ดำเหมือนก้นหม้อของเจียงหงหย่วนกับเจียงหงหนิงที่ทำท่าประหนึ่งแม่ไก่ปกป้องลูกแล้วหลินหวั่นชิวอยากหัวเราะ

        ขณะเดียวกันก็รู้สึกอบอุ่นในใจอย่างมาก

        ทั้งที่เด็กคนนี้กลัวต้าเกอตัวเองกลับเอาตัวมาบังนางทั้งที่ตัวเองกลัวจนตัวสั่น กระนั้นยังไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว

        นางยกมือเช็ดน้ำตาแล้วยีหัวเจียงหงหนิง “เจ้ากลับไปนอนเถิดหย่วนเกอไม่ได้รังแกข้า ข้าแค่คิดถึงครอบครัวพ่อแม่แล้วเสียใจ…”

        เจียงหงหนิงหันมามองนาง “จริงหรือขอรับ?”

        หลินหวั่นชิวพยักหน้า “จริงดีที่ข้ามาอยู่บ้านตระกูลเจียงแล้ว ไม่เช่นนั้นข้าต้องตายที่บ้านตระกูลหลินเป็นแน่ต้าเกอเจ้าดีกับข้ามาก เขากำลังปลอบใจข้า ให้ข้าได้ระบายความอัดอั้น”

        นางจะปล่อยให้ใจเด็กคนนี้มีปมอคติกับพี่ชายตัวเองไม่ได้หากครอบครัวที่มีชีวิตประคับประคองกันมาต้องมองหน้ากันไม่ติดเพราะนางทุกคนคงไม่สบายใจกันหมด

        เจียงหงหย่วนทำตาเขม็งใส่เจียงหงหนิงเหอะ เห็นแก่ที่ภรรยาตัวน้อยพูดชมตัวเอง ครั้งนี้เขาจะยอมอภัยให้เด็กนี่

        “พี่สะใภ้ ท่านอย่าเสียใจไปเลยที่มอบหมูป่าให้พวกเขาตัวเดียวเพราะต้าเกออยากพาท่านกลับมาไม่ใช่เพราะท่านไม่มีค่า ท่านลองคิดดูเถิด พวกเขาไม่ดีกับท่านหากต้าเกอให้เยอะขึ้นมาจะไม่เท่ากับยกผลประโยชน์ให้พวกเขาหรือ? เงินที่เหลือต้าเกอก็ยกให้ท่านใช่หรือไม่ขอรับให้ท่านเอาไว้ใช้ พวกเราไม่ยกประโยชน์ให้ครอบครัวขี้ขลาดนั่นพี่สะใภ้เป็นสมบัติล้ำค่าของบ้านเรา มีทองเป็นพันชั่งก็แลกไม่ได้!”

        ไอ๊หยา ทั้งที่พี่ชายปากหนักแต่น้องชายกลับรู้จักพูดจาเอาอกเอาใจ!

        มาดูกันเถิดมีน้องชายบ้านใดช่วยปลอบใจภรรยาเช่นนี้บ้าง?

        เจียงหงหย่วน “…”

        (ไอ้เด็กเวรอยู่ห่างภรรยาข้าให้ไกลเสีย!)

        “อื้ม ข้ารู้แล้ว เจ้ารีบไปนอนเถิด!” หลินหวั่นชิวตอบพูดจบก็เดินออกไปพร้อมกับเจียงหงหนิง แยกย้ายกันกลับห้อง

        ทิ้งให้เจียงหงหย่วนยกน้ำร้อนจากห้องครัวเข้ามาในห้องเขาบิดผ้าชุบน้ำแล้วจะเช็ดหน้าให้หลินหวั่นชิวแต่ถูกนางแย่งเอาไปเสียก่อน “เจ้าไม่ยอมเข้าห้องไม่ใช่หรือ?”

        เจียงหงหย่วนน้อยใจเล็กน้อย “เจ้าปิดประตูให้ข้าอยู่ด้านนอกไม่ใช่หรือ?”

        หลินหวั่นชิวมองค้อนใส่เขา “อากาศหนาวเช่นนี้จะเปิดรอให้ลมพัดเข้ามาหรือ? ข้าไม่ได้ลงกลอนเสียหน่อย!”

        ดังนั้นหากก่อนหน้าเขาแค่ผลักประตูก็เปิดได้แล้ว?

        เจียงหงหย่วนปวดหัวกับความเขลาของตัวเอง

        ทว่าในใจรู้สึกลิงโลด[1] นี่หมายความว่าในใจภรรยาตัวน้อยมีเขาอยู่จริงๆ!

        โมโหเช่นนี้แต่ยังทิ้งประตูไม่ลงกลอนให้เขา!

        “ก็…ก็เจ้าบอกว่าจะหาบุรุษอื่น…ข้า…ข้า…” เป็นครั้งแรกที่เจียงหงหย่วนพูดจาไม่คล่องแคล่วต่อหน้าหลินหวั่นชิว

        หลินหวั่นชิวกลั้นขำคิดในใจว่าบุรุษผู้นี้ตามใจไม่ได้จริงด้วย หากนางยอมถอย เขาได้คืบจะเอาศอกหากนางไม่ยอม เขาจะแห้งเหี่ยวซึมเศร้า

        “ถ้ากลัวข้าไปหาบุรุษอื่น ท่านแค่มีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดีก็สิ้นเรื่องอยู่ให้นานกว่าข้า เรื่องเช่นนั้นจะไม่เกิดขึ้นอีก!”

        ช่างเถิดหากบุรุษผู้นี้ดีกับนางไปตลอด…เช่นนั้นนางจะอยู่กับเขาชั่วชีวิต

        เจียงหงหย่วนดีใจมากเมื่อได้ยินเช่นนี้ถึงเขาจะโง่เขลาเพียงใดก็ฟังความหมายของหลินหวั่นชิวออกภรรยาตัวน้อยจะอยู่กับเขาชั่วชีวิต!

        หมายความจากใจจริง!

        เขาไม่ต้องระแวงนางไม่ต้องผูกมัดนาง นางยินดีจะอยู่กับเขาชั่วชีวิตเอง

        “วางใจได้!” เขาดีใจจนพูดออกแค่นี้แววตาเร่าร้อนมองจนหลินหวั่นชิวร้อนไปหมด

        คนโง่!

        หลินหวั่นชิวบ่นในใจนางบิดผ้าเช็ดหน้าต่อแล้วจะหยิบกะละมังแช่เท้า น้ำยังร้อนอยู่นางอยากแช่เท้าก่อนค่อยนอน ก่อนหน้านี้แค่ล้างแบบลวกๆ ไม่สบายเท่าแช่เท้าในน้ำอุ่น

        “เจ้านั่งเฉยๆ เดี๋ยวข้าทำให้!” เจียงหงหย่วนเห็นดังนี้ก็ดันหลินหวั่นชิวไปนั่งที่ขอบเตียงแรงเยอะจน…หลินหวั่นชิวเจ็บไหล่

        เจียงหงหย่วนเทน้ำลงในกะละมังแช่เท้าแล้วย่อตัวลงวางกะละมังที่ใต้เท้านาง

        ช่วงจังหวะที่เขาถ่ายน้ำเปลี่ยนกะละมังหลินหวั่นชิวก็ถอดรองเท้าถุงเท้าเรียบร้อยแล้วเจียงหงหย่วนมองเท้าที่ขาวดุจหยกตรงหน้าด้วยความเสียดาย เขาควรลงมือเร็วกว่านี้ไม่แน่ว่าอาจได้ช่วยภรรยาตัวน้อยถอดรองเท้า

        “ข้าอาบน้ำในแม่น้ำ เท้าเย็นไปหมดขอแช่ด้วยกันกับเจ้า” แม้จะเสียดาย แต่สมองเจียงหงหย่วนก็ทำงานเร็วมากนึกกระบวนท่าอื่นออกได้ในทันที

        เขาลากตั่งมานั่งแล้ววางเท้าคู่โตลงในกะละมัง

        น้ำในกะละมังล้นออกทันทีสาดกระจายบนพื้นไม่น้อย

        เขาเหยียบเท้าภรรยาตัวน้อยเบาๆเท้านางนุ่มมากเช่นกัน อดใจเอาเท้าตัวเองถูไม่ได้

        คอหลินหวั่นชิวแดงไปหมด

        ความจริงตอนแรกผิวนางไม่ได้นุ่มเท่าไรนักทำงานหนักที่บ้านตระกูลหลินมาเป็นเวลานาน ตากแดดตากลม ผิวพรรณจึงนับว่าแย่มาก

        แต่หลังจากกินโอสถชำระไขกระดูกร่างกายได้ขับพิษกับสิ่งสกปรกและพักรักษาตัวที่บ้านตระกูลเจียงหลายวันผิวพรรณนางก็ดีขึ้นว่า ไม่ใช่แค่ขาวกระจ่างกว่าเมื่อก่อน แต่ยังละเอียดเรียบเนียนตุ่มหนังด้านก็น้อยลง

        ผ่านไปสักพักหลินหวั่นชิวเตือนเจียงหงหย่วน “น้ำจะเย็นแล้ว!”

        เจียงหงหย่วนคอยใช้เท้าตัวเองถูกับเท้าหลินหวั่นชิวอยู่ด้วยอ้างว่าช่วยนางล้างเท้า

        เขารีบยกเท้าตัวเองขึ้น ถูเท้ากับกางเกงตัวเองถือเป็นการเช็ดเท้า

        จากนั้นจับเท้าหลินหวั่นชิวมาเช็ดกับกางเกงตัวเองขากางเกงเขาเปียกหมดแล้ว มีเพียงบริเวณต้นขาที่ยังแห้ง

        หลินหวั่นชิว “…”

        นี่เขาใช้กางเกงเป็นผ้าเช็ดเท้า?

        ทว่าเมื่อสายตานางเหลือบไปเห็นบางสิ่งนางถูกสิ่งที่เปลี่ยนรูปร่างอย่างฉับพลันลวกตาจนต้องรีบหดขากลับ มุดตัวเข้าผ้าห่ม

        จะน่ากลัวเกินไปแล้วเจียงหงหย่วนคิดจะทำกระไร?

        แค่เท้าภรรยาถูขานิดหน่อยก็ทนไม่ไหวแล้วหรือ!

        เจียงหงหย่วน “…”

        เมื่อเจียงหงหย่วนเอาน้ำออกไปเทและกลับเข้ามาอีกครั้งเขาก็ต้องค้นพบเรื่องเศร้าเสียใจว่าบนเตียงมีผ้าห่มเพิ่มมาอีกผืน

        เขาอยากกอดภรรยาตัวน้อยนอน!

        ชายฉกรรจ์ขึ้นเตียงอย่างหมดอาลัยตายอยากดึงผ้าห่มมาคลุมร่าง ภรรยาตัวน้อยไม่พูดจา เขาจ้องท้ายทอยนางแล้วเอ่ยปากพูดว่า “น้ำแกงไก่ที่พวกข้าสามพี่น้องดื่มตอนมื้อเย็นมียาสินะ?”

        ตอนแรกหลินหวั่นชิวจะแกล้งหลับแต่แล้วกลับต้องตกใจเพราะคำถามของเจียงหงหย่วน

        นางโง่กระไรเช่นนี้สามคนในบ้านท้องเสียหมด มีแต่นางที่ไม่เป็นกระไร นี่ก็ชัดอยู่แล้วไม่ใช่หรือ!

        สมองโดนประตูหนีบหรือไร!

        ในเมื่อเจียงหงหย่วนถามหลินหวั่นชิวแสร้งทำเป็นหลับไม่ได้อีก นางต้องเอาตัวรอดจากเรื่องนี้ให้ดีใช้ข้ออ้างกระไรดี น่าปวดหัวเสียจริง!

        เชิงอรรถ            

        [1]ลิงโลด หมายถึง อาการตื้นเต้นดีใจ