พลิกชะตามาเป็นสาวงาม

          องค์รัชทายาททรงสามารถตกลงกับองค์ชายรองได้ด้วยดีในตอนนี้องค์ชายรองทรงให้สัจจะวาจาว่าจะจงรักภักดีองค์รัชทายาทตลอดไปดังนั้นองค์รัชทายาทจึงทรงยอมปล่อยองค์ชายรองให้เป็นอิสระ

        ในวันถัดมาเวลาพลบค่ำ องค์รัชทายาททรงเข้าเฝ้าฝ่าบาท ณ ที่ประทับของฝ่าบาท

          “มาแล้วหรือองค์รัชทายาท พ่อได้ยินข่าวว่าหลายคืนก่อนลูกนำกองกำลังบุกฐานลับนอกเมืองหลวงมันเกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ” ฝ่าบาททรงเค้นถาม

          “ทูลฝ่าบาทลูกแค่ปราบกองโจรพะย่ะค่ะ” องค์รัชทายาทตรัสอ้าง

          “ไม่ใช่ว่าเจ้าไปกำราบกองทัพขององค์ชายรองงั้นหรือและหลายวันนี้พ่อก็ไม่เห็นองค์ชายรองด้วย” ฝ่าบาททรงได้ข่าวมาจากพระสนมเอก

          “ฝ่าบาททรงเข้าพระทัยผิดแล้วพะย่ะค่ะหยางต้วนได้ร่วมมือกับกระหม่อมช่วยปราบโจรด้วยกัน จนเขาได้รับบาดเจ็บพะย่ะค่ะ”องค์รัชทายาททรงแต่งเรื่อง

          “งั้นก็แล้วไปในวันที่เรากับเจ้าออกไปเยี่ยมราษฎรเราพบผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งมีลักษณะคล้ายอดีตฮองเฮามาก ราวกับคนคนเดียวกัน” ฝ่าบาททรงสงสัย

          “อดีตฮองเฮาทรงสิ้นพระชนม์ไปแล้วพะย่ะค่ะลูกเห็นกับตาของตัวเองว่าพระนางได้จากไปแล้ว” องค์รัชทายาทแสร้งมีน้ำตาคลอเพื่อทำทีว่ากำลังสะเทือนใจ

          “พ่อหวังว่าเจ้าคงไม่เล่นตุกติกอะไรหรอกนะเพราะพ่อรู้ดีว่าเจ้ารักแม่บุญธรรมของเจ้ามากแค่ไหน” ฝ่าบาททรงระแวง

          “ไม่ใช่ว่าพระองค์ทรงคิดถึงพระนางหรือพะย่ะค่ะ”องค์รัชทายาททรงย้อนถาม

          “บังอาจนี่เจ้ากล้าย้อนถามพ่ออย่างนั้นหรือ” ฝ่าบาททรงกริ้ว

          “ทรงอย่าขุดคุ้ยเรื่องนี้เลยพะย่ะค่ะเพราะสุดท้ายแล้วก็ไม่อาจพิสูจน์ได้ว่าหลักฐานและพยานที่บ่งบอกว่าอดีตฮองเฮาก่อการกบฏเป็นของจริงหรือไม่หรือเกิดจากใครให้ร้ายอดีตฮองเฮา” องค์รัชทายาทตรัส

          “องค์ชายรองหายดีหรือยังเราอยากพบเขา” ฝ่าบาททรงเปลี่ยนเรื่อง

          “เมื่อวานนี้ลูกไปเยี่ยมเขามาแล้วบาดแผลหายดีแล้วพะย่ะค่ะ” องค์รัชทายาทตรัส

          “พ่อไม่มีอะไรแล้วเจ้ากลับไปเถิด” ฝ่าบาทตรัส

          “กระหม่อมขอทูลลาพะย่ะค่ะ”

                    ******************************

          พอกลับตำหนักองค์รัชทายาททรงรีบสวมชุดดำแล้วไปเตี๊ยมกันกับองค์ชายรองก่อนที่องค์ชายรองจะเข้าเฝ้าฝ่าบาท

          ณ ที่ประทับของฝ่าบาท

          “ถวายบังคมพะย่ะค่ะ” องค์ชายรองตรัส

          “ได้ข่าวว่าเจ้าบาดเจ็บเป็นอย่างไรบ้าง” ฝ่าบาทตรัสถาม

          “กระหม่อมหายดีแล้วพะย่ะค่ะ”องค์ชายรองตรัส

          “หากพ่อจะส่งเจ้าไปประจำการอยู่ชายแดนเจ้าจะว่าอย่างไร” ฝ่าบาททรงถามหยั่งเชิง

          “กระหม่อมยินดีไปพะย่ะค่ะ”องค์ชายรองตรัสเพราะตนไม่ได้หวังที่จะแก้แค้นอีกแล้ว

          “เหตุใดเจ้าถึงไม่คัดค้าน”ฝ่าบาททรงแปลกพระทัย

          “กระหม่อมทราบดีว่าพระองค์ทรงไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้วพะย่ะค่ะ”องค์ชายรองตรัส

          “ถูกแล้วพ่อพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้วจริงๆการที่พ่อลดอำนาจของเจ้าและให้เจ้าไปประจำการอยู่ที่ชายแดนหนึ่งคือเพื่อปกป้ององค์รัชทายาทสองคือพ่อไม่อยากให้สองพี่น้องต้องเข่นฆ่ากันเองเพื่อแย่งชิงอำนาจเจ้าเข้าใจหรือไม่” ฝ่าบาทตรัสพระประสงค์

          “กระหม่อมเข้าใจดีพะย่ะค่ะ” องค์ชายรองตรัส

          “ดูครั้งนี้จิตใจของเจ้าสงบกว่าทุกครั้งแววตาของเจ้าไม่เหลือซึ่งความแค้นอีกแล้ว มันเกิดอะไรขึ้น” ฝ่าบาททรงสงสัย

          “ลูกดูตัวอย่างจากการแย่งชิงอำนาจของฝ่ายในที่แคว้นฝางพะย่ะค่ะผลสุดท้ายก็มีแต่การสูญเสียเท่านั้น” องค์ชายรองทรงกล่าวอ้าง

          “เจ้าคิดได้ก็ดีแล้วอีกสองวันเจ้าเดินทางไปชายแดนได้เลย” ฝ่าบาทตรัสสั่ง

          “รับด้วยเกล้าพะย่ะค่ะ”องค์ชายรองทรงยอมรับแต่โดยดี

                              ******************************

          ในระหว่างที่องค์ชายรองทรงกำลังเตรียมตัวเสด็จไปชายแดนฉู่หลินเองก็ต้องเตรียมตัวไปประจำอยู่ที่สำนักแพทย์ในฐานะหมอหลวงหญิงเช่นกัน

        ดังนั้นในคืนก่อนเสด็จออกเดินทางองค์ชายรองได้เสด็จไปที่ตำหนักองค์รัชทายาทเพื่อลาฉู่หลิน

          “วันพรุ่งนี้เราต้องไปชายแดนแล้วเจ้าไม่ติดตามเราไปแน่นะ” องค์ชายรองตรัสถาม

          “หม่อมฉันเคยทูลพระองค์ไปแล้วนี่เพคะว่าหม่อมฉันอยากเป็นหมอหลวงหญิง” ฉู่หลินยังคงมุ่งมั่น

          “เจ้าเห็นตำแหน่งดีกว่าการติดตามเราไปทุกที่อย่างนั้นหรือ”องค์ชายรองทรงน้อยพระทัย

          “เอ่อ เดี๋ยวก่อนนะเพคะพระองค์ทรงเกลียดหม่อมฉันแล้วเรื่องอะไรที่หม่อมฉันจะต้องไปอยู่กับคนที่เกลียดตัวเองด้วยล่ะเพคะ” ฉู่หลินตั้งสติทบทวน

          “ไม่เป็นไรเอาเป็นว่าเราจะรอให้เจ้าเป็นฝ่ายยินยอมไปกับเราเองโดยไม่มีข้อแม้ก็แล้วกัน”องค์ชายรองตรัส

          “ทรงรักษาพระวรกายด้วยเพคะ”ฉู่หลินทำท่าคารวะแล้วรีบหนีกลับเข้าไปในห้องพักทันที

                              ******************************

          องค์ชายรองทรงยังไม่กลับพระองค์ทรงรีบไปพบเหลียงอ้ายที่ห้องทำงานในบ้านพักที่อยู่ท้ายสุด

          “ทำไมบ้านพักของเจ้าถึงอยู่ไกลนักล่ะ”องค์ชายรองทรงบ่น

          “หม่อมฉันต้องระวังตัวนี่เพคะว่าแต่พระองค์ทรงมีอะไรชี้แนะหรือเปล่าเพคะ” เอิ่นลั่วกล่าว

          “ได้ข่าวว่าเจ้าทำนายดวงเป็นช่วยทำนายให้เราหน่อยสิ” องค์ชายรองตรัส

          “ทำนายเรื่องอะไรเพคะเกี่ยวกับการเมืองการปกครองอย่างนั้นหรือ” เอิ่นลั่วคาดเดา

          “ความรัก” องค์ชายรองตรัสสั้นๆ

          “หม่อมฉันหูฝาดไปหรือเปล่าเพคะ”เอิ่นลั่วแปลกใจ

          “จะทำนายหรือเปล่า”องค์ชายรองทรงแอบเขิน

          “ก็ได้เพคะทรงเขียนอักษรที่กระดาษนั่นสิเพคะ” เอิ่นลั่วชี้

          องค์ชายรองทรงเขียนเสร็จก็ยื่นให้เอิ่นลั่วอ่าน

          “พระองค์ทรงเขียนว่าเนื้อคู่” เอิ่นลั่วแอบยิ้ม สักพักก็แซวว่า “แหม! ทรงอภิเษกจนได้พระชายาแล้วยังถามถึงเนื้อคู่อีกหรือเพคะ”

          “เลิกแซวได้แล้วทำนายเถอะ” องค์ชายรองทรงมีพระพักตร์แดงก่ำ

          “หนึ่งดวงวิญญาณสองร่างเพคะ”เอิ่นลั่วกล่าวสั้นๆ

          “หมายความว่ายังไงเราไม่เข้าใจ” องค์ชายรองตรัส

          “เรื่องที่พระองค์ทรงสงสัยหากทรงอยากไขให้กระจ่าง ต้องคอยติดตามนางเท่านั้นเพคะ” เอิ่นลั่วไม่สามารถกล่าวตามตรงได้

          “เราสงสัยเรื่องอะไร”องค์ชายรองตรัสถาม

          “หนึ่งคือพระองค์ทรงสงสัยว่าเนื้อคู่ของพระองค์เป็นใคร สองคือ พระองค์ทรงรักใครกันแน่เพคะ” เอิ่นลั่วอ่านใจ

          “เจ้าอธิบายให้ชัดเถอะ เราไม่เข้าใจหรอก”องค์ชายรองตรัส

          “เนื้อคู่ของพระองค์จะมีหนึ่งสิ่งที่มีเหมือนกับพระองค์เพคะแต่มันคืออะไร หม่อมฉันไม่สามารถบอกได้ ส่วนเรื่องพฤติกรรมของฉู่หลินนั้นหม่อมฉันไปสืบมาแล้วว่า ฉู่หลินไม่มีความรู้ทางการแพทย์เลยเพคะ” เอิ่นลั่วอธิบาย

          “ถ้าอย่างนั้นนางรักษาคนได้อย่างไร”องค์ชายรองทรงแปลกพระทัย

          “ต้องถามใหม่ว่าเหตุใดนางถึงเหมือนเหวยเซียงมากแม้กระทั่งความรู้ทางการแพทย์ก็มีเหมือนกัน ต่างหากเพคะ” เอิ่นลั่วกล่าว
          “เจ้ารู้อะไรบอกเราให้ชัดซิ” องค์ชายรองทรงอยากรู้

          “หม่อมฉันพูดไปพระองค์ก็ทรงไม่ยอมเชื่อหม่อมฉันอยู่ดี สู้ให้พระองค์พิสูจน์ด้วยตัวเองดีกว่าเพคะ”เอิ่นลั่วกล่าว

          “พิสูจน์ยังไง” องค์ชายรองตรัส

          “หม่อมฉันมีแผนการพวกเราไปเข้าเฝ้าองค์รัชทายาทกันเถอะเพคะ” เอิ่นลั่วคิดแผนการไว้แล้ว

          องค์ชายรองทรงไม่ชอบพระทัยที่เอิ่นลั่วไม่ยอมพูดตรงๆต้องแฝงความหมายโดยนัยอยู่เรื่อย

          พอถึงตำหนักองค์รัชทายาทเอิ่นลั่วที่ปลอมตัวเป็นเหลียงอ้ายต้องแสดงบุคลิกให้เคร่งขรึมให้ได้มากที่สุดเมื่ออยู่ต่อหน้าพระพักตร์ขององค์รัชทายาท

          ******************************

          ณ ตำหนักองค์รัชทายาท

          “พี่ได้ข่าวว่าเจ้าจะไปประจำการอยู่ที่ชายแดนงั้นหรือ”องค์รัชทายาทตรัส

          “ใช่แล้วพะย่ะค่ะกระหม่อมต้องไปวันพรุ่งนี้แล้ว” องค์ชายรองไม่สามารถขัดรับสั่งได้

          “น่าเจ็บใจนักพระสนมเอกเป็นคนทูลให้ฝ่าบาททรงระแวงเจ้าแต่เราจำเป็นต้องให้เจ้าช่วยรับมือพระสนมเอกนี่สิ จะทำยังไงดี” องค์รัชทายาททรงต้องการให้องค์ชายรองช่วยงาน

          “งั้นพวกเราก็ใช้วิธีตบตาว่าองค์ชายรองทรงเสด็จไปที่ชายแดนสิพะย่ะค่ะ”เหลียงอ้ายกล่าว

          “ทำยังไง” องค์รัชทายาททรงอยากรู้

          “ในเมื่อท่านแม่ทัพจะต้องเดินทางไปชายแดนอยู่แล้วก็ให้เขาปลอมตัวเป็นองค์ชายรองส่วนองค์ชายรองตัวจริงก็ปลอมเป็นทหารองครักษ์อยู่ข้างกายองค์รัชทายาทแทนไงพะย่ะค่ะ”เหลียงอ้ายเสนอ

          “เป็นความคิดที่ดี”องค์รัชทายาททรงเห็นด้วย

          “ท่านลั่วหยางไม่สะดวกใจใช่หรือไม่ดูสีหน้าท่านดูเป็นกังวลยิ่งนัก” องค์ชายรองทรงทัก

          “กระหม่อมยินดีให้ความร่วมมือพะย่ะค่ะแต่ที่กระหม่อมห่วงก็คือซือหยี นางแกล้งแสดงไม่เป็น มีหวังความลับแตกเป็นแน่”ท่านแม่ทัพลั่วหยางอธิบาย

          “ท่านเขียนจดหมายบอกนางเถิดพวกเราจะบอกนางว่าท่านจำเป็นต้องเดินทางไปก่อนและจะให้นางร่วมขบวนเสด็จขององค์ชายรองไปชายแดนด้วยกัน ท่านเห็นว่าเป็นยังไง”เหลียงอ้ายเสนอ

          “ได้ ตกลงตามนี้” ท่านแม่ทัพลั่วหยางยอมทำตามแผนการ

                   ******************************

          และแล้วแผนการสลับตัวก็เริ่มขึ้นองค์ชายรองพระองค์จริงทรงปลอมตัวเป็นทหารองครักษ์ส่วนแม่ทัพลั่วหยางต้องปลอมตัวเป็นองค์ชายรองแทน

          ท่านเหลียงอ้ายรีบไปหาซือหยีเพื่ออธิบายให้นางฟัง

          “นี่คือจดหมายของแม่ทัพลั่วหยางเขาไม่ได้มีเจตนาทิ้งเจ้า เพียงแต่มีธุระสำคัญต้องรีบออกเดินทางไปก่อนส่วนตัวเจ้าก็ติดตามองค์ชายรองไปที่นั่นดีมั้ย” เหลียงอ้ายกล่าว

          “ไม่จริงหรอกเขาไม่บอกข้าเลยสักคำ เขาคงตั้งใจทิ้งข้าจริงๆ” ซือหยีมีน้ำตาคลอ

          “พวกเจ้าคบกันมาตั้งหลายปีแล้วนะยังไม่เชื่อใจเขาอีกงั้นหรือ” เหลียงอ้ายเตือนสติ

          “ใจคนเปลี่ยนแปลงได้เสมอนี่เจ้าคะต่อให้รักกันมากถึง 20 ปี ก็ยังสามารถผิดใจกันได้เลยเหมือนอดีตฮองเฮานั่นไง” ซือหยีเปรียบเทียบ

          “มันไม่เหมือนกันนะซือหยีเจ้าลองเชื่อใจเขาดูสักครั้ง หากเขาผิดคำพูด ก็ทูลขอให้องค์ชายรองทรงจัดการได้เลย”เหลียงอ้ายเกลี้ยกล่อม

          “ข้าต้องเสี่ยงเดินทางไปไกลถึงชายแดนเลยงั้นหรือเจ้าคะแล้วหากเขาไปมีผู้หญิงคนอื่น ข้าก็ต้องถอดสังขารเดินทางกลับมาที่นี่เนี่ยนะ”ซือหยีกล่าว

          “เจ้ากังวลเกินไปแล้วเอาเถอะ ข้าพอตรวจดวงชะตาได้ ดวงของเจ้าไม่มีทางอยู่อย่างโดดเดี่ยวหรอก ชีวิตคู่ของเจ้านั้นจะได้ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชรนั่นแหละ”เหลียงอ้ายกล่าว

          “ก็ได้เจ้าค่ะข้ายอมไปก็ได้” ซือหยีใจอ่อน

          ในใจเหลียงอ้ายคิดว่า “เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ ซือหยีเป็นคนขี้น้อยใจนางเกือบตัดสินใจเลิกรากับท่านแม่ทัพเสียแล้ว หากเป็นเช่นนั้นจริง มีหวังท่านแม่ทัพได้อาละวาดเป็นแน่”

                             ******************************

          ณ ตำหนักองค์รัชทายาท

          องค์รัชทายาทเสด็จกลับมาพร้อมกับทหารองครักษ์คนใหม่ซึ่งแท้ที่จริงก็คือองค์ชายรองนั่นเอง

          “อ้าวฉู่หลินยังไม่ไปสำนักแพทย์อย่างนั้นหรือ” องค์รัชทายาทตรัสทัก

          “หม่อมฉันเตรียมของเรียบร้อยแล้วเพคะเย็นนี้ถึงขนย้ายไปที่สำนักแพทย์” ฉู่หลินกล่าว

          “งั้นดีเลยให้ต้าหยวนไปช่วยเจ้าสิ” องค์รัชทายาทตรัสแนะนำ

          “ไม่เป็นไรเพคะ” ฉู่หลินเกรงใจเพราะต้าหยวนนั้นเป็นคนแปลกหน้าสำหรับนาง

          “ผู้หญิงยกของหนักไม่ไหวหรอก”องค์รัชทายาทตรัส

          “ก็ได้เพคะ ขอบพระทัยเพคะ” ฉู่หลินเลิกเกรงใจ

          ต้าหยวนหรือองครักษ์คนใหม่รีบอาสาไปช่วยขนย้ายข้าวของของฉู่หลินเพื่อย้ายไปที่บ้านพักที่อยู่ใกล้สำนักแพทย์

          “ท่านร้องไห้อย่างนั้นหรือ”ต้าหยวนเห็นร่องรอยน้ำตาของฉู่หลิน

          “เปล่าเสียหน่อยข้าจะร้องไห้ไปทำไม” ฉู่หลินพูดกลบเกลื่อนทั้งๆที่นางก็แอบร้องไห้จริงๆ

          “ได้ข่าวว่าองค์ชายรองเสด็จจากไปแล้วท่านซึ่งเป็นอดีตพระชายาคงอาลัยอาวรณ์เขาล่ะสินะ”ต้าหยวนกล่าวอย่างรู้ทัน

          “ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้นหรอกท่าน” ฉู่หลินรีบปฏิเสธ

          “ทำไมล่ะ” ต้าหยวนอยากรู้

          “เรื่องราวมันซับซ้อนข้าไม่รู้จะอธิบายยังไง” ฉู่หลินพยายามเลี่ยงที่จะตอบ

          ระหว่างที่ขนของไปด้วยกันสักพักฉู่หลินก็ทำป้ายหยกตกพื้น

          ต้าหยวนเก็บขึ้นมาดูเขาก็ตกใจเพราะมันเหมือนป้ายหยกของเหวยเซียงมากเขาแอบหยิบมาเทียบกับป้ายหยกที่ตนพกติดตัวมาด้วยก็พบว่ามันเป็นลายพิมพ์เดียวกันจริงๆ

          “ต้าหยวน! ท่านเห็นป้ายหยกของข้ามั้ย” ฉู่หลินพยายามตามหาด้วยสีหน้ากังวลเพราะมันเป็นของสำคัญสำหรับนาง

          ต้าหยวนรีบเก็บป้ายหยกของเหวยเซียงที่พกติดตัวไว้ก่อนแล้วรีบส่งป้ายหยกที่ตกพื้นคืนฉู่หลิน

          “มันเป็นป้ายหยกของเจ้าอย่างนั้นหรือ”ต้าหยวนลองถาม

          “ใช่” ฉู่หลินกล่าว

          “น่าแปลก! ลายหยกเป็นศิลปะเฉพาะของแคว้นฉีท่านซึ่งเป็นชาวแคว้นฝางจะมีป้ายหยกแบบนี้ได้อย่างไร”ต้าหยวนกล่าวอ้าง

          “ไม่แปลกหรอกท่านข้ามาเที่ยวที่แคว้นฉีบ่อย ข้าก็เลยซื้อป้ายหยกของแคว้นฉีมาเก็บไว้” ฉู่หลินแต่งเรื่อง

          “อย่างนี้นี่เอง” ต้าหยวนทำเป็นเชื่อ

          ฉู่หลินรับมาเก็บไว้ทันทีราวกับว่ากลัวมันจะหายไปอีก

          ต้าหยวนคิดถึงคำทำนายของเอิ่นลั่วในใจว่า“นี่สินะ ที่เอิ่นลั่วหมายถึง ฉู่หลินเป็นเนื้อคู่ของเรานางมีป้ายหยกเหมือนเรา ว่าแต่เหตุใดนางถึงมีป้ายหยกนี้ทั้งๆที่มันเป็นป้ายหยกประจำตระกูลของเหวยเซียง เราต้องรู้ความจริงให้จงได้”

           
                             ******************************

          ณ ขบวนเสด็จขององค์ชายรอง

          ซือหยีรู้สึกน้อยใจแม่ทัพลั่วหยางที่เขาไม่ยอมรอเดินทางไปชายแดนพร้อมกับนาง

          เนื่องจากมีข่าวลือกันว่าแม่ทัพลั่วหยางทิ้งซือหยีโดยหนีกลับชายแดนไปแล้วและซือหยีก็ยังดึงดันตามมาที่ชายแดนอีก ทำให้ทหารที่แอบหลงรักซือหยีพากันรุมจีบนางไม่เว้นแม้กระทั่งไฉ่สง

          “แม่นางซือหยีเจ้าไม่คิดมองคนอื่นบ้างเลยงั้นหรือ” ไฉ่สงถาม

          “ไม่ล่ะข้ายังคงมีความเชื่อว่าลั่วหยางคงมีเหตุผลจำเป็นบางอย่าง” ซือหยีกล่าว

          “ช่างน่าอิจฉาท่านแม่ทัพยิ่งนักที่มีคนรักคงมั่นเช่นเจ้า”ไฉ่สงรู้สึกอิจฉาจริงๆ

          “ความรักระหว่างข้ากับท่านแม่ทัพมันเกิดจากการร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาหาใช่ความใคร่ที่เกิดขึ้นเพียงครั้งคราวไม่ หวังว่าท่านจะเข้าใจนะไฉ่สง” ซือหยีกล่าว

          “ข้าเพิ่งเคยเห็นผู้หญิงที่พูดตรงเช่นเจ้ายังไงพวกเรานั้นเป็นเพื่อนกันได้หรือไม่” ไฉ่สงอยากคบซือหยีเป็นสหาย

          “หากท่านมีความจริงใจที่จะคบข้าเป็นเพื่อนข้าก็ยินดี” ซือหยีกล่าว

          “มีอะไรกันอย่างนั้นหรือ”แม่ทัพลั่วหยางที่ปลอมตัวเป็นองค์ชายรองแอบฟังมานานแล้ว พอทนไม่ได้ก็เลยรีบออกมาขัดจังหวะ

          “ไม่มีเพคะพวกเราแค่สนทนากันเท่านั้น” ซือหยีกล่าว

          “เราหิวแล้วเจ้าช่วยยกสำรับอาหารมาให้หน่อยสิ” แม่ทัพลั่วหยางหาเรื่องใช้นาง

          “เอ่อแล้วนางกำนัลคนอื่นล่ะเพคะ” ซือหยีคิดว่าตนไม่ใช่นางกำนัลข้างกายองค์ชายรอง

          “เจ้าไม่สะดวกอย่างนั้นหรือ” แม่ทัพลั่วหยางกล่าว

          “ก็ได้เพคะ” ซือหยีก็เลยยอมรับใช้องค์ชายรองตัวปลอม

          กลายเป็นว่าซือหยีจะต้องคอยรับใช้องค์ชายรองอย่างใกล้ชิดทำให้ซือหยีไม่มีเวลาเป็นส่วนตัว และไม่สามารถพูดคุยกับใครได้อีกซึ่งนางเองก็แปลกใจเหมือนกัน

          “เอ่อองค์ชายรองเพคะ เหตุใดถึงให้หม่อมฉันคอยติดตามพระองค์ไปทุกที่แบบนี้แม้กระทั่งเดินทางโดยรถม้า หม่อมฉันก็ต้องนั่งคันเดียวกับพระองค์” ซือหยีบ่น

          “ก่อนไปแม่ทัพลั่วหยางได้มาขอร้องเรา บอกให้เรากันไม่ให้ชายอื่นเข้าใกล้เจ้า” แม่ทัพลั่วหยางรีบกล่าวอ้าง

          “เขาบอกพระองค์เช่นนั้นหรือเพคะ”ซือหยีสงสัย

          “ใช่! เขาบอกว่าจะจัดงานแต่งงานระหว่างเจ้ากับเขาที่ชายแดนนั่นหวังว่าเจ้าจะไม่เปลี่ยนใจไปรักใครหรอกนะ” แม่ทัพลั่วหยางหวงนางมาก

          “หม่อมฉันไม่อยู่แล้วเพคะแต่สำหรับเขาหม่อมฉันไม่รู้” ซือหยีรู้สึกน้อยใจ

          “เจ้าเองก็เห็นว่าบุคลิกภายนอกของเขาเป็นเช่นไรหญิงใดที่เห็นเขาต่างพากันกลัวเกรง ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เขาเลยสักคนยกเว้นเจ้า”แม่ทัพกล่าวอ้าง

          “หม่อมฉันก็กลัวเขาเพคะ”ซือหยีสารภาพ

          “อะไรนะ” แม่ทัพตกใจ

          “แต่เพราะหม่อมฉันรู้จักเขามานานจึงรู้ว่าโดยเนื้อแท้แล้ว เขาเป็นคนใจดีเพคะ” ซือหยีกล่าว

          “เจ้ารักเขามากเลยงั้นหรือ”แม่ทัพหลอกถาม

          “หม่อมฉันจะรักเขาเพียงคนเดียวตลอดไปเพคะแม้เขาจะเปลี่ยนใจไปจากหม่อมฉันแล้วก็ตาม”ซือหยีเผลอเปิดใจให้คนรักรู้โดยไม่รู้ตัว

          “อ่ะนี่” องค์ชายรองตัวปลอมทรงมอบกำไลหยกให้

          “นี่คืออะไรหรือเพคะ”ซือหยีสงสัย

          “ท่านแม่ทัพฝากมา สวมซะสิเขาบอกว่ามันคือของหมั้น” แม่ทัพยื่นให้เขาอยากจะสวมให้กับมือ แต่ทำไม่ได้เพราะเขาปลอมเป็นองค์ชายรองอยู่ มันไม่เหมาะสม

          ซือหยีรับมาอย่างงงๆแต่นางก็ยอมสวมใส่แต่โดยดี จนท่านแม่ทัพที่สวมรอยเป็นองค์ชายรองแอบยิ้ม

          ท่านแม่ทัพลั่วหยางคิดในใจว่า “ขอบคุณที่เจ้ามีรักคงมั่นนะซือหยี ขอบคุณที่เชื่อใจกันข้าจะดูแลเจ้าไปตลอดชีวิตของข้า”