Doomdays ซอมบี้ล้างโลก

ตอนที่ 70 การล่มสลาย

5 วันต่อมา

เวลา 23.59 น. วันที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 2029

ผู้คนกำลังหลับใหลภายใต้แสงจันทร์สีเหลือง แต่ก็มีคนบางกลุ่มที่กำลังนับถอยหลังรอคอยเวลาอยู่

สิบ ...

เก้า ...

แปด.

..

.

สาม

สอง

หนึ่ง

ศูนย์

[ ติ๊งง ]

[ ครบกำหนด 7 วัน ]

[ติ๊งง]

[ ประเทศฟิลิปปินส์มีเปอร์เซ็นต์ซอมบี้มากที่สุด ]

[ ติ๊ง ]

[ ทำการลบประเทศฟิลิปปินส์ออกจากแผนที่ ]

[ นับถอยหลัง ]

[ 3 ]

[ 2 ]

[ 1 ]

[ 0 ]

ฟู้มมมมม

เมื่อการนับถอยหลังถึงศูนย์ ได้เกิดแสงสีแดงขึ้นบนท้องฟ้า และแสงสีแดงก็พุ่งเข้าไปทิศทางของประเทศฟิลิปปินส์

ฟึม

ฟื้วววว

ได้เกิดลมพัดมาเบาๆ เหมือนกับว่าพึ่งเกิดการระเบิดขึ้นอย่างไงอย่างงั้น เด็กหนุ่มมองขึ้นไปที่พระจันทร์ เขาเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด ตั้งแต่ต้นจนจบ

" มันเริ่มขึ้นแล้ว การล่มสลาย "

เช้าวันต่อมา

หลังจากที่ริวจิได้ไปส่งโทชิโอะที่ค่ายของทานากะแล้วเขาก็ได้คุยกับทานากะเรียบร้อยกับการที่เขาได้ยืมตัวโทชิโอะไปนานกว่ากำหนด แต่ทานากะก็ไม่ได้แสดงอาการไม่พอใจอะไรเมื่อเห็นริวจิ เขาขอบคุณด้วยซ้ำที่ริวจิให้อาหารพวกเขาเพิ่ม จากนั่นริวจิก็ให้โทชิโอะถามความคิดเห็นของภรรยาและลูกๆของเขาในการย้ายไปที่โตเกียว และพวกเขาก็ตอบตกลงแบบไม่ต้องคิดเพราะถึงยังไงริวจิก็จะยืมตัวโทชิโอะอยู่ตลอดอยู่แล้ว มันจะไม่ดีกว่าเหรอถ้าพวกเขาย้ายไปอยู่ด้วยสะเลย จะได้ไม่ต้องกลับไปกลับมาหลายรอบ

จากนั่นริวจิก็คุยกับทานากะเรื่องขอซื้อเฮลิคอปเตอร์กับตัวของโทชิโอะโดยแลกกับอาหาร ทานากะไม่อยากเสียฮอไปแต่เขาก็ไม่มีทางเลือก เขากลัวริวจิโกรธขึ้นมาและฆ่าเขา เขาก็จะไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย ก็อย่างว่า คนที่แข็งแกร่งถ้าพวกเขาอยากได้อะไร พวกเขาก็ต้องได้ในยุคมืดแห่งนี้ แต่ริวจิถือว่ายังพอมีศีลธรรมอยู่บ้าง

เมื่อการตกลงไปได้ด้วยดีโทชิโอะก็พาครอบครัวของเขามาที่โตเกียว เมื่อริวจิสังเกตเห็นเฮลิคอปเตอร์ที่กำลังบินเข้ามาใกล้

" ได้เวลาแล้วสิน่ะ "

จากนั่นเขาก็นำอาหารทั้งหมดออกมาจากแหวน ให้กับริเอะไว้แจกจ่ายให้กับเหล่า Hunter และคนที่กำลังจะอพยพเข้ามาในค่าย เหลือไว้แค่ส่วนของพวกเขาที่จำเป็นต้องกินในระยะ 7 วัน

" มิโกะ อายู ได้เวลาแล้ว "

ริวจิได้พูดทักทั้ง 2 สาวที่กำลังเตรียมของใช้สำหรับตนเองอยู่

" พี่คะ แหวนที่เหมือนของพี่มิโกะอยากได้บ้างจัง "

" เอิ่มมมม อ่า ได้สิถ้ามันดรอปละก็น่ะ น้องลองให้พวกริเอะและสุซาคุหาในศพของซอมบี้ดูสิ มันน่าจะมีของดรอปออกมาเยอะเลยล่ะน่ะรวมถึงลูกแก้ว "

เมื่อได้ยินดังนั้นมิโกะไม่รอช้าาา เธอตะโกนดังลั่น

" คุณริเเอะะ !! คุณสุซาคุ !! "

หลังจากที่ทั้ง 2 ได้ยินเสียงเรียกคานชื่อของพวกเขา ทั้งสุซาคุและริเอะรู้สึกเสียวสันหลังวาปปป แต่ไม่นานมิโกะก็ได้ปรากฏตัวต่อหน้าของทั้ง 2

เธอจับมือริเอะและทำหน้าทำตาขอร้อง

" หัวหน้าคะ บุคลิกแบบนั้นมันไม่เหมาะสำหรับการเป็นผู้นำเลยนะคะ "

แต่มิโกะเธอไม่สน

" คุณริเอะได้ยินที่พี่พูดแล้วใช่มั้ยคะ ช่วยหน่อยนะคะ "

" ฉันกลัวว่าจะไม่มีเวลาหน่ะสิคะ ฉันต้องไปจัดการเรื่องที่พี่ชายของหัวหน้าไหว้วาน "

หลังจากพูดจบ ริเอะก็เหล่ตาไปที่สุซาคุ

" เห่ย ! ริเอะนี่เธอจะโบ้ยให้ฉันเหรออ "

" ฉันเปล่านะคะ คุณสุซาคุ ฉันมีธุระที่ต้องทำจริงๆ ทั้งต้องหาคนที่มีประสบการณ์ในการเกษตร บรา บรา บรา "

" จริงๆ เลยยย "

เมื่อมิโกะได้ยินเสียงโต้แย้งของทั้งสองเธอก็ทำหน้าเศร้าง่อยไปเล็กน้อย

" ถ้าพวกคุณไม่อยากก็ไม่เป็นไรค่ะ "

เธอพูดพร้อมกับหันหลังกลับไป แต่ตอนนั้นเอง

" ก็ได้ครับ ก็ได้ เดี๋ยวผมจะจัดการให้เอง "

ในที่สุดสุซาคุก็ยอมจำนนจนได้ แต่ถึงอย่างงั้นเขาก็ต้องเป็นคนนำในการเก็บกวาดอยู่แล้ว แต่เหมือนว่างานตอนนี้จะหนักขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าเพราะปกตินั้น แค่เผาศพซอมบี้ก็พอแล้ว แต่ตอนนี้ต้องชำแหละสมองของพวกมันและต้องหาไอเทมที่ดรอปออกมา

" เย้ ขอบคุณมากนะคะ คุณสุซาคุ "

หญิงสาวแสดงความดีใจออกมา เมื่อพี่ชายของเธอเห็นแบบนั้นก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้

" เห้ออ ไม่น่าพูดออกไปเลย ขืนเราไม่ได้ออกไปเดินทางละก็ หน้าที่นี้ต้องตกเป็นของเราแน่นอน "

หลังจากนั้นแม่ของริวจิก็ปรากฎตัวขึ้นมา เธอรู้สึกลำบากใจเล็กน้อยที่ต้องแยกกับทั้งสองคนอีก แต่เธอก็เลือกที่จะเก็บความรู้สึกนั่นเอาไว้

" ดูแลตัวเองดีดีนะลูก "

หลังจากพูดจบเธอก็เดินเข้าไปเพื่อสวมกอดกับลูกๆ ทั้ง 2 คน อายูเมื่อเห็นภาพดังนั้นเธอก็ได้มองไปที่พ่อของเธอ ก่อนที่เขาจะพูดขึ้น

" อายู ระวังตัวให้ดีละถึงแม้ลูกจะเป็นถึงขั้นที่ 3 แล้วแต่อย่าประมาทเชียวละ "

" หนูเข้าใจดีคะพ่อ รักษาตัวด้วยนะคะ "

เมื่อทั้ง 4คนล่ำลากันเสร็จเรียบร้อย พวกเขาก็เดินขึ้นไปบนเฮลิคอปเตอร์เพื่อเตรียมออกเดินทาง เมื่อทั้งอย่างเรียบร้อย ริวจิก็พูดขึ้น

" ไปกันเถอะ "

จากนั่นเฮลิคอปเตอร์ก็บินขึ้นไปบนฟ้า ส่วนคนที่อยู่ด้านล่างนั่นพวกเขาก็โบกมือและส่งเสียงร้อง

" โชคดีนะหัวหน้า "

" ขอให้เดินทางปลอดภัยนะครับหัวหน้า "

พวกเขารู้ดีว่าพวกของริวจิไม่ได้ทิ้งพวกเขาไป เพราะพวกเขารู้ดีว่าริวจิไม่มีทางทิ้งแม่ของตนเองเอาไว้แบบนี้อย่างแน่นอนและการเดินทางครั้งนี้ก็เป็นการเดินทางแบบชั่วคราวเท่านั้น มีบางคนที่รู้ว่าริวจิออกเดินทางไปเพื่อหาอาหารและเมล็ดพันธุ์ต่างๆ เพื่อนำมาปลูกต่อไป

" คุณริวจิ ว่าแต่ว่าเราจะไปที่ไหนกันงั้นหรอครับ "

" ก็เกาหลีไงใกล้สุดแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าแต่ใช่เวลาประมาณกี่ชั่วโมงล่ะ "

" เอ่อ จากโตเกียวถึงโซลประมาณ 1200 กิโลเมตรครับ ใช้เวลาประมาณ 4 ชั่วโมงเศษๆ "

เมื่อริวจิได้ยินที่โทชิโอะอธิบายเขาหันหน้าไปถามอายูเพื่อเช็คอีกครั้ง เพราะเธอนั่นน่าจะเคยไปเที่ยวต่างประเทศบ่อยและน่าจะรู้เรื่องแบบนี้อย่างดี ไม่ใช่ว่าริวจิไม่เชื่อใจโทชิโอะ แต่เขาถามเพื่อความแน่ใจและโทชิโอะก็เข้าใจในส่วนนี้ดี

หลังจากคอนเฟิร์มเสร็จแล้ว ทั้ง 3 คนก็ทำธุระส่วนตัวของตัวเอง

การที่ริวจิตัดสินใจเดินทางไปต่างประเทศในครั้งนี้ เขาต้องการรู้ด้วยว่าประเทศอื่น ๆนั่น จะโดนโจมตีด้วยฝูงซอมบี้มหาศาลเหมือนกันกับญี่ปุ่นรึเปล่า ริวจิต้องการพิสูจน์และถ้าเป็นแบบนั้นพวกมันจะเป็นแหล่งเก็บ Exp ดีดีนี่เอง

" เอาล่ะ ในที่สุดก็มีเวลาว่างสักที "

[สถานะ]

ชื่อ : ริวจิ

อายุ : 18 ปี

Lv.161: 3.91ล้าน/7.1ล้าน

ขั้น 3 : 30,000,101/100,000,000

ธาตุ :????

ความแข็งแกร่ง : เมื่อสวมดาบทมิฬ 4341/4791 เมื่อสวมดาบเพลิงสีชาด

ความคล่องแคล่ว : เมื่อสวมรองเท้าโซนิค 1956/1986 เมื่อสวมรองเท้าโซนิค

ความอดทน : 1050

Skills : เพลงดาบนภา , ,Red Zone , สกิลลบตัวตน,พายุคลื่นดาบทมิฬ,Critical,Berserk Mode

ค่าสถานะเหลือ : 2550

หมายเหตุ : สามารถป้องกันการติดเชื้อจากซอมบี้ G3 ได้

" โว๊ววว เลเวลของฉันเลย 150 แล้วหรอเนี่ยะ ดีกว่าที่คิดไว้แฮ่ะ "

เขารู้สึกภูมิใจมากที่เขาสามารถเพิ่มเลเวลได้ถึง 24 เลเวลและได้ค่าสถานะเหลือมาถึง 2400 และอีก 150 เขาได้มาจาก Red Tower

ไม่แปลกที่เขาเลเวลพุ่งถึงขนาดนี้เพราะเขาฆ่าซอมบี้ไปรวมๆแล้ว 21 ล้านตัวซึ่งเฉลี่ยใน 14 วันนั่นมากถึงวันละ 1.5 ล้านเลยทีเดียว ตอนนี้เขาไม่รู้อะไรแล้วว่าตัวเองเริ่มจะเปลี่ยนไปเป็นสัตว์ประหลาดเข้าไปทุกที

" อัพอะไรดีน๊าา "

หลังที่ที่ครุ่นคิดอยู่นานริวจิก็เลือกอัพไปที่ค่าทั้ง 3 โดยเฉลี่ยๆ กันไป ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่าค่าความอดทนมีประโยชน์อะไรเสียนอกจากให้พลังใจก็เถอะ

[ ติ๊ง ]

[ ค่าความแข็งแกร่ง +1159 , ค่าความคล่องแคล่ว +1044 , ค่าความอดทน + 347 ]

[สถานะ]

ชื่อ : ริวจิ

อายุ : 18 ปี

Lv. 161 : 3.91 ล้าน/7.1 ล้าน

ขั้น 3 : 30,000,101/100,000,000

ธาตุ :????

ความแข็งแกร่ง : เมื่อสวมดาบทมิฬ 5500/5950เมื่อสวมดาบเพลิงสีชาด

ความคล่องแคล่ว : เมื่อสวมรองเท้าโซนิค 3000/3030เมื่อสวมรองเท้าโซนิค

ความอดทน : 1397

Skills : เพลงดาบนภา , ,Red Zone , สกิลลบตัวตน,พายุคลื่นดาบทมิฬ,Critical,Berserk Mode

ค่าสถานะเหลือ : 0

หมายเหตุ : สามารถป้องกันการติดเชื้อจากซอมบี้ G3 ได้

" หืมม ถ้าฉันเปิดใช้งาน Berserk Mode ความแข็งแกร่งของฉันก็จะพุ่งสูงถึงหนึ่งหมื่นเขียวน่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า "

เด็กหนุ่มหัวเราะอย่างสะใจเพื่อคิดถึงค่าสถานะที่เพิ่มพุ่งพรวดมากถึงขนาดนี้ ส่วนอายูนั่นเธอมองเหล่มาที่ริวจิด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าริวจิหัวเราะเรื่องอะไร มันมีไม่กี่อย่างที่ทำให้ริวจิยิ้มได้หรอก อายูเธอเสียโอกาสในการเลื่อนเลเวลเพราะเธอต้องอยู่ในสถานะ Sleep และมันกินเวลาถึง 15 วันเลยทีเดียวในการเลื่อนขั้น แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกเพราะถ้าเธอไม่ทำ เธอก็จะไม่สามารถเลื่อนเลเวลได้อยู่ดี ยังไงมันก็ไม่มีทางเลือกสำหรับเธอในตอนนั้นอยู่แล้ว เมื่อคิดได้แบบนั้นเธอก็กำหมัดแน่นด้วยความมุ่งมั่น เธออยากจะฆ่าซอมบี้เร็วๆ และตอนนั้นเอง เธอก็เผลอปล่อยจิตสังหารออกมา ทำให้ทั้งโทชิโอะแทบหมดสติ ส่วนมิโกะที่กำลังนอนหลับอยู่นั่นสะดุ้งขึ้นมาทันที

" เฮ้ อายูเธอจะทำให้ฮอล่มน่ะ เธอเป็นอะไรรึเปล่า "

หลังจากได้ยินเสียงของริวจิทำให้อายูเธอดึงสติกลับมาได้

" เอ่อขอโทษที พอดีฉันลืมตัวไปหน่อย "

ริวจิสังเกตเห็นอาการผิดปกติของอายูมาสักพักแล้ว และนี่ไม่ใช่ครั้งแรกของเธอที่เธอมีอาการคล้ายๆแบบนี้ หลังจากที่เธอตื่นเธอก็โหยหาในการฆ่าซอมบี้เป็นอย่างมาก แต่ริวจิก็ยังไม่รู้สาเหตุเขาจึงต้องคอยระวังในช่วงนี้ไปก่อน จากนั่นริวจิก็ได้คิดในใจ

" เห้ออ !! จะได้นอนได้มั้ยตรู ว่าจะได้พักสักหน่อย เราต้องนั่งเฝ้าพวกนี้ตลอดการเดินทางเลยใช่มั้ยเนี่ยะ "

ริวจิไม่มีทางเลือกเพราะถ้าเขาไม่ทำฮออาจจะล่มก็เป็นได้ เมื่อคิดได้แบบนั่นเด็กหนุ่มก็ข่มตาของตัวเองไม่ให้หลับและนั่งเฝ้าหญิงสาวต่อไป

ฝากกดติดตามกดหัวใจเป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะครับ

ขอบคุณครับ