ระหว่างที่อากิเดินอย่างเงียบๆ ไปตามทาง เสียงของอลิสก็ดังขึ้นมาในหัวอีกครั้ง
[อลิส:การแจ้งเตือนที่ไม่ได้ฟังก่อนหน้านี้ จะฟังไหมคะ]
*"อากิ:แจ้งเตือนก่อนหน้านี้ ที่ฉันข้ามตอนกำลังใช้สมาธิใช่ไหม"*
[อลิส:ใช่คะ]
*"อากิ:ฟังสิ ไหนๆก็ว่าง"*
[อลิส:ท่านสังหารกวางถ้ำ เลเวล 13 ได้รับ EXP 52
ความชำนาญของสกิล อะดรีนาลีน เพิ่มขึ้น ความสามารถมีการเปลี่ยนแปลง 2 เส้นทาง โฮสต์ต้องเลือก
ทางเลือกที่ 1:เพิ่มค่าสถานะทั้งหมด 25%>30%
เปิดใช้งานสกิลโดยใช้มานา 250>400 หน่วย
จากนั้นใช้มานา 60>85 หน่วยต่อ 3 วินาที
ทางเลือกที่ 2:คงค่าสถานะเพิ่มไว้ที่ 25%
เปิดใช้งานสกิลโดยใช้มานา 250>150 หน่วย
จากนั้นใช้มานา 60>35 หน่วยต่อ 3 วินาที]
*"อากิ:อืม~~ น่าสนใจ...อลิสคิดว่าไง?"*
[อลิส:มีข้อดีทั้งสองแบบค่ะ]
*"อากิ:ขอฟังหน่อย"*
[อลิส:ดิฉันขอเริ่มจากแบบที่ 2 นะคะ แบบที่ 2 เหมาะสำหรับผู้ที่มีมานาน้อย เพราะจะลดภาระการใช้มานาลงได้มาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับสกิลที่กินมานาหนักแบบนี้
แต่สำหรับท่านอากิ ดิฉันแนะนำแบบที่ 1 ค่ะ มานาของท่านไม่ได้เป็นปัญหาเลย และการเพิ่มค่าสถานะอีก 5% ก็ไม่ใช่สิ่งที่ควรมองข้ามค่ะ]
อากิเงียบลงทันทีหลังฟังจบ เขาครุ่นคิดตามคำแนะนำอย่างจริงจัง
'อากิ:ถ้าเอาตามที่อลิสว่า ฉันก็ควรเลือกแบบที่ 1... มันจะทำให้ฉันแข็งแกร่งขึ้น และนั่นก็เป็นผลดีที่สุดในตอนนี้ ดังนั้น ฉันควรทำตามที่เธอบอก'
หลังจากไตร่ตรองอย่างรอบคอบ อากิก็ตัดสินใจเกดเลือกเส้นทางที่ 1
[อลิส:ท่านเลือกเส้นทางที่ 1
จะทำการเปลี่ยนแปลงความสามารถ...การเปลี่ยนแปลงสำเร็จแล้ว!]
หลังจากอลิสพูดจบ คริสที่เดินอยู่ด้านหลังก็เดินขึ้นมาหาอากิและพูดว่า
"คริส:เราจะไปเดินกันต่อหรือกลับครับ?"
อากิเงยหน้าขึ้น หันมองคริสที่เดินตามหลังมา ก่อนจะหันสายตาไปยังโจเซฟที่ยืนรออยู่ด้านหลัง
"อากิ:โจเซฟว่าไง?"
"โจเซฟ:นานขนาดนี้แล้ว กลับกันเถอะ ไปเก็บกวาดแมลงที่มาตอมหน้าห้องดีกว่า"
เขาพูดจบก็เดินนำออกไปอย่างไม่รอคำตอบ คริสจึงเดินตามไป ส่วนอากิเดินปิดท้ายอย่างเงียบๆ
*"อากิ:แมลงที่ว่าคงเป็นพวกก็อบลินไม่ก็โคลโบลสินะ"*
[อลิส:ถ้าตามที่ท่านโจเซฟบอกก่อนหน้านี้ก็คงจะใช่ค่ะ ดังนั้นท่านก็เตรียมตัวไว้ด้วยนะคะ]
*"อากิ:อืม..."*
เสียงของเขาขานตอบเบาๆ ขณะดวงตายังจับจ้องทางเดินเบื้องหน้า เดินมาได้ซักพักพวกเขาก็ใกล้จะถึงห้องพัก แต่ยังไม่ทันถึง เสียงแปลกประหลาดก็ดังแว่วขึ้นมาก่อน
!"???:กี้ กี่ กรี้!!!"!
(พวกข้าเจอก่อน! ถอยไป!)
!"???:โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!!"!
(พวกข้ามาก่อนต่างหาก! ถอยไป!)
ทั้งสามหยุดฝีเท้าทันที แล้วหลบไปแอบมองจากขอบทางเดิน ก็เห็นว่า...ฝูงก็อบลินสี่ตัวและโคลโบลอีกสี่ตัวยืนประจันหน้ากันอยู่หน้าห้อง พวกมันกำลังส่งเสียงใส่กันอย่างดุเดือด โดยฝั่งก็อบลินหันหลังให้อากิอยู่
"คริส:เหมือนมันกำลังยังเชิงกันอยู่นะครับ"
"โจเซฟ:แปดตัวพร้อมกันลำบากอยู่นะ ถ้าต้องสู้ทั้งหมด"
"คริส:หรือ...จะรอให้มันตีกันเองก่อนดีครับ"
"โจเซฟ:เป็นความคิดที่ดี ถ้าเข้าไปตอนนี้เราอาจโดนรุมได้"
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังหารือกัน อากิกลับยืนนิ่งเหมือนกำลังดูบางอย่างอยู่เงียบๆ
{\โธธ:เจ้ามนุษย์...เจ้าสนใจเดิมพันกับข้าหรือไม่?}
อากิหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับไปว่า
"อากิ:...ผมก็ต้องขอดูรายละเอียดก่อนว่ามันเป็นแบบไหน เพราะผมไม่คิดจะเอาชีวิตไปเสี่ยงฟรีๆ หรอกนะครับ"
{\โธธ:ถ้าเจ้าว่าเช่นนั้น}
ทันใดนั้น หน้าต่างเควสก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
{อลิส:ผู้เขียนผลลัพธ์ได้เสนอเควสให้โฮสต์
เนื้อหาเควส:ถวายหัวของก็อบลินและโคลโบลอย่างละ 3 หัว โดยที่โฮสต์ต้องเป็นผู้สังหารเอง
รางวัล:ได้รับพรโชคดีจากท่านโธธเป็นเวลา 3 วัน
บทลงโทษ:ได้รับคำสาปแช่งแห่งความโชคร้ายจากท่านโธธเป็นเวลา 3 วัน
ระยะเวลาเควส: 15 นาที}
"อากิ:เนื้อหาเควสไม่ใช่เรื่องยาก...แต่รางวัลกับบทลงโทษนี่คืออะไรกันแน่ครับ"
{\โธธ:ฮ่าฮ่า ข้าชอบในความมั่นใจของเจ้าจริงๆเจ้ามนุษย์ ส่วนเรื่องพรจากข้าก็คือพร ส่วนถ้าทำไม่ได้เจ้าก็เตรียมรับคำสาปแช่งไปแทน}
"อากิ:ผมไม่ได้หมายถึงแบบนั้น...สิ่งที่ผมถามคือ พร ที่ว่านั่นมันทำอะไรได้ต่างหากครับ"
{\โธธ:ฮึ! เจ้าก็ไปถาม AI ของเจ้าดูสิ ข้าว่ามันรู้แน่}
อากิปรายตามองข้างๆแล้วเอ่ยเบาๆ
*"อากิ:อลิส เธอรู้ไหม"*
[อลิส:ขอเวลาสักครู่ค่ะ...เจอแล้วค่ะ]
*"อากิ:เป็นยังไงบ้าง"*
[อลิส:พรของเทพโธธจะเพิ่มค่าโชคให้ 50 หน่วยและปรับอัตราการดรอปไอเทมขึ้น 50% และเปิดใช้งานฉายาที่เกี่ยวกับโชคได้แถมยังทำให้โชคดีด้วยคะ
ส่วนคำสาปแช่ง จะลดโชคลง 50 หน่วย ลดอัตราดรอปของ 50% และอาจทำให้โชคร้ายเกิดขึ้น]
ได้ฟังแบบนั้น อากิก็พึมพำถามกับอลิสด้วยเสียงแผ่ว
*"อากิ: ฉันควรรับไหม"*
[อลิส:ถ้าท่านอากิคิดว่าทำได้ ก็รับเถอะค่ะ]
*"อากิ: อืม..."*
หลังจากได้ความเห็นจากอลิสเขากดรับเควสอย่างไม่ลังเล
{อลิส:ท่านยอมรับเควสแล้ว เริ่มจับเวลา 14:59}
ทันทีที่ตัวเลขเริ่มนับถอยหลัง อากิก็เอื้อมมือไปจับไหล่โจเซฟกับคริส พลางพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่จริงจัง
"อากิ:ฉันได้รับเควสจากผู้ชม ต้องฆ่าพวกมันฝั่งละ 3 ตัว ฝากสนับสนุนด้วย"
พูดจบ เขาก็พุ่งตัวออกไปทันที ทิ้งไว้เพียงสายลมที่พัดผ่านหน้าทั้งสองคนซึ่งยังยืนงงอยู่กับสิ่งที่ได้ยิน
"คริส:ระ-เราควรทำไงดีครับ"
"โจเซฟ:ก็ตามไปสิ แต่พยายามอย่าฆ่าล่ะ"
"คริส:คะ-ครับ"
ทั้งคู่รีบวิ่งตามไปในทันที
[อลิส:เปิดใช้งานสกิลใจเย็น เปิดใช้งานสกิลสมาธิ เปิดใช้งานสกิลเร่งความเร็ว]
อากิพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วราวสายฟ้า พร้อมกับเอาดาบยาวแห่งการลงทัณฑ์ออกจากช่องเก็บของ ดาบที่โดนลับคมอย่างดีสะท้อนแสงไฟจากคบเพลิงที่ติดตามกำแพง
[อลิส:พาสซีพสกิลการใช้ดาบทำงาน เปิดใช้งานสกิลการใช้ดาบ]
"ตึก! ตึก! ตึก!"
เสียงฝีเท้าอากิดังก้องสะท้อนทั่วอุโมงค์ แม้จะดังขนาดนั้น แต่เหล่าก็อบลินที่มัวทะเลาะกับโคลโบลอยู่ไม่ได้ยินเลยแม้แต่น้อย
อากิก้มตัวเล็กน้อย ลดศูนย์ถ่วงลงอย่างมั่นคง ดวงตาแน่วแน่ขณะวางดาบข้างลำตัว ปลายดาบลากครูดไปกับพื้นหิน ส่งเสียงโลหะเสียดสีก้องสะท้อนในอุโมงค์ราวกับสัญญาณเริ่มต้นของบางสิ่ง
"เคร้ง!! ครืด~~~"
เสียงนั้นแหลมสะท้านจนก็อบลินตัวหนึ่งสะดุ้งหันกลับมามองตามสัญชาตญาณและในเสี้ยววินาทีนั้นเอง มันก็เห็นเงาของอากิพุ่งเข้ามาราวกับลูกธนู
มันพยายามก้มหลบด้วยสัญชาตญาณดิ้นรนสุดท้าย
[อลิส:ใช้งานสกิลฟัน]
ดาบในมืออากิสะบัดวูบจากล่างซ้ายทะยานขึ้นขวาบน เส้นทางของคมดาบนั้นเฉียบขาดยิ่งกว่าลมหนาว ฉีกผ่านร่างของก็อบลินตัวแรกเหมือนกระดาษเปียกไร้น้ำหนัก
ก่อนจะออกแรงต่อจังหวะฟันอีกและผ่าก็อบลินตัวที่สองจากล่างซ้ายขึ้นขวาบนในท่วงท่าเดียวกัน ร่างมันทรุดลงแทบจะทันที และยังไม่สิ้นแรงโมเมนตัม เขาตวัดดาบตัดศีรษะของตัวที่สามในจังหวะต่อเนื่องสุดท้าย ราวกับวาดเส้นสุดท้ายของภาพสังหารอันสง่างาม
[อลิส:ท่านสังหารก็อบลินวอริเออร์ 2 ตัว เลเวล 27/30, ท่านสังหารก็อบลิน เลเวล 18
ได้รับ EXP 533
จากการสังหารก็อบลิน ท่านได้รับ 10 เหรียญทองแดง]
อากิไม่เสียเวลามองผลงาน เขาพุ่งต่อไปยังพวกโคลโบลทันที ทิ้งก็อบลินที่ก้มหลบไว้เบื้องหลัง มันเพิ่งเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเพื่อนของมันกลายเป็นชิ้นส่วน ก่อนที่โล่ของโจเซฟจะกระแทกเข้าหน้ามันเต็มแรง จนมันล้มไปนอนแน่นิ่ง
[อลิส:ใช้งานสกิลเร่ง]
ระยะห่างเพียงไม่กี่เมตร อากิเข้าใกล้กลุ่มโคลโบลอย่างรวดเร็ว พวกมันที่เห็นฉากสังหารเมื่อครู่ต่างขวัญเสีย แต่ยังมีสองตัวที่มีสติและกระโดดถอยออกไปด้านหลัง ส่วนอีกตัวที่ไม่ได้หลบไปก็ยกโล่ขึ้นมาป้องกัน แต่ไม่มีประโยชน์
ดาบของอากิฟันฉับเดียว โล่ไม้ขาดสะบั้นพร้อมกับร่างของโคลโบล และด้วยแรงที่เหลือจากการเหวี่ยง ดาบยังพาดผ่านไปโดนอีกตัวที่ยืนใกล้กันจนขาดครึ่งไปพร้อมกัน
[อลิส:ท่านสังหารโคลโบลวอริเออร์ 2 ตัว เลเวล 29/21
ได้รับ EXP 360
จากการสังหารโคลโบล ท่านได้รับ 6 เหรียญทองแดง]
หลังจากฟันโคลโบลสองตัวได้สำเร็จ อากิก็ถอยออกมาตั้งหลักอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นเอง เสียงของอลิสก็ดังขึ้น
[อลิส:ใช้งานฉายานักล่าโคลโบล]
ทันทีที่ฉายาถูกเปิดใช้งาน โคลโบลทั้งสองตัวที่เหลือก็ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่อาการแปลกประหลาดจะเริ่มแสดงออกมา ตัวหนึ่งดูเหมือนจะไม่เป็นอะไรเลย เพียงยืนนิ่งมองอากิอย่างระวัง ทว่าอีกตัวนั้นไม่ใช่...
สิ่งที่มันเห็น ไม่ใช่มนุษย์ตรงหน้าอีกต่อไปแต่มันเห็น “ปีศาจสีดำ” ที่มีนัยน์ตาแดงก่ำ พร้อมเงาประหลาดบางอย่างเบื้องหลัง ที่คอยจะตัดคอมันอยู่ทุกขณะ ร่างของมันสั่นเทา แขนขาหมดแรงอย่างชัดเจน ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีด้วยท่าแบบสี่ขาทันทีอย่างไร้ศักดิ์ศรี
"โคลโบล:เอ็ง! เอ็ง!"
อีกตัวหนึ่งที่เห็นเพื่อนมันวิ่งหนีก็ไม่ได้ตามไป มันกลับยกโล่ขึ้นตั้งท่าต่อสู้อย่างเงียบงัน เผชิญหน้ากับอากิอย่างเด็ดเดี่ยว
[อลิส:เหมือนมันจะสู้จนตัวตายนะคะ]
"อากิ:..."
อากิเห็นเช่นนั้นก็เก็บดาบใหญ่ แล้วเปลี่ยนมาใช้ดาบแห่งการเสี่ยงโชคพร้อมกับหยิบโล่ออกมา ตั้งท่ารับมือเต็มที่ ทั้งสองต่างจ้องตากันนิ่งราวกับนักล่ากับเหยื่อที่ยังไม่รู้ว่าใครจะอยู่ใครจะไป
ความเงียบนั้นดำเนินต่อไป กระทั่ง...
"ก็อบลิน:กี้!!!"
เสียงกรีดร้องของก็อบลินที่ถูกโจเซฟจัดการจากด้านหลังดังขึ้นกะทันหัน ดึงความสนใจของโคลโบลที่กำลังเผชิญหน้าอยู่ มันหันขวับไปแวบเดียวเท่านั้น
อากิที่เห็นโอกาศไม่รอช้า ยกโล่ขึ้นก่อนจะพุ่งเข้าใส่ในทันที
[อลิส:ใช้งานสกิลกระแทก]
ทันทีที่อากิเข้าถึงระยะ เจ้าโคลโบลก็โยนโล่ในมือตรงเข้าหาเขาโดยสัญชาตญาณ โล่นั้นกระแทกเข้ากับโล่ของอากิอย่างแรง จนการพุ่งโจมตีต้องหยุดชะงัก
[อลิส:เหมือนมันจะมีฝีมือนะคะ แต่คงต้องจบแล้วเพราะมันไม่มีโล่แล้ว]
อากิใช้เท้าแตะโล่ที่กลิ้งอยู่ตรงหน้า ก่อนจะเก็บมันเข้าช่องเก็บของอย่างเยือกเย็น จากนั้นเขาจึงถอยกลับไปทางด้านหลังที่มีโจเซฟและคริสที่ยืนรออยู่
เจ้าโคลโบลที่ไร้โล่ก็ยังคงตั้งท่าอย่างแน่วแน่ แม้จะไร้อาวุธป้องกัน มันก็ไม่แสดงท่าทีจะถอยแม้แต่น้อย
"โจเซฟ:ทำไมถึงถอยมา จะปล่อยมันหรือไง"
"อากิ:แน่นอนว่าไม่"
อากิเก็บดาบและโล่ ก่อนจะเริ่มร่ายเวทย์มนต์ทันที
[อลิส:เปิดใช้งานสกิลเล็งเป้า ใช้งานสกิลศรเพลิง]
เปลวเพลิงเริ่มรวมตัวที่มือขวาของอากิ กลายเป็นรูปลูกศรที่แผ่ความร้อนออกมาอย่างรุนแรง โคลโบลที่เผชิญหน้ายืนนิ่งอยู่พักหนึ่ง จนสัญชาตญาณเริ่มส่งเสียงเตือนว่ามันกำลังเผชิญกับอันตรายอย่างถึงตาย มันรีบหันหลังเพื่อจะหนี...
แต่สายเกินไป
ศรเพลิงถูกขว้างออกในจังหวะที่มันเริ่มวิ่ง ลูกไฟพุ่งเข้าเสียบกลางหลังของมันอย่างแม่นยำ
"โคลโบล:เอ้ง!! เอ็งๆๆๆๆ!!!"
ร่างของมันล้มลงกับพื้น ดิ้นทุรนทุรายจากความร้อนที่แผดเผา ร้องโหยหวนจนสุดเสียง ก่อนที่ร่างนั้นจะหยุดนิ่ง...
[อลิส:ท่านสังหารโคลโบลวอริเออร์เลเวล 35 ได้รับ EXP 280
จากการที่ท่านสังหารโคลโบล ท่านได้รับเหรียญทองแดง 7 เหรียญ]
อากิยืนมองร่างของศัตรูที่ตนเพิ่งสังหาร ก่อนจะหันไปถามอลิสด้วยสีหน้าสงสัย
*"อากิ:ทำไมเควสยังไม่เสร็จ"*
[อลิส:ท่านต้องถวายหัวค่ะ เควสถึงจะเสร็จสิ้น]
*"อากิ:ต้องทำยังไง"*
[อลิส:ตัดหัวมากองรวมกันแล้วพูดส่งเควสค่ะ]
เมื่อได้ยินคำตอบ อากิก็พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเริ่มลงมือ ตัดหัวของศัตรูทีละตัวอย่างไม่ลังเล คริสกับโจเซฟที่ยืนอยู่ข้างๆได้แต่มองอย่างอึ้งๆ ราวกับไม่เข้าใจว่าเขาทำอะไรอยู่
..หลังจากรวบรวมครบทุกหัว อากิก็นำมากองรวมกัน ก่อนจะกล่าวออกมาเสียงเรียบ
"อากิ:ส่งเควส"
ทันใดนั้น พื้นใต้กองหัวก็เหมือนจะมีของเหลวสีดำไหลออกมา ก่อนที่หัวทั้งหมดจะถูกกลืนหายลงไป ราวกับถูกดูดโดยของเหลวสีดำที่กระเพื่อมอยู่เบื้องล่าง อากิที่ยืนอยู่ใกล้พอจะได้กลิ่นจางๆ คล้ายหมึก แต่กลิ่นเลือดที่โชยแรงกว่าก็กลบมันไปหมด
{อลิส:กำลังประเมิน...เควสสำเร็จแล้ว! ท่านได้รับรางวัล ท่านได้รับพรของเทพโธธ เป็นเวลา 3 วัน}
จังหวะที่อลิสพูดจบ อากิรู้สึกเหมือนมีบางอย่างแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ความรู้สึกนั้นไม่เจ็บปวด แต่กลับให้ความรู้สึกสงบแปลกๆ และจางหายไปอย่างรวดเร็ว
"อากิ:มะ-มะ-เมื่อกี้คือ"
{\โธธ:มันคือพรของข้าไงล่ะ รู้สึกเป็นยังไงละ}
"อากิ:ระ...รู้สึกผ่อนคลายครับ"
{\โธธ:รู้สึกผ่อนคลายกับพรของข้ารึ! น่าสนใจดีนี้}
อากิอ่านข้อความของเทพโธธอย่างงงๆ แต่สุดท้ายเขาก็ไม่คิดอะไรให้มากความ
[อลิส:ปิดการใช้งานสกิลทั้งหมด]
ขณะที่บรรยากาศเริ่มกลับมาเป็นปกติ โจเซฟกับคริสก็เดินเข้ามาหาเขาด้วยสีหน้าสงสัยปนประหลาดใจ
"โจเซฟ:เมื่อกี้คืออะไร"
"อากิ:เออ~ คือเมื่อกี้มันคือการส่งเควส ใช้ฉันส่งเควส"
"คริส:เควสที่ว่าคือตัดหัวพวกก็อบลินและโคลโบลเหรอครับ"
"อากิ:ใช่"
ทั้งสองได้ยินคำตอบก็ยืนนิ่งไป พวกเขาไม่รู้จะตอบอย่างไรกับวิธีการที่แปลกประหลาดนั้น สีหน้าพวกเขายังเต็มไปด้วยความสับสน แต่ก่อนที่ความเงียบจะปกคลุมไปมากกว่านั้น ลีน่าก็เปิดประตู
"ลีน่า:จัดการหมดแล้วใช่ไหมค่ะ"
"อากิ:ใช่พี่จัดการไปหมดแล้ว"
สายตาของลีน่ากวาดมองทั้งสามคนที่ยังมีรอยเลือดติดตามเนื้อตัว ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างเรียบๆ
"ลีน่า:เข้ามาได้แล้วนะค่ะ พี่เมิ่งซินพึ่งนอนหลับไป"
"คริส:งั้นเราเข้าไปข้างในกันเถอะครับ"
ทั้งสามคนได้ยินดังนั้นก็เตรียมจะก้าวเข้าไปในห้อง ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงของอลิสก็ดังขึ้นเรียกอากิให้ชะงักเท้า
[อลิส:จะปล่อยอีกตัวไปจริงๆเหรอค่ะ]
"อากิ:ปล่อยมันไปเถอะ มันวิ่งหางจุกตูดขนาดนั้น"
[อลิส:ดิฉันคิดว่าไม่ควรทำอย่างนั้นนะคะ มันรู้ว่ามีกลิ่นเลือดประจำเดือนอยู่ที่นี่ และรู้ว่ามีพวกท่านอากิแล้วด้วย ถ้ามันกลับไปที่รังและพาพวกมามากกว่านี้อาจจะอันตรายค่ะ]
คำพูดของอลิสทำให้อากิชะงักไปชั่วขณะ ความลังเลก่อตัวขึ้นในใจเมื่อคิดตามที่อลิสเตือน
'อากิ:ตอนแรกฉันก็ไม่คิดอะไร แต่พออลิสพูดแบบนี้แล้วมัน...'
อากิยืนหยุดอยู่ตรงหน้าประตู ลีน่าที่เห็นเขานิ่งไปก็ถามขึ้นด้วยความสงสัย
"ลีน่า:มีอะไรหรือป่าวค่ะ"
อากิเหลือบมองเธอเล็กน้อยก่อนจะขยับตัว ตอบด้วยคำตอบสั่นๆ
"อากิ:เดี๋ยวพี่กลับมา"
แล้วทันใดนั้น เขาก็หันหลังพุ่งตัววิ่งออกไปทันที มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่โคลโบลหลบหนีไป
!"ลีน่า:พะ-พี่อากิ!!"!
ลีน่าตกใจ รีบตะโกนตามหลังไปด้วยความไม่เข้าใจ ขณะเดียวกันโจเซฟที่ได้ยินเสียงเธอก็รีบวิ่งเข้ามาดูด้วยสีหน้าเป็นกังวล
"โจเซฟ:มีอะไรลีน่า"
"ลีน่า:พี่อากิเขาวิ่งไปทางนั้นแล้วค่ะ"
ลีน่าชี้ไปทางที่โคลโบลหนีไป คริสที่ยืนฟังอยู่ก็พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะพูดด้วยสีที่ไม่สบายใจ
"คริส:นั้นมันทางที่มีโคลโบลตัวหนึ่งหนีไปได้นิครับ"
"โจเซฟ:เฮ้อ ทำอะไรไม่บอกกันเลย"
"คริส:เราจะตามไปไหมครับ"
"โจเซฟ:ตามสิ จะรออะไรล่ะ"
ทันทีที่พูดจบ ทั้งสองก็รีบออกวิ่งตามอากิไปโดยไม่ลังเล ลีน่าที่ยืนอยู่ก็ยกมือป้องปากแล้วตะโกนสุดเสียง
!"ลีน่า:กลับมาไวๆนะค่า!"!
คริสที่ได้ยินหันกลับมาแล้วชูนิ้วโป้งให้เธอ ส่วนลีน่าก็ยิ้มบางๆก่อนจะโบกมือตอบกลับไป
ด้านอากิที่ออกตัวมาก่อน เขาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเรื่อยๆ ความกังวลที่เริ่มคืบคลานในใจ เขาต้องหยุดเจ้าตัวนั้นให้ได้ก่อนจะสายเกินไป
[อลิส:เปิดใช้งานสกิลเร่งความเร็ว
ฉายานักวิ่งทำงาน]
ร่างของอากิพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เขาวิ่งผ่านตรอกเล็กตรอกน้อย ไล่ตามเจ้าโคลโบลที่ไม่มีแต่ร่องรอยไว้ แม้เขาจะไม่รู้แน่ชัดว่าโคลโบลหนีไปทางไหน แต่ก็ไม่ยอมหยุด
เวลาผ่านไปเพียงไม่นาน ทว่าก็เหมือนผ่านไปนานหลายสิบนาที เขาไม่เจออะไรเลย...
ในที่สุดอากิก็หยุดวิ่งลง หอบหายใจหนัก มือเท้าหัวเข่าด้วยความเหนื่อยล้า
[อลิส:ฉายานักวิ่งหยุดทำงาน]
"อากิ:ฮือ ฮา~ ฮือ ฮา~ ฮือ ฮา~"
เสียงหอบหายใจถี่แทรกอยู่ในความเงียบของตรอกเปลี่ยว
[อลิส:เรามาช้าไป... ไม่รู้เลยว่าตอนนี้มันอยู่ที่ไหนแล้วค่ะ]
"อากิ:ฉันน่าจะไล่ตามตั้งแต่แรก ไม่น่าปล่อยมันเลย"
หลังจากค้นหาอยู่พักหนึ่งแต่ก็ไร้วี่แวว อากิเตรียมจะเดินกลับ ทว่าทันใดนั้นเอง ข้อความจากเทพโธธก็ปรากฏขึ้น
{\โธธ:เจ้าสนใจเล่นเกมเล็กๆน้อยๆกับข้าไหม}
"อากิ:เกม?"
{\โธธ:ใช่ เกมง่ายๆ}
{\เฮคาที:เกมนั้นอีกแล้วรึ}
{/บีลเซบับ/:ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าชอบด้านนี้ของเจ้าจริงๆ}
อากิชะงัก เมื่อเห็นข้อความแทรกจากอีกสองตน ทำให้รู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล
{\โธธ:เกมก็ง่ายๆ มาเสี่ยงโชคโยนเหรียญหัวหางกัน ถ้าเจ้าตอบถูกข้าจะบอกทางไปหาเจ้าโคลโบลที่หนีไปให้ แต่ถ้าตอบผิดข้าจะบอกทางที่ผิดแทน แต่ข้าจะไม่บอกเจ้าว่าเจ้าตอบถูกหรือผิด}
อากิอ่านข้อความนั้นด้วยสีหน้าครุ่นคิด
'อากิ:ก็ฟังดูเป็นข้อเสนอที่ดี เพราะต่อให้ไปผิดทาง ฉันก็ไม่หลง เพราะมีแผนที่อยู่แล้ว แถมเมื่อกี้ก็เพิ่งได้พรจากเขามา ฉันน่าจะลองสักหน่อย...แต่ถามอลิสก่อนดีกว่า'
*"อากิ:คิดว่าไงอลิส"*
[อลิส:ลองดูก็ไม่มีอะไรเสียหายค่ะ แต่โปรดถามก่อนว่ามีการเรียกร้องสิ่งตอบแทนหรือบทลงโทษหรือไม่ด้วยค่ะ]
*"อากิ:ได้เลย"*
หลังได้รับคำแนะนำ อากิก็ตอบกลับไปยังเทพโธธทันที
"อากิ:ผมจะเล่นก็ได้ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผมอยากยืนยัน จะไม่มีการเรียกสิ่งตอบแทนย้อนหลังหรือบทลงโทษใช่ไหมครับ"
{\โธธ:เจ้าสบายใจได้ จะไม่มีการเรียกสิ่งตอบแทนหรือบทลงโทษใดๆทั้งสิ้น แต่ถ้าเจ้าเจออันตรายระหว่างทางนั้นก็ไม่เกี่ยวกับข้า เจ้าเข้าใจหรือไม่}
"อากิ:ครับ ผมเข้าใจแล้วครับ"
{\โธธ:เอาละ งั้นมาเริ่มกันเลย}
"กริ่ง! ฟึบๆๆ แปะ"
เสียงบางอย่างดังขึ้นรอบตัว เหมือนเหรียญถูกดีดขึ้น หมุนคว้างกลางอากาศ แล้วกระทบกับพื้นอย่างมั่นคง เสียงนั้นไม่รู้ว่ามาจากที่ไหน ทำเอาอากิสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองข้อความที่ปรากฏตามมา
{\โธธ:หัว หรือ หาง}
เขาชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจ
"อากิ:หัว"
{\โธธ:กลับทางเดิม}
'อากิ:บ้าเอ้ย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอบถูกหรือเปล่า จะกลับไปดีไหมเนี่ย'
[อลิส:ท่านอากิ เชื่อมั่นในดวงของท่านสิคะ]
*"อากิ:...ถ้าอลิสว่าแบบนั้น ก็เอาไงเอากันว่ะ"*
เมื่อพูดจบ อากิก็เริ่มเดินกลับไปตามทางเดิมที่เขาเคยเดินผ่านมา แม้จะมีความลังเลบ้างในใจ แต่เขาก็ยังเลือกเชื่อคำพูดของอลิส ความเงียบรายล้อมรอบข้างมีเพียงเสียงฝีเท้าของเขาเท่านั้นที่ดังสะท้อนก้องในทางเดินยาว
เดินไปได้ครู่หนึ่ง อากิก็พูดขึ้นเบาๆ
"อากิ:แล้วผมต้องเดินไปไกลแค่ไหนครับ"
{\โธธ:เจ้านี้ตั้งคำถามบ่อยเสียจริงๆ เดินไปเดี๋ยวก็รู้เอง}
เมื่อเห็นข้อความปรากฏ อากิก็ถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจและไม่ได้พูดอะไรต่อ ปล่อยให้ความสงสัยค่อยๆ จางไปพร้อมจังหวะก้าวที่ดำเนินอย่างต่อเนื่อง
กระทั่งเขามาถึงทางแยกอีกครั้งและในวินาทีนั้นเอง
"กริ่ง! ฟึบๆๆ แปะ"
เสียงเหรียญดีดดังขึ้นฉับพลัน รวดเร็วและกะทันหัน
{\โธธ:หัวหรือหาง}
'อากิ:ฉันเข้าใจแล้ว! ถ้ามีเสียงแบบนี้แปลว่าถึงจุดที่ต้องเปลี่ยนเส้นทางแล้วสินะ'
อากิเริ่มทำความเข้าใจกับการเล่นก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้น พลางตอบกลับไปโดยไม่ลังเล
"อากิ:ผมขอตอบหัวอีกครั้งครับ"
{\โธธ:ซ้าย}
เมื่อได้รับคำตอบ อากิก็เลี้ยวซ้ายทันทีโดยไม่ชะงัก พร้อมเอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงความมุ่งมั่น
*"อากิ:อลิส คิดว่าฉันวิ่งเอาดีกว่าไหมจะได้เร็ว เพราะยังไงเมื่อถึงจุดก็มีสัญญาณอยู่แล้ว"*
[อลิส:ก็เป็นความคิดที่ดีค่ะ]
ทันทีที่ได้รับการสนับสนุน อากิก็พุ่งออกตัวทันที
[อลิส:ฉายานักวิ่งทำงาน]
เขาวิ่งไปตามทางอย่างรวดเร็ว ฝีเท้าไม่ติดขัด จนกระทั่งถึงทางแยกอีกครั้ง
"กริ่ง! ฟึบๆๆ แปะ"
{\โธธ:หัว หรือ หาง}
อากิหยุดและอ่านข้อความจากเทพโธธ
[อลิส:ฉายานักวิ่งหยุดทำงาน]
"อากิ:เออ หางครับ"
{\โธธ:กลับทางเดิม}
"อากิ:..."
เขาชะงักอยู่กับที่ ชั่วขณะหนึ่งความไม่แน่ใจปกคลุมในจิตใจ
*"อากิ:เอาไงดีละเนี่ย"*
[อลิส:ลองข้ามและเสี่ยงอีกครั้งไหมคะ ถ้ายังหลับอยู่ค่อยกลับกัน]
"อากิ:โอเค งั้นผมขอข้ามครับ"
"กริ่ง! ฟึบๆๆ แปะ"
เสียงเหรียญดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่มีข้อความใดตอบกลับจากโธธ
แม้จะเงียบ อากิก็ไม่ลังเล เขาตอบทันทีด้วยน้ำเสียงแน่วแน่
"อากิ:หาง"
{\โธธ:ตรง}
"อากิ:ยังไงกันแน่เนี่ย"
เขายืนนิ่ง ใจเริ่มสับสนอย่างชัดเจน
'อากิ:ตอนนี้มันถูกหรือผิดกันแน่ ฉันไม่รู้เลย เอาไงดีว่ะ'
*"อากิ:เอาไงดีอลิส"*
[อลิส:แล้วแต่ท่านเลยค่ะ]
"อากิ:ฮา~"
อากิถอนหายใจยาว ความเหนื่อยล้าทั้งกายและใจถาโถมเข้ามา แต่แล้ว เขาก็กัดฟันแน่น ตัดสินใจอีกครั้ง
"อากิ:เอาว่ะลองไปดู"
และในทันที เขาก็พุ่งตัวออกวิ่งอีกครั้ง
เมื่อถึงทางแยกใหม่ เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นทันที
"กริ่ง! ฟึบๆๆ แปะ"
"อากิ:หัว"
{\โธธ:ขวา}
'อากิ:ฉันน่าจะลองอีกรอบ'
"อากิ:ขออีกรอบครับ"
"กริ่ง! ฟึบๆๆ แปะ"
"อากิ:หัว"
{\โธธ:กลับทางเดิม}
'อากิ:เอ๊ะ! ทำไมกลับทางเดิมมันมาหลายรอบจัง หรือว่าฉันมาผิด ลองอีกรอบสิ'
"อากิ:ขออีกรอบครับ"
"กริ่ง! ฟึบๆๆ แปะ"
"อากิ:หัว"
{\โธธ:กลับทางเดิม}
คราวนี้อากิเริ่มรู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดแปลกไป
'อากิ:ตั้งแต่มาทางนี้ มันมักจะให้กลับทางเดิมเสมอๆ เหมือนเป็นการบอกว่า... ฉันมาผิดทาง'
มนระหว่างที่อากิกำลังใช้ความคิดอลิสก็พูดขึ้นมาว่า
[อลิส:ท่านอากิ ดิฉันว่าเรามาผิดนะคะ]
*"อากิ:คิดเหมือนฉันเลย งั้นเรากลับกันเถอะ"*
[อลิส:ค่ะ]
อากิหันหลังกลับและเดินย้อนทางอย่างรวดเร็ว จนมาถึงทางแยกเดิมที่เขาผ่านมาก่อนหน้า
"กริ่ง! ฟึบๆๆ แปะ"
"อากิ:หัวครับ"
{\โธธ:กลับทางเดิม}
"อากิ:...ขออีกรอบครับ"
"กริ่ง! ฟึบๆๆ แปะ"
"อากิ:หัว"
{\โธธ:ตรง}
[อลิส:ถ้าไปทางนั้น เราจะกลับไปจุด 4 แยกแรกค่ะ]
และก็เป็นจริงดั่งที่อลิสกล่าวไว้ หลังจากวิ่งไแ อากิก็กลับมาสู่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง
"อากิ:เอาละ ฉันพอจับทางได้ล่ะ หลังจากนี้ลองสัก 3 ครั้ง ทางไหนที่ออก 2 ครั้งค่อยไปกัน"
[อลิส:เป็นความคิดที่ดีมากคะท่านอากิ]
นับจากนั้น อากิก็ใช้วิธีใหม่ในการทายทาง เขาทายสามครั้งที่แต่ละแยก แล้วเลือกไปทางที่ออกซ้ำมากที่สุด แม้จะมีหลงอยู่บ้าง... แต่ในที่สุด เขาก็พบสิ่งที่ตามหาเข้าเสียที
จากผู้แต่ง
ก็จบไปแล้วในตอนที่ 14.3 ไว้เจอกันตอนที่ 15.1 และรอดูเลยว่าสิ่งที่อากิตามหามันจะจัดการได้ง่ายๆหรือป่าว
81K
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
![ซากเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727668145_30143215.webp)
