อสูรล้างสวรรค์

         ซู่กั๋วกง !” ทหารยามหวาดกลัวอย่างยิ่ง ประการแรกเพราะ การทำลายนิกายพฤกษา และประการที่สอง เพราะกองทัพอัคคีเหล็กมาที่นี่

          ซู่กั๋วกงอยู่ที่นี่แล้ว!” เวลาไม่อนุญาตให้พวกเขาตื่นตระหนก และทั้งสองก็รีบตะโกนอย่างสุดกำลัง

 ซู่กั๋วกงเหรอ ?”

ซู่กั๋วกงมาที่นี่แล้วเหรอ!”

            ทหารกองทัพอัคคีเหล็ก ต่างดีใจและตื่นเต้น พวกเขาฉีกเสื้อคลุมออกเผยให้เห็นชุดเกราะที่ทรงพลังของพวกเขา ทหารยืนเรียงกันอย่างรวดเร็ว อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย 

            แม่ทัพหนานเจียง และเจ้าเมืองซูหลาน รีบออกมาจากห้องโถงทันที 

              คาราวะซู่กั๋วกง !” เมื่อเห็นโจวเย่เดินเข้ามา ทหารกองทัพอัคคีเหล็กในลานพื้นที่สีเหลียมก็คุกเข่าลงและตะโกนด้วยความเคารพ !

                เสียงดังก้องไปทั่วคฤหาสน์ เสียงนี้ได้สั่นสะเทือนหัวใจของทหารยามคฤหาสเจ้าเมือง !

               นี่คือจิตวิญญาณของทหารที่เก่งที่สุดของจักรวรรดิ! นี้เป็นการดำรงอยู่ที่น่ากลัวอย่างแน่นอน!

             ตอนนี้โจวเย่เป็นผู้บัญชาการที่แท้จริง ผู้นำจิตวิญญาณของพวกเขา!

             ไม่ได้เจอกันมาหลายเดือนแล้ว พวกเจ้าแข็งแกร่งขึ้นมาก ไม่ทำให้ข้าผิดหวังเลย ดูเหมือนว่าพวกเจ้าจะไม่ขี้เกียจ โจวเย่กล่าวเขายิ้มเล็กน้อย

              โจวเย่ก้าวเดินไปทีละก้าว และทหารก็เห็นฐานการฝึกฝนของโจวเย่ และความตกตะลึงในใจของพวกเขานั้นเกินกว่าจะบรรยายได้

               ไม่ได้พบเจอเป็นเวลาเพียงไม่กี่เดือน โจวเย่ก็ไปถึงระดับที่เจ็ดของอาณาจักรคุรุยุทธ์แล้ว และความเร็วของการฝึกฝนที่น่ากลัวนี้ทำให้พวกเขาไม่อาจจินตนาการได้

               ตลอดการฝึกฝนทหารในหนึ่งเดือนของโจวเย่ แทบไม่ได้ชื่นชมพวกเขาเลย แต่หลังจากผ่านไปกว่าสองสามเดือน โจวเย่กลับชื่นชมพวกเขาทันทีที่เจอหน้ากัน สิ่งนี้ทำให้ทหารมีความสุขมาก

              โดยปกติแล้วแล้วพวกเขาต้องการความชื่นชมของโจวเย่อยู่ในใจ

                ไม่คิดว่าพวกเจ้าจะมาที่ดินแดนทิศใต้เร็วขนาดนี้ โจวเย่กล่าวอีกครั้ง หัวใจของโจวเย่ก็ตื้นตันใจกับการแสดงของทหาร

                 จากการแสดงของทหารเหล่านี้ จะเห็นได้ว่าโจวเย่มีตำแหน่งที่สูงมากในใจของพวกเขา!

            เถียนซีเว่ย ตกตะลึงอย่างมาก เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าโจวเย่มีสถานะที่สูงส่งอยู่ในใจของทหารเหล่านี้!

              โจวเย่หันหน้าไปมองดูหนานเจียง และพูดว่า ท่านแม่ทัพเจียง ท่านเป็นคนส่งข่าวนี้ใช่ไหม?

 ข้าขอขอบคุณ !

            ซู่กั๋วกง สุภาพแล้ว!” หนานเจียงทำความเคารพและพูดด้วยความเคารพ

             ซู่กั๋วกง! ท่านบอกข้ามากองกำลังใดที่กล้าหาญ ข้าจะไปฆ่าพวกมันทันที!” พลทหารคนหนึ่งของกองทัพอัคคีเหล็ก ตะโกนด้วยความโกรธ

            ใช่แล้ว! ไปฆ่าพวกมันกันเถอะ!” ทหารตะโกนด้วยความโกรธ จิตวิญญาณแห่งการสังหารที่เย็นชาและบ้าคลั่งถูกปล่อยออกมาจากเหล่าทหาร ทำให้ทหารยามของคฤหาสเจ้าเมือง หวาดกลัวจนตัวสั่น

             โจวเย่ยกมือและส่งสัญญาณให้ทหารสงบสติอารมณ์

โจวเย่พูดอย่างไม่แยแส ไม่ต้องรีบ

              ท่านแม่ทัพเจียง ส่งคนไปกระจายข่าวโดยบอกว่ากองทัพอัคคีถึงดินแดนทิศใต้และอยู่ในเมืองอัสนีแล้ว 

             ขอรับ!" หนานเจียงรับคำสั่งด้วยความเคารพและส่งคนไปกระจายข่าวทันที

              ในเวลาเดียวกัน องค์รัชทายาทเป่ยหยานซงและแม่ทัพใหญ่หนานเป่ยหลิน ได้นำผู้บัญชาการของกองทัพต่างๆจำนวนสิบกว่าคนของจักรวรรดิ มาที่ดินแดนทิศใต้อย่างยิ่งใหญ่!

เสียงกีบเท้ามาดังกึกก้อง !

              เขาคนนั้นคือองรัชทายาทของจักรวรรดิ! องค์รัชทายาทมาที่ดินแดนทิศใต้ด้วยตัวเองเลยเหรอ ? 

             ใช่แล้ว! ยังมีท่านแม่ทัพหนานเป่ยหลิน ก็มาที่นี่ด้วย!”

             เรื่องของการไล่ล่าและสังหารปรมาจารย์เย่ ดูเหมือนจะทำให้จักรวรรดิขุ่นเคือง! เหตุการณ์ใหญ่กำลังจะเกิดขึ้นในดินแดนทิศใต้ !”

                ขณะที่เป่ยหยานซง และหนานเป่ยหลิน นำผู้บัญชาการของกองทัพต่างๆหลายสิบคนเข้าสู่ดินแดนทิศใต้ และมุ่งหน้าไปที่เมืองอัสนี ข่าวของการมาถึงขององค์รัชทายาทเป่ยหยานซงได้แพร่สะพัดออกไป

 จักรวรรดิให้ความสำคัญอย่างยิ่งกับโจวเย่! 

                  องค์รัชทายาทเป่ยหยานซ่ง แม่ทัพใหญ่หนานเป่ยหลิน ผู้บัญชาการกองทัพต่าง และข่าวที่ว่ากองทัพอัคคีเหล็กเข้ามาในดินแดนทิศใต้แล้ว ทำให้กองกำลังทั้งหมดที่ต่อต้านโจวเย่ในดินแดนทิศใต้ต่างตกใจ!

                กองกำลังทั้งหมดในดินแดนทิศใต้ตื่นตระหนก ไม่ว่าพวกเขาจะส่งคนไปลอบสังหารโจวเย่หรือไม่พวกก็ยังต้องตื่นตระหนก

             กองกำลังขนาดใหญ่เช่นนิกายโลหิตตกตะลึงอย่างมาก เนื่องจากการลอบสังหารโจวเย่ และแน่นอนว่านิกายโลหิต คือเป้าหมายของโจวเย่เช่นกัน การมาถึงขององค์รัชทายาท และแม่ทัพหนานเป่ยหลิน ทำให้พวกเขาตกใจกลัว

               องค์รัชทายาทเป่ยหยานซ่ง และท่านแม่ทัพหนานเป่ยหลินอยู่ที่นี่แล้ว!” ทหารยามตะโกนเสียงดังที่ประตูคฤหาสน์เจ้าเมือง 

            องค์รัชทายาทเหรอ?" โจวเย่มองไปทางประตูทางเข้าคฤหาสน์เจ้าเมืองด้วยความประหลาดใจ เขาไม่ได้คาดหวังว่าเป่ยหยานซงจะมาด้วยตัวเอง

          องค์รัชทายาทเป่ยหยานซ่งเหรอ?” ดวงตาของเถียนซีเว่ย แทบจะถลนออกมาด้วยความตกใจ

           พี่เย่น่ากลัวขนาดไหนกัน? ทำไมองค์รัชทายาทถึงให้ความสำคัญกับเขาขนาดนี้ ? เถียนซีเว่ยแอบพูดในใจ 

            ผู้บัญชาการหลายสิบคนขี่ม้าตามเป่ยหยานซง และหนานเป่ยหลิน เข้าไปในประตูคฤหาสน์เจ้าเมือง และเมื่อพวกเขาเห็นโจวเย่พวกเขาก็ลงจากม้าทีละคน

คาราวะองค์รัชทายาท !"

คาราวะท่านแม่ทัพ !

          ซูหลาน หนานเจียง และทหารกล่าวด้วยความเคารพ: 

            คาราวะซู่กั๋วกง !” ผู้บัญชาการหลายสิบคนเดินไปหาโจวเย่และแสดงความเคารพด้วยความเคารพทันที

              คาราวะซู่กั๋วกง หนานเป่ยหลินทำความเคารพเช่นกัน

              ท่านแม่ทัพเป่ยหลินสุภาพแล้ว โจวเย่ยิ้มและคำนับกลับ

               คาราวะองค์รัชทายาท โจวเย่ประสานมือและกล่าวด้วยรอยยิ้ม  

          ซู่กั๋วกง สุภาพแล้ว องค์รัชทายาทประสานมือกลับด้วยความเคารพเช่นกัน

          องค์รัชทายาท ให้ความเคารพต่อซู่กั๋วกงมาก” เจ้าเมืองซูหลานขมวดคิ้วและพูดอย่างลับๆ ซึ่งทำให้เขาประหลาดใจ

            เป่ยหยานซงคือใคร เขาคือองค์รัชทายาทของจักรวรรดิ และเป็นองค์ชายอันดับหนึ่ง !

แต่ชายคนนี้ ยังคงต้องให้ความเคารพต่อโจวเย่