ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ถังฮวนยิ้มและชำเลืองมองทุกคน แต่ในแววตานั้นกลับตรงข้ามอย่างสิ้นเชิง เขาไม่แน่ใจว่าตัวตนที่แท้จริงของตนจะถูกเปิดเผยในเมืองหลงฉวน (เมืองมังกรวสันต์โบราณ) นี้หรือไม่ แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ด้วยสถานะปัจจุบันของตน วิธีที่ดีที่สุดในการจัดการกับคนกลุ่มนี้คือปล่อยให้พวกเขาปกป้องตัวเองไปตามยถากรรม หากลงมือช่วยเหลือคนกลุ่มนี้ เมื่อทุกคนรอดกลับไปที่เมืองมังกรวสันต์ได้สำเร็จ เบาะแสของตนย่อมถูกแพ่งพรายอย่างงไม่ต้องสงสัย แต่เพราะกู้หยิงนั้นอยู่ที่นี่ด้วย ถังฮวนจึงไม่ลังเลที่จะลงมือ
ในช่วงเวลาที่เขาใช้หอกมังกรฟีนิกซ์ ความสามารถของเขาจะถูกเปิดเผยต่อทุกคน ตอนนี้แม้จะเอาผ้าปิดหน้าไว้ แต่ก็คล้ายกับแก้ผ้าแล้วผายลม นั่นคือเหตุผลที่ถังฮวนไม่พยายามต้องปิดซ่อนอะไรอีก เนื่องจากตนได้ยื่นมือช่วยเหลือไปแล้วจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะช่วยเพียงกู้หยิงเพียงคนเดียวแล้วละทิ้งสหายคนอื่น ๆ ของเขา
เมื่อสังเกตจากระยะไกลถังฮวนทราบว่าฝีมือพวกเขาแย่มาก แต่ก็เพิ่งตระหนักว่าคนเหล่านี้อ่อนหัดยิ่งกว่าที่จินตนาการไว้ เป็นเรื่องปกติที่พวกเขาจะกลัวตาย ดังนั้นจึงไม่ต้องกล่าวอะไรให้มากความอีก หากไม่ใช่เพราะกู้หยิง คนเหล่านี้ย่อมถูกสังหารตกตายไปกันหมดไปเรียบร้อยแล้ว เมื่อรู้สึกได้ถึงการเยาะเย้ยที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียงของถังฮวน ใบหน้าของพวกเขานั้นเต็มไปด้วยความอึดอัด ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งชายร่างท้วมจึงยิ้มแล้วพูดว่า "น้องชายเรากลัวว่าท่านจะทำงานหนัก หรือยิ่งไปกว่านั้น มันอันตรายเกินไปสำหรับเจ้าที่จะพาคนจำนวนมากไปด้วย" เมื่อสตรีและผู้ที่บาดเจ็บได้ยินที่เหลือได้ยินเช่นนี้ ท่าทางยิ่งไม่น่าดู ชายคนหนึ่งซึ่งได้รับบาดเจ็บที่แขนซ้ายชี้หน้าชายร่างท้วมนั่น“ถังเฉิน ข้าหลี่เหอเคยมองว่าเจ้าเป็นสหาย คาดไม่ถึงว่าเจ้าจะเป็นคนแบบนี้!”
“วันนี้ในที่สุดข้าก็ได้รู้ธาตุแท้ของเจ้า... ข้ามันตาบอดจริงๆ " แม้ว่าชายที่ชื่อว่าถังเฉินกับคนอื่น ๆ จะไม่ได้พูดตรง ๆ ว่าพวกเขากำลังจะละทิ้งผู้หญิงที่เป็นภาระและคนที่ได้รับบาดเจ็บ แต่ความหมายนั้นชัดเจนมาก ถังเฉินและคนอื่น ๆ ที่หลี่เหอชี้นั้นไม่ได้พูดอะไรเลย แต่ใบหน้าของพวกเขานั้นหม่นหมอง "เขาพูดถูกแล้ว มันอันตรายที่จะพาคนจำนวนมากมาด้วย" ดวงตาถังฮวนกลอกไปมาเล็กน้อย ขณะที่พยักหน้าตอบตกลง แต่คำพูดที่ตามมาเปลี่ยนไปทันที เขามองไปยังถังเฉินด้วยรอยยิ้มแล้วพูดว่า "ถ้าเช่นนั้นตอนนี้ยังไม่สายเกินไป ด้วยความสามารถของข้า พอจะพาคน ๆ หนึ่งออกไปกับข้าได้"
เมื่อถึงจุดนี้ถังฮวนมองไปที่กู้หยิงแล้วเอ่ยขึ้น“พี่กู้ไปกันเถอะ” เมื่อได้ยินคำพูดถังฮวน กู้หยิงหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น แต่ถังเฉินและใบหน้าของคนอื่น ๆ นั้นแข็งทื่อไปแล้ว เดิมทีคนเหล่านี้คิดว่าถึงฮวนเป็นเพียงคนที่ผ่านมาเท่านั้น ทว่าเมื่อได้ยินเขาพูดกับกู้หยิงคล้ายจะสนิทกันดี นั่นย่อมแปลว่าทั้งสองรู้จักกันมาก่อน และสาเหตุจริงๆ ที่ถังฮวนฝ่าอันตรายเข้ามาช่วยนั้น เป็นเพราะกู้หยิง เมื่อพวกตนดุด่ากู้หยิงไปก่อนหน้านี้คงทำให้พวกเขาโกรธ และถ้าพาเพียงกู้หยิงหนีไปจริง ๆ ทุกคนคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับความตายแล้ว
ทันใดนั้นใบหน้าของถังเฉินและคนอื่น ๆ ได้เปลี่ยนเป็นซีดเผือด ดวงตาเผยให้เห็นความตื่นตระหนกที่ไม่สามารถควบคุมได้"น้องชายอย่าโกรธเลย นี่เป็นความผิดของพวกเราเอง" ชายในชุดขาวที่ชื่อฉีเฉียนกล่าวออกมาอย่างรีบร้อน “กู้หยิงนั้นเป็นเพื่อนดีที่สุด เราเข้าสู่เมืองหลงฉวนมาด้วยกันก็ควรออกจากที่นี่ไปด้วยกัน ถึงเวลาแล้วที่จะต้องร่วมมือร่วมใจกัน หาทางออกจากที่บ้าๆ นี้ น้องชายถ้ามีเจ้าเป็นผู้นำ เราจะทำตามที่เจ้าสั่ง” ถังฮวนหัวเราะเยาะในใจ แต่เมื่อเขาเห็นวิญญาณพยาบาทรอบข้างที่เข้ามาใกล้ จึงไม่อยากที่จะเสียเวลาคุยต่อไป ทันใดนั้นสีหน้าเขาพลันเปลี่ยนไปในขณะที่เขาตะโกนถามด้วยเสียงต่ำ "ข้าจะระวังหลังให้ ใครจะเป็นผู้นำทางได้บ้าง?" "ข้าเอง!" กู้หยิงกัดฟันแน่นแล้วพูด
“ข้าด้วย”ฉีเฉียนกล่าวเสียงดัง
"ถังเฉิน พวกเจ้าทุกคนที่ยังแข็งแรงอยู่จงไปขนาบทั้งซ้ายและขวา ส่วนที่เหลืออยู่ตรงกลางทั้งหมด ... " เมื่อพูดเช่นนั้นฉีเฉียนดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างเขามองไปที่ถังฮวน
“น้องชาย หากทำเช่นนี้เป็นอย่างไรบ้าง? "ก็ดี!"
ถังฮวนไม่เสียเวลาพูดอีกต่อไป เพียงแค่เหลือบมองไปที่กำแพงพังๆ ทางขวาซึ่งอยู่ห่างออกไปราวสิบเมตร หอกมังกรฟีนิกซ์ในมือของเขาเริ่มสั่นสะท้านอีกครั้ง ถังเฉินและคนอื่น ๆ กัดฟันกระจายตัวออกไปทางด้านซ้ายและขวา ในขณะที่กู้เหยิงและฉีเฉียนเดินนำไปด้านหน้า กลุ่มคนสิบกว่าคนเดินหน้าอีกครั้ง
“ย๊าก!”“วิ้วววว…” เสียงอะไรบางอย่างฉีกแหวกอากาศดังขึ้นแล้วตกลงมา ถังฮวนไม่ได้ใช้ทักษะการต่อสู้ใด ๆ และไม่ได้มีเป้าหมายในการสังหารวิญญาณพยาบาท อย่างไรก็ตามหอกมังกรฟีนิกซ์ในมือเหมือนจะเปลี่ยนเป็นวัตถุวิญญาณที่มีชีวิตขึ้นเอง มันทั้งกวาดและแทงไปทางซ้าย ขวา อีกทั้งยังทุบและเฉือนลง
"อา!" อา! “ ย๊า…”เสียงกรีดร้องดังไม่หยุดหย่อน แม้ว่าวิญญาณพยาบาทเหล่านั้นจะไล่ตามมาอย่างไม่ลดละ แต่กลับไม่กล้าเข้าใกล้ถังฮวนในระยะเกินสองเมตร พลังของไฟมีผลในการยับยั้งโดยธรรมชาติสำหรับชีวิตที่มืดมนและเย็นชาเช่นนี้ ด้วยหอกของถังฮวน ไม่เพียงแต่สกัดกั้นศัตรูที่ไล่ตามมาจากด้านหลังได้ แต่ยังปิดกั้นทางซ้ายขวาและสูงขึ้นไปบนท้องฟ้าอีกด้วย แต่นั่นเรียกได้ว่ายังยากลำบากมากนักสำหรับกู้หยิงที่อยู่ด้านหน้า
แม้ว่ากู้หยิงจะมีความแข็งแกร่งที่ไม่ธรรมดา แต่เนื่องจากเขาเหนื่อยล้าจากการต่อสู้มามาก พลังปราณแท้จึงใกล้จะหมด ทว่าเพียงแค่เห็นการปรากฏตัวของถังฮวน จึงทำให้เขากลับมีชีวิตชีวาอีกครั้ง หากแต่ก็คงอยู่ได้ไม่นานนัก หลังจากนั้นไม่นานปราณแท้ของเขาเริ่มอ่อนกำลังลงอย่างสิ้นเชิง ขณะนี้เขาต้องพึ่งพากำลังของร่างกายเพียงอย่างเดียวเท่านั้น "ถังเฉิน พวกเจ้ามาแทนที่กู้หยิง เดินหน้าเปิดทาง"
ถังฮวนตะโกนเสียงดัง "ด้านบน..." คลื่นความร้อนที่เกิดจากหอกของถังฮวนกดดันให้วิญญาณพยาบาทส่วนใหญ่ต้องล่าถอย ดังนั้นพวกเขาจึงจำเป็นต้องจัดการกับวิญญาณไม่กี่ตัวที่หลุดเข้ามาในตาข่าย หากพวกเขาวิ่งไปด้านหน้าเพื่อเปิดเส้นทาง จะต้องเผชิญกับการโจมตีที่บ้าดีเดือดของวิญญาณพยาบาทจำนวนมากซึ่งถ้าพลาดอาจถึงตายได้ แต่ในขณะที่ถังเฉินจะพูดคำเหล่านั้น เขาต้องรีบกลืนคำพูดลงคอไป ตอนนี้ถังฮวนเป็นกองกำลังหลักในการต่อสู้กับวิญญาณพยาบาท และหากเขาไม่พอใจผละจากกลุ่มไป คนที่เหลือจะต้องตายอย่างแน่นอน"ไปกันเถอะ!" ถังเฉินและคนอื่น ๆ ไม่พอใจ แต่ทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงวิ่งไปข้างหน้าเพื่อระงับความโกรธ
ถังเฉินและคนอื่น ๆ ไม่แข็งแกร่งเท่ากับกู้หยิงตอนที่อยู่ในจุดสูงสุด ฝีมือก็ไม่ได้ดีเท่ากู้หยิง ตอนนี้มาถูกบังคับให้แทนที่กู้หยิงแล้วยืนอยู่ข้างหน้าคู่กับฉีเฉียนอีก ยามคับขันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องฝากชีวิตของพวกเขาไว้กับกลุ่มนี้แล้ว กู้หยิงถอยกลับมาแล้วยืนอยู่ข้างซ้ายและขวาของชายที่แขนหักเพื่อพักผ่อน เป็นผลให้ความเร็วของกลุ่มเพิ่มขึ้นอย่างมาก โดยไม่รู้ตัวทุกคนได้มาถึงชานเมืองหลงฉวนแล้ว พวกเขาสามารถมองเห็นอาคารหินที่ถูกทิ้งร้างตรงทางเข้าเมืองซึ่งมันตั้งอยู่ที่นี่มานาน “ฮ่าฮ่า พยายามอีกหน่อย ไม่นานเราจะออกจากเมืองโบราณได้ ข้าว่าวิญญาณพยาบาทเหล่านี้คงไม่ไล่ตามพวกเรามาแล้วนะ!” ฉีเฉียนชักดาบของเขาแล้วหัวเราะออกมาดัง ๆ ในขณะที่หอบหายใจ
"อ๊าาาาาา!" อย่างไรก็ตามฉีเฉียนเพิ่งจะพูดจบพลันมีเสียงกรีดร้องดังฟังชัดมาจากส่วนลึกของเมืองโบราณ เสียงนั้นเหมือนกับลูกศรแหลมคมที่ออกจากสายธนูแทงทะลุช่องว่างแล้วเจาะเข้าไปในแก้วหูของทุกคนทำให้หัวใจและจิตวิญญาณเริ่มสั่นสะท้าน

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 200 ใครจะนำทาง?

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 200 ใครจะนำทาง?

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้