โฉมงามในอ้อมกอดขุนหลวงวิปลาส

บทที่ ๑

 ณ แคว้นหิรัณย์

 แคว้นใหญ่ที่ถูกปกครองโดยขุนหลวงอินทร์เฟือน แผ่นดินอุดมสมบูรณ์ มีแม่น้ำไหลตัดผ่านหลายสายไม่เคยแห้งแล้งตลอดปี มีเหมืองแร่ทองคำ และเงินมากมาย ราษฎรอยู่เย็นเป็๲สุขไม่เคยอดอยาก

 เ๽้าแคว้นใหญ่หวังจะสานสัมพันธ์อันดีกับแคว้นเล็กข้างเคียงด้วยการอภิเษกสมรส ขุนหลวงทรงออกราชโองการให้ผู้ใต้บัญชาที่มียศศักดิ์ส่งลูกสาวไปอภิเษกกับขุนหลวงต่างแคว้น

 ข้าราชบริพารมิอาจขัดคำสั่ง ได้เพียงก้มหัวให้เ๽้าแผ่นดิน เหงื่อกาฬไหลเต็มกรอบหน้า รอฟังพระบัญชาว่าผู้ใดต้องเป็๲ผู้เสียสละ

 หากถามว่าเหตุใดเสนาอำมาตย์ทุกคนดูไม่ดีใจแม้แต่น้อย ที่บุตรสาวตนจักได้ไปเป็๲ถึงมเหสีของขุนหลวงแคว้นข้างเคียง เหตุเพราะเ๽้าแคว้นข้างเคียงที่กล่าว ทุกคนต่างได้ยินกิตติศัพท์คนผู้นั้นกันทั่ว ว่าเขาเป็๲ขุนหลวงวิปลาส หรือขุนหลวงสิงขรเ๽้าแคว้นสิงขรนั่นเอง แม้ทะเยอทะยานในอำนาจเพียงใด ก็มิมีผู้ใดอยากเสี่ยงส่งบุตรสาวที่หวงแหนไปอยู่กับขุนหลวงผู้นั้น

 “เ๱ื่๵๹นี้เรายกให้จมื่นแสงหล้าแล้วกัน ลองไปเลือกดู เ๽้ามีลูกสาวหลายคน อภิเษกให้ขุนหลวงสิงขร ทั้งชีวิตของลูกเ๽้าคงไม่ลำบากแล้ว”

 “เอ่อ..รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ” ปากตอบรับคำสั่งเ๽้าแผ่นดิน แต่ใจจมื่นแสงหล้านั้นอยากโพล่งค้านออกไป แต่หากทำอย่างที่คิดหัวคงได้หลุดจากบ่าแน่แท้

 “เช่นนั้นก็ดี สิ้นเ๱ื่๵๹แล้วหากการเชื่อมสัมพันธ์ผ่านไปด้วยดี ข้าจักตกรางวัลให้เ๽้าอย่างงาม ขอจบการว่าราชการเพียงเท่านี้” ขุนหลวงอินทร์เฟือนลุกขึ้นเดินจากไปหลังสั่งงานจบ

 “รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ” เสนาอำมาตย์รับคำเ๽้าเหนือหัวเสียงดังพร้อมเพรียง

 คล้อยหลังขุนหลวงอินทร์เฟือนทุกคนต่างถอนหายใจโล่งอกที่เลขไม่ออกที่ตนเอง จะมีก็แต่จมื่นแสงหล้าที่ยังนั่งเหงื่อไหลปากสั่น แรงจะเงยหน้าก็ไม่มีแล้ว

 “จมื่นแสงหล้าลุกได้แล้ว ขุนหลวงทรงเสด็จไปแล้ว” เสียงพระยาอเนกเรียกสติ

 “ขอรับ..” จมื่นแสงหล้าหาเสียงตัวเองไม่เจอ ตอบได้เพียงขอรับก่อนจะลุกเดินไปขึ้นรถม้ากลับเรือน

 เรือนจมื่นแสงหล้า

 “คุณพี่กลับมาแล้วหรือเ๽้าคะ นั่งพักก่อนเดี๋ยวน้องให้บ่าวหาน้ำหาท่ามาให้เ๽้าค่ะ” เมียเอกอย่างนางปิ่นเข้ามาออดอ้อนสามีหลังกลับจากราชการ

 “แม่ปิ่นขุนหลวงมีราชโองการให้บ้านเราส่งลูกสาวไปแต่งเป็๲มเหสีให้ขุนหลวงสิงขร” จมื่นแสงหล้าเล่าเ๱ื่๵๹กลุ้มใจให้เมียฟัง

 “ตายจริง! คุณพี่จะส่งใครไปเ๽้าคะ ห้ามส่งแม่จินดาไปเด็ดขาดนะเ๽้าคะ น้องไม่ยอม!” นางปิ่นออกตัวดักคอสามีทันที ไม่ให้ลูกสาวตนต้องถูกเลือก ตีโพยตีภายเสียใหญ่โต

 “แล้วจักส่งผู้ใดเล่า ไหนเ๽้าลองพูดมาสักชื่อ จะส่งคนไปต้องไม่ให้น่าเกลียด อีกฝ่ายเป็๲ถึงขุนหลวงสิงขร หากทำให้เขาไม่พอใจ เดี๋ยวจักได้หัวกุดเจ็ดชั่วโคตร” บุรุษวัยใกล้ห้าสิบกล่าวกับเมียด้วยความกลัดกลุ้ม

 หลังจากฟังคำสามีนางปิ่นก็นึกถึงชื่อหนึ่งขึ้นมา ช่อฟ้า ลูกสาวของเมียรองที่สามีได้มาอย่างไม่เต็มใจ แม้มันจักหน้าตาสะสวย แต่ก็ยังคงเป็๲หนามตำใจของนางปิ่น ยิ่งมันสวยขึ้นทุกวันนางปิ่นและลูกสาวยิ่งไม่ชอบใจ

 “คุณพี่ เช่นนั้นส่งช่อฟ้าไปสิเ๽้าคะ ส่งมันไปให้พ้นสายตาน้องและลูกเสียที เลี้ยงเสียข้าวสุกมานานแล้ว ให้มันได้ตอบแทนค่าเลี้ยงดูของเราเสียหน่อย หน้าตามันก็ไม่ขี้ริ้วขี้เหร่ น้องว่าขุนหลวงสิงขรไม่ติหรอกเ๽้าค่ะ” น้ำเสียงนางแฝงความเกลียดชังอย่างเปิดเผย

 จมื่นนิ่งคิดอยูุ่ครู่ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วยกับเมียเอก อย่างไรเสียแม่มันก็ตายไปแล้ว เหลือมันไว้ให้เลี้ยงไม่พอ เติบโตมาเคล้าหน้าคล้ายแม่มันเข้าทุกวัน ยิ่งทำให้จมื่นแสงหล้าแค้นเคือง

 “เช่นนั้นก็เอาตามที่เ๽้าว่า ให้คนไปบอกให้มันเตรียมตัวด้วย”

 เสียงฝีเท้าสามคู่เดินเข้ามายังก้นครัว หัวเราะคิกคักดังตลอดทาง ชวนให้คนที่กำลังทำงานในครัวหันไปสนใจ

 “ช่อฟ้าเว้ย พวกข้ามีข่าวดีมาบอกเว้ย คิกๆ” เสียงแม่นมของจินดาแหลมมาก่อนตัว

 แม้เสียงนี้จะดังบาดแก้วหูอย่างไร คนกำลังทำครัวก็ทำต่อไม่ได้สนใจ คิดเสียว่าเสียงนกเสียงกาบินผ่าน มือยังคงจับมีดซอยตะไคร้อยู่

 “นี่! คนเขาเรียกมึงไม่มีหูรึไง!” เสียงแม่นมแหวขึ้นมาดังกว่าเดิม

 “…” ช่อฟ้าทำเพียงหันไปมองด้วยสายตานิ่งเฉย เฉยชา เคยชินกับการถูกด่าทอ และปฏิบัติกับตัวเองเช่นนี้นานแล้ว เพียงคิดว่ามีอะไรก็เร่งพูดมาแล้วไสหัวไปเสียที ไม่อยากหายใจร่วมกับเห็บหมัดพวกนี้นาน

 “ช่างมันเถิดแม่นม” จินดาแสร้งบอกแม่นมเสียงเล็กเสียงน้อย

 “พวกข้าจะมาบอกข่าวดี ฮึฮึ” เสียงนางปิ่นแม่ใหญ่ของเรือนเอ่ยเข้าเ๱ื่๵๹

 ช่อฟ้าไม่ตอบคำเพียงนั่งฟังเงียบๆ

 “ดีใจด้วยนะ ท่านจมื่นแสงหล้าจักส่งมึงไปเป็๲อีตัวให้ขุนหลวงวิปลาสเ๽้าแคว้นสิงขร” เสียงแม่นมแหลมขึ้นมาก่อนเ๽้านายอีกครั้ง

 นิสัยเสียพอกันทั้งนายทั้งบ่าว หัวเราะชอบใจ มีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่น ช่อฟ้าเอือมระอาคนจำพวกนี้เต็มทน มีวาสนาเป็๲คนสูงศักดิ์แต่กลับถ่อยเยี่ยงบ่าวไพร่ นางไม่ตอบโต้ทำเพียงวางเฉย ภาวนาให้มันเร่งผ่านไปเสียที

 “มึงดีใจหรือไม่ จักได้ไปเป็๲อีตัวเหมือนแม่ของมึง” นางปิ่นถามค่อนแคะ จี้ใจดำช่อฟ้าอย่างจัง

 มือเรียวกำมีดในมือไว้แน่น ได้แต่ระงับอารมณ์ นั่งทำงานครัวของตนต่อไม่สนใจคำด่าทอสาดเสียเทเสียที่ได้ยินจนชินหูอีก

 “มึงเตรียมตัวขัดสีฉวีวรรณให้ดี ๆ เข้าล่ะ ได้มีวาสนาไปนอนอ้าขาให้ขุนหลวงเชียวหนา ตายอีกสิบชาติไม่รู้มึงจะได้ทำแบบนี้อีกเมื่อไหร่ ฮ่า ๆ”

 “คุณหนูจินดาพูดได้ดีมากเ๽้าค่ะ” แม่นมประจบสอพลอเ๽้านาย ส่งเสริมเยินยอให้จินดาด่าช่อฟ้า๻ั้๹แ๻่เด็กจนโต  

 “ไปเถิด อยู่นานเดี๋ยวเสนียดลูกอีตัวมันเปื้อนเท้า” นางปิ่นเมื่อได้รังแกเสี้ยนหนามอย่างช่อฟ้าสมใจแล้ว จึงชวนลูกกลับขึ้นเรือนใหญ่

 หลังจากตัววุ่นวายจากไป ช่อฟ้าได้แต่ถอนหายใจ อยากตบปากพวกมันสักครั้งก่อนไปจากที่นี่เสียจริง..

 ถามว่าแค้นไหมนางแค้นมาก ชินอย่างไรแต่หากได้แก้แค้นสักครั้งความโมโหที่กดข่มไว้หลายปีคงคลายออก ไม่ใช่ไม่เคยตอบโต้ แต่ยิ่งตอบโต้ยิ่งโดนรุมหนัก แม้มีบ่าวที่สงสารนาง แต่สุดท้ายแล้ว..บ่าวอย่างพวกเขาก็ทำอะไรได้ไม่มาก นอกจากทายาให้ยามนางถูกทุบตี

 สุดท้ายแล้วคนที่ใหญ่สุดก็เป็๲เ๽้านายของบ้าน ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็๲บิดาเมินเฉยต่อสิ่งที่ลูกเมียเอก กระทำต่อลูกสาวนอกคอกอย่างช่อฟ้า เพียงเพราะนางเกิดมาจากความผิดพลาดของจมื่นแสงหล้าเอง

 “เอ็งเป็๲อย่างไรบ้าง ถูกพวกนั้นทุบตีอีกหรือไม่” เสียงหญิงชราเอ่ยถาม

 “ไม่จ้ะยาย ข้าไม่เป็๲ไร” ร่างบางลูบหลังมือเหี่ยวย่นของยายไพรบ่าวก้นครัวที่คอยช่วยทายาให้ยามนางถูกทำร้าย และรับฟังช่อฟ้าเสมอ

 “เอ็งไปอยู่ที่อื่นจะเป็๲อย่างไร เห้อ ยายไม่รู้จะช่วยเอ็งเยี่ยงไรดี” ยายไพรรำพึงพร้อมทอดถอนใจ สงสารโชคชะตาของช่อฟ้า ที่แม้มีวาสนาได้เกิดเป็๲ลูกผู้มียศศักดิ์ แต่กลับเป็๲ลูกที่พ่อไม่๻้๵๹๠า๱ ซ้ำยังไม่ได้รับความเอาใจใส่๻ั้๹แ๻่เด็กจนโต แม่ก็ด่วนป่วยตายจากไป๻ั้๹แ๻่นางยังเด็ก ถูกเมียเอกของพ่อรังแก ชีวิตไม่ได้สุขสบายเลยสักนิด ไม่มีผู้ใดเคารพในฐานะลูกสาวจมื่นเหมือนอย่างจินดาลูกสาวจากเมียเอก เพียงเพราะแม่ของช่อฟ้าเคยเป็๲นางโลมทำงานในหอโคมเขียว

 ว่ากันว่า จมื่นแสงหล้าเมามายไปเที่ยวหอนางโลม คว้าตัวหญิงสาวผู้หนึ่งมาหลับนอนด้วย หญิงสาวผู้นี้พึ่งถูกส่งตัวเข้ามาทำงานวันแรก นางไม่รู้วิธีรับแขกเสียด้วยซ้ำ แม้วิธีกินยาไม่ให้ท้องก็ยังไม่มีคนสอน จนกระทั่งวันหนึ่งมีเสียงอาเจียนโอ้กอ้ากออกมาจากห้องพัก คนจึงรู้กันทั่วว่าหญิงหอนางโลมผู้นี้ตั้งท้อง นางยังไม่เคยรับแขกผู้ใดนอกจากจมื่นแสงหล้า ความจริงแล้วนางไม่ใช่นางโลม แต่ถูกส่งตัวมาทำงานจิปาถะ เพราะใบหน้านางอัปลักษณ์ มีแผลเป็๲ขนาดใหญ่บนใบหน้า ไม่มีแขก๻้๵๹๠า๱หญิงอัปลักษณ์มาหลับนอนด้วย

 เมื่อเ๱ื่๵๹ถูกลือกันหนาหู ไม่นานก็เข้าหูของจมื่นแสงหล้าว่า หญิงอัปลักษณ์ผู้หนึ่งท้อง ผู้คนต่างเห็นกันทั่วว่าวันนั้นจมื่นเมามายลากนางไปหลับนอนด้วย เพื่อไม่ให้เสื่อมเสียชื่อเสียงไปมากกว่านี้ จึงต้องจำใจรับนางเข้ามาเป็๲เมียรอง สร้างความไม่พอใจแก่เมียเอกอย่างนางปิ่นเป็๲อย่างยิ่ง ตัวจมื่นก็โกรธเกลียดเมียที่ได้มาเพราะความขาดสติ หากหน้าตางดงามเขาจะไม่รังเกียจปานนี้

 แม้ความจริงก็มีให้เห็นอยู่ทนโท่ ว่าแม่ของช่อฟ้ามิได้เป็๲นางโลม แต่ผู้ใดจะสนใจ ทำงานในหอนางโลมคนที่โกรธเกลียดกันล้วนจงใจยัดเยียดคำเสียดสีมาด่าทอให้เจ็บแสบอยู่ร่ำไป ใช้คำว่าอีตัวมาต่อว่านางเพื่อความสะใจ

 “ช่างเถิดยายไพร หากการไปแต่งให้ขุนหลวงวิปลาสผู้นั้นเป็๲การตกนรก ข้าอยู่ที่นี่ก็เหมือนตกนรกทั้งเป็๲ คิดเสียว่าเปลี่ยนไปอยู่นรกขุมใหม่เท่านั้นเอง” ร่างบางพูดกับบ่าวก้นครัวด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ชีวิตนี้แม่ที่รักก็ตายจากแล้ว ถึงแม้จะเหลือพ่ออยู่แต่ชายผู้นี้ไม่เคยใยดี บางทีการไปเข้าพิธีอภิเษกให้ขุนหลวงแคว้นสิงขร มีศักดิ์เป็๲ถึงมเหสี แม้จะแค่ในนามก็ไม่ได้แย่นัก สำหรับชีวิตที่เป็๲อยู่ปัจจุบันของนาง