ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

           ชิงเถาใช้เวลาเตรียมร้านเพียงไม่กี่วันเท่านั้นนางมีคนช่วยอยู่หลายคน จึงไม่ใช่เรื่องลำบากนัก เรื่องหน้าที่ของทาสที่ซื้อมาก็ไม่ต้องกังวลให้พวกเขาเรียนรู้ไปก่อนเพราะนางยังมีคนงานที่พามาจากเมืองหลวงอีก พามาห้าคนซึ่งเป็นครอบครัว ชิงเถาจะให้คนงานสองคนเป็นหลงจู๊ร่วมกันมีอะไรจะต้องปรึกษาร่วมกันเสียก่อนจะได้ไม่ผิดพลาดและอีกอย่างยังเป็นการให้พวกเขาควบคุมกันและกันอีกด้วยจะได้ไม่คิดทำผิดดีที่ด้านหลังร้านมีที่พักอยู่แล้วจึงไม่ต้องเสียเวลาก่อสร้างเพิ่มส่วนเครื่องเรือนต่างๆในเมืองก็มีขายอยู่แล้วชิงเถานางอยากได้แบบไหนก็ไปชี้ๆแล้วให้เขาส่งมาทั้งร้านเลยและวันนี้นางก็กำลังจะเปิดร้านวันแรกแล้ว ก่อนหน้านี้ก็ปล่อยๆข่าวออกไปแล้วว่าร้านตระกูลเจี้ยนเฉิงกำลังจะมาเปิดสาขาที่เมืองอี้แห่งนี้ดีที่มีพ่อค้านำสินค้าของร้านนางมาขายที่เมืองนี้บ้างจึงทำให้ผู้คนพอได้ยินชื่อเสียงร้านเจี้ยนเฉิงอยู่ไม่น้อยอย่างนี้ก็ไม่ยากแล้ว ชิงเถานางหวังว่าร้านจะอยู่ได้มียอดขายสม่ำเสมอไม่เจ๊งเป็นพอ แต่นั่นก็แค่บังคับให้ตัวเองหวังแบบน้อยๆเท่านั้นจริงๆแล้วใครไม่อยากจะได้กำไรงามๆกัน

“ชุดนี่มันคุณหนูจะไม่มากไปหรือเจ้าคะ พี่พวกเด็กๆก็ได้รับชุดที่ดีแบบนี้ด้วย บ่าวว่า”บ่าวหญิงเอ่ยขึ้นกับชิงเถาอย่างเกรงอกเกรงใจนางก้มดูชุดของนางที่ไม่ต่างจากคนอื่นๆที่เป็นชุดผ้าเนื้อดีมีม่วงพวกเด็กๆลูกของนางก็ยังได้รับเช่นกัน เด็กๆที่ไม่รู้จะทำงานได้มากน้อยเพียงใดแต่เจ้านายกลับมอบเสื้อผ้าดีๆให้คนละตั้งหลายชุด คนเป็นบ่าวยังรู้สึกไม่ดีเลย

“ทุกคนก็ต้องได้รับความเท่าเทียมกับอยู่แล้วเจ้าค่ะนี่เป็นชุดทำงาน พวกท่านก็ใส่เวลาอยู่ที่ร้าน ส่วนนอกเวลาทำงานก็อีกเรื่องหนึ่งแต่ข้าก็ให้ชุดสวยๆอีกคนละสองชุดแล้ว เผื่อว่าอยากออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกในวันหยุดเรื่องพวกนี้ไม่ต้องไปคิดหรอก เวลาทำงานตั้งใจก็พออย่างไรข้าก็ได้กำไรมามากพออยู่แล้ว เรื่องของพวกเจ้าข้ารวมไปกับต้นทุนสินค้าแล้ว”ชิงเถาบอกทุกคนให้เข้าใจตรงกันตอนนี้ทั้งคนงานและบ่าวของร้านยืนหยุดตรงหน้านางเพื่อฟังคำสั่งวันนี้เป็นการเปิดร้านวันแรกชิงเถาจึงอยากจะพูดอะไรเล็กน้อยก่อนที่จะไปประตูหน้าร้านเชิญลูกค้าเข้ามา

“จำไว้เมื้ออยู่ต่อหน้าลูกค้าเราจะต้องยิ้มอยู่ตลอด ถึงจะเจอลูกค้าเรื่องมากไปเสียหน่อยก็ต้องคิดไว้ว่าพวกเขาเอาเงินมาให้เรา ถ้าทนไม่ได้จริงๆก็ว่ากันอีกเรื่องก็แล้วกันข้าเองก็ต้องอดทนกับเรื่องแบบนี้เช่นกัน” ชิงเถาบอกออกไปยิ้มๆ นางลี่จูได้ยินที่บุตรสาวว่าได้แต่ส่ายหน้าหัวเราะใครจะไปกล้าว่าลูกค้าหล่ะ ถึงแม้นางจะอนุญาตให้ไม่พอใจลูกค้าได้ถ้าถึงที่สุดแล้วแต่ใครก็ไม่กล้าทำหรอก

“นี่ๆเข้ามาดูของตรงนี้”

“อ่ะดูสิของแต่ละอย่างดูใหม่มากเลย ดีกว่ารอซื้อกับพ่อค้าตั้งเยอะ ราคาก็ถูกกว่าด้วย”

“มีให้เลือกหลายแบบมากเลยนะ”

เสียงลูกค้าที่พากันดาหน้าเข้ามาเลือกซื้อของกันตั้งแต่เปิดร้านสนทนากันอย่างสนุกสานชิงเถาและครอบครัวนั่งอยู่ที่โต๊ะน้ำชามุมหนึ่งสอดส่องอยู่เงียบๆปล่อยให้เหล่าคนงานทำงานไป ถ้าจัดการไม่ได้จริงๆนางค่อยจะเข้าไปช่วยถ้าเป็นแบบนี้ทุกวันก็ดีเลยสิ ลูกค้าแวะเวียนมาไม่ขาด วันต่อๆไปมีเพียงครึ่งของวันแรกดีมากแล้ว

“ดูสิขอรับเด็กสามคนก็ช่วยงานด้วย” หมิงลู่เอ่ยขึ้นและชี้ให้คนอื่นดูถึงแม้ชิงเถาจะไม่ได้เคร่งครัดให้เด็กทั้งสามคนต้องทำงานเท่าผู้ใหญ่แต่พวกเขาก็มาช่วยมารดาหรือว่าพี่สาวพี่ชายทำงานอยู่ตลอดดูเหมือนจะเป็นเด็กที่รู้ความและขยันมากๆเลยด้วย

“เด็กแล้วลูกไม่เด็กหรือไงหึ” นางลี่จูได้ฟังเอื้อมมือไปขยี้ผมบุตรชายอย่างเอ็นดูเรียกคนอื่นว่าเด็กทั้งที่ตัวเองก็เด็กไม่ต่างกัน

“อืมมมท่านแม่ ผมข้ายุ่งหมดแล้ว” หมิงลู่โอดครวญออกมา

“ตัวแค่นี้ห่วงหล่อเสียแล้ว”

“อือออท่านแม่อ่ะ” เขายิ่งพูดผู้เป็นมารดายิ่งแกล้งขยี้ผมแรงขึ้นไปอีก

“ฮ่าๆๆๆๆ”พี่ชายและพี่สาวเป็นคนนั่งมองและหัวเราะอยู่ใกล้ๆ

“คุณชายดูเหมือนว่าคุณหนูเจี้ยนเฉิงจะมาเปิดร้านที่เมืองอี้ขอรับ”

“ฮ่ะอืมเข้าใจแล้ว” หลังจากที่ได้ยินคนของเขาว่าออกมามี่หนิงหยางก็ตกใจเล็กน้อยแล้วก็กลับมานิ่งเฉยเช่นเดิมเมืองใหญ่ๆมีตั้งเยอะแยะ ทำไมเจ้าต้องมาที่เมืองนี้ด้วยนะ บังเอิญจริงๆ เอ๊ะหรือว่านางตามข้ามา เฮ่อะ คงไม่ใช่หรอก นางไม่ใช่ข้าเสียหน่อย

“คุณชายจะให้ข้าไปตามดูคุณหนูเจี้ยนเฉิงด้วยหรือไม่ขอรับ”เขาถามผู้เป็นนายออกมา จริงๆเขามีหน้าที่ของตนอยู่แล้วแต่ว่าเพียงได้ยินข่าวนี้เข้าจึงเอามาเรียนให้ผู้เป็นนายทราบด้วยไม่เช่นนั้นเดี๋ยวจะโดนมี่หนิงหยางด่าว่าทำงานเป็นหุ่นกระบอกทำเฉพาะเรื่องที่ให้ทำทั้งๆตรงหน้าก็มีเรื่องสำคัญแต่บอกว่าไม่ใช่หน้าที่จึงไม่ใส่ใจ

“ไม่ต้องนางดูแลตัวเองได้ดีกว่าที่เจ้าคิด ไว้ถึงวันเปิดร้านก่อน ข้าจะไปยินดีกับนางเอง”มี่หนิงหยางเอ่ยจบ ลูกน้องของเขาก็ก้มหัวให้แล้วเดินออกจากห้องไป

“หึเจ้าก็ช่างขยันเปิดร้านนักนะ แล้วทุกครั้งข้าก็ต้องเอาของล้ำค่าไปแสดงความยินดีเจ้าจะไม่ให้ข้าเหลือของดีๆไว้แต่งฮูหยินของข้าเลยหรือไง”มี่หนิงหยางเอ่ยกับตัวเองเมื่อนึกไปถึงชิงเถาทุกคร้งที่นางเปิดร้านใหม่เขาก็ร่วมยินดีทุกครั้ง ครั้งนี้ก็คงพลาดไม่ได้เช่นกันว่าแต่ที่นี่เขามีของล้ำค่าอะไรอยู่นะ คงต้องออกแรงค้นหาเสียหน่อยแล้ว

           ช่วงเช้าการเปิดร้านใหม่เป็นไปได้ด้วยดีมีลูกค้ามาอุดหนุนมากมาย และเริ่มมีพ่อค้าจากต่างเมืองติดต่อมาขอซื้อสินค้าจำนวนมากไปขายต่อต่างเมืองแล้วชิงเถาเห็นว่าแค่วันแรกทุกคนก็เหนื่อยกันนางจึงไปเหลาอาหารที่อยู่ไม่ไกลเพื่อสั่งอาหารมาเลี้ยงคนที่ร้านแต่พอกลับมาที่ร้าน กลับเจอใครบางคนนั่งหลังตรงคอตั้งอยู่ที่โต๊ะน้ำชาแทนที่เจ้าของร้านแล้วและยังมีสองแฝดวนเวียนสอบถามเขาอยู่ใกล้ๆไม่เจอกันเท่าไหร่ก็ดูเหมือนจะมีเรื่องพูดคุยกันมากเลยนะ

“อ้าวลูกกลับมาพอดี นี่คุณชายมี่มายินดีกับร้านใหม่ด้วยหน่ะ”นางลี่จูที่สละโต๊ะให้แขกนั่ง ส่วนตัวนางมาช่วยรับเงินเห็นชิงเถากลับเข้ามาจึงเอ่ยทัก

“อ่อเจ้าค่ะ” นางพยักหน้าให้มารดานิดหน่อยแล้วเดินตรงไปหาแขกที่ไม่ได้รับเชิญ

“พี่รองมาแล้วคุณชายมี่มาแหน่ะ” หมิงลู่ที่เห็นพี่สาวรีบกวักมือเรียกนางอยู่ไวๆ

“คารวะคุณชายมี่”ชิงเถาก้มหัวลงเล็กน้อย

“ไม่ต้องลำบากนั่งเถอะ”

“เจ้าค่ะ”ชิงเถานั่งลงตรงข้ามกับเขาทันทีเขารู้ได้อย่างไรว่านางจะเดินทางมาเปิดร้านที่เมืองอี้จะว่ารู้มาจากที่บ้านเขาก็คงไม่บ้าไปถามแล้วตามมาหรือเขาจะรู้ทุกการเคลื่อนไหวของนาง ชักน่ากลัวแล้วนะชายผู้นี้

“ทำไมเจ้าต้องมองข้าแปลกๆ”มี่หนิงหยางถามออกมาขำๆ เมื่อเห็นหน้าชิงเถาที่คิ้วจะจดกันอยู่แล้ว

“เปล่าเจ้าค่ะแต่ว่า ทำไมท่านมาที่นี่ได้” นางถามออกมาตามที่สงสัย

“ก็ไม่มีอะไรมากข้าเพียงแค่มาตรวจงานนิดๆหน่อยๆที่เมืองนี้พอดีแล้วก็บังเอิญได้ยินข่าวว่ามีร้านของตระกูลเจี้ยนเฉิงมาเปิดจึงอยากมาเห็นกับตาว่าข่าวจริงหรือเท็จ”

“อื้มมเช่นนั้นเอง” ถึงจะเป็นไปได้ยากที่จะบังเอิญ แต่ก็คงไม่มีอะไรหรอก

“นี่ๆพี่รอง คุณชายมี่นำทองมาเป็นของขวัญร้านใหม่ตั้งหนึ่งหีบเลยนะ”หมิงลู่ร้องบอกพี่สาว

“ฮะทองหนึ่งหีบ” นางร้องออกมาอย่างตกใจ จะมาเหมาร้านนางหรืออย่างไรถึงได้ขนทองมา

“ใช่นี่ไงๆ”หมิงลู่กลัวพี่สาวไม่เชื่อรีบวิ่งไปจับหีบที่วางอยู่โต๊ะที่อยู่ไม่ไกลให้ดู

“ทองทองจริงๆเช่นนั้นหรือ”ชิงเถาที่เห็นว่ามีหลักฐานตามที่น้องชายบอกจริงๆจึงเอ่ยออกมา

“ไม่หรอกขอรับเป็นขนมที่รูปร่างเหมือนก้อนเงินตำลึงทองมันเป็นขนมที่ทำจากฟักทองเลยเป็นสีเหลืองทองด้วย” หมิงเลี่ยนเป็นคนบอกพี่สาวมี่หนิงหยางให้คนยกหีบเข้ามาให้ คนแตกตื่นกับหมด อยากรู้ว่าข้างในใส่อะไรไว้กันแน่ตอนเปิดออกให้เห็นก็มีแสงสีทองเปล่งออกมาจนคนตกใจแต่พอมองดีๆก็กลับเป็นว่ามันคือขนมนั่นเอง

“ออๆเช่นนั้นเอง ขอบคุณท่านมากๆเจ้าค่ะคุณชาย ดูเหมือนน้องชายข้าจะชอบมากๆ”ดูท่าแล้วหมิงลู่จะหลงใหลมันไม่น้อย ขนมตั้งหีบหนึ่งเชียวนะ