เย่ซีกับระบบเซียนรับจ้าง

ผัวะ ผัวะ

“เป็นอะไรไป หมดแรงแล้วรึไง?” เสียงเย้ยหยันดังขึ้นจากปากของชายหนุ่มผมสีดำนัยน์ตาสีแดงซึ่งกำลังถือท่อนไม้ไล่ตีมนุษย์ปลาตัวโตอยู่

            น่าแปลกใจที่ท่อนไม้ดังกล่าวแม้จะออกแรงฟาดมากขนาดไหนมันก็ไม่หักลงแถมยังทำให้มนุษย์ปลาที่มีร่างกายแข็งแกร่งเจ็บปวดเป็นอย่างมากอีกด้วยต้องบอกก่อนว่าถึงจะเป็นหมัดที่ทลายภูเขาได้ของผู้ฝึกตนระดับจอมราชาปราณก็ยากที่จะทำอะไรตัวมันในตอนนี้ได้

            มันเป็นถึงมัจฉาบาทาสวรรค์เชียวนะ! แถมตอนนี้สายเลือดก็พัฒนาขึ้นมาเยอะ ระดับพลังก็เลื่อนมาถึงระดับ ราชาปราณขั้นเก้าแล้ว!

“นายท่านขี้โกงนี่นาก่อนหน้านี้ท่านยังอยู่ระดับราชาปราณ ขั้นห้าอยู่เลย!” มันส่งเสียงประท้วงกลับมาแต่ขาก็ไม่ได้หยุดวิ่งหนีแม้แต่น้อย

            ถ้าไม่ติดว่าโดยรอบมีอาณาเขตปราณที่เจ้านายสร้างขึ้นมันคงหนีไปให้ไกลแล้ว! ไม่น่าหลวมตัวตอบตกลงไปเลย!

...

ก่อนหน้านี้ไม่นานเมื่อชายหนุ่มเพิ่งออกมาจากมิติเวลาแห่งการฝึกฝน

“ท่านจะให้ข้าทำอะไรข้ายินดีทุกอย่าง!”เสียงอันนอบน้อมตอบกลับมาหลังได้ยินสิ่งที่ชายหนุ่มกล่าวไม่ว่าเจ้านายของมันจะให้มันช่วยอะไร มันก็ยินดี!

“ดีมาก ว่าแต่เจ้ามาหาข้า มีเรื่องอะไรรึ?” ชายหนุ่มเปิดประตูห้องออกไปก่อนจะกล่าวออกมากับมนุษย์ปลาที่ยืนรออยู่

“หานจุนหมิงให้ข้ามาแจ้งท่านว่าการประมูลจะเริ่มวันนี้อีกสองชั่วยาม” มันได้ยินสิ่งที่ชายหนุ่มถามเลยตอบกลับไป

“ว่าแต่ท่านทำอะไรอยู่สามวันรึ?หานจุนหมิงฝากมาถามว่าอาหารไม่ถูกปากรึเปล่าถึงไม่เห็นท่านกินอะไรเลย” ปลาปากเสียกล่าวออกมา

“ข้าฝึกวิชาอยู่ ไม่ได้สนใจโลกภายนอกฝากขอบคุณเขาด้วยก็แล้วกัน” ชายหนุ่มตอบกลับไป

“ได้เลยนายท่าน ว่าแต่ท่านจะให้ข้าช่วยอะไรข้าพร้อมเสมอ” มันกล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้นตลอดสามวันมานี้มันเดินเล่นไปทั่วโรงเตี๊ยมแห่งนี้แล้วนับว่าเป็นสถานที่ที่สวยงามและเพลิดเพลินไม่น้อย

“ซ้อมฝีมือ! เจ้านำทางข้าไปสิไปฝึกซ้อมกันสักหน่อย” ชายหนุ่มตอบมันกลับไปก่อนที่ปลาปากเสียจะพยักหน้าแล้วนำทางไปยังลานฝึกซ้อม

            ก่อนที่จะไปยังลานฝึกซ้อมพวกเขาได้ให้หานจุนหมิงแจ้งปิดลานเพื่อใช้ส่วนตัวไว้ก่อนจะได้ไม่มีผู้อื่นถูกลูกหลงเข้าแต่ถึงแบบนั้นก็ยังมีผู้ที่สนใจมารับชมเกือบสิบชีวิตเลยทีเดียว

            การประลองระหว่างมนุษย์กับ มนุษย์ปลา คงหาชมได้ยาก ถ้าหากพลาดไปคงน่าเสียดายเป็นอย่างยิ่ง!

“นายท่าน ข้าไม่ออมมือหรอกนะ! ท่านเป็น ราชาปราณขั้นห้าก็จริง แต่ข้า อยู่ขั้นเก้าแล้ว!” เมื่อทั้งสองมาถึงลานประลอง

        ปลาปากเสียก็พูดข่มขวัญออกมาทันทีตลอดสามวันมานี้มันกินอาหารปลาอย่างบ้าคลั่งเป็นอาหารชนิดนี้ไม่ได้จำกัดการใช้นี่นา แถมไม่มีผลเสียอะไรกับมันอีก! และด้วยการฝึกฝนตลอดระยะเวลาหลังจากได้ต่อสู้กับปีศาจสีแดงก่อนออกจากเขตยี่หลงทำให้มันเข้าใจในพลังของตัวเองมากยิ่งขึ้น พัฒนาตัวเองได้ไม่น้อย

“แต่ไม่ต้องห่วง! ข้าสัญญาว่าจะไม่ทำให้ท่านเจ็บมากนัก” มันยืดอกกล่าวออกมา ทำให้ชายหนุ่มที่คิดว่าจะลงมือเบา ๆ เปลี่ยนใจในทันที

“เจ้ากลัวข้าจะสู้เจ้าไม่ได้?” ชายหนุ่มตอบกลับไปด้วยเสียงเรียบนิ่ง ทำให้ปลาปากเสียเริ่มใจไม่ดีมันมีลางสังหรณ์แปลก ๆ เกิดขึ้น!

ครึ่งหลัง

“เอ่อ ไม่ใช่หรอกนายท่านเอาเป็นว่าท่านห้ามใช้ของวิเศษทุกชนิดนะเราจะสู้กันด้วยพละกำลังรวมถึงเคล็ดวิชาต่าง ๆเท่านั้น ไม่นับรวมของวิเศษ อาวุธชุดเกราะ” มันชิงกล่าวขึ้นมาก่อนเพราะถ้าชายหนุ่มควักรถเข็นเซียนมาทุ่มใส่ มันคงตายไม่เหลือซากเป็นแน่!

            แต่มันหารู้ไม่! ว่าชายหนุ่มตอนนี้ระดับปราณสูงกว่ามันเสียอีก!

“เข้าใจแล้วข้าต่อให้ถอดชุดคลุมนี่ออกด้วยก็ได้” ชายหนุ่มกล่าวจบก็ถอดชุดคลุมจักรวาลเก้าภพออก เหลือเพียงกางเกงผ้าฝ่ายขายาวเท่านั้น

            ด้วยการฝึกเคล็ดจักรวาลก่อเกิดเบื้องต้นทั้งร้อยแปดขั้นทำให้ร่างกายของชายหนุ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง ผลัดเซลล์เก่าออก สร้างเนื้อเยื่อใหม่ทำให้ร่างกายผอมบางเหมือนคุณชายไร้กำลัง กลายเป็นชายหนุ่มที่มีมัดกล้ามแต่พอดีชวนให้ผู้คนเหลียวหลังมอง

“ช่างหล่อเหลายิ่งนัก”ผู้ฝึกตนคนหนึ่งกล่าวออกมาด้วยใบหน้าเหม่อลอยเขาจ้องมองไปยังกล้ามหน้าท้องอันแข็งแกร่ง ของชายหนุ่มตรงหน้าไม่วางตา

            ต่อให้หญิงสาวไม่เคยมีความรักมาก่อนก็เกิดความรู้สึกที่อยากจะจ้องมองภาพตรงหน้าตลอดไปอย่างอดไม่ได้

“แหนะ! หยุดเลยนะอย่าบ้าผู้ชายจนออกนอกหน้าสิ”เสียงของหญิงสาวด้านข้างกล่าวเตือนเพื่อนของนางออกมาทำให้อีกฝ่ายได้แต่หน้าแดงด้วยความเขินอาย

“ไม่น่าเชื่อว่าวันนี้จะได้มีเห็นการประลองของยอดฝีมือระดับราชาปราณ! ข้าคิดว่าคนเหล่านั้นเป็นมังกรที่ไม่ปรากฎตัวให้ผู้คนพบเห็นง่ายๆ เสียอีก”อีกมุมหนึ่งมีชายอ้วนผอมกำลังมองมายังลานประลองด้วยความสนใจเช่นกันพวกเขามาจากนิกายระดับกลาง ผู้อาวุโสในนิกายของพวกเขายังเป็นเพียงผู้ฝึกตนระดับหัวหน้าเท่านั่น เทียบกับการประลองของคู่ตรงหน้านี้ไม่ได้เลย

“พวกเราต้องตั้งใจดูให้ดีอย่างน้อยอาจได้ความรู้อะไรกลับไปบ้าง”ชายที่ยืนอยู่ด้วยกันตอบกลับมา ทำให้ทั้งคู่ตั้งใจรับชมมากยิ่งขึ้น

“มาเลยนายท่าน! ข้าพร้อมแล้วมีอะไรก็ใส่มาได้เลย” เจ้าปลาปากเสียตั้งท่าก่อนจะยืดตัวตรงมันกวักมือเป็นเชิงเชิญชวนให้ชายหนุ่มเข้าไปโจมตีมัน

“ข้าขอใช้สิ่งนี้ได้หรือไม่?ข้ากลัวว่าถ้าใช้มือเท้าเปล่า จะทำให้เจ้าบาดเจ็บมากเกินไป!” ชายหนุ่มกล่าวจบก็หยิบท่อนไม้ขนาดพอดีมือซึ่งถูกวางอยู่ด้านข้างลานประลองขึ้นมา

            เจ้าปลาปากเสียจ้องมองท่อนไม้นั้นสักพักก่อนจะตอบว่าไม่มีปัญหาเพราะมันมองอย่างละเอียดแล้ว ท่อนไม้นั่นก็แค่ท่อนไม้ธรรมดาไม่มีระดับพลังอะไรด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่จะใช้โจมตีมันเลย เอามาทำเป็นไม้ก่อไฟยังแค่พอฝืนทำ

“ฮ่าฮ่าถ้าท่านใช้ไอ้ท่อนไม้นั่นคงทำอะไรข้าไม่ได้หรอก ฮ่า...เปรี้ยง!” ยังไม่ทันที่ปลาปากเสียจะหัวเราะจบก็ถูกชายหนุ่มใช้ท่อนไม้ที่ว่าฟาดเข้าให้อย่างแรง

            สัมผัสที่แก้มของปลาปากเสียมันไม่เหมือนท่อนไม้สักนิดมันเหมือนแท่งโลหะศักดิ์สิทธิ์ซะมากกว่า! แข็งเกินไปแล้วเจ็บมากอีกด้วย

            นี่เจ้านายจะฆ่ามันรึไง!

“เขตแดนคำสาปปลาสวรรค์!” มันรีบใช้เขตแดนของมันออกมาทันทีทำให้พลังทุกด้านของชายหนุ่มถูกลดทอนลงไปหนึ่งส่วนสิบ

“โอ้ ความรู้สึกมันเป็นแบบนี้นี่เองแต่ถึงมันจะป้องกันไม่ให้คนอื่นออกไปได้ มันก็รวมถึงเจ้าหนีออกไปไม่ได้ด้วยเช่นกัน!”ชายหนุ่มยิ้มก่อนจะกล่าวออกมาทำให้ปลาปากเสียรู้ได้เลยว่ามันได้ทำเรื่องผิดพลาดเข้าให้แล้ว!

“ฮึ! ยังไงระดับพลังข้าก็สูงกว่าข้าขอสู้ตาย!”ปลาปากเสียกล่าวจบก็ยิงพลังปราณธาตุน้ำผสานสายฟ้าเข้าใส่ชายหนุ่ม

            หอกวารีอัสนีถูกส่งเข้าโจมตีชายหนุ่มเปลือยท่อนบนด้วยความรวดเร็วอากาศโดยรอบถึงกับส่งเสียงเปรี๊ยะ เปรี๊ยะบ่งบอกถึงความรุนแรงของกระบวนท่านี้ที่น่าใจหาย

“น่าสะพรึงยิ่งนัก! ถ้าข้าถูกโจมตีเข้าไปคงได้แต่ยืนรอความตายเป็นแน่!”ผู้ฝึกตนที่รับชมอยู่กล่าวออกมาเหงื่อของเขาไหลพลั่กกับภาพเบื้องหน้า

“นี่สินะ พลังของผู้ฝึกตนระดับ ราชาปราณ!”หญิงสาวคนหนึ่งกล่าวขึ้น นางเป็นผู้ฝึกตนระดับ หัวหน้าด้วยอายุเพียงยี่สิบห้าปี ทำให้ถูกผู้คนสรรเสริญว่าเป็นอัจฉริยะอยู่เสมอ

            แต่เวลานี้นางกลับรู้สึกว่าตนเองช่างเล็กน้อยยิ่งนักไม่อาจเทียบได้กับชายหนุ่มตรงหน้าเลยแม้แต่น้อยขนาดสัตว์เลี้ยงของเขายังแข็งแกร่งกว่าเธอเสียอีก

‘เถ้าแก่จะไหวไหมนะ เจ้าปลานั่นถึงจะปากเสียแต่ก็ต้องยอมรับว่ามันเก่งกาจจริง ๆ’ หานจุนหมิงคิดอยู่ในใจเขาสังเกตมาตลอดว่าเจ้าปลาปากเสียมันมีพรสวรรค์เป็นอย่างมากใช้เวลาไม่นานก็เลื่อนระดับขึ้นมาได้มากมาย

“ข้าขอแก้ความเข้าใจผิดเสียหน่อย” ชายหนุ่มที่เห็นหอกวารีอัสนีพุ่งตรงเข้ามา หาได้เกิดความหวาดกลัวอันใด

“ข้า อยู่ระดับ จอมราชาปราณแล้ว!” สิ้นเสียงชายหนุ่ม ร่างของเขาก็ได้หายไปจากสายตาของทุกคน

“ถึงจะใช้ท่อนไม้นี่ข้าก็ตีเจ้าจนกลายเป็นสุนัขได้!” ร่างของชายหนุ่มปรากฎตัวขึ้นอีกครั้งที่ด้านหลังของปลาปากเสียก่อนจะกล่าวออกมา

“นายท่าน! ใจเย็นก่อนมันแค่ฝึกซ้อม เป็นการฝึกซ้อม!!” ปลาปากเสียรีบกล่าวออกมาอย่างลนลานมันสัมผัสได้ว่าเวลานี้นายท่านไม่ได้ออมพลังเอาไว้อีกแล้ว! ระดับพลังของจอมราชาปราณถูกอัดอยู่ในท่อนไม้อย่างเต็มเปี่ยม

“ไม้ตีปลาสุนัข!”ชายหนุ่มกล่าวออกมาเสียงดัง ก่อนที่ท่อนไม้ในมือจะฟาดออกไป