เมื่ออู๋ซินหยางเดินออกมาตนเองก็เดินไปยังอีกห้องหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปในห้องนั้นมีสระน้ำที่มีไอน้ำลอยเป็ควันสีขาวขึ้นมาเขารีบเดินไปที่ขอบสระน้ำและถอดอาภรณ์ก่อนจะเดินลงไปแช่ตัวในน้ำและกำหนดพลังไปที่จุดตันเถียร
เนื่องจากเขาใช้พลังมากจนเกินไป จนทำให้พลังของตัวเองตอนนี้มีอยู่น้อยนิดและดันไปใช้พลังข่มขู่ชายแปลกประหลาดนั้นอีกจึงทำให้รู้สึกหมดเรี่ยวแรงและเวียนหัวเขาจึงรีบตัดบทเดินออกมา
อู๋ซินหยางได้ใช้พลังที่เหลือของตัวเองทำการเปิดมิติไปยังโลกอีกใบเพื่อไปหาคนที่กำหนดชะตาชีวิตของเขาพอไปถึงเขาก็เอาตัวคนผู้นั้นกลับมายังโลกใบเดิมทำให้ร่างกายอ่อนแอลงมากเขาจึงต้องมาหลบซ่อนในถ้ำบุปผาบรรพตแห่งนี้เขาได้แช่น้ำในสระาเพื่อฟื้นฟูพลังและจะพาผู้กำหนดชะตาชีวิตย้อนเวลากลับไปแก้ไขเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
วันต่อมาอู๋ซินหยางก็ไปหาจางลี่เจียงตามที่บอกจางลี่เจียงตอบตกลงว่าจะช่วยเขาเปลี่ยนแปลงอดีต
อู๋ซินหยางจึงรวบรวมพลังเปิดมิติข้ามกาลเวลาอีกครั้ง
วงกลมสีดำปรากฏขึ้นและทั้งสองก็เดินเข้าไปและวงกลมนั้นก็จางหายไป
จางลี่เจียงรู้สึกเหมือนตัวเองถูกพลังบางอย่างดึงเข้าไปอย่างรุนแรงก่อนที่ตัวเองจะหมุนติ้วเคว้งคว้างกลางอากาศ ประหนึ่งนั่งรถไฟเหาะตีลังกาแต่ไร้เข็มขัดยึดติดกับเบาะนั่ง
พอปรากฏแสงสว่างตัวเขาก็กลิ้งตีลังกาออกมาก่อนจะรวบรวมสตินั่งและก็อ้วก
"อ่อนแอยิ่งนัก" เสียงทุ้มดังขึ้น
จางลี่เจียงไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้ ได้แต่ด่าในใจ
"คารวะท่านจอมมาร ท่านเอาตัวอะไรกลับมาหรือ"เหย้าผิงถามขึ้น
เหย้าผิงเป็ลูกน้องคนสนิทของจอมมารหนุ่มอู๋ซินหยาง
"ฝากเ้าดูแลคนผู้นี้ด้วย"จอมมารหนุ่มพูดจบก็เดินจากไป
"อ้าวทิ้งกันเลยหรอ"จางลี่เจียง
"เ้าแปลกประหลาดยิ่งนัก พูดได้ด้วย"เหย้าผิงอสูรคนสนิทของจอมมารนั่งยองๆเอามือจิ้มไปที่แก้มของจางลี่เจียงและหัวเราะคิกคัก
"เอามือออกไป" จางลี่เจียงพูดจบก็ปัดมือออก
เหย้าผิงเห็นคนทำหน้าดุถึงจะถูกปัดมือออกแต่เขาก็ยังเอามือจับแก้มย้วยๆบิดไปมาด้วยความสนุกสนานไม่สนใจคำพูดคนตรงหน้าอีกครั้ง
จางลี่เจียงได้แต่มองหน้าสัตว์ประหลาดตรงหน้า ที่มีผิวสีน้ำตาลบนใบหน้ามีปานสีดำขนาดใหญ่โค้งครึ่งใบหน้าเหมือนสุนัข มีหูยาวและเขี้ยวเล็กๆสองข้าง มองลงไปเห็นหางฟูๆกระดิกไปมา
'นี่มันหมานี่หว่า' จางลี่เจียงคิด
"เ้ากำลังทำหน้าตลก555 เ้าเป็มารอะไร"เหย้าผิง
เหย้าผิงพาจางลี่เจียงไปอาบน้ำขัดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ก่อนจะพามาพบกับอู๋ซินหยาง
พวกเขาย้อนเวลากลับมาสามสิบปี ก่อนที่อู๋ซินหยางจะถูกจับตัวไปทรมาน
จางลี่เจียงเล่าเื่ในนิยายคราว ๆ ให้อู๋ซินหยางฟังั้แ่ต้นจนจบ
"แปลว่าตอนนี้เ้านั้นก็อายุประมาณห้าขวบอยู่ในสำนักเซียนตระกูลมู่ที่จะถูกทำลายในอีกสามปีข้างหน้า" อู๋ซินหยาง
"น่าจะใช่มั้ง" จางลี่เจียง
"พูดแบบนี้อยากตายหรอ ข้า้าความชัดเจน"อู๋ซินหยาง
"ก็คิดว่าตอนนี้น่าจะอายุห้าขวบละมั้งผมก็แค่อิงจากนิยายปะ อาจมีคลาดเคลื่อนนิดหน่อยละน่า" จางลี่เจียง
"เหอะ เ้านี่นะ คิดจะช่วยจริงๆหรือข้อมูลไม่ชัดเจนเลย" อู๋ซินหยาง
"อยากได้ความชัดเจนก็ไปดูเองสิ" จางลี่เจียง
"นั่นสินะ ข้าคงต้องไปดูมันสักหน่อยเผื่อแก้แค้นได้ก็จะได้สังหารมันเสียเลย" อู๋ซินหยางยิ้มเหี้ยมเกรียม
"เอ่อ..ผมล้อเล่นนะ คุณจะสังหารเด็กห้าขวบเนี่ยนะไร้มนุษยธรรม ลอบกัดชัดๆ ไอ้คนเลว" จางลี่เจียง
'กริ๊ก' เสียงดีดนิ้วดังขึ้น
"จี๊ดๆๆ จี๊ดๆๆๆๆ"จางลี่เจียงพูดไม่ทันจบก็ถูกอู๋ซินหยางใช้พลังเวทย์เสกให้เป็หนูตัวอ้วนกลมสีขาวเสียแล้ว
"อาเหย้า ฝากเ้าดูแลเ้านี่ด้วยข้ามีธุระไปทำ" พูดจบอู๋ซินหยางก็เปิดมิติและเดินเข้าไป
พออู๋ซินหยางไปแล้วเหย้าผิงก็เดินมาอุ้มหนูตัวอวบอ้วนทันที
"ไม่ต้องกลัวนะ ข้าจะดูแลอย่างดีเลยเ้าอ้วน"เหย้าผิง
"จี๊ดๆๆๆๆๆ(ใครอ้วนเ้าบ้านี่ ปล่อยผม)" จางลี่เจียง
"เ้าพูดอะไร ไม่เห็นจะรู้เื่เลยเราไปกินผิงกั่วกันดีกว่า" หย้าผิงพูดจบก็พาจางลี่เจียงร่างหนูออกไปจากห้อง
ณเมืองมู่ต้าหลี่
"คุณชายเดินระวังด้วยนะเ้าค่ะงานเทศกาลมีคนเยอะเดี๋ยวหลง" บ่าวที่ติดตามนาม ถิงถิงรีบเอ่ยเมื่อคุณชายน้อยนามมู่ซ่งหยวน วิ่งไปร้านขนมด้วยความตื่นเต้น
"คิกๆ ขนมเยอะเลย" มู่ซ่งหยวน
"ขนมนี่น่ากินจังเลยถิงถิงเราจะเอาขนมอันนี้" มู่ซ่งหยวนเอ่ยเสียงเล็กน่ารัก จนผู้คนรอบข้างหันมามองเด็กชายวัยห้าขวบแต่งกายด้วยชุดสีฟ้าอ่อนสลับขาว หน้าตาน่ารักผิวขาวปากสีชมพูแก้มป่องๆ ทำให้ใครเห็นก็ใจละลาย
"เ้าค่ะ เดี๋ยวบ่าวซื้อให้นะเ้าค่ะ"ถิงถิงรีบเดินไปหาคุณชายน้อยของตนและซื้อขนมให้ทันทีแต่พอหันมาอีกทีคุณชายน้อยก็หายไปเสียแล้ว
ด้วยมีงานเทศกาลประมูลของล้ำค่าประจำปี ที่สำนักเซียนตระกูลมู่จัดขึ้นทำให้คนมาร่วมงานมากมาย ทั้งบนถนนและร้านค้าจึงมีคนเยอะทำให้เด็กน้อยที่วิ่งซุกซนหลงกับบ่าวรับใช้
มู่ซ่งหยวนที่มัวมองหาถิงถิงโดยไม่ระวังจึงเดินชนกับคนผู้หนึ่ง
"อ๊ะ...ขอโทษขอรับ" มู่ซ่งหยวน
"เ้าทำอาภรณ์ข้าเลอะหมดแล้วจะรับผิดชอบยังไง" ชายร่างสูงอาภรณ์สีดำใบหน้าหล่อเหลาดวงตาสีน้ำเงินพูดขึ้นด้วยเสียงดุ
"ท่านอา ข้าไม่ได้ตั้งใจ ตอนนี้ข้าหลงทาง"มู่ซ่งหยวนเงยมองหน้าอู๋ซินหยางด้วยน้ำตาคลอ
'หึ เ้านี่มันมีเล่ห์เหลี่ยมั้แ่เด็กเชี่ยว ข้าต้องล่อลวงมันไปสังหารเสีย'อู๋ซินหยางคิด
"เช่นนั้นให้ข้าพาเ้าไปหาคนของเ้าดีหรือไม่"อู๋ซินหยางแสร้งทำเป็พูดดีด้วย
"ท่านอา ท่านกำลังหลอกข้าใช่หรือไม่เมื่อกี้ท่านยังดุข้าอยู่เลย เหตุไฉนเปลี่ยนสีหน้าเร็วยิ่งนัก"มู่ซ่งหยวนพูดขึ้นเสียงดังทำให้คนที่อยู่ใกล้ๆเริ่มหันมามอง
'เ้านี่ฉลาดแต่เด็กจริงๆ' อู๋ซินหยางคิด
"ข้าเป็คนเสียงดุ อาจทำให้เ้าเข้าใจผิดจริงๆแล้วข้าเป็บุรุษที่ใจดียิ่งนัก เฉพาะกับเด็กน่ารักเช่นเ้า"อู๋ซินหยางพูดจบก็แทบอยากจะกัดลิ้นตัวเองตายตรงนี้ไปเลย
"จริงหรือขอรับ ดูหน้าท่านไม่เห็นจะใจดีเลย"มู่ซ่งหยวนทำหน้าสงสัยตาแป๋ว
"ใจดีสิให้ข้าพิสูจน์ยังไงดีละ"อู๋ซินหยางคิด
"ท่านมีเงินไหม" มู่ซ่งหยวน
"มี ถามทำไม" อู๋ซินหยาง
"ข้าจะให้ท่านพิสูจน์หากท่านพาข้าไปซื้อขนมตรงนั้น แสดงว่าท่านใจดีจริง" มู่ซ่งหยวนยิ้มเ้าเล่ห์
'คิดจะหลอกข้าหรือ ฝันไปเถอะ' อู๋ซินหยางคิดได้ดังนั้นก็ทำท่าจะเดินหนี
มู่ซ่งหยวนเห็นดังนั้นก็ทิ้งตัวลงกับพื้นและเริ่มร้องไห้เสียงดังเรียกร้องให้คนหันมามอง
"ท่านพ่อ.....ท่านจะทิ้งข้าแบบนี้ไม่ได้นะขอรับฮือๆๆๆๆ" มู่ซ่งหยวนจับอาภรณ์สีดำของอู๋ซินหยางไว้
"ห๊ะ..." อู๋ซินหยางหันไปมองซ้ายขวา
"พ่อประสาอะไร ใจร้ายทิ้งลูก"
"ลูกน่ารักเพียงนี้ทิ้งได้ลงคอ"
ชาวบ้านเริ่มซุบซิบ แต่อู๋ซินหยางได้ยินเต็มสองหูเขารู้สึกโกรธมากหันไปมองหน้าเ้าเด็กตัวต้นเหตุที่ร้องไม่หยุดเรียกร้องความน่าสงสาร
"ข้าไม่ใช่พ่อของเ้า" อู๋ซินหยางพยายามแกะมือน้อยๆออกแต่มือของมู่ซ่งหยวนเหนียวแน่นมากไม่ยอมปล่อย
"ท่านพ่อท่านอย่าได้กล่าววาจานั้นเพื่อทอดทิ้งข้าไป" มู่ซ่งหยวน
ผู้คนเริ่มต่อว่าอู๋ซินหยางอีกครั้ง และเริ่มมีคนมามุ่งดูเรื่อยๆอู๋ซินหยางที่ไม่้าเปิดเผยตัวตนพอรู้ว่าเป็จุดเด่นก็เริ่มหวั่นใจจึงตัดสินใจอุ้มมู่ซ่งหยวนและรีบเดินจากไป สถานการณ์ก็จบลงเพียงเท่านี้
"เ้ามันร้ายนัก"อู๋ซินหยางหันไปต่อว่าเด็กน้อยในอ้อมแขน
"ก็ท่านจะทิ้งข้า ข้าน่าสงสารจะตายไปและตอนนี้ก็กำลังหลงทางด้วย" มู่ซ่งหยวนกอดอกหน้าเชิดมองหน้าอู๋ซินหยางอย่างผู้มีชัยชนะ
อู๋ซินหยางได้แต่ถอนหายใจและพาเด็กหน้าเหม็นไปซื้อขนมที่อีกฝ่าย้า
"เอาถังหูลู่หนึ่งไม้"อู๋ซินหยางพูดจบก็หยิบเงินจ่ายและเอาขนมยื่นให้เด็กที่เขาอุ้มอยู่
"ท่านอาใจดีจริงๆ"มู่ซ่งหยวนรับถังหูลู่มาด้วยรอยยิ้มกว้าง
"ลงไปได้แล้ว และกลับไปหาคนของเ้าเสีย"อู๋ซินหยางปล่อยมู่ซ่งหยวนลงกับพื้นพอยืดตัวขึ้นเด็กน้อยวัยห้าขวบก็ยังกอดติดบนตัวเขาเช่นเดิมโดยเอามือกอดคอไว้และขาเกี่ยวที่เอว มองตาแป๋ว
"ลงไป" อู๋ซินหยาง
"ไม่ลง ท่านอาต้องพาข้าไปซื้อน้ำตาลปั้นก่อน"มู่ซ่งหยวน ทำหน้ายื่นไปที่คนขายน้ำตาลปั้น
"อะไรนะ เ้าจะให้ข้าซื้อให้อีกหรือ"อู๋ซินหยาง
"ใช่มิฉะนั้นข้าจะร้องให้คนเห็นว่าท่านเป็พ่อที่ใจร้ายทิ้งข้า" มู่ซ่งหยวน
"เ้า...เ้า...ก็ได้เดี๋ยวพาไปซื้อลงไปก่อน" อู๋ซินหยาง
"ไม่ ถ้าลงแล้วท่านต้องหนีแน่ๆ" มู่ซ่งหยวน
"เฮ้อ ..ก็ได้" อู๋ซินหยางตัดสินใจอุ้มมู่ซ่งหยวนอีกครั้งและพาไปซื้อน้ำตาลปั้น
"ข้าอยากได้กระต่ายตัวนั้น"มู่ซ่งหยวนพูดและชี้ไปที่น้ำตาลปั้นกระต่ายตัวสีขาว
อู๋ซินหยางล้วงเงินมาจ่ายและหยิบน้ำตาลปั้นรูปกระต่ายมาให้ มู่ซ่งหยวน
"น่ารักมากเลย ข้าจะกินหัวมันก่อน555"มู่ซ่งหยวนพูดจบก็แลบลิ้นน้อยๆสีชมพูเลียกระต่ายในมือหนึ่งทีก่อนจะกัดหัวกระต่ายเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย
"กินแต่น้ำตาล ระวังจะปวดฟัน"อู๋ซินหยางพูดจบก็เดินออกมาจากหน้าร้านและพาเดินไปตามถนนเพื่อมองหาคนของมู่ซ่งหยวน
"ท่านอาจะพาข้าไปไหน" มู่ซ่งหยวน
"พาไปหาบ่าวของเ้า เ้าได้เลิกก่อกวนข้าเสียที"อู๋ซินหยาง
"ท่านไม่ชอบข้าหรอ ข้าออกจะน่ารัก"มู่ซ่งหยวนทำหน้าเศร้า และก็กัดน้ำตาลปั้นต่อไป
อู๋ซินหยางี้เีจะเถียงกับเด็กเลยพาเดินไปเรื่อยๆ จนไปพบกับถิงถิง
"คุณชาย" ถิงถิงรีบวิ่งมาหาทันที อู๋ซินหยางวางมู่ซ่งหยวนลงกับพื้น
"ขอบคุณท่านอามากเลยขอรับ ข้ามู่ซ่งหยวนนายน้อยตระกูลมู่ ท่านสามารถไปหาข้าได้นะขอรับ"มู่ซ่งหยวนยิ้มกว้างส่งไปให้อู๋ซินหยาง
"หวังว่าจะไม่เจอกันอีก"อู๋ซินหยางพูดจบก็เดินหันหลังไป แต่มือน้อยๆก็จับชายเสื้อไว้
"ท่านอายังไม่บอกนามของท่านเลย" มู่ซ่งหยวน
"ไม่จำเป็"อู๋ซินหยางพูดจบก็ปัดมือของมู่ซ่งหยวนออกและเดินจากไปทันที
"พบกันครั้งหน้าข้าจะต้องรู้นามของท่านให้ได้" มู่ซ่งหยวนพูดกับตนเองด้วยความมุ่งมั่น
7K
![ทันจิโร่ [ ผ่าพิภพไททัน ] FIC Attack on titan](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1620654612_31671489.webp)
