ณ ตำหนักขององค์ชายอันฉู่
“องค์ชายกลับมาแล้วหรือพะย่ะค่ะ” ที่ปรึกษาคนสนิทกล่าว
“พวกเราต้องรีบดำเนินการอะไรบางอย่าง แคว้นฉินไม่ปลอดภัยสำหรับพวกเรา” องค์ชายตรัส
“แล้วจะทำอย่างไรพะย่ะค่ะ” ที่ปรึกษาคนสนิทกล่าว
“เ้าจงปลอมเป็ทหารองครักษ์แทนเรา ไปแจ้งต่อองค์หญิงชานชิวว่า เราถูกลอบทำร้าย จนกระทั่งขาพิการไปไหนไม่ได้ บอกพระองค์เท่านี้ล่ะ แล้วเ้าก็รีบกลับมาที่นี่ทันที และส่งคนของเราไปติดต่อแม่ทัพธงอี่และท่านเสนาบดีมาที่นี่ด่วน พวกเราจะไปเข้าเฝ้าฝ่าาพร้อมกัน แผนการเหล่านี้ต้องทำอย่างลับๆ ห้ามแพร่งพรายเด็ดขาด” องค์ชายตรัส
“รับทราบพะย่ะค่ะ” ที่ปรึกษาคนสนิทกล่าว
*********************************
ณ ตำหนักองค์หญิงชานชิว
“ทูลองค์หญิง กระหม่อมได้เข้าไปสืบเรียบร้อยแล้วพะย่ะค่ะ องค์ชายอันฉู่ถูกนักฆ่าลอบทำร้ายจนกระทั่งขาพิการเดินไม่ได้พะย่ะค่ะ” องครักษ์ตัวปลอมกล่าว
“อะไรนะ แล้วหมอหลวงรักษาพระองค์ไม่ได้เลยหรอ” องค์หญิงตรัส
“หมอหลวงก็จนปัญญาพะย่ะค่ะ”
“ขอบใจมาก เ้าไปเถอะ”
องค์หญิงชานชิวทรงห่วงพระอาการขององค์ชาย ไม่คิดว่าพระองค์จะเกิดเคราะห์กรรมถึงเพียงนี้
*********************************
ท่านเสนาบดีและแม่ทัพธงอี่ลอบเข้าเฝ้าองค์ชายอันฉู่ที่ตำหนักแบบลับๆ เพื่อไปเข้าเฝ้าฝ่าาพร้อมกัน จะได้กราบทูลเื่องค์หญิงชานหงส์และท่านราชครูที่ร่วมกันก่อการร้ายเป็ภัยต่อบ้านเมือง
“ว่ายังไงนะ ทำไมพวกเขาช่างบังอาจเช่นนี้ กล้าบงการนักฆ่ามาฆ่าองค์ชายอันฉู่ถึงในวังของเรา ช่างกระทำอย่างอุกอาจยิ่งนัก งั้นเราจะรีบสั่งทหารเข้าจับกุมทันที” ฝ่าาตรัส
“ช้าก่อน ฝ่าา เื่นี้มันคงไม่ได้มีแค่องค์หญิงชานหงห์กับราชครูเท่านั้นแน่นอนพะย่ะค่ะ เราควรวางแผนเข้าจับกุมกวาดล้างผู้เป็ภัยทั้งหมด อีกอย่างในตอนนี้พวกเรายังไม่มีหลักฐานและพยานที่จะมายืนยันความผิดนะพะย่ะค่ะ” ท่านเสนาบดีกล่าว
“จริงสิ แล้วพวกท่านมีแผนอย่างไรว่ามา” ฝ่าาตรัส
“เราจะแกล้งขาพิการเดินไม่ได้ และดำเนินพิธีการเลือกคู่ เมื่อเราสามารถเลือกพระชายาได้แล้ว เราจะรีบเดินทางกลับแคว้นทันที ซึ่งในระหว่างที่เราเดินทางกลับแคว้น คาดว่าศัตรูคงชะล่าใจที่เห็นเราพิการและจะได้ประมาทเรามากขึ้น เมื่อถึงตอนนั้นพวกท่านค่อยร่วมมือกันเข้ามาจับกุมนักฆ่าเ่าั้ เพื่อให้ซัดทอดไปถึงผู้บงการได้” องค์ชายตรัส
“ได้ งั้นเราขอร่วมมือกับพระองค์ด้วย แต่ว่าเมื่อพระองค์แกล้งพิการเช่นนี้ ไม่รู้ว่าน้องของเรา เขาจะยินดีเป็ชายาของท่านหรือเปล่านะ” ฝ่าาทรงกังวล
“เื่นี้ก็เช่นเดียวกัน เราจะถามความสมัครใจขององค์หญิง โดยไม่บังคับจิตใจเด็ดขาด หากไม่มีใครสมัครใจ เราก็ไม่ขออภิเษก ยินดีกลับแคว้นแต่เพียงผู้เดียว” องค์ชายตรัส
“หากองค์ชายตัดสินใจเช่นนั้น ก็สุดแต่ใจของพระองค์ก็แล้วกัน” ฝ่าาตรัส
*********************************
ฝ่าาทรงประกาศให้บรรดาราชวงศ์และเหล่าขุนนางเข้าเฝ้าโดยด่วน พระองค์ทรงแจ้งกับทุกคนว่า บัดนี้ องค์ชายทรงถูกนักฆ่าทำร้ายจนกระทั่งขาพิการรักษาไม่หาย จึงเรียกตัวองค์หญิงทั้งสามพระองค์ที่เข้ารอบได้แก่ ชานหงส์ ชานหลิง และชานชิว เพื่อสอบถามความสมัครใจว่าผู้ใดจะยินดีเป็ชายาขององค์ชายอันฉู่
ในตอนนี้ทุกคนได้มองเห็นแล้วว่าองค์ชายอันฉู่ทรงนั่งรถเข็นมาเข้าเฝ้าฝ่าา
“พวกเ้าทั้งสามคน ว่าอย่างไรบ้าง ผู้ใดยินดีจะเป็ชายาขององค์ชายก้าวออกมาเลย เื่นี้พี่ไม่บังคับจิตใจของพวกเ้า” ฝ่าาตรัส
องค์หญิงทั้งสามพระองค์ทรงยืนคิดพิจารณาอยู่นาน เมื่อองค์หญิงชานชิวซึ่งในตอนนี้ยอมเปิดหน้าแล้ว ทรงเห็นว่าพี่สาวไม่ก้าวออกไป จึงตัดสินพระทัยยอมรับเป็ชายาขององค์ชายอันฉู่
“องค์หญิงชานชิว เ้าคิดดีแล้วหรือ” ฝ่าาตรัส
“หม่อมฉันคิดดีแล้วเพคะ หม่อมฉันยินดีจะปรนนิบัติดูแลองค์ชายอันฉู่ตลอดไป ไม่ทิ้งพระองค์ไปไหนเพคะ” องค์หญิงชานชิวตรัส
“ดีมาก น้องสาวของพี่ เอาล่ะในวันพรุ่งนี้เราจะจัดพิธีอภิเษกระหว่างองค์ชายกับองค์หญิงชานชิวเลยก็แล้วกัน” ฝ่าาตรัส
ทุกคนที่รู้แผนโดยเฉพาะองค์ชายอันฉู่แอบยิ้มอย่างสมใจ
*********************************
พิธีอภิเษกสมรสระหว่างองค์ชายอันฉู่กับองค์หญิงชานชิว แขกผู้ร่วมงานที่ไม่รู้แผนการพอเห็นเ้าสาวต้องคอยเข็นรถเข็นขององค์ชายก็พากันสงสารองค์หญิงชานชิวจับใจ ทำให้เห็นว่าองค์หญิงทรงเสียสละเพื่อบ้านเมือง และที่สำคัญพระองค์คงจะรักองค์ชายจริงๆ ถึงทรงยอมทำถึงเพียงนี้
พอถึงพิธีส่งตัวเข้าหอ องค์หญิงชานชิวก็คอยประคองให้องค์ชายทรงประทับที่เตียง ยกเหล้ามงคลให้พระองค์ อยู่ปรนนิบัติโดยไม่มีปริปากบ่นสักคำ
“ชานชิว! เ้าไม่จำเป็ต้องเสียสละตัวเองถึงขนาดนี้ก็ได้ เราก็เป็เพียงแค่ชายพิการคนหนึ่งเท่านั้น คงไม่มีค่าพอที่เ้าจะทิ้งชีวิตมาอยู่กับชายพิการอย่างเรา” องค์ชายตรัส
“อันฉู่ ท่านอย่าคิดเช่นนั้นสิ ท่านยังทำอะไรได้อีกมาก ท่านเป็ผู้มีความสามารถมากมาย แค่ขาพิการเท่านั้น เราจะเป็ขาให้ท่านเองนะ เรารักท่านมาก ท่านจึงมีค่าสำหรับเรามากที่สุด อย่าท้อใจไปเลยนะ อันฉู่” องค์หญิงตรัส
“เราก็รักเ้า ชานชิว แต่เราไม่อยากให้เ้าต้องมาลำบากไปด้วย” องค์ชายตรัส
“เราเต็มใจจะอยู่กับท่านตลอดไป” องค์หญิงตรัส
ทั้งสองจึงนอนด้วยกัน เพียงแค่นอนกอดกันเท่านั้น แม้ว่าองค์ชายจะต้องใช้ความอดทนอย่างมากก็ตาม
และแล้วแผนการองค์หญิงชาวชิวก็สำเร็จไปขั้นหนึ่ง