ใหม่และศาได้นั่งตรงบริเวณป้ายรถเมย์และได้เริ่มพูดคุยซึ่งกันและกัน
“เธอมาทำอะไรที่ที่เหรอ ที่นี่มันชนบทนะดูจากการแต่งตัวของเธอน่าจะไม่ใช่คนแถวนี้หนิ”
“นายนี่พูดจาไม่น่าคบเลยนะคนเราจะแต่งตัวอย่างไรมันก็เป็สิทธ์ของเขานะ”
ศาต่อว่าใหม่ที่พูดกับเธอแบบนั้นโดยที่ใหม่ไม่ได้รู้สึกอะไรเลยและยังทำน่านิ่งอยู่
“แต่ก็ถูกของนายนะชั้นไม่ได้เป็คนแถวนี้หลอกชั้นมาจากต่างจังหวัดนะ พ่อแม่ของฉันเดี่ยวก็มารับแล้วล่ะ”
“งั้นเหรอ เดี่ยวชั้นต้องไปแล้วล่ะเพราะชั้นไม่มีพ่อแม่หรือญาติพี่ให้มารับนี่หน่าชั้นต้องดิ้นรนเอาตัวรอดให้ได้ในแบบของชั้นน่ะ ขอให้เธอโชคดีนะไว้มีโอกาสแล้วมาเจอกันอีกนะ”
“เอ๊ะเดี่ยวนายไม่มีครอบครัวงั้นเหรอ”
“ใช่นะสิั้แ่จำความได้ก็ไม่มีใครแล้วล่ะมีแต่คนในหมู่บ้านที่ช่วยจนถึงทุกวันนี้นี่เหละ ชั้นไปล่ะดูแลตัวเองด้วยนะ”
ใหม่ได้ขับจักรยานและโบกมือลาศาและจากไป
“เด็กคนนี้เหรอที่อยู่ในรายชื่ออันดับต้นๆนั้นน่ะ”
ศาได้คิดใจ
ต่อมาในเช้าอีกวันหนึ่งใหม่ได้ตื่นขึ้นและหุงข้าวกินในยามเช้าและออกไปหาควายที่อยู่ที่คอกหลังบ้านควายตัวนั้นมีผู้ใจดีในหมู่บ้านให้ใหม่มาและสร้างคอกให้มันโดยที่ไม่ถามความเห็นของใหม่โดยสักคำแต่ใหม่ก็รับมาเลี้ยงดูไว้เป็เพื่อนคอยอยู่แล้วเหงา
“ไง ได้เวลาออกไปหากินล่ะ”
และไม่นานใหม่ได้ยินเสียงเห่าจากด้านหลังใหม่จึงหันไปดูปรากฏว่าเป็เ้าใบพายลูกหมาจรจัดอายุ1เดือนที่ใหม่เก็บข้างถังขยะในสภาพอิดโรยมาและใหม่คอยรักษาให้ข้าวให้น้ำมันมาโดยตลอดจนมันแข็งแรงใหม่จึงรับมันมาเลี้ยงไว้
“ใบพายมานี่สิ”
ใหม่เรียกเ้าใบพายมามันจึงรีบวิ่งมาหาใหม่ด้วยความเร็วมันกระดิกหางไปมาอย่างรวดเร็วและะโเกาะขาใหม่ด้วยความดีใจ ใหม่จึงอุ้มเ้าใบพายขึ้นมันเลียหน้าใหม่ไม่ยอมอยุดใหม่จึงวางเ้าใบพายลง
“เอาล่ะออกไปกันได้แล้ว”
ใหม่พาควายและเ้าใบพายไปที่ล่องน้ำตามูเาและเก็บเห็ดป่ากับสมุนไพรที่เปิดขึ้นระหว่างทาง
“แถวนี้เย็นดีแถมมีหญ้างอกขึ้นมาเยอะด้วยและได้ของเอาไปทำกับข้าวกินเที่ยงด้วยวันหน้ามาอีกดีกว่า”
ใหม่นั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้มองดูควายกินน้ำกินหญ้าและดูเ้าใบพายวิ่งเล่นไปมาอย่างมีความสุขพอถึงเวลาใหม่ได้พาควายและเ้าใบพายกลับบ้านระหว่างกลับบ้านใหม่ได้รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ข้างในป่าเขา ใหม่หยุดนิ่งลงและมองตรงไปที่ตรงนั้นและได้ยินเสียงอะไรบางอย่างออกมาจากพุ่ม...นั้นคือกระแตป่ากับลูกๆของมันที่ออกมาจากพุ่ม และทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงดังกึกก้องจากข้างในป่าเป็เหมือนเสียงคำรามที่ดังมากจนน่าจะไม่ใช่สัตว์ชนิดในประเทศไทยใหม่จึงรีบอุ้มเ้าใบพายที่สั่นกลัวจากเสียงคำรามเมื่อครู่เข้ามาในอ้อมกอดและได้ขึ้นขี่ควายและรับออกมาจากที่นั้นให้เร็วที่สุดและกลับถึงบ้านโดยปลอดภัย
“นั้นมันเสียงบ้าอะไรวะนั้นไม่เคยได้ยินมาก่อน”
ใหม่รีบลงจากหลังควายและจูงมันเข้าคอกและเข้าบ้านเอาเ้าใบพายวางลงและปลอบมันให้มันสงบลง
“ไม่ต้องกลัวนะ มันเงียบไปแล้วล่ะ”
ใหม่นั่งปลอบเ้าใบพายเป็ชั่วโมงจนเลยเวลาเที่ยงจนตอนนี้เวลาบ่ายใกล้เย็นใหม่จึงไปทำกับข้าวและให้ข้าวเ้าใบพายและคอยดูมันอย่างห่วงๆและใหม่ก็ได้คิดขึ้นมา
“เสียงนั้นมันเป็เสียงอะไรลองไปถามคนแถวนั้นดูดีกว่าพรุ่งนี้ วันนี้พอแค่นี้ก่อนดีกว่า”
ใหม่ได้เข้านอนพร้อมอุ้มเ้าใบพายมานอนด้วยบนอก
“แค่นี้ก็กลัวแล้วสินะมาหาข้าสิข้ารู้เ้าต้องมาในพรุ่งนี้เพราะคนอย่างเ้าเป็คนแบบนั้นน่ะสิฮี่ฮี่ฮี่ฮี่”
เสียงของปริศนาออกมาจากป่าที่ใหม่จากมา
“ชั้นจะรอนายนะเดี่ยวเราก็จะได้พบกันแล้วล่ะ”
เสียงของเด็กผู้หญิงที่อยู่ข้างตัวของเสียงปริศนา
134
