
อวี่หลิงตื่นแต่เช้าฝึกเทควันโดหลังบ้านมีป่าไผ่ล้อมรอบอยู่ซึ่งเป็บรรยากาศที่ดีมาก อากาศเย็นสบายเสียงกระทบของไผ่ทำให้เป็จังหวะที่เพราะเหมาะกับอากาศบริสุทธิ์ยามเช้าที่จะได้สูดอากาศเข้าเต็มปอดในขณะที่กำลังซ้อมเทควันโดอยู่นั้น ลู่อันที่กำลังตามหาอยู่ก็ได้ยินเสียงเหมือนต่อสู้อะไรสักอย่างจึงเข้ามาดู พี่อวี่หลิง พี่อยู่นี่นี่เอง ท่านแม่ตามไปทานข้าว ฝากบอกท่านแม่ว่าอากาศกำลังดีสักพักข้าค่อยกลับไปนะท่านแม่กับเ้าทานก่อนเลยเ้าค่ะ หลังจากที่ลู่อันไปอวี่หลิงก็นึกขึ้นมาว่า บรรยากาศเช่นนี้มีพิมพ์สักเครื่องดีดี ร่ายรำก็คงเหมาะมากกว่า อีกคนดีดพิมพ์อีกคนร่ายรำ ช่างเถอะว่าแต่ต้องไปหาพิมพ์ที่ไหนนะเื่แบบนี้ต้องเข้าเมืองแล้วละช่างเถอะเลิกคิดได้แล้วซ้อมต่อดีกว่าพอซ้อมเทควันโดสักพักก็มองดูลำไผ่เล็กๆที่เรียวยาว แล้วัั เหมาะกับมือดีนี่จึงตัดมาทำเป็กระบองฟาดไปมา อย่างในซีนีสที่ตนเองได้ดูอย่างสนุกฟาดไปมาลำไม้ไผ่แตกก็เอามาทำกระบี่
ร่ายรำกระบี่พร้อมวิชาต่อสู้ผสมเทควันโดลงไปอย่างสนุกสนานจงแม่ต้องเข้ามาบอก
อวี่หลิง เที่ยงแล้วนะยังไม่กินข้าวเช้าเลยมากินข้าวก่อน เ้ากำลังทำอะไรอยู่นั่น
เสียงที่ได้ยินทำให้อวี่หลิงที่กำลังฝึกวรยุทธก็หยุดแล้วหันมาพูดคุยกับท่านแม่ ท่านแม่ลูกกำลังฝึกวรยุทธปกป้องตัวเอง ปกป่องท่าน ปกป้องทุกคนอยู่ ท่านแม่ข้าฝึกเสร็จแล้ว ที่นี่ท่านแม่บ้าที่นี่บรรยากาศแวดล้อมดีมากเหมาะการฝึกวรยุทธเ้าค่ะ ทั้งสองคุยกันระหว่างเดินกลับมาในบ้าน
ว่าแต่ท่านแม่ดีดีพิมพ์เป็ไหมเ้าคะ เ้าถามทำไมละ ท่านแม่ข้าอยากได้พิมพ์
หาซื้อได้จากที่ไหนเ้าคะ สักพักลู่อันจึงพูดขึ้นมาว่าในเมืองหลวงเ้าค่ะท่านพี่แต่เราไม่มีเงินนะเ้าคะ อวี่หลิงจึงพูดขึ้นมาว่าไม่ต้องห่วงข้ามีความสามารถบางอย่างที่เ้าไม่รู้เดี๋ยวข้าจะใช้มันหาเงินเอง เ้านี่หรอ ท่านแม่ท่านแม่ลืมไปแล้วหรอในฝันข้าบอกข้าตั้งมากมาย ข้านี่แหละจะหาเงินให้ท่านแม่ใช้จนสบายเลยชาตินี้ ทั้งสามแม่ลูกพูดคุยกัน
ว่าแต่ลู่อันเ้าอยากฝึกวรยุทธไหม
เ้าต้องฝึกจะได้ปกป้องตัวเอง และท่านแม่ได้เ้าค่ะ ข้าจะลองดู พอกินข้าวเสร็จลู่อันและอวี่หลิงก็เข้าไปในป่าไผ่เริ่มแรกให้ลู่อันฝึกการทรงตัวก่อน ซึ่งลู่อันไม่ไหว ก็ให้ฝึกเรื่อยๆจนลู่อันทรงตัวพอได้แล้ว ก็ฝึกท่าเทควันโดเข้าไปผสมกระบี่ จนลู่อันสามารถเริ่มเข้าใจแล้ว ทั้งสองก็เริ่มต่อสู่กันทั้งสองต่อสู่กันไปมาจนเหนื่อยก็มาพัก ลู่อันเ้าว่าเ้าพอจะฝึกต่อหรือพอแค่นี้ วันนี้ข้าเหนื่อยแล้ว
พี่สาวข้าก็เหนื่อย เรากลับไปพักกันเถอะ ถ้าอยากฝึกเองก็ฝึกข้าสอนเ้าหมดแล้วระวังอย่าให้ตัวเองาเ็ละ ค่ะท่านพี่
จากนั้นทั้งสองคนก็เดินอย่างคนหมดแรง
เข้ามาในบ้าน กลับมาแล้วหรือ ทำไมเ้าสองคนไปทำอะไรมาดูหมดแรงเช่นนี้ละ
ท่านแม่เราสองคนฝึกวรยุทธ วันแรกก็เป็แบบนี้วันต่อๆไปก็สบายขึ้นเองแหละ
เ้าสองคนระมัดระวังด้วยละ เ้าค่ะ
จากนั้นทั้งสองคนต่างก็แยกย้ายกันไปพัก