ประโยคที่ฉันพูดขึ้นทำให้ราเชสรีบปรับสีหน้าทันที เพราะนาเซียหญิงที่เขาชอบยืนอยู่ด้วย
"ท่านพี่ข้าฝากท่านไปส่งนาเซียหน่อย ถ้าปล่อยให้นางกลับคนเดียวเดี๋ยวจะโดนรังแกอีก"
"ไม่เป็ไรค่ะ ท่านเฟย์ร่า"
"ไม่ได้ เพราะนี้เป็ความ้าของข้า"
"~_~"
"ท่านพี่ ข้าฝากนางด้วยนะคะ ข้าไปเดินเล่นก่อนนะเ้าคะ" แล้วฉันก็รีบเดินออกมาทันที
"เฟย์ร่า!! "
"ไว้เจอกันที่คฤหาสน์นะคะท่านพี่!! ~"
"จริงๆ เลย-_-+"
"ท่านเฟย์ร่าดูเปลี่ยนไปนะค่ะท่านราเชส"
"เ้าคิดเช่นนั้นเหรอ? "
"ค่ะ"
"งั้นเหรอ"
"ค่ะ"
"แต่แบบนั้นก็ดีแล้วละนะที่เ้าเข้มแข็งขึ้น"
"๏_๏? "
"ไปกันเถอะเดี๋ยวข้าจะไปส่ง"
"ว่าแต่...ปล่อยท่านเฟย์ร่าไปแบบนั้นจะดีเหรอค่ะ"
"ตอนนี้นางไม่เหมือนเดิมแล้ว ปล่อยให้นางได้เรียนรู้โลกกว้างด้วยตัวเองบ้าง"
"งั้นเหรอค่ะ"
"อื้ม...ไปกันเถอะ"
"ค่ะ"
สวนแห่งนี้กว้างใหญ่มากอีกทั้งยังมีอะไรหลายอย่างที่น่าสนใจเต็มไปหมด โดยเฉพาะัสีดำสนิทที่ดูน่ากลัวตัวนี้
"อะไรกันเนี้ย ัมีจริงเหรอเนี้ยไม่อยากจะเชื่อ"
"ผู้ใดเอ่ยถึงข้า"
"⊙_⊙"
ตอนนี้ัตัวนั้นได้ตื่นขึ้นและก้าวออกมาอยู่ต่อหน้าของเธอเป็ที่เรียบร้อยแล้ว จนเธอเผลอถอยหลังไปสองก้าวด้วยความกลัว
"ท่านเฟย์ร่า"
"เ้าพูดได้ด้วยเหรอ"
"ฮ่าๆๆ ทำไมถึงเอ่ยถามเช่นนั้นกัน ข้าเป็ถึงาาัและเป็สหายของาาปีศาจ เหตุใดข้าจะพูดไม่ได้"
"งั้นเหรอ"
"ที่แห่งเป็เขตหวงห้ามเหตุใดท่านจึงเข้ามาที่แห่งนี้ใด"
"เขตหวงห้าม? "
"ใช่ ผู้ใดล่วงล้ำเข้ามาจะต้องถูกฆ่า"
"ข้าไม่รู้ว่าที่นี้เป็เขตหวงห้าม ก็ไม่เห็นมีป้ายปักไว้นี่"
"●_●"
"ไหนๆ ก็เข้ามาแล้ว แถมยังเจอัพูดได้อีก ถึงจะโดนฆ่าแต่ก็คุ้มแล้วล่ะ"
"ท่านดูเปลี่ยนไปนะท่านเฟย์ร่า"
"เปลี่ยนไป...ทำไมเมื่อก่อนข้าเป็คนเช่นไรเหรอ"
"นี่ท่านจำไม่ได้รึ"
"อื้อ"
"เมื่อก่อนแค่ท่านเห็นข้าก็กลัวจนรีบกลับห้องทุกที ซ้ำตอนนั้นยังดูอ่อนแอ ©®^€¥¥π¤€¥£"
"Σ (° △ °|||) " ฉันนั่งฟังที่ัพูดจนไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่าร่างนี้จะอ่อนแอถึงขนาดนั้น
"ทุกอย่างก็เป็อย่างที่ข้าเอ่ยออกไป"
"ข้าอ่อนแอถึงขนาดนั้นเลยเหรอเนี้ย"
"ใช่แล้วราชินีแห่งเหล่าปีศาจเอ๋ย"
"ว่าแต่"
"●_●"
"ทำไมข้าถึงโดนไอ้าาปีศาจบ้านั้นทำร้ายได้ヽ (｀⌒´) ノ"
"ไอ้ปีศาจที่เ้าเอ่ย หมายถึงข้ารึ"
239
