จอมยุทธ์ซุปตาร์

        ไป่ฉีเห็นทุกคนนิ่งค้าง  จึงได้กระแอม 1 ที  เพื่อเรียกสติทุกคนในห้องประชุมนี้กลับมา  เขาเดินไปยังที่นั่งที่ยังว่างอยู่  ก่อนจะนั่งลง

        “ผมชื่อไป่ฉี  ทุกคนคงจะรู้กันแล้วว่าผมเป็นดาราในสังกัดของ LSA  จากนี้ผมเองก็ถือเป็นหุ้นส่วนของบริษัทด้วยเช่นกัน  ดังนั้นสิ่งไหนที่เป็นประโยชน์ต่อบริษัทผมย่อมเห็นด้วย  แต่หากสิ่งไหนที่ผมเห็นว่ามันเป็นช่องทางในการยักยอก  แบบที่ชูเฟิงก๋วงทำ  ผมรับรองว่าจะลากตัวคน ๆ นั้นส่งให้ตำรวจแน่นอน” ไป่ฉีกดเสียงต่ำ  พร้อมกับแผ่กลิ่นอายคุกคามเพียงครู่เดียว  แต่ก็พอจะทำให้ทุกคนหน้าซีดได้

        “ไป่ฉี  เธอยังเด็ก  รู้รึเปล่าว่าการเป็นผู้บริหารน่ะมันไม่ง่าย” ผู้บริหารคนหนึ่งกล่าวขึ้น

        “งั้นคุณช่วยบอกผมหน่อยสิว่าเด็กคนนี้ทำไมถึงมีเงินมากมายพอจะซื้อหุ้นของพวกคุณกันล่ะ  ผมมีเงินจากการให้ความร่วมมงานกับมู่เทียน  มีนิยายขายดีที่ตีพิมพ์มาแล้วนับ 10 ครั้ง  นอกจากนี้ตอนนี้ทาง LSA เองก็ได้ซื้อลิขสิทธิ์นิยายของผมไปทำเป็นละครแล้วนี่ครับ” ไป่ฉีกล่าว

        “นั่นมันยังไม่ได้ตกลงกันไม่ใช่เหรอ” ผู้บริหารในห้องประชุมกล่าว

        “ไม่  ผมเห็นเอกสารนั้นแล้ว  ทางบริษัทเราเซ็นสัญญาซื้อขายเรียบร้อยแล้ว  ที่เรียกประชุมนอกจากเรื่องผู้ถือหุ้นใหม่แล้ว  ยังรวมถึงเรื่องการจัดทีมสำหรับถ่ายทำละครพีเรียดเรื่องนี้ด้วย” ประธานเทียนเผิงกล่าว

        “ให้ไป่ฉีรับบทเป็นพระเอกสิครับ” ตงไห่เสนอ

        “น้อย ๆ หน่อย  คุณตงไห่  ไป่ฉีน่ะแค่นักแสดงหน้าใหม่  จะให้ไปแสดงเลยแบบนี้  เดี๋ยวละครก็เรตติงตกเพราะฝีมือการแสดงไม่ดี  ทำให้เราขาดทุนได้นะ” ผู้บริหารอีกคนแย้งขึ้น

        “หึ พวกคุณวัน ๆ เอาแต่กิน ๆ นอน ๆ รับเงินกันรึไง  ไป่ฉีเป็นนักแสดงมากฝีมือ  การถ่ายทำละครของเฉินเฟิงตอนนี้เสร็จไปกว่า 60 เปอร์เซ็นต์ภายในไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา  รายการสัมภาษณ์โปรโมตละครก็เรตติงดีมาก  ไม่ทราบว่าพวกคุณทำอะไรกันอยู่ถึงไม่เห็นผลงานของเขากัน  ผมว่าคงต้องทบทวนบทบาทหน้าที่ของแต่ละคนให้มากกว่านี้แล้วนะครับท่านประธาน  เพราะดูเหมือนว่าไป่ฉีจะรู้งานบริหารมากกว่าคนบางคนเสียอีก” ที่ตงไห่พูดนับเป็นการตบหน้าพวกผู้บริหารคนอื่นฉาดใหญ่  พวกเขาไม่รู้เรื่องพวกนี้แม้แต่น้อย

        “ใครมันจะไปรู้ล่ะ  ดาราในสังกัดบริษัทเรามีตั้งมากมาย” ผู้บริหารคนนั้นยังคงไม่ยอม

        “งั้นจะมีสักกี่คนที่ผ่านคลาสการแสดงขั้นสูงของอาจารย์หลิวกันล่ะ  เท่าที่ผมตรวจสอบใบรับรองดู  มีไม่ถึง 10 คนเลยนะ  คนที่โดดเด่นแบบนี้กลับมองไม่เห็น  พวกคุณตาบอดกันรึยังไง” สิ้นคำของตงไห่  ผู้บริหารคนนั้นถึงกับหงายหลังตกเก้าอี้  สร้างเสียงหัวเราะให้กับคนในห้องประชุมขึ้นมา  ทำให้บรรยากาศดูหายอึดอัดขึ้นหน่อย

        “ถ้างั้น  ลองดูนี่ครับ” ไป่ฉีส่งสัญญาณให้เลขาของเขานำเอกสารแจกให้กับผู้บริหารและประธาน

        “นี่มันคือรายชื่อคนนี่” ตงไห่ที่เห็นก็พึมพำขึ้น

        “ด้านหลังจะมีเขียนไว้ว่าพวกเขาเหมาะจะเล่นบทอะไร” ไป่ฉีกล่าว

        “เดี๋ยวก่อน  ไป่ฉี  คนพวกนี้ฉันมีคุ้นชื่อบ้างบางคน  แต่ก็ไม่ทั้งหมด  เธอมีเหตุผลอะไรถึงคิดว่าพวกเขาเหมาะกับนิยายของเธอ” ตงไห่ถาม

        “นั่นเป็นดาราในสังกัดของ LSA ทั้งหมด  นอกจากนี้ยังเป็นกลุ่มคนที่ยังไม่ค่อยมีชื่อเสียง  แต่อาจารย์ที่สอนคลาสการแสดงให้การยอมรับว่ามีความสามารถเทียบได้กับนักแสดงมืออาชีพ  อนาคตของพวกเขาต้องไปได้ไกลแน่นอน  คนเหล่านี้ค่าตัวถูกกว่ามาก  รวมทั้งมีคิวว่างพอที่จะสามารถทำการถ่ายทำได้อย่างต่อเนื่องอีกด้วย  เนื่องจากทางเราเพิ่งผ่านวิกฤตมา  การลดค่าใช้จ่ายในการจ้างนักแสดงดัง ๆ ก็เป็นอีกหนทางหนึ่ง  เพียงแต่เราอาศัยการโปรโมตนิดหน่อย  เรื่องนี้ผมจะจัดการเอง  พวกคุณไม่ต้องห่วง” ไป่ฉีอธิบาย

        การประชุมดำเนินไปอีกราว 30 นาที  ก็ได้บทสรุปว่าหลังจากไป่ฉีกลับมาจากการลาพักงานแล้ว  จะทำการเปิดกล้องถ่ายละครเรื่องนี้ต่อทันที

        หลังการประชุม  ไป่ฉีกับตงไห่เดินคุยกันมาเรื่อย ๆ  ทำให้เขาตกเป็นเป้าความอิจฉาของคนรอบข้าง  มีดาราน้อยมากที่จะได้เดินคุยกับผู้บริหารแบบนี้  นั่นก็เป็นการบอกใบ้ว่าใครจะทำอะไรไป่ฉีก็จงระวังตงไห่ให้ดี  ส่วนเรื่องที่ไป่ฉีมีตำแหน่งเป็น 1 ในผู้บริหารนั้น  ไป่ฉีได้ให้ทุกคนในห้องประชุมปิดเป็นความลับ  เพื่อสะดวกในงานตรวจสอบปัญหาของบริษัท  ซึ่งประธานเทียนเผิงนั้นเห็นดีด้วยกับข้อเสนอนี้  ส่วนคนอื่น ๆ ก็ไม่มีใครคัดค้าน

        “ไป่ฉี  เราแยกกันตรงนี้เลยก็แล้วกัน  ใช้เวลาพักงานที่ขอไว้ให้คุ้มค่าล่ะ  นายมีงานใหม่อีกมากรออยู่นะ” ตงไห่กล่าวจบก็เดินแยกไป  ส่วนไป่ฉีก็เดินลงมาหาเมิ่งชิงชิงที่บริเวณหน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของบริษัท

        “งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ  คุณไป่ฉี” เลขาของเมิ่งตงกล่าว  ก่อนจะแยกตัวไป

        “เป็นยังไงบ้างเหรอ” เมิ่งชิงชิงถาม

        “เรื่องที่ผมเป็นผู้บริหารทางที่ประชุมให้ปิดไว้ก่อนครับ” ไป่ฉีกระซิบเบา ๆ

        “อ๊ะ แก ไอ้ตัวซวย  ครั้งก่อนที่ฉันเข้าโรงพยาบาลเพราะฟังเพลงบ้า ๆ ของแก” ชายที่ถูกไป่ฉีเล่นงานคราวก่อนดูเหมือนจะยังไม่เข็ด

        “แล้วทำไมคนอื่นที่ฟังไม่เป็นล่ะครับ  เหตุผลของนายควรตั้งอยู่บนหลักของเหตุและผลด้วยนะ” ไป่ฉีกล่าว

        ชายคนนั้นพุ่งเข้าใส่ไป่ฉี  แต่คราวนี้ไม่มีใครรั้งตัวเขาเอาไว้  หมัดของชายคนนั้นพุ่งตรงมาที่ไป่ฉี

        ไป่ฉีเบี่ยงตัวหลบออกมา  แล้วส่งสัญญาณให้เมิ่งชิงชิงไปเรียกพนักงานรักษาความปลอดภัยมา  ส่วนชายคนนั้นยังพยายามที่จะทำร้ายไป่ฉีอยู่  แต่ไป่ฉีนั้นไม่ได้สวนกลับ  เขาไม่อยากโดนข้อหาทะเลาะวิวาท  เพราะมันจะส่งผลเสียต่อภาพลักษณ์ของเขา

        ไม่นานพนักงานรักษาความปลอดภัยก็มาถึง  พร้อมกับลากตัวชายคนนั้นไปสงบสติอารมณ์  ส่วนไป่ฉีก็ยกสมาร์ทโฟนขึ้นมา  พิมพ์อะไรบางอย่างแล้วหันไปบอกกับเมิ่งชิงชิงว่าวันนี้หมดธุระแล้ว  เขาจะไปทานข้าวกับปู่ซีหลัว  ก่อนกลับบ้าน

        “บอกให้ปล่อยไงวะ” ชายคนนั้นถูกจับขังไว้ในห้องเก็บของ  เขาถีบประตูและโวยวายเสียงดัง  แต่ก็ไม่มีใครเปิดประตูให้เขา  ไม่นานสมาร์ทโฟนของเขาก็ดังขึ้น  เบอร์ที่แสดงนั้นเป็นเบอร์ผู้จัดการของเขาเอง

        “พี่โทรมามี.......” ยังไม่ทันที่ชายคนนั้นจะพูดจบ  ปลายสายก็ตวาดกลับมา  แถมยังด่าทอเขาที่ทำอะไรไม่คิด  นอกจากนี้ยังไม่คิดถึงภาพลักษณ์ของตัวเองอีก

        “ก็ไอ้บ้านั้นมันทำร้ายผม  แต่กลับไม่มีใครเอาผิดมันนี่” ชายคนนั้นยังคงดึงดันต่อ  และก็ถูกเทศนาอีกร่วมครึ่งชั่วโมง

        “อ้อ  ฉันมีข่าวร้ายจะบอกนายด้วย  นายถูกพักงาน 3 เดือน  ฐานก่อเหตุทะเลาะวิวาทภายในบริษัท  เป็นคำสั่งโดยตรงจากผู้บริหาร  ฉันคิดว่าไป่ฉีนั่นคงจะมีเส้นสายใหญ่โตไม่น้อยทีเดียว  จำไว้อย่ามีปัญหากับเขา  ไม่งั้นอนาคตนายในบริษัทนี้ได้จบลงแน่ ๆ” ผู้จัดการของเขาเตือน  ก่อนจะวางสายไป

        “โธ่ เว้ย” ชายคนนั้นอารมณ์เสีย  เขาระบายอารมณ์ด้วยการทำลายข้าวของภายในนั้น  และจบลงด้วยการต้องชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมด  คาดว่า 2-3 เดือนนี้เขาคงต้องพึ่งบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแทนซะแล้ว

        จากวันนั้น  ไป่ฉียังคงลุยงานถ่ายละครต่อจนจบ และเวลาก็ผ่านไปจนถึงวันที่เป็นวันสุดท้ายของการสอบปลายภาค  ไป่ฉีคิดว่าเกรดของเขาเทอมนี้น่าจะพอช่วยให้เขาผ่านเกณฑ์ของมิดการ์ดได้แบบฉิวเฉียด

        “ไป่ฉี  เรื่องฝึกร่างกายที่นายบอกเนี่ย  จะไปกันตอนไหนล่ะ” ต้าถงถาม

        “ใช่ นายจะไปตอนไหน” มู่ซื่อเฉิงถามเช่นกัน

        “หลังจากสอบเข้าโรงเรียนมัธยมปลายเสร็จน่ะ” ไป่ฉีกล่าว  เพราะก่อนถึงวันสอบเข้าที่มิดการ์ด  เขาต้องไปที่ตระกูลไป่ตามที่รับปากไว้กับปู่ของเขาเสียก่อน

        “โอเค  ยังไงโทรบอกด้วยก็แล้วกัน” ต้าถงกล่าวก่อนจะเดินไปหาหัวหน้าห้อง  ทั้ง 2 ดูจะสนิทกันมาก  ออกแนวหวานชื่นเสียด้วยซ้ำ

        “นายโทรหาฉันด้วยก็แล้วกัน  ปิดเทอมนี้ฉันยังหาสาว ๆ ไปเดทไม่ได้เลย” มู่ซื่อเฉิงกล่าว

        “ของแบบนี้เดี๋ยวมันก็มาเองแหละ  คิดมากไปได้  พวกเราเพิ่ง 16 กันเองนะ” ไป่ฉีกล่าว

        อะพาร์ตเมนต์

        ไป่ฉีกลับมาที่ห้อง  เขาเริ่มทำการจัดกระเป๋าสำหรับเดินทางไปยังตระกูลไป่  ดูเหมือนพ่อกับแม่ของเขาจะไปด้วย  แต่ไป่ฉีบอกว่าต้องมีคนอยู่เป็นเพื่อนเมิ่งชิงชิงที่นี่  ซึ่งพ่อกับแม่ของเขาก็ยอมแต่โดยดี

        “พ่อเขียนแผนที่ไว้ให้แล้ว  ที่ปากทางเข้าป่าอาภรรพ์จะมีคนของปู่รออยู่  ยังไงระวังตัวด้วย  แกไม่มีวรยุทธ์  อย่าอยู่ห่างจากพวกเขาล่ะ  ฉันล่ะอดเป็นห่วงไม่ได้จริง ๆ” ไป่ชิงหยุนกล่าวเสียงเบา  เพราะไม่ต้องการให้เมิ่งชิงชิงได้ยิน

        “ไม่เป็นไรหรอกครับ  ผมเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว” ไป่ฉีกล่าว

        เช้าวันรุ่งขึ้น

        เมิ่งชิงชิงขับรถไปส่งไป่ฉีที่สถานีรถไฟก่อนที่ไป่ฉีจะให้เธอกลับได้เลยไม่ต้องรอเขา  เพราะดูเหมือนจะมีดาราสาวหน้าใหม่คนหนึ่งยังไม่มีผู้จัดการ  ทางบริษัทเลยให้เมิ่งชิงชิงช่วยดูแลไปก่อน  ในช่วงที่ไป่ฉีขอพักงานชั่วคราว

        “เอาที่ห้องน้ำนี่แหละ”  ไป่ฉีเดินเข้าไปในห้องน้ำห้องหนึ่ง  จากนั้นก็ปิดประตูล็อคกลอนให้เรียบร้อย  เขาใช้จิตไปตามแผนที่ ๆ พ่อของเขาเขียนไว้ให้  จนได้พบกับชาย 2 คน  อายุน่าจะราว 30 กว่า  พวกเขากำลังเดินออกมาจากคฤหาสน์โบราณที่มีอาณาบริเวณกว้างขวางกว่าตระกูลไป๋ที่เขาเคยไปมา  คาดว่านี่คงเป็นที่ตั้งของตระกูลไป่

        'พวกนั้นทำหน้าเบื่อหน่ายอย่างกับมารับขยะของตระกูลกลับบ้าน  ไม่คิดว่าข้าจะได้เจอเหตุการณ์แบบนี้เหมือนกัน' ไป่ฉีดึงจิตกลับมา และใช้อาคมเปิดประตูมิติ

        ก่อนจะเดินเข้าประตูมิติไป  เขาทำการปลดกลอนที่ล็อกออก  ขณะนั้นมีคนเดินมาเข้าห้องน้ำพอดี  ซึ่งห้องน้ำเต็มหมดทั้ง 3 ห้อง  แต่มีห้องหนึ่งดูเหมือนมีคนทำธุระเสร็จแล้ว  เขาจึงเดินไปรอหน้าห้องน้ำ  หลังจากนั้นสิ่งที่เขาเห็นก็ทำให้เขากลั้นปัสสาวะไม่อยู่  เมื่อในห้องที่เพิ่งได้ยินเสียงปลดกลอนออกเมื่อครู่  กลับไม่มีใครอยู่ในนั้น

        “ผีหลอก  ช่วยด้วย!” นั่นเป็นเสียงที่ทำให้คนที่เข้าห้องน้ำอีก 2 ห้องที่เหลือเร่งรีบออกมาจากห้องน้ำ  เพราะเสียงที่ของชายคนนั้น  น้ำเสียงที่แฝงด้วยความกลัวทำให้พวกเขาเชื่อทันที  สภาพที่เห็นคือชายคนนั้นปัสสาวะราดเปียกกางเกง  มือชี้ไปที่ห้องน้ำริมสุด  ชายอีกคนที่อยู่ติดกับห้องนั้นก็มีอาการตื่นกลัวไปด้วย  เขาจำได้ว่าเขาเห็นเงาคนในห้องน้ำห้องนี้  ก่อนที่ชายคนนั้นจะกรีดร้องขึ้นมาเช่นกัน

        ส่วนไป่ฉีตอนนี้เขาได้มาอยู่ที่หน้าป่าอาถรรพ์เป็นที่เรียบร้อย  โดยที่ไม่ได้รู้ถึงปัญหาที่เขาก่อเอาไว้  เขาคิดว่ากว่าคนที่จะมารับเขาจะมาถึงที่นี่ก็คงอีกหลายชั่วโมง  เขาจึงเรียกศาลาไม้โบราณพร้อมโต๊ะกับเก้าอี้หินอ่อนสลักลวดลายงดงามวิจิตรออกมามา  พร้อมกับชุดน้ำชาที่ทำจากหยกเนื้อดี และเริ่มชงชาสมุนไพรดื่มรออย่างใจเย็น  ระหว่างรอคนจากตระกูลไป่

___________________________

ฝากติดตามเพจด้วยนะครับ