ระบบคัดลอกพรสวรรค์ (Your Talent Is Mine) 【จบ】

       เย่เทียนเดินไปข้างหน้าและเด็ดผลไม้สีทองออกมา

        ผลไม้สีทองลูกนี้ไม่ได้ลูกใหญ่มากนัก

        เย่เทียนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกลืนผลไม้สีทองลงไปโดยไม่ลังเล

        ผลไม้สีทองเสมือนกลายเป็นกระแสน้ำที่ไหลเข้าสู่ร่างกายของเขาจากนั้นพลังงานมหาศาลก็ไหลทะลักเข้าไปในสมองของเย่เทียนจนทำให้สติของเขาค่อยๆเลือนรางและสลบไปในที่สุด

        สิ่งที่เย่เทียนไม่รู้ก็คือ ในตอนที่เขาหมดสติอยู่ลึกลงไปในสมองของเขามีจุดแสงปรากฏขึ้น

        จุดแสงเหล่านี้เคลื่อนไหวในรูปแบบที่ไม่อาจอธิบายได้ ตรงกลางสุดค่อยๆปรากฏจุดแสงสีทองขึ้น ก่อนแสงสีทองนั้นจะปลดปล่อยอำนาจพิเศษที่แสดงถึงความสูงส่งความสง่างาม ราวกับว่ามันอยู่เหนือทุกสรรพสิ่ง

        แต่ทว่าผลไม้สีทองลูกนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับจุดแสงสีทองที่ว่าเลยมันเพียงแค่มีสีเดียวกันเท่านั้น

        หากเย่เทียนสามารถมองเห็นฉากนี้ได้เขาก็สามารถคาดเดาได้ว่าจุดแสงเหล่านี้เป็นตราประทับพรสวรรค์ของเขาและจุดแสงสีทองต่างแสดงถึงพรสวรรค์ในการคัดลอก และยังเป็นพรสวรรค์ที่สำคัญที่สุดของเขา

        พลังจากผลไม้สีทองไหลเข้าสู่ส่วนลึกของจิตใจและจุดแสงสีทองก็ดูดซับพลังนี้เข้ามา

        จุดแสงสีทองขยายใหญ่ขึ้นด้วยความเร็วที่สามารถมองเห็นได้ด้วยดวงตาเปล่ายิ่งมันขยายใหญ่ขึ้นมันก็ยิ่งสว่างและผันผวนมากขึ้น

        ขณะนี้ร่างกายของเย่เทียนนั้นกำลังอยู่ในกระบวนการวิวัฒนาการหรือเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง

        ......

        “นี่เราหมดสติไปตอนไหน!”

        เย่เทียนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย โชคดีที่ที่นี่นั้นปลอดภัยถ้าเขาดูดซับผลไม้สีทองในสถานที่ที่ไม่ปลอดภัยภายนอกเขาอาจจะตกอยู่ในอันตรายในขณะหมดสติ

        เขาลุกขึ้นยืนก่อนจะเห็นเสี่ยวจินนอนหมอบอยู่ข้างๆ

        “เสี่ยวจิน ก่อนหน้านี้แกสลบไปตอนที่กินผลไม้นี้หรือเปล่า?” เย่เทียนถาม

        “ข้าเองก็หมดสติไปเช่นกัน!”

        เสี่ยวจินตอบตามความจริง

        “แล้วทำไมแกถึงไม่เตือนฉัน?” เย่เทียนกลอกตาพลางตําหนิ

        “นายท่าน ท่านไม่ได้ถามข้า...!”

        เสี่ยวจินรู้สึกผิดเล็กน้อย

        แต่แล้วเย่เทียนก็ยิ้มออกมา เขาไม่สามารถตําหนิเสี่ยวจินได้เพราะแม้ว่าเสี่ยวจินจะฉลาดมาก แต่มันก็ไม่ใช่มนุษย์

        “ตรวจสอบพรสวรรค์!”

        เย่เทียนคิดในใจ ข้อมูลพรสวรรค์ของเขาก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาทันที

        [มนุษย์ : เย่เทียน

        พรสวรรค์ในการบ่มเพาะ : ระดับสูง

        พรสวรรค์ความเร็ว : ระดับสูงสุด

        พรสวรรค์ด้านดาบ : ระดับปานกลาง

        พรสวรรค์เงาทมิฬ : ระดับเริ่มต้น

        พรสวรรค์ในการรักษา : ระดับสูงสุด

        พรสวรรค์ด้านความแข็งแกร่ง : ระดับสูง]

        “เห ทำไมพรสวรรค์ของเราไม่ได้เปลี่ยนไปเลย?”

        เย่เทียนรู้สึกประหลาดใจและผิดหวังเล็กน้อย

        เขาคาดหวังและอยากรู้ว่าพรสวรรค์ของเขาจะเปลี่ยนไปอย่างไร? ผลไม้สีทองลูกนั้นดูพิเศษมากแม้แต่เสี่ยวจินก็สามารถยกระดับขีดจำกัดทางสายเลือดของมันให้อยู่ในระดับสูงสุดได้ทันที

        ตามหลักแล้ว พรสวรรค์ในการบ่มเพาะของเขาควรจะบรรลุถึงระดับสูงสุดแล้วเขาควรจะสามารถเลื่อนระดับพรสวรรค์ในการบ่มเพาะได้อย่างง่ายดาย!

        “หรือว่าจะเป็นการเพิ่มพรสวรรค์อื่น?”

        เย่เทียนสงสัย

        อย่างไรก็ตาม เขาตรวจสอบอย่างละเอียดอีกรอบ แต่พรสวรรค์อื่นๆของเขาก็ยังคงเหมือนเดิม ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ แม้แต่น้อย

        หลังจากนั้นเย่เทียนก็ตรวจสอบร่างกายของตัวเองอย่างละเอียดและเขาก็สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

        ประการแรก จิตวิญญาณของเขานั้นแข็งแกร่งขึ้นมากนอกจากนี้พลังจิตของเขาก็ตื่นขึ้น

        พลังจิตของเขาครอบคลุมระยะ 10 เมตรแม้ว่ามันยังไม่เท่ากับนักรบผู้เชี่ยวชาญที่มีพลังจิตครอบคลุมถึง 20 เมตร แต่สิ่งนี้ก็ได้ทำลายขีดจำกัดของนักรบชั้นยอดแล้ว

        เขาไม่เคยได้ยินว่ามีผู้ใดที่สามารถใช้พลังจิตได้ในขณะที่อยู่ในระดับนักรบชั้นยอดซึ่งนี่มันเป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจ

        แต่เมื่อเขาถามเสี่ยวจินเขาก็ได้รู้ว่าพลังจิตของเสี่ยวจินนั้นสามารถครอบคลุมได้ถึงสามสิบเมตรพอได้ฟังแบบนั้นความภาคภูมิใจของเขาก่อนหน้านี้ก็ถูกทำลายไม่ลงเหลือชิ้นดี

        แน่นอนว่าเย่เทียนรู้ว่ามันเป็นเพราะเสี่ยวจินมีระดับการบ่มเพาะที่สูงกว่าเขาเมื่อเขากลายเป็นนักรบชั้นยอดขั้นสูงสุด พลังจิตของเขาก็จะเติบโตขึ้นมากกว่านี้

        นอกเหนือจากนี้เย่เทียนยังสังเกตพบการเปลี่ยนแปลงอีกเล็กน้อย

        เขาพบว่าความสามารถตรวจสอบพรสวรรค์ของเขากว้างขึ้นความสามารถในการตรวจสอบพรสวรรค์ขยายรัศมีขึ้นถึง 50 เมตรแสดงให้เห็นว่าตอนนี้เขาสามารถมองเห็นพรสวรรค์ของผู้อื่นหรือสัตว์อสูรได้ง่ายกว่าแต่ก่อน

        แต่...

        “เฮ้อ รู้สึกหดหู่นิดหน่อยแฮะ เสี่ยวจินกินผลไม้สีทองเข้าไปความสามารถของมันน่ากลัวขึ้นมาทันทีส่วนเรากินผลไม้สีทองเข้าไปกลับทำได้แค่ใช้พลังจิตได้กับสามารถตรวจสอบพรสวรรค์ได้ไกลเพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อยเท่านั้นนี่เทียบไม่ได้กับผลประโยชน์ของเสี่ยวจินเลย!”

        เย่เทียนกล่าวอย่างผิดหวัง

        อย่างไรก็ตาม มันก็ถือได้ว่ามีการเปลี่ยนแปลงบ้างเล็กน้อยถึงอย่างไรมันก็เป็นสมบัติที่เขาได้มาโดยไม่ต้องสูญเสียอะไร

        “เหลือเวลาอีก 10 วันเราจะสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้อีกครั้ง พักสัก 10 วันก่อนค่อยเดินทางกลับแล้วกัน!”

        เย่เทียนตัดสินใจแล้ว

        ในช่วงสิบวันที่ผ่านมาเย่เทียนและเสี่ยวจินได้ออกไปล่าสัตว์อสูรกันอย่างต่อเนื่องทว่าเป้าหมายของพวกเขาไม่ใช่สัตว์อสูรระดับกลางอีกต่อไป แต่เป็นสัตว์อสูรระดับสูง

        ตามที่เสี่ยวจินบอกอาณาเขตของสัตว์อสูรระดับสูงที่แข็งแกร่งในป่าใบไม้โปรยพบได้ทุกพื้นที่ดังนั้นการจะหาสัตว์อสูรระดับสูงจึงไม่ใช่เรื่องยาก

        เย่เทียนและเสี่ยวจิน หนึ่งคนหนึ่งสัตว์อสูรเมื่อร่วมมือกันแล้วทั้งคู่ก็สามารถสังหารสัตว์อสูรได้อย่างง่ายดาย

        พวกเขาได้ทำข้อตกลงกัน โดยที่เย่เทียนต้องการเลือดของสัตว์อสูรระดับสูงส่วนเสี่ยวจินต้องการศพของมัน

        เวลาไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว สิบวันก็ผ่านไป

        “เลือดสัตว์อสูรระดับสูงราว 1,600 ชุดเพียงพอให้เราใช้ฝึกฝนเป็นเวลานาน!”

        เย่เทียนมองบ่อเลือดที่อยู่ตรงหน้าด้วยความพึงพอใจและพูดอย่างตื่นเต้น

        แต่ไม่นานนักใบหน้าของเขาก็หม่นลง

        มีเลือดสัตว์อสูรมากเกินไป เขาไม่สามารถนํามันกลับไปด้วยได้ขวดที่เขานำมาด้วยก็ไม่สามารถบรรจุเลือดของสัตว์อสูรเหล่านี้ไปได้มากนักเขาจำเป็นต้องนำเลือดของสัตว์อสูรออกไปเพียงส่วนน้อยเท่านั้น

        “เฮ้อ ถ้ามีถุงเก็บสมบัติมันจะสะดวกกว่านี้มาก!”

        เย่เทียนถอนหายใจ

        เช้าวันรุ่งขึ้นก็ครบกำหนดที่เย่เทียนสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้อีกครั้ง

        เขาเตรียมจะคัดลอกพรสวรรค์ด้านความอดทนของเสี่ยวจินไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากคัดลอกพรสวรรค์อื่นๆ แต่หลักๆ แล้วเขายังไม่พบพรสวรรค์ที่ดีพอ

        ตามจริงมันก็มีโอกาสที่จะได้พบสัตว์อสูรที่มีพรสวรรค์เหนือกว่ามนุษย์แต่ก็ยากมากที่จะพบเจอกับสัตว์อสูรที่มีพรสวรรค์พิเศษ แม้ว่าเขาจะพบมันแต่ก็เจอเพียงสัตว์อสูรที่มีพรสวรรค์ระดับรองหรือระดับเริ่มต้นเท่านั้นซึ่งมันไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ

        เมื่อเทียบกับเสี่ยวจินแล้วพรสวรรค์ด้านความอดทนระดับกลางของเสี่ยวจินมีประโยชน์กว่าเล็กน้อย

        ขณะที่เย่เทียนกําลังเดินไปหาเสี่ยวจิน เขาก็ต้องตกตะลึง

        “นี่...”

        บนจอประสาทตาของเขาปรากฏพรสวรรค์ของเสี่ยวจินนอกจากพรสวรรค์ด้านความเร็วระดับสูงสุดแล้ว มันยังมีปุ่ม คัดลอกต่อท้ายข้อความอยู่ด้วย

        เขาคุ้นเคยกับสถานการณ์เช่นนี้ดีมันเหมือนกับคำสั่งในเกมเมื่อชีวิตที่แล้วที่เขาเคยเล่นและคำสั่งเช่นนี้มันก็หมายความว่าเขาสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้

        ทว่าประเด็นสำคัญก็คือ เขายังไม่ได้แตะตัวเสี่ยวจินเลย!

        “หรือว่า...”

        ลมหายใจของเย่เทียนถี่ขึ้น

        ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าทําไมเขากินผลไม้สีทองแล้วพรสวรรค์ของเขาไม่ได้เปลี่ยนไปไม่ใช่ว่ามันไม่ได้เปลี่ยน แต่เขาแค่ยังไม่ได้ค้นพบมัน

        พรสวรรค์ในการคัดลอกของเขามีการเปลี่ยนแปลง หรือเรียกได้ว่าวิวัฒนาการ

        “ใช่แล้ว พรสวรรค์ในการคัดลอกก็นับว่าเป็นพรสวรรค์อย่างหนึ่ง!”

        เย่เทียนเข้าใจได้ทันที

        จากสถานการณ์ตรงหน้าพรสวรรค์ในการคัดลอกของเขาได้หลุดพ้นจากข้อจํากัดที่ต้องสัมผัสตัวอีกฝ่ายก่อนแล้วแม้เขาจะไม่ได้สัมผัสอีกฝ่าย แต่เขาก็สามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้

        ซึ่งมันสะดวกกว่าแต่ก่อนมาก ยกตัวอย่างเช่นตอนที่คัดลอกพรสวรรค์ของมนุษย์บางครั้งเขาได้พบกับผู้ที่มีพรสวรรค์ระดับสูงสุดแต่เขาก็ไม่สามารถคัดลอกพรสวรรค์มาได้เพราะไม่สามารถสัมผัสตัวอีกฝ่ายได้มันจึงเป็นเรื่องที่น่าเสียดาย!

        ตอนนี้ทุกอย่างได้รับการแก้ไขแล้ว

        “ในเมื่อเราสามารถคัดลอกได้จากระยะไกลเราก็ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนคัดลอกพรสวรรค์ด้านความอดทนของเสี่ยวจินแล้วพรสวรรค์ด้านความอดทนสำหรับเราแล้วมันไม่มีประโยชน์มากนักถ้าเราพบพรสวรรค์ในการบ่มเพาะระดับสูงที่ฐานหลินไห่ เราก็สามารถคัดลอกมันได้และบางทีเราอาจจะสามารถยกระดับพรสวรรค์ในการบ่มเพาะเป็นระดับสูงสุดได้!ยกตัวอย่างเช่น หลินว่านหลี่ของตระกูลหลินมีพรสวรรค์ในการบ่มเพาะระดับสูงถึงตอนนั้นเราไม่จำเป็นต้องแตะตัวเขา เพียงแค่อยู่ใกล้ๆก็สามารถคัดลอกพรสวรรค์ของเขาได้แล้ว”

        ดังนั้นเย่เทียนจึงตัดสินใจที่จะล้มเลิกความคิดที่จะคัดลอกพรสวรรค์ของเสี่ยวจิน