ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่137 คุณยังอ่อนหัดเกินไป

ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทชี้เข้ามาหาแบบนี้ถ้าบอกว่าเย่จื่อเฉินไม่กลัว มันก็ดูจะอวดดีเกินไปหน่อย

เขาหรี่ตาลงมองฮ่าวเหวิน ดูเหมือนหมอนี่จะไม่พอใจเขาเอามากๆดูจากดวงตาที่แดงก่ำของฮ่าวเหวินก็รู้แล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะบ้านเมืองมีขื่อมีแป เขาก็อาจจะลั่นไกไปแล้ว

"เย่จื่อเฉิน ฉันจำแกได้"

ฮ่าวเหวินหน้าตาดุดัน รอยยิ้มเหี้ยมเต็มใบหน้า

"แกนอนกับนังผู้หญิงแพศยาเซียวอี้เหม่ยแล้วสินะ เป็นไงบ้างล่ะ น่าจะลีลาไม่เลวเลยใช่ไหม"

"ตอนเรียนมหาลัย เซียวอี้เหม่ยชอบคุณไปได้ยังไง?" เย่จื่อเฉินเหยียดยิ้มมุมปากเล็กน้อย แล้วพูด "ดูแล้วคุณมันก็ไม่ต่างจากหมา หรือว่าตอนเรียนมหาลัยคุณเป็นคนขี้อายไม่รู้จักเรื่องอย่างว่าเหรอ?"

"ไอ้เวรเอ๊ย!"

ยกเท้าขึ้นถีบเย่จื่อเฉิน เย่จื่อเฉินกุมท้องทรุดลงกับมุมกำแพง

ปลายกระบอกปืนของฮ่าวเหวินจ่ออยู่ที่ศีรษะของเขา นิ้วมือค่อยๆเหนี่ยวไก ราวกับกำลังลังเลว่าจะยิงเขาดีไหม

"เหอะ แรงเยอะดีนี่"

สองมือพยุงตัวลุกขึ้น เย่จื่อเฉินปัดเศษฝุ่นตามตัวออก แล้วยกมือทั้งสองขึ้นพร้อมกับพูด

"ครั้งนี้ถือว่าคุณเป็นต่อ ปล่อยเพื่อนผมซะ ถ้าจะฆ่าก็มาฆ่าผม"

"ฮะฮะ...ยอมแพ้แล้ว?"

ฮ่าวเหวินหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง แต่แป๊บเดียวเท่านั้น เขาก็หรี่ตาลงแล้วพูดขึ้น

"แกคิดว่าฉันโง่หรือไง ปล่อยเพื่อนแกไป แล้วฉันจะรอดเหรอ?"

"คุณเลยจะไม่ปล่อยสินะ?" เย่จื่อเฉินยิ้มขบขันแล้วชี้ไปทางตงฟางเหวินอี้ที่โดนคุมตัวเอาไว้ ก่อนจะพูดขึ้น "นั่นคือคุณชายใหญ่ของตระกูลตงฟาง ตงฟางเหวินอี้คุณแน่ใจนะว่าคุณกล้าฆ่าเขา หรือคุณคิดว่าคนที่หนุนหลังคุณจะกล้ามีเรื่องกับตระกูลใหญ่อย่างตระกูลตงฟางเพื่อคนตัวเล็กๆ อย่างคุณ?"

ตงฟางเหวินอี้?

ฮ่าวเหวินตากระตุก ก่อนจะหันไปส่งสายตาให้คนที่อยู่ด้านข้างเมื่อควบคุมตัวเย่จื่อเฉินไว้แล้ว

เขาจึงเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าตงฟางเหวินอี้

"แกเป็นหลานชายของตงฟางฉง?"

"ชื่อตงฟางฉง เป็นชื่อที่คนอย่างคุณเรียกได้เหรอ?"

ตงฟางเหวินอี้เลิกคิ้วขึ้น

ตงฟางฉงคือผู้อาวุโสในตระกูลตงฟางของพวกเขา ทั้งยังเป็นปู่ของเขาพูดได้ว่าถ้าเอ่ยถึงชื่อตงฟางฉงในเมืองหลวง ทุกคนล้วนให้ความเคารพยำเกรง

"หึ จะมาเสแสร้งทำไม?" ฮ่าวเหวินตบหน้าตงฟางเหวินอี้แล้วพูดขึ้น "ไม่ว่าแกจะเป็นคนของตระกูลตงฟางหรือไม่แกก็จำเอาไว้ ว่าตอนนี้แกอยู่ในกำมือฉันแล้ว"

"คุณ..."

"หืม?"

ตงฟางเหวินอี้ยังไม่ได้พูดอะไร ฮ่าวเหวินก็ได้จ่อปืนใส่ขมับเขาก่อนแล้ว

"คุณชายใหญ่ตงฟาง ถ้าไม่อยากลำบากก็อย่าพูด เข้าใจไหมตกเป็นรองก็ต้องก้มหัว เหตุผลนี้ คุณเข้าใจใช่ไหม?"

ตงฟางเหวินอี้จ้องมองเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย ดวงตาคู่นั้นแฝงไว้ด้วยความแค้นที่ปิดไม่มิดราวกับหมาป่าผู้โหดร้าย

"โอ๊ะ! โกรธแล้วเหรอ?"

ฮ่าวเหวินยกมือขึ้นตบหน้าตงฟางเหวินอี้ไปสองทีแล้วหันไปส่งสัญญาณมือให้ลูกน้องที่อยู่ด้านข้าง

"ให้คุณชายตงฟางได้ผ่อนคลายหน่อยสิ"

ตุบ

ลูกน้องที่อยู่ทางด้านข้างตวัดกำปั้นเข้าใส่ท้องของตงฟางเหวินอี้ชายร่างบึกบึนสองคนที่เขาพามาด้วยขัดขืนจะลุกขึ้นแต่กลับโดนคนของฮ่าวเหวินกดเอาไว้

"ฮ่าวเหวิน คุณอย่าได้ใจไปหน่อยเลย"

ความเยือกเย็นฉายวาบขึ้นในดวงตาของเย่จื่อเฉิน ฮ่าวเหวินเลิกคิ้ว ไหวไหล่ยิ้ม

"ทำไม ที่นี่ฉันเป็นใหญ่ แกคิดว่าแกจะสามารถพลิกเกมได้เหรอ?"

มันก็จริง ลูกน้องสิบกว่าคนของฮ่าวเหวินต่างก็มีปืนอยู่ในมือกันคนละกระบอกเมื่อได้เผชิญหน้ากับเย่จื่อเฉินที่ไร้ซึ่งอาวุธแบบนี้ เขาก็ย่อมจองหองเป็นธรรมดา

แต่ว่า...

"ประธานฮ่าว วางปืนลงซะ"

จู่ๆ ผู้ชายที่คุมตัวบอดี้การ์ดของตงฟางเหวินอี้เอาไว้ในตอนแรกก็ได้หันปลายกระบอกปืนไปทางฮ่าวเหวิน

"เจ้าหก ทำอะไรของแก?"

"แม่แกสิเจ้าหก"

เจ้าหกเดินถือปืนไปหยุดอยู่ตรงหน้าฮ่าวเหวินแล้วจึงยกมือขึ้นตบหน้าเขา

"แกดูสิว่าฉันเป็นใคร?"

เจ้าหกกระชากหน้ากากบนหน้าออกอย่างแรง ฮ่าวเหวินพอเห็นคนตรงหน้าก็ตะลึงไปทันที

"หลี่หมิงหู่"

"จำฉันได้แล้วเหรอ?"

แปะๆ

เมื่อผู้ชายคนนั้นปรบมือลูกน้องเกือบทั้งหมดของฮ่าวเหวินก็หันปืนไปทางคนอื่น

เพียงครู่เดียว ลูกน้องทั้งหมดของฮ่าวเหวินก็โดนคุมตัว

ตงฟางเหวินอี้งุนงง ทำไมจู่ๆ ถึงได้กลับตาลปัตรแบบนี้ล่ะ?

แต่ดูจากสถานการณ์แล้ว...

ตงฟางเหวินอี้เลียริมฝีปากแล้วเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของฮ่าวเหวินก่อนจะสะบัดมือตบปากเขาไปหนึ่งที

"บัดซบ กล้าตบฉันเหรอ?"

ตุบ

ยกเท้าขึ้นถีบ จนฮ่าวเหวินทรุดลงกับพื้น

"ฉันจะอัดแก ฉันจะอัดแก"

ตงฟางเหวินอี้สู้อยู่กับฮ่าวเหวินเย่จื่อเฉินจึงเดินสะบัดไหล่ไปยิ้มให้กับหลี่หมิงหู่ แล้วพูดขึ้น

"พี่หู่ ลำบากพี่แล้วครับที่ให้เล่นเป็นสายลับอยู่ตั้งนาน"

"โธ่คุณ! มีเงินเราก็ทำ" หลี่หมิงหู่แสยะยิ้ม แล้วพูด "แต่คุณนี่เหมาะกับประธานเซียวจริงๆทำอะไรใจถึง แต่ผมมีอยู่เรื่องหนึ่งที่ยังไม่เข้าใจผมมาเป็นสายลับอยู่ที่นี่ตั้งหลายวันแล้ว ทำไมคุณถึงเพิ่งลงมือแถมยังจงใจให้ผมแจ้งข่าวให้เขาอีก"

"ลองถามคนนั้นดูสิ"

เย่จื่อเฉินปรายตาไปทางตงฟางเหวินอี้ หลี่หมิงหู่ลูบหัวโล้นของตัวเอง

"เฮ้อ แผนของพวกคุณนี่ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆ"

"ฮ่าฮ่า พี่หู่แค่รับเงินไปก็พอแล้ว"

"จริงด้วย ผมก็แค่รับเงิน แหะๆ ช่วงนี้ผมค่อนข้างมีโชคลาภพอสมควรแต่ก็ต้องขอบคุณ คุณกับประธานเซียวแหละนะ คุณสองคนทำให้ผมได้พักผ่อนไปสักระยะหนึ่ง"

หลี่หมิงหู่ยืนลูบหัวยิ้มร่าส่วนทางฮ่าวเหวินก็โดนตงฟางเหวินอี้กระทืบจนจะตายอยู่แล้วเย่จื่อเฉินจึงรีบปรี่เข้าไป เพื่อไม่ให้ใครเป็นอะไรถึงชีวิต

"พอแล้วคุณชายตงฟาง หยุดได้แล้ว เกิดตายขึ้นมาเราจะต้องมารับผิดชอบนะ"

"เหอะ ถ้าไม่ติดว่าคุณชายเย่ยังจะเก็บมันไว้ใช้งานล่ะก็ถึงมันตายไปผมก็ไม่เห็นมันอยู่ในสายตาหรอก"

ตงฟางเหวินอี้พูดเสียงห้วนเยือกเย็น ให้ตายโตมาตั้งขนาดนี้เขายังไม่เคยโดนใครตบมาก่อน

แต่วันนี้กลับต้องมาโดนเจ้านี่ตบ

"พอแล้วน่า เลิกโมโหได้แล้ว"

เย่จื่อเฉินตบบ่าของตงฟางเหวินอี้เล็กน้อย ก่อนจะนั่งยองลงข้างฮ่าวเหวิน