เทพแห่งความตาย

ในตอนนี้ท้องฟ้าก็เริ่มมืดขึ้นมาแล้วทำให้พวกเขาจำเป็นที่จะต้องหยุดพักผ่อนเพื่อความปลอดภัยแม่น้ำใสที่มีความลึกเพียงต้นเข่าเท่านั้นฝูงปลาต่างก็กำลังแหวกว่ายไปมาด้วยความซุกซนพวกมันไม่อาจรู้ไก้เลยว่าพวกมันในตอนนี้กำลังจะเจอกับอะไรพวกผู้ชายต่างก็แบ่งเป็นสองกลุ่มนั้นก็คือกลุ่มจับปลาและกลุ่มออกไปหาผลไม้ต่างๆ ท่อนไม้และใบไม้

ใหญ่เพื่อที่จะเป็นที่รองสำหรับการนอนเพราะพวกเขาไม่ได้มีเต้นท์ให้กางนอนแต่อย่างใดนั้นเองส่วนพวกผู้หญิงก็แบ่งเป็นสองกลุ่มเช่นเดียวกันนั้นก็คือกลุ่มจับปลาที่ไปเป็นผู้ช่วยของพวกผู้ชายอีกทีอีกกลุ่มนึงก็กำลังก่อไปเตรียมปรุงอาหารเรื่องพวกนี้สำหรับพวกเขานับว่าเป็นเรืาองที่พวกเขาทำกันมาเป็นประจำอยู่แล้วเพราะหมู่บ้านของพวกเขาเป็นเพียงหมู่บ้านเล็กๆที่ห่างไกลจากความเจริญเป็นไหนๆพวกเขาเพียงใช้ชีวิตง่ายๆอย่างมีความสุขไก้ไม่ยากเพียงขอแค่มีครอบครัวก็เท่านั้น

เมื่อได้เดินทางมาถึงเอลิออสก็รีบกระโดดลงจากม้าทันทีเพราะเขาก็อึดอัดมาโดยตลอดทั้งวันมานี่แล้วเลวีนก็ทำได้แต่ยิ้มออกมาเพียงเท่านั้นและนางก็เดินไปหาพวกผู้หญิงที่กำลังเตรียมจะปรุงอาหารทันที

"ให้ข้าช่วยไหม?"

เลวีนเดินไปถามอย่างยิ้มแย้ม
แต่งานที่นางได้รับมอบหมายมานั้น...

ก่อไฟ?

นางก็ไม่ย่อท้อนางเอาท่อนไม้สอท่อนมาปั่นจนกว่าจะทำให้จุดไฟได้นั้นแหละในตอนนี้พวกเขาทั้งหมดต่างก็กำลังใช้ชีวิตตามมนุษย์ยุคหินก็ว่าได้ทั้งๆที่ในยุคนี้ไฟแช็กก็มี เต้นท์ก็มี ร้านค้าก็มีแต่ในตอนนี้พวกเขาไม่มีเท่านั้นเองเลวีนใช้เวลาไปห้านาทีแต่ก็ยังไม่มีประ

กายไฟออกมาเลยสักนิดเดียวใบหน้าเรียวงามของนางพลันปรากฏเหงื่อบนใบหน้าอยู่หลายเม็ด

เอลิออสที่กำลังยืนดูนางกำลังพยายามปั่นไฟอย่างจริงจังแล้วนั้นเขาก็เดินไปหากองฟืนเล็กน้อยก่อนที่จะชี้นิ้วออกไปทันใดนั้นไฟก็ลุกโชนขึ้นมาทันทีในขณะที่เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องของผู้คนที่กำลังชื่นชมเอลิออสอยู่นั้นส่วนเลวีนก็ได้แต่นั่งหงุนงงอยู่กับพื้นและกำลังมองไฟที่ลุกโชน...

'แล้วจะให้ข้าพยายามซะขนาดนี้เพื่ออะไรกัน?!'

เอลิออสไม่ได้สนใจเลวีนที่กำลังมองเขาอย่างไม่พอใจเขาเพียงเดินไปอยู่ริมแม่น้ำและมองดูผู้คนที่กำลังพยายามจับปลาที่กำลังว่ายหนีไปมาด้วยความรวดเร็วเกินที่มนุษย์จะสามารถเห็นได้

"ออกมา"

ผู้คนที่กำลังพยายามจับปลาแต่เมื่อได้ยินเสียงพูดพวกเขาก็หันมามองตามเสียงที่ได้ยินปรากฏร่างของชายหนุ่มผู้หล่อเหลาและสง่างามที่กำลังยืนอยู่ด้านหลังของพวกเขานั้นเองพวกเขาหันไปมองหน้าไปมาสักพักก่อนที่จะตัดสินใจทำตามที่เขาพูดในมือของเอลิออสพลันปรากฏคันธนูที่ครึ่งบนจะเป็นสีดำแต่ครึ่งล่างกลับเป็นสีขาวแต่ก็เป็นการตัดสีพรัอมกับรูปร่างของคันธนูทำให้ธนูอันนี้นับว่างดงามยิ่งกว่าธนูไหนๆตั้งหลายเท่า

ฟึ่บบ-- ฟึ่บบ-- ฟึ่บบ-- ฟึ่บบ-- ฟึ่บบ--

เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งนาทีลูกธนูทั้งสามสิบดอกต่างก็พุ่งไปปักลงบนตัวของฝูงปลาจำนวนสามสิบตัวอย่างรวดเร็วจนทำให้พวกมันหนีไม่ทันนั้นเองเหล่าผู้ที่เดินออกมาอยูาใกล้ๆร่างของเอลิออสเมื่อได้เห็นผลลัพธ์ที่ได้จากการยิงธนูของเขาแล้วนั้นพวกเขาต่างก็กำลังยืนอึ้งกันอยู่

"สุดยอด!"

"ร.เร็วมาก!

"นายท่านยิงไปตั้งสามสิบดอกเลยงั้นรึ?!"

"ทำไปได้ยังไงน่ะ?!"

"ยอดฝีมือ! นายท่านต้องเป็นยอดฝีมือไม่ผิดแน่!"

เหล่าผู้คนที่กำลังยืนดูต่างก็พูดชมเอลิออสกันใหญ่ก่อนที่พวกเขาจะไปเก็บปลากันอย่างดีอกดีใจเพราะพวกเยาไม่ได้กินอะไรมาตั้งหลายวันมาแล้วแต่ตอนนี้กลับมีเนื้อปลาตั้งสามสิบตัวแน่ะ~

"น.นายท่าน ข้าชื่อราฟ"

"ข้ามาเพื่อขอบคุณท่านที่ช่วยพวกเราเอาไว้แล้วยังอุตส่าห์เดินทางไปส่งพวกข้ากันด้วย~"

ชายหนุ่มชื่อราฟวัยเพียงสิบแปดปีพูดขึ้น

"ไปล้างเนื้อล้างตัวเถอะ"

เอลิออสพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้นเพราะตัวของเขาดูมอมแมมเกินไปสำหรับวัยเท่านี้

"ครับ!"

ราฟตอบรับอย่างสุขใจก่อนที่จะเดินจากไป

เอลิออสกำลังนั่งอยู่บนโขดหินซึ่งห่างไกลจาก
ผู้คนสักหน่อยแต่ก็สามารถมองเห็นพวกเขา
ได้เลวีนเดินเข้ามานั่งอยู่ใกล้ๆเขา

"มีผู้คนที่ตกในสถานการณ์แบบนี้อยู่เยอะเลยเพคะ"

เลวีนพูดขึ้นพร้อมมองไปหาพวกเขาอย่างเศร้าๆ

"เจ้าก็คงจะเจ็บปวดมามากเหมือนกันสินะ?"

"เอ๊ะ! เจ็บปวดหรือเพคะ?"

"ไม่ใช่สักหน่อยข้าเพี..."

"ข้าไม่รู้หรอกนะว่าเจ้าจะปิดบังไปเพื่ออะไร
แต่เจ้าสามารถระบายกับข้าได้นะ"

เลวีนนิ่งไปสักพักเพราะคำพูดของเอลิออสแค่นี้ก็สามารถเยียวยาแผลใจของนางได้ดีเลยล่ะเวลาผ่านไปสักพักก่อนที่นางจะพูดเชิงหยอกล้อกับเขาเช่นเดิมเพื่อปกปิดความเศร้าในใจ

"ข้าไม่คิดเลยว่าท่านก็พูดอะไรโรแมนติกแบบนี่ได้เหมือนกันนะเนี่ย~ ข้าตกหลุมรักท่านเข้าให้อีกแล้วสิ~"

'เอาใจยากจริง'

เอลิออสทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดของนางเพียงเท่านั้นเลวีนที่กำลังยืนขึ้นพร้อมกับเดินจากไปเพราะความเขินที่นางพูดออกไปแบบนั้น

'ไปบอกรักเขาซะได้!'

"ข้าชื่อเกรเกอร์"

"ข้าชื่อเลวีน ส่วนนี่ท่านเอลเป็นนายของข้า"

"ยินดีที่ได้รู้จัก ข้าชื่อเอล"

"ฮ่าๆ ทีนี้ก็ได้รู้จักกันจริงๆสักที~"

"กินข้าวกันเถอะๆ!"

เกรเกอร์ผู้นำหมู่บ้านพูดขึ้นมาผู้คนต่างก็เริ่มกินข้าวกันได้สักทีพวกเขาที่ไม่ได่กินอะไรมาตั้งหลายวันในตอนนี้ที่ได้กินสักทีพวก้ขาบางคนก็ร้องไห้ไปด้วยกินข้าวไปด้วยเลย

"เอ๊ะ! ไปเอาเหล้ามาจากไหนงั้นเหรอ?"

เลวีนถามขึ้นด้วยความสงสัย

"อ้อ! มันตั้งอยู่บนรถม้านั้นแหละ~"

"โชคดีของเราจริงๆ มาๆชนกันเถอะ!"

เกรเกอร์พูดขึ้นด้งยความดีใจ

"ท่านคงไม่ได้คิดจะดื่มหรอกใช่หรือไม่?"

"ถ้าท่านเมาเหมือนคราวก่อนข้าไม่ขัดขืนแล้วนะ!"

เลวีนหันไปพูดกับเอลิออสอย่างจริงจังพร้อม
ยั่วยวนเขาสุดๆแต่สิ่งที่เขาตอบกลับมานั้น...

"ข้าไม่ดื่มเด็ดขาด"

เลวีนนิ่งไปสักพักก่อนที่จะหันมากระดกจนหมด

'อุตส่าห์ยิั่วซะขนาดนี้แต่ก็ยังไม่ทำอะไรข้า?'

'เป็นผู้ชายภาษาอะไรเนี่ย?!'

"ท่านเอล! ท่านไม่ดื่มงั้นเหรอ?"

ราฟหันไปถามเอลิออสที่กำลังนั่งนิ่งอยู่
แต่เขาก็โดนพีาสาวตัวเองตีไปครั้งนึง

"ราฟ! ไปพูดแบบนั้นได้ยังไงกัน?"

"มันเสียมารยาทรีบขอโทษท่านเร็ว!"

"เอ่อ..ข้.ข้าโทษด้วยท่านเอล ข้าไม่ดีเอง"

เอลิออสพยักหน้าให้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
เลวีนที่เห็นเหตุการณ์จึงตอบแทนเขาไป

"เขาไม่ได้ถือสาอะไรหรอกจ้ะ~"

เมื่อราฟและพี่สาวของเขาได้ยินแบบนั้นก็ค่อยโล่งใจ

วันต่อมา...

เลวีนลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความปวดหัวอย่างหนักเพราะเมื่อคืนนางดื่มหนักเกินไปตัวเองไปเตือนเขาซะดิบดีว่าห้ามเมาแต่ตัวเองกลับเมาซะขนาดนั้น...

เลวีนหันไปมองรอบๆที่เต็มไปด้วยร่างของผู้คนที่กำลังนอนหลับกันอยู่แต่กลับไม่เห็นร่างของเขา

"ไม่ใช่ว่าทิ้งข้าไปอีกแล้วนะ?!"

เลวีนรีบลุกขึ้นเดินไปหาเอลิออสด้วยความร้อนใจในขณะที่นางเดินหาอยู่นั้นนางก็หันไปเจอเอลิออสที่กำลังนั่งอยู่บนโขดหินใกล้ๆกับม้าคูาใจของเขานางรีบวิ่งไปกอดเอลิออสทันทีโดยที่ไม่รู้ตัวทำให้เอลิออสตกใจเป็น

อย่างมาก

"อะไร?"

เอลิออสขมวดคิ้วถามในขณะที่กำลังโดนกอดอยู่เลวีนเปลี่ยนมานั่งอยู่ข้างเขาโดยที่กำลังนั่งพิงอยู่ที่ไหล่และคล้องมือของนางไปที่แขนของเขาทันที

"กลิ่นเหล้า.."

"กำลังโรแมนติกอยู่แท้ๆ!"

"กลิ่นเหล้าอะไรกันล่ะ?!"

เลวีนรีบลุกขึ้นยืนและเดินไปอาบน้ำทันที

"ออกเดินทาง!"

เกรเกอร์พูดขึ้นจากนั้นรถม้าก็ค่อยๆเคลื่อนตัวไปอย่างช้าๆก่อนที่ค่อยๆเร็วขึ้นอยากปกติ

แต่ในส่วนของเอลิออสนั้น...

"เจ้าจะขับอย่างนั้นรึ?"

"ใช่ที่ไหนล่ะ?! ข้าจะอยู่ข้างหน้าท่านก็ขับไปสิ"

เอลิออสกำลังคิดว่าถ้าให้นางมานั่งอยู่ข้างหน้าเขาก็คงจะไม่ต้องเจอกับสถานการณ์น่าอึดอัดเหมือนเมื่อวานอีกแล้วเอลิออสจึงพยักหน้ายอมรับเล็กน้อยส่วนเลวีนเพราะเมื่อคืนนางดื่มและเมาหนักเกินไปทำให้วันนี้นางรู้สีกปวดหัวมาๆอยู่บ้างถ้าให้นางนั่งซ้อนอยู่ข้างหลังนางคงจะตกลงไปแน่ๆอีกอย่างนางก็เฝ้ารอเหตุการณ์นี้นั้นเอง

"โอ๊ะ! ข้าคิดว่ากำลังมีอะไรมาโดนข้าอยู่นะ?"

"หรือว่าท่านจะอดทนไม่ไหวจนต้องรีบทำกับข้าบนนี่เลยงั้นรึ? ถ้าบอกดีๆข้าก็เต็มใจยอมให้อยูาแล้ว~"

เลวีนที่หันหลังมามองเอลิออสที่กำลังหน้าแดงนั้นยิ่งทำให้นางแกล้งเขาได้สนุกยิ่งกว่าเดิมซะอีก

'คิดไม่ถึงเลยจริงๆ!'

และวันต่อมา...

ในที่สุดก็ได้มาถึงหมู่บ้านเตรสสักที~

หมูาบ้านแห่งนี่นับว่าเป็นหมูาบ้านใหญ่เลยก็ว่าได้ความเจริญก้าวหน้าก็มีมากกว่าหมู่บ้านเดิมของพวกเขาที่เคยอาศัยอยู่มาเป็นไหนๆ

"ที่แท้เรื่องก็เป็นแบบนี่เอง~"

"ใครผู้ไหนมันช่างกล้ามาทำกับพี่แบบนี้กัน!"

ผู้นำหมู่บ้านเตรสชื่อของเขาคือเกรเธอร์ซึ่งเป็นน้องชายแท้ๆของอดีตผู้นำหมู่บ้านเกรเกอร์นั้นเอง...

"ถ้าไม่ได้ท่านทั้งสองช่วยป่านนี้ข้าก็คงตายไปแล้ว"

เกรเกอร์พูดขึ้นด้วยความซึ้งใจ

"เห.. อย่างนั้นรึ?"

"ข้าต้องขอบคุณพวกเจ้าทั้งสองด้วยล่ะกัน"

"ยังไงก็พักที่นี่สักวันเถอะเพื่อเป็นการขอบคุณ~"

เกรเธอร์พูดขึ้น

"ไม่เป็นไร"

"อะไรกัน?"

"เจ้าจะปฏิเสธความหวังดีจากข้างั้นรึ?

"ก็ได้"

"เยี่ยม! ดีแล้วที่เจ้ารับมันเอาไว้~"

"งั้นเด็กๆนำทางพวกเขาไปหน่อย!"

ทหารผิวดำรูปร่างใหญ่โตเดินนำพวกเขาไปที่ห้องวีไอพี ณ โรงแรมหรูแห่งหนึ่ง

"มีห้องเดียวอย่างนั้นรึ?"

เอลิออสถามขึ้นเมื่ออยู่หน้าห้อง

"พวกเจ้าเป็นคู่ผัวเมียไม่ใช่เหรอ?"

"ถ้าไม่ใช่ก็ไม่มีห้องอื่นแล้ว!"

"ท่านเกรเธอร์ยอมให้พวกเจ้าอยู่ห้องวีไอพีแบบนี้ก็นับเป็นบุญแล้วในชีวิตของพวกเจ้า!"

ห้องวีไอพีนี้เป็นห้องนอนที่กว้างใหญ่ หรูหรา
ด้านในมีเตียงใหญ่อยู่หนึ่งเตียงและอีกมากมาย...

"อุตส่าห์ได้มาพักผ่อนแบบสองต่อสองนี้ทั้งที
แต่กลับตกในสถานการณ์แบบนี้ซะได้.."

"จะให้ข้าไปจัดการพวกมันหรือไม่เพคะ?"

เลวีนถามขึ้นด้วยความไม่พอใจเพราะตั้งแต่ได้เจอหน้าผู้นำหมู่บ้านเกรเธอร์แล้วนั้นพวกเขาก็สัมผัสได้ถึงความแปลกของหมู่บ้านแห่งนี้แถมการพูดการจาของพวกเขานั้นก็น่าสงสัยไปหมด

"มันไม่ใช่คู่มือของเจ้า"

เอลิออสตอบออกไปอย่างนิ่งๆ

"ข้ารู้อยู่ว่าข้าไม่อาจสู้กับพวกมันได้ทั้งหมด
แต่ข้าจะปล่อยให้ท่านเป็นอะไรไปได้อย่างไรกัน?!"

แค่ทหารสองคนที่เดินมาส่งพวกเขานั้นก็มีคลื่นพลังระดับสี่ดาวขั้นสูงกันทั้งนั้นถ้าให้เดาทหารพวกนี้ก็ยังคงมีอีกมากในเครือของมัน

ถึงเลวีนในตอนนี้จะเลื่อนขั้นไปเป็นคลื่นพลังระดับสี่ดาวขั้นสูงแล้วก็เถอะยังไงนางก็มีเพียงตัวคนเดียวเท่านั้นเพราะในสายตาของนางเอลิออสมีคลื่นพลังระดับสามดาวขั้นสูงเท่านั้น

ที่ทำให้เลวีนโมโหยิ่งกว่านั้นก็คือสายตาของเกรเธอร์ที่จ้องมองมาที่นางปานจะกลืนกิน
ร่างของนางซะตรงนั้นเลยและสายตาที่จ้อง
มองไปที่เอลิออสด้วยความดูถูกนั้นเอง

"รีบไปหาพวกเกรเกอร์กัน!"

เอลิออสพูดขึ้นพร้อมเดินออกไปอย่างเร่งรีบ
เลวีนก็ตกใจอยู่บ้างแต่นางก็รีบเดินตามไปทันที

ณ ห้องโถงใหญ่แห่งนึง

เสียงร้องโอดครวญดังไปอยู่ทั่วทุกมุมห้องทำให้เสียงข้างในนั่นเล็ดลอดออกมาข้างนอกเล็กน้อยแต่ก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเอลิออสเขารีบเดินมาตามเสียงร้องโอดครวญอย่างรวดเร็ว

"ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะทำแบบนี้กับจ้าได้ลงคอ!"

"เจ้ามันไม่ใช่น้องชายของข้าอีกต่อไป!"

เกรเกอร์ที่พูดออกมาด้วยความโกรธสุดๆ

"ฮ่าๆ~"

"ข้าเองก็ไม่มีพี่ชายโง่เง่าแบบเจ้าหรอกนะ"

"ข้าอุตส่าห์จ้างพ่อค้าพวกนั้นไปจับพวกเจ้าก็แล้วแต่กลับยังอุตส่าห์รอดออกมาได้อีกนะ"

"พวกเจ้าคงจะอยากมาตายโดยที่ข้าต้องเป็นคนลงมือเองแบบนี้อย่างนั้นรึ? สำนึกบุญคุณครั้งนี้กันด้วยล่ะที่ข้ายอมมาเล่นสนุกกับพวกเจ้าเอง~"

เกรเธอร์หัวเราะดังลั่นออกมา

"จ.เจ้ามันเป็นคนที่ชั่วช้าที่สุด!!!"

ราฟตะโกนด่าขึ้นทำให้เกรเธอร์หันมามองทางต้นเสียงในทันทีแล้วปรากฏเด็กหนุ่มคนนึงทำให้มันหัวเราะออกมาอีกครั้ง

"เจ้าคงจะเป็นคนเสียสละเป็นคนแรกสินะ?"

"ข้าล่ะนับถือในความกล้าที่โง่เง่าของเจ้าซะจริงๆ!"

เกรเธอร์เดินไปหาราฟเล็กน้อย

"อย่าทำอะไรน้องของข้าเลยเจ้าค่ะ!"

"โปรดลงโทษข้าแทนเถอะ!"

ผู้เป็นพี่สาวของราฟกำลังยืนบังนัองชายตนเองอยู่เกรเธอร์จับลงไปที่ใบหน้าของนางเล็กน้อย

"ใช้ได้~ เห้ย! ลากตัวนังนี่ออกไป!"

ทหารคนนึงรีบเดินไปจับกุมตัวของนางไว้และพยายามพาเดินออกไปจากห้องแห่งนี้เพราะคืนนี้นางคงจะต้องอยู่ปรนนิบัตินายท่านของมันแล้วล่ะแต่เมื่อทหารร่างใหญ่คนนี้ได้เดินออกมาจากห้องนั่นมันก็ได้พบร่างของหญิงชายคู่นึงที่กำลังยืนมองมันด้วยความสงบนิ่ง

"พ.พวกเจ้ามีที่นี่ได้ยังไง?!"

"ไอ้เวณนี้คิดจะทำอะไรกับพวกเราอย่างนั้นรึ?!"

เลวีนถามขึ้นพร้อมกับเตนก้านคอมันไปด้วยความโมโหสุดๆจนทำให้มันนอนสลบลงไปทันทีเอลิออสเองก็หันไปประคองหญิงสาวที่ถูกมันจับตัวเอาไว้และมันก็ได้ปล่อยร่างของหญิงสาวเพราะมันนั้นสลบลงไปแล้วนั้นเอง

"ยืนได้ไหม?"

เอลิออสหันไปถามหญิงสาวที่กำลังอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างนิ่งๆหญิงสาวที่กำลังอึ้งตกใจที่จู่ๆพวกเขาก็ได้ปรากฏตัวขึ้นมาและตอนนี้นางกำลังอยู่ในอ้อมแขนของเขาอีก?! นางตกใจมากจริงๆก่อนที่จะรีบตั้งสติขึ้นมาและลุกขึ้นมายืนทันที

ปังง--

เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมปรากฏร่างชายหนุ่มและร่างของหญิงสาวอีกสองคนนั้นเองเมื่อพวกผู้คนที่กำลังโศกเศร้าได้เห็นนั้นก็เริ่มมีหวังขึ้นมา

"นายท่าน!"

เกรเธอร์หันไปมองก่อนที่จะหัวเราะขึ้นมา

"เจ้าหนุ่ม~"

"เจ้าจะมาช่วยพวกมันอีกงั้นเหรอ?"

"หาเรื่องตายซะเปล่าๆ~"