ในเช้าวันหนึ่งที่ท่านแม่ไม่ตื่นเริ่มสายแล้วอวี่หลิงลู่อันตื่นมาทำอาการเสร็จทั้งสองเลยถามกาท่านแม่ตื่นหรือยังหรือท่านแม่ออกไปสวนแล้วทำไมเช้านี้ยังไม่เห็นท่านแม่เลย
ทั้งสองจึงเข้าไปดูในห้อง ท่านแม่เสียงเรียกของอวี่หลิง อวี่หลิง แม่ไม่สบายนิดหน่อย
ท่านแม่อวี่หลิงจะไปตามหมอมานะเ้าคะ
ไม่เป็ไรแม่ไม่เป็อะไรขอนอนพักต่อสักครู่คงดีขึ้นแหละ เอ้อเปียวนางรู้ตัวนางดีว่าป่วยหนักแล้วคงจะไม่ไหวแล้วหลังจากให้ทั้งสองออกจากห้องก็หาปิ่นปักผมที่ฮองเฮาทรงไว้ให้เอาออกมาเพื่อมอบให้องค์หญิงหากมีวันหนึ่งองค์หญิงรู้ฐานะตัวเองแล้วอยากกลับไปก็มอบให้นางเพื่อยืนยันตัวตนที่แท้จริงหากว่านางไม่รู้ฐานะตัวเองออกเรือนไปก็มอบให้นางตัวแทนของแม่ที่ให้กำเนิดทรงหยิบปิ่นขึ้นมาดูแล้วพูดขึ้นมาว่า
ขอบพระทัยความเมตตาของฮองเฮาวันนี้บ่าวคงอดทนไม่ได้แล้วบ่าวคงทำให้ฮองเฮาผิดหวัง หากชาติหน้ามีอีกบ่าวจะขอชดเชยให้องค์หญิง จากนั้นก็เรียกอวี่หลิงเข้ามา
อวี่หลิง เ้าสองคนเข้ามา อวี่หลิงกับลู่อันก็เข้ามาในห้อง เอ้อเปียวจึงมอบปิ่นทองปักมุกสีแดงเป็ปิ่นอภิเษกที่สืบทอดกันมาแล้วพูดขึ้นมาว่า องค์หญิง บ่าวคงไม่ไหวแล้วบ่าวคงต้องพูดความจริงและมอบปิ่นอันนี้ให้องค์หญิง ตอนนั้น ที่มีนางกำนันยังมีลมหายใจอยู่ นางได้ยินเหล่าคนร้ายพูดขึ้นว่า
เสนาหลี่ แต่เ้าจงจำไว้ว่า การแก้แค้นไม่ได้ช่วยอะไรเ้าจะเป็องค์หญิงต่อไปหรือจะเป็เพียงคนธรรมาดาที่ใช้ชีวิตสงบสุขต่อไปนี้องค์หญิงทรงเลือกเองเพคะ บ่าวมอบปิ่นนี้ตอนบ่าวออกจากวังฮองเฮาทรงตรัสว่าหากองค์หญิงรู้ฐานะตัวเองอยากกลับวังใช้ยืนยันตัวตนได้แต่หากไม่รู้จะออกเรือนก็ให้องค์หญิงเป็ของขวัญแทนพระมารดา
และสิ่งยืนยันที่ยืนยันฐานะองค์หญิงได้ตอนเด็กองค์หญิงกับฝ่าาเป็ฝาแฝดที่มีไฝที่หลังเท้าฝ่าามีข้างซ้ายองค์หญิงมีข้างขวา บ่าวไม่ทราบว่าโตขึ้นจะหายไปไหมองค์หญิงลองตรวจดู จากนั้นอวี่หลิงจึงเปิดหลังเท้าตัวเองดูเจอไฝเม็ดหนึ่งอยู่ข้างขวานอกจากฝ่าา ฮองเฮาก็มีหมอหลวงที่ชื่อ เทียนโหย่งทรงรู้เื่นี้เพคะและบ่าวที่รู้เื่นี้องค์หญิงเพคะบ่าวจำได้ว่าองค์หญิงทรงชอบกินขนมบัวลอย ฮองเฮาทรงชอบกินขนมบัวลอยใส่ไข่หวานเ้าค่ะบ่าวขออภัยที่ดูแลองค์หญิงได้ไม่ดีพาองค์หญิงมาลำบากด้วยหากมีชาติหน้าบ่าวจะชดใช้องค์หญิงนะเพคะบ่าวเอ้อเปียวขออภัยนะเเพคะแล้วเรียกลู่อัน มานี่สิ องค์หญิงช่วยชีวิตเ้า เ้าต้องดูแลนางแทนข้านะ
ท่านแม่ลู่ขอสัญญาจะดูแลองค์หญิงให้ดีเ้าค่ะ ดีดี จากนั้นก็สิ้นลมหายใจ ท่านแม่ ท่านแม่เสียงเรียกของอวี่หลิงและลู่อัน
หลังจากที่เอ่อเปียวสิ้นลมแล้วเหลือเพียงทั้งสองที่ร้องไห้กอดกันปลอบใจกัน ลู่อันเ้าไปชุดที่ข้าตัดให้ท่านแม่ในหน้าหนาวมา เราไม่ต้องไปบอกปิงปิง นางพึ่งคลอด รอฝังท่านแม่เสร็จค่อยไปบอกนางเพคะองค์หญิง
ลู่อัน ตอนนี้รู้กันแค่สองคนหากแต่งกายเป็หญิงเราเป็พี่น้องกันก็พอหากเราปลอมเป็ชาย เรียกคุณชายก็พอไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจัเป็อย่างไร เราต้องรักษาชีวิตตัวเองเอาไว้ ข้าคิดว่าหากมีคนรู้ฐานะข้าข้าคงไม่มีชีวิตอยู่ เราต้องระวังไว้ เ้าค่ะ ท่านพี่
หลังจากทำพิธีศพเสร็จทั้งสองก็ฝัง ท่ารแม่บุญธรรมเอ่อเปียว ไว้ในสวนไผ่ที่เงียบสงบ
ปลูกผักผลไม้ดอกไม้เป็สวนเล็กๆ จากนั้นทั้งสองก็กลับมาวางแผนว่าจะใช้ชีวิตต่ออย่างไร พี่อวี่หลิงไม่ว่าท่านจะทำอะไรไปแห่งหนใดท่านช่วยข้าไว้ข้าจะสละชีวิตช่วยท่าน
เด็กน้อย เสียงของอวี่หลิงพูดขึ้น ช่างเถอะ แค่เ้ากับข้าปลอดภัยก็พอ อยู่ที่นี่ต่อเราจะอยู่กันสองคน อยู่ลำบากข้าก็อดทนได้แต่เมื่อข้าเป็ถึงองค์หญิง ข้าก็ยังมีแม่มีพี่ชาย ข้าก็อยากกลับไปดูหน้าพวกเขา
ช่างเถอะ เราอยู่กันที่นี่สักพัก อยู่เป็เพื่อนท่านแม่สักพัก เราค่อยีดหาทางใหม่ เ้าค่ะท่านพี่ ทั้งสองคนก็อยู่บ้านสักพักจนวางแผนจะเข้าวังหลวง เพื่อหาเงินเดินทางไปยังแคว้นโจว จึงเก็บสำภาระและไปบอกลาปิงปิงก่อนออกเดินทาง
3K
