(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

        เมื่อตัดสินใจได้แล้ว หวงเยี่ยก็ยืนนิ่งอยู่ริมขอบโพรงเพียงชั่วลมหายใจ ก่อนที่ดวงตาจะเปล่งประกายแน่วแน่

        พลังวิญญาณภายในร่างถูกกระตุ้นให้ไหลเวียนอย่างรวดเร็ว เส้นชีพจรโลหิตทุกสายสั่นสะท้านรับคำสั่งจากเจตจำนงของเขา กระแสพลังธาตุไฟหมุนวนเป็นชั้นๆโอบล้อมอวัยวะภายใน คล้ายเกราะที่ไร้รูปแต่เปี่ยมด้วยความมั่นคง

        เปลวเพลิงรอบกายตอบสนองต่อเขาอย่างประหลาด ราวกับรับรู้ถึงสายเลือดมังกรที่หลอมรวมอยู่ภายใน

        เมื่อการไหลเวียนเข้าสู่จังหวะที่สม่ำเสมอ หวงเยี่ยก็ก้าวกระโดดไปข้างหน้าโดยไม่ชะงักเพียงเศษเสี้ยว

        ร่างของเขากระโจนลงสู่บ่อลาวาเบื้องหน้าในทันที

        ผิวลาวาสีส้มแดงกระเพื่อมเป็นคลื่นกว้าง ความร้อนพวยพุ่งขึ้นสู่เบื้องบนราวกับกำลังต้อนรับผู้มาเยือน

        อุณหภูมิภายในนั้นสูงล้ำจนหินยังหลอมละลาย ทว่าตัวของเขาเป็นผู้กลืนกินมังกร เปลวไฟวิญญาณระดับต่ำไม่อาจทำร้ายได้แม้เพียงปลายผม ชายหนุ่มจึงไม่เกรงกลัวหรือไม่ลังเลที่จะดิ่งลงไปเลยสักนิดเดียว

        ทันทีที่ร่างจมเข้าสู่ลาวา ความรู้สึกหนักอึ้งก็ถาโถมเข้ามา

        คลื่นหนืดสีแดงส้มปกคลุมทั่วกาย หากแทนที่จะเผาผลาญ มันกลับไหลผ่านผิวหนังราวกับสายน้ำร้อนที่ซึมซาบเข้าสู่เส้นชีพจร

        ภายในบ่อลาวา หวงเยี่ยเริ่มหายใจเข้าออกผ่านผิวกายอย่างช้าๆ พลังวิญญาณถูกดูดซับเข้าไปอย่างต่อเนื่อง กลายเป็นสารอาหารหล่อเลี้ยงทุกส่วนของร่างกาย เส้นชีพจรโลหิตทำหน้าที่เป็นระบบไหลเวียนที่กลมกลืนกับสภาพแวดล้อม

        จังหวะชีพจรของชายหนุ่มคล้ายเต้นไปพร้อมกับการเดือดพล่านของลาวา

        เขาแหวกว่ายลงไปอย่างสม่ำเสมอ มือทั้งสองกรีดผ่านมวลลาวาที่หนืดหน่วง คล้ายกำลังว่ายอยู่ในทะเลเพลิงอันไร้ขอบเขต

        หนึ่งเมตร

        ห้าเมตร

        สิบเมตร

        ยี่สิบเมตร

        หรือกระทั่งสามสิบเมตร ทำให้แสงจากด้านบนค่อยๆเลือนหาย เหลือเพียงความเรืองรองสีแดงที่ล้อมรอบตัว

        ร่างของเขาเริ่มจมลึกลงไปยังบ่อน้ำลาวาอันไร้ที่สิ้นสุดนี้อย่างช้าๆ

        ความเงียบภายในนั้นแตกต่างจากภายนอก ไม่มีเสียงคำรามของเปลวไฟ มีเพียงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นตามความลึก

        หวงเยี่ยอดไม่ได้ที่จะครุ่นคิดขึ้นมาในใจ

        “ไอ้บ่อน้ำนี้มันลึกมากแค่ไหนเนี่ยคนสวย ทำไมรู้สึกว่ายิ่งลงมาก็ยิ่งไม่เห็นถึงจุดสิ้นสุดของมัน?”

        เสียงของเขาส่งผ่านความคิดไปยังระบบโดยตรง ทำให้คำตอบดังขึ้นแทบจะในทันที

        【อีกประมาณหนึ่งร้อยเมตรค่ะโฮสต์ ลงไปอีกหน่อยก็น่าจะถึงแล้ว】

        น้ำเสียงของระบบยังคงมั่นใจ

        หวงเยี่ยรับฟังและเชื่อใจในระบบกลืนกินเป็นอย่างมาก เขาไม่ได้ตั้งคำถามซ้ำซ้อน เพียงพยักหน้ากับตนเองในความมืดแดงเรือง

        “หนึ่งร้อยเมตรสินะ”

        “ไม่มีเหตุผลให้ชะลอ!”

        เขาเร่งจังหวะการเคลื่อนไหวทันที พลังวิญญาณภายในร่างหมุนวนรวดเร็วขึ้น เปลวไฟรอบตัวดูคล้ายโค้งคำนับเปิดทางให้ดำดิ่งลงไป กระแสลาวาร้อนระอุไหลสวนขึ้นมาตามแรงดันใต้พิภพ ทว่าหวงเยี่ยกลับว่ายทวนกระแสนั้นอย่างมั่นคง

        แขนขาเคลื่อนไหวอย่างมีจังหวะ ทุกการผลักดันคือการเข้าใกล้เป้าหมายที่ซ่อนอยู่เบื้องล่าง

        สี่สิบเมตร

        ห้าสิบเมตร

        เจ็ดสิบเมตร

        แรงกดดันเพิ่มสูงขึ้นอย่างชัดเจน ลาวารอบกายหนืดแน่นกว่าเดิม สีของมันเข้มขึ้นราวกับเข้าใกล้หัวใจแห่งอัคคี

        “ยิ่งลึกลงมาพลังวิญญาณธาตุไฟก็ยิ่งบริสุทธิ์!”

        “ที่นี่ต้องมีบางอย่างแน่นอน!”

        เขาพึมพำออกมาในลำคอ แม้เสียงจะถูกกลืนหายไปกับลาวารอบด้านอยู่ก็ตาม

        แปดสิบเมตร

        เก้าสิบเมตร

        ความมืดแดงเข้มปกคลุมจนแทบมองไม่เห็นระยะไกล มีเพียงแสงเรืองรองจากร่างที่สะท้อนออกมาเป็นวงแคบๆ

        【อีกนิดเดียวค่ะโฮสต์】

        เสียงระบบกระซิบในจิตสำนึก ทำให้หวงเยี่ยเร่งแรงอีกครั้ง ร่างของเขาดำดิ่งผ่านชั้นลาวาหนืดราวกับลูกศรที่มุ่งตรงสู่เป้าหมาย

        หนึ่งร้อยเมตร

        เมื่อระยะดังกล่าวผ่านพ้นไป แรงกดดันรอบด้านกลับเปลี่ยนแปลงอย่างแปลกประหลาด คลื่นลาวาที่เคยไหลสวนขึ้นมากลับเริ่มนิ่งสงบลงเล็กน้อย เหมือนเข้าสู่เขตแดนที่แตกต่าง จนต้องหยุดชั่วขณะหนึ่ง ปล่อยให้ร่างลอยนิ่งท่ามกลางมวลเพลิง

        “นั่นมัน..”

        ก่อนที่หัวใจของหวงเยี่ยจะกระตุกวูบหนึ่งราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัด จังหวะการเต้นซึ่งมั่นคงสม่ำเสมออยู่ก่อนหน้านี้กลับสะดุดลงในชั่วเสี้ยววินาที ลมหายใจที่ไหลเวียนผ่านผิวกายพลันชะงัก นัยน์ตาคมที่เคยสงบนิ่งเบิกกว้างขึ้นโดยไม่รู้ตัว

        เพราะใต้ก้นบ่อน้ำลาวาอันมืดลึกและหนืดข้นนั้น มีบางสิ่งกำลังงอกเงยอยู่ท่ามกลางทะเลเพลิง

        ลักษณะของมันมีขนาดเพียงเท่ากำมือหนึ่ง แผ่รัศมีเรืองรองจนทำให้บริเวณโดยรอบส่องประกายคล้ายฟ้ารุ่งอรุณ

        ดอกบัวแปดแฉกนั้นตั้งตระหง่านอยู่บนผืนลาวาที่ราวกับหยุดนิ่งรอบตัวมัน

        กลีบใบทุกกลีบมิได้เป็นเพียงเนื้อพืชธรรมดา หากก่อตัวเป็นริ้วแสงที่สลักลวดลายเพลิงและอัสนีไว้อย่างประณีต เส้นสายของเปลวไฟและสายฟ้าพาดผ่านกันเป็นชั้นๆ ดุจตราประทับแห่งธรรมชาติที่บ่มเพาะพลังมานานนับศตวรรษ

        ไอพลังวิญญาณที่แผ่ออกมาจากมันแฝงประกายอัสนีที่วูบวาบอยู่ภายใน

        ทุกครั้งที่ริ้วแสงกระเพื่อม จะเห็นสายฟ้าขนาดจิ๋วแลบผ่านกลางกลีบ คล้ายอำนาจสองขั้วกำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวโดยไม่ปะทะกัน

        “บัวเพลิงอัสนีแก่นพิภพ?!”

        เสียงอุทานดังขึ้นในห้วงความคิดโดยมิได้ผ่านริมฝีปาก

        ความตื่นตะลึงผสานเข้ากับความเหลือเชื่อ จนแม้แต่ผู้ที่ผ่านประสบการณ์มามากมายถ้ามาเห็นก็ยังต้องหยุดนิ่ง

        ไม่คิดเลยว่าเส้นทางดิ่งลึกลงมาในทะเลเพลิงนี้ จะพาเขามาพบกับสมุนไพรวิญญาณแห่งตำนานซึ่งแทบไม่ปรากฏให้เห็นในโลกภายนอก

        เนื่องจากภายหลังการขยายตัวของโลกที่เพิ่มพูนขนาดขึ้นนับพันเท่า พลังวิญญาณลึกลับได้แผ่ซ่านไปทั่วผืนดินและท้องฟ้า ไม่ใช่เพียงมนุษย์เท่านั้นที่ได้รับการเปลี่ยนแปลง ต้นไม้ พืชพันธุ์ และสิ่งมีชีวิตบางจำพวกก็ซึมซับกระแสนั้นเข้าไปเช่นเดียวกัน

        รากของพวกมันดูดกลืนพลังวิญญาณจากแผ่นดิน ลำต้นรับไอพลังจากอากาศ ใบรับประกายจากแสงฟ้า

        หล่อเลี้ยงตนเองอย่างยาวนานจนเกิดการกลายพันธุ์ที่ยากจะอธิบายด้วยสามัญสำนึก

        บางชนิดสะสมพลังอันมหาศาลไว้ภายในเนื้อเยื่อเล็กๆ กลายเป็นสมบัติที่สามารถผลักดันให้ทะยานข้ามขีดจำกัดของตนเอง บางชนิดปรับเปลี่ยนโครงสร้างจนกลายเป็นแก่นธาตุบริสุทธิ์ เสริมสร้างความแข็งแกร่งให้ร่างกายทนทาน หรือแรงกดดันจากธรรมชาติได้เหนือมนุษย์ทั่วไป

        ว่ากันว่าสมุนไพรวิญญาณเหล่านี้ไม่ได้เติบโตตามป่าเขาหรือหุบเขาที่อุดมสมบูรณ์

        หากพวกมันถือกำเนิดขึ้นในสภาพแวดล้อมอันโหดร้าย สถานที่ซึ่งชีวิตธรรมดาไม่อาจหยั่งถึง

        บ้างงอกเงยในเหวลึกที่แสงอาทิตย์ไม่อาจส่องผ่าน

        บ้างหยั่งรากอยู่ในแดนสายฟ้าที่ผ่าเปรี้ยงไม่หยุดยั้ง

        บ้างเติบโตกลางทะเลเพลิงที่ร้อนระอุจนหินยังหลอมละลาย

        และดอกบัวเพลิงอัสนีแก่นพิภพก็ถือเป็นหนึ่งในนั้น

        ว่ากันว่าสมุนไพรวิญญาณชนิดนี้ คือผลลัพธ์จากการหลอมรวมของเพลิงและสายฟ้าใต้แก่นพิภพ เมื่อพลังทั้งสองธาตุประจันหน้ากันในสภาวะสมดุลอันละเอียดอ่อน จึงก่อเกิดเป็นดอกบัวแปดแฉกที่บ่มเพาะอำนาจทั้งสองไว้ภายใน

        มันมิใช่เพียงพืช หากเป็นสัญลักษณ์ของการผสานธาตุอย่างสมบูรณ์แบบ

        ผู้ที่ครอบครองเจตจำนงธาตุไฟหรือสายฟ้าในระดับสูง หากสามารถดูดซับแก่นพลังจากมันได้อย่างสมบูรณ์

        ว่ากันว่าจะสามารถยกระดับเจตจำนงของตนเองให้ทะยานขึ้นสู่ระดับราชาได้โดยตรง

        ดอกบัวเพลิงอัสนีแก่นพิภพจึงถูกขนานนามว่าเป็นสมุนไพรแห่งตำนาน

        นานๆครั้งจึงจะปรากฏขึ้นสู่โลกภายนอก และทุกครั้งที่มันถูกพบมักก่อให้เกิดการแย่งชิงอย่างดุเดือด จึงทำให้มูลค่าของมันมหาศาลยิ่งนัก