ถ้าแม่ร่าน แม่ขอโทษ

ถ้าแม่ร่าน แม่ขอโทษ

ตอน แย่งคุณแม่

หลังจากอาบน้ำแต่งตัววารินก็ต้องพารดากลับบ้านเพราะว่าคุณยายไปทำบุญต่างจังหวัด

ทีแรกคุณแม่ก็อยากจะนอนค้างอ้างแรมกับนักดนตรีสุดหล่อ ทว่าอีกใจกลัวลูกสาวจะด่าว่าง่ายเกินไป บวกกับวารินต้องไปสอนเปียโนให้ลูกรตาที่บ้านคุณแม่เลยซ้อนรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์กลับ

พอมาถึงบ้านไม่ทันเปิดประตูรถแข่งก็วิ่งแล่นมาจอดหน้ารั้ว

รตีลูกสาวคนโตเดินมาหน้าบ้านเพราะรู้ว่าเป็๞นักแข่งรถ แฟนหนุ่มนักธุรกิจก็เดินจับมือเธอมาด้วย

"ตายแล้ว รถไฟชนกัน" รินรดาเอ่ยขึ้นแล้วชี้ไปหน้าบ้าน วารินมองตามมือเธอไปก็เจอนักแข่งรถลูกครึ่งหัวทอง

ที่หนึ่งถือดอกไม้ช่อใหญ่มายืนหน้าประตูรั้ว เค้าถือวิสาสะเดินเข้ามาดุ่มๆ รตีก็เดินไปขวางไม่ให้เข้าบ้านเพราะคิดว่าเค้าจะมาง้อเธอ

นักธุรกิจก็กำหมัดรอเหมือนจะชกหน้าที่หนึ่งอีกคน ราวกับรตีเลือกเค้าไปแล้ว

"เค้าแย่งรตีกันเหรอ" วารินถามรดา (ทั้งคู่ยืนข้างกัน)

อื้ม! คุณแม่คนสวยพยักหน้า รตาลูกสาวคนเล็กก็วิ่งมายืนข้างหลังแม่อีกคน

"มาทำไม กลับไปนะ เลิกกันแล้วก็ให้มันจบ" รตีชี้หน้าด่านักแข่งรถหัวทอง

"ผมไม่ได้มาหาคุณ ผมมาหาแม่คุณ" ที่หนึ่งตอบแล้วก้มลอดแขนตรี เดินถือดอกไม้ดุ่มๆมาหารดา

นี่! อร๊ายยยย! ลูกสาวคนโตกรี๊ดลั่น

เธอคงช็อคหนักว่าแฟนเก่าไปจีบแม่ตัวเองตอนไหน แล้วเพิ่งเลิกกับลูกก็มาจีบแม่ เธอจึงเหมือนโดนหักหน้าสุดๆ

"นี่ครับดอกไม้ ขอทานข้าวด้วยนะครับ" หนุ่มผมทองยื่นดอกไม้มาจ่อหน้าสวยๆของรดา

เอ่อ! เอิ่ม! คุณแม่ถึงกับไปไม่เป็๲ ในเมื่อนักดนตรีสุดหล่อก็ยืนอยู่ขวามือ

"อย่ารับนะครับ" วารินเอ่ยแล้วปัดช่อดอกไม้ตกพื้น

"ทำไมเองเป็๲ใครวะ" ที่หนึ่งหันไปยืนจ้องตาวาริน (นักแข่งรถกับนักดนตรีสูงพอกัน)

นี่ชั้นต้องเลือกแล้วใช่ไหม! รดาคิดในใจ หันมองลูกสาวสองคน พวกหล่อนมองหน้าเธอแบบว๊าวแม่!

"ไอหมอนี่มาเกาะแกะคุณเหรอครับ บอกมานะมันเป็๲ใคร" ที่หนึ่งถามรดาแล้วหันกลับไปจ้องหน้าวาริน วารินก็จ้องหน้าตอบ ทั้งคู่ทำเหมือนจะชกกัน

"เค้าเป็๞นักดนตรี" คุณแม่ตอบ

"ฮ่า! ๆ ๆ ไอ้นักดนตรีกระจอก" ที่หนึ่งหัวเราะใส่วาริน

"เองก็กระจอก ไอนักแข่งรถซังกะบ๊วย" วารินตอกกลับ

รดาหันซ้ายทีหันขวาทีเพื่อดูปากหนุ่มๆ

คนนึงก็หล่ออินเตอร์แบบลูกครึ่ง อีกคนก็หล่อเหลาหน้าหวานแบบพระเอกหนังเกาหลี

"คุณบอกมาเลยคุณจะเลือกใคร" ที่หนึ่งหันมาถามรดา เค้าจ้องตารอคำตอบ

รดาพูดไม่ออก ในใจมีตัวเลือกแล้วแต่ง้างปากไม่ออก ส่วนลูกสาวสองคนอ้าปากหว๋อ

"แกให้ความสุขเธอไม่ได้หรอก" วารินดุที่หนึ่ง

"เหรอ ผมรวย ผมเปย์คุณได้นะ" ที่หนึ่งสะบัดผมหน้าใส่วารินแล้วหันมาขอคะแนนคุณแม่

"ผมไม่รวยแต่ผมอาบน้ำให้คุณได้ทุกวันนะ" เอาซิ นักดนตรีหันมาอ้อน

คิก! ๆ ๆ รตากับรตีหัวเราะ วารินช่างหล่อใสแบบน่าเอ็นดู เผลอๆถึงขั้นน่าสงสาร

"เอ่อ" คุณแม่ง้างปาก กำลังจะเลือก

"คุณทนอยู่กับไอ้จืดนี่ได้จริงๆเหรอ ขนาดสาวๆมาติดเป็๞ร้อยผมยังไม่คุยเลย" ที่หนึ่งโม้ เค้าดูมั่นใจมาก (แบบลูกคนรวยถูกตามใจ)

"ผมไม่มีคนมาติด ผมติดแต่คุณ" วารินส่งสายตาอ้อนวอน หน้าหล่อๆก้มลงมาจ้องตาคุณแม่

รดาแทบไม่น่าเชื่อสายตาตัวเองเลยว่าคนเ๶็๞๰าจะทำตาแป๋วได้ขนาดนี้

"แต่ผมมีบ้าน ซื้อรถให้คุณขับเดือนละคันก็ยังได้" นักแข่งรถยังไม่ยอม

อื้ม! คุณแม่พยักหน้า กุมสองมือตัวเองไว้ที่อก เกร็งสุดๆ เล็บจิกอุ้งมือจนแทบบาด

"ผมอาจไม่รวยเท่าเค้าแต่ผมขายสมบัติคุณยายเลี้ยงคุณได้" หนุ่มนักดนตรีใส่หมดหน้าตัก

อื้อ! คุณแม่พยักหน้ารับ ลูกสาวสองคนอ้าปากหว๋อ ทำตาเหมือนอยากได้บ้าง

หนุ่มนักธุรกิจคันปากยิกๆแต่พูดไม่ได้ นักวางแผนแบบเค้าคงอยากได้ทั้งแม่ทั้งลูก

คือมันไม่ใช่เ๹ื่๪๫เงินป่ะ ชั้นก็รวย!

รวยมั้ง! คุณแม่คิดในใจ

"อยู่กับผมผมจะดูแลอย่างดี" ที่หนึ่ง

"ผมจะนวดให้คุณทุกวัน" วาริน

"ผมจะสร้างฟิตเนสให้คุณ" ที่หนึ่ง

"ผมจะทำสวนดอกไม้ให้คุณ" วาริน

"งั้นผมจะซื้อรีสอร์ทให้" ที่หนึ่ง

"งั้นผมจะทำสวนสัตว์ให้" วาริน

คุณแม่หันซ้ายหันขวาจนเจ็บคอ ลูกสาวทั้งสองพยักหน้าฟังหงึกๆ

"ไปกลับไปชิ่ว ไปเล่นดนตรีข้างถนนโน่น" ที่หนึ่งดุวาริน

"เข้าบ้านเถอะครับ อย่าไปฟังลูกหมาขับรถเลย" วารินจับมือรดาแน่น

"นี่มึง" ที่หนึ่งโกรธจัด กำหมัดดุ้นๆยิงเปรี๊ยงใส่หน้าวาริน

ตุ๊บ! โอ๊ย! วารินล้มลงไปนอนกุมหน้า

ที่หนึ่ง๷๹ะโ๨๨ลงมานั่งทับอกแล้วรัวหมัดใส่เค้าอีก ตุ๊บ! ตั่บ! ๆ

"เห้ย พอ พอแล้ว" ลูกสาวสองคนวิ่งมาหิ้วปีกลากแขนนักแข่งรถคนละข้าง

"ปล่อย ปล่อยผม" ที่หนึ่งร้องแต่ดิ้นไม่หลุด โดนลากออกจากบ้านไปจนได้ ยามหมู่บ้านเห็นก็มาช่วยกันไล่เค้าให้ขับรถออกไป

"เอ่อ เลือกผมก็ได้นะครับ" นักธุรกิจเดินมากระซิบหูรดา

เพี๊ยะ! คุณแม่ฟาดมือใส่หน้าหล่อเข้มสุดเหวี่ยง

โอ๊ยยย! ธัญร้องลั่น หน้าสะบัดจนคอแทบหัก แก้มเค้าแดงฉานเป็๞รอยนิ้วมือห้านิ้ว

"ไปดูแลรตีโน่น" รดาดุธัญแล้วคุกเข่าลงไปประคองวาริน

"ทำไมไม่สู้เค้า" คุณแม่บ่น

"ผมอยากให้คุณโอ๋" นักดนตรีตอบ สภาพเค้าแก้มปูด

เหอะ! ๆ คุณแม่คนสวยหัวเราะ

"ก็ดี จะได้ไม่ต้องเลือกใคร" รดาแกล้งวาริน

ขณะเดียวกันก็ประคองเค้าเดินเข้าบ้านมานั่งบนโซฟารับแขก

"อ้าว คุณไม่ได้เลือกผมเหรอ" สุดหล่อทำหน้าเหมือนจะเด็กร้องไห้

"ก็ต้องดูนานๆ ไหนดูแผลซิ อย่าก้ม" รดายืนแทรกอยู่ในหว่างขาวาริน เธอทายาที่แก้มและขอบตาเค้าเบาๆ

"ดูนานๆก็แสดงว่าเลือกแล้วซิ" นักดนตรีตื้อไม่เลิก เค้าเงยหน้าอ่านสายตาคุณแม่ด้วย

"ไม่รู้ ๆ" รดาอายจนหน้าแดง ปากตอบปัดๆไป

"ถ้าไม่ตอบผมจะกลั้นใจตายเลยเอ้า" วารินขู่ สักพักเค้าหน้าแดงปั่ดเพราะกลั้นหายใจนาน

"เอาซิ เอาให้ตายไปเลย จะได้เลิกรัก" รดากะจะขู่ ทว่าหลุดปากไปเสียแล้ว

"คุณบอกรักผมแล้ว หิ! ๆ วารินหัวเราะดีใจ

แหวะ! ลูกสาวสองคนเบะปากใส่แล้วเดินหนีเข้าครัว