บทที่ 3 หัวใจราวกับถูกฉีกทึ้ง ช่างเ็ปเหลือเกิน
"ไปให้พ้น!"
เสียงของฉือฮวนแหบแห้ง ดวงตาของเธอก็เต็มไปด้วยความเกลียดชัง
“ฉือฮวน อย่ามาสำออย!”
“นั่นปากเรอะ!”
เมื่อเห็นว่าเฉิงจื่อเฉียนยังคงท้าทายด้วยถ้อยคำหยาบคาย ฉือฮวนพลันตวัดไม้กวาดในมือฟาดอีกครั้ง
เฉิงจื่อเฉียนจากไปด้วยความอับอาย หลังออกจากสนามหญ้า เขาก็สบถ “บัดซบ!”
เมื่อฉือฮวนจูงจักรยานไปที่สนามหญ้า เธอก็เห็นสืออวี่ไป๋ผู้แสนเ็ากับสือเยี่ยนขี้แยยืนรออยู่หน้าบ้าน
หัวใจของฉือฮวนพลันบีบรัดแน่น
“อวี่ไป๋…”
ใบหน้าของสืออวี่ไป๋ซีดเซียว ม่านตาของเขาหดตัว เขาเม้มปากแน่น บรรยากาศรอบกายเย็นะเืดุจน้ำนิ่งก่อนพายุโหม
เขาเยาะเย้ย "ที่แท้ก็ได้สามีใหม่นี่เอง"
“จะหย่าเมื่อไรดีล่ะ?”
ร่องรอยความอบอุ่นในดวงตาของสืออวี่ไป๋ก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยความเ็า
ฉือฮวนราวกับโดนจำคุกชั่วชีวิต เธอยืนอยู่ที่นั่นอย่างทำอะไรไม่ถูก มองสืออวี่ไป๋บนบันไดหน้าบ้าน "...ฉันจะไม่หย่า"
สือเยี่ยนน้อยดึงชายเสื้อของสืออวี่ไป๋อย่างระมัดระวัง "พ่อครับ ดีจัง แม่ไม่ทิ้งพวกเราแล้ว!"
เสียงของสืออวี่ไป๋ราวกับแว่วมาจากนรก แม้กำลังคุยกับเด็กน้อย ทว่าสายตากลับเพ่งมองมายังหญิงสาว มุมปากเรียวเหยียดตึงขณะกล่าวอย่างเ็าว่า “สือเยี่ยน จากนี้ลูกไม่มีแม่แล้วนะ”
สือเยี่ยนะเิเสียงร้องไห้ "แง!"
หยดน้ำตาดุจผลึกใสร่วงเผาะบนแก้มจ้ำม่ำของเด็กน้อย แม้แววตาจะเปี่ยมด้วยความปรารถนารักจากมารดา ทว่าเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธคำพูดของผู้เป็พ่อ
หัวใจของฉือฮวนราวกับโดนมีดคมกรีดแทง
หญิงสาวหยิบขวดน้ำอัดลมรสโคล่าจากตะกร้ารถจักรยานมาเอาใจลูกชาย
“เสี่ยวเยี่ยน อย่าร้องไห้เลยนะ แม่จะไม่มีวันทิ้งลูกจ้ะ”
“นี่ แม่ซื้อน้ำอัดลมมาให้ด้วยนะ ต่อไปไม่ต้องไปฟังคุณอาคนนั้นแล้วนะ แม่จะไม่หย่ากับพ่อ…”
เพล้ง!
หัวใจของฉือฮวนแตกสลายไปพร้อมกับขวดแก้วที่ตกพื้น
ในที่สุดเธอก็ได้เกิดใหม่ ทั้งยังพยายามเรียกคืนจดหมายบ้านั่นกลับมา แต่ยังไม่สามารถหยุดการหย่าร้างนี้ได้จริงหรือ?
ดวงตาคู่งามอดไม่ได้ที่จะแดงก่ำด้วยความเ็ป
สืออวี่ไป๋ก้มมองฉือฮวนจากบันไดหน้าบ้าน และกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉยชา
"ไปให้พ้น!"
ฉือฮวนตกตะลึง จิตใจของหญิงสาวว่างเปล่า
เธอรู้จักสืออวี่ไป๋มานาน จึงทราบดีว่าชายหนุ่มเป็คนมีน้ำใจและขี้เกรงใจ เขาจึงไม่เคยพูดจาเสียงดังเลย นับประสาอะไรกับคำพูดที่ไม่สุภาพเช่นนี้
ฉือฮวนอ้าปาก แต่เมื่อคิดถึงเื่ที่ไอ้สารเลวนั่นทำกับเธอ ลำคอก็จุกแน่นจนพูดไม่ออกแม้เพียงคำ
“เจอกันที่สำนักงานกิจการพลเรือนเก้าโมงเช้าพรุ่งนี้”
สืออวี่ไป๋มองเธอด้วยสายตาล้ำลึก ความผิดหวังในแววตาคู่นั้นเชือดเฉือนหัวใจดวงน้อยดุจคมมีด
ชายหนุ่มเหยียดยิ้มเย้ยหยัน พร้อมกับอุ้มสือเยี่ยนที่ร้องไห้อยู่แล้วหันหลังเดินเข้าไปในบ้าน
ปัง!
เสียงปิดประตูทำให้ทั้งสามคนแยกจากกันไปโดยปริยาย
ฉือฮวนมองบานประตูที่ปิดลงด้วยความเศร้าโศก
สมควรแล้ว… เธอสมควรได้รับมันแล้ว
ทว่าหญิงสาวยังคงไม่ยอมแพ้ พลันข่มความเศร้าใจไว้แล้วกล่าวอย่างดื้อรั้นว่า “สืออวี่ไป๋ ฉันรู้ว่าคุณยังโกรธอยู่ แต่คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ!”
“ส่วนน้ำอัดลมนั่นฉันไม่เอาความก็ได้ แต่ฉันจะซื้อมาให้ลูกใหม่!"
ไร้เสียงตอบรับจากคนที่อยู่ข้างใน
ฉือฮวนทรุดฮวบลงกับพื้น
เมื่อถึงเวลาเลิกงานก็ได้ยินเสียงกริ่งจักรยานดังอยู่นอกประตูบ้าน คนงานที่รวมตัวกันเป็กลุ่มพูดคุยและหัวเราะ ซึ่งฉือฮวนได้ยินอย่างชัดเจน
เสียงหัวเราะกังวานราวกับระฆังเงิน แต่ส่งมาไม่ถึงหญิงสาวที่ทรุดนั่งลงบนพื้นหญ้า
หลังจากยืนเป็เวลานานจนขาและเท้าของเธอเริ่มชา ในที่สุดฉือฮวนก็คิดออก
ถึงสืออวี่ไป๋จะเกลียดเธอเข้ากระดูกดำ แต่ฉือฮวนเองก็ทนความต่ำช้าที่ตนได้กระทำไม่ได้เช่นกัน ดังนั้นหากอยากให้สามีและลูกชายให้อภัย เธอต้องเริ่มทำอะไรสักอย่าง
เห็นเศษแก้วที่แตกอยู่บนขั้นบันไดบ้าน หญิงสาวก็หยิบไม้กวาดกับที่ตักผงมา และเริ่มทำความสะอาด
ในเมื่อสามีไม่้าเห็นหน้าเธอ ฉือฮวนจึงเข้าครัวไปทำอาหารเย็นให้กับเขาและลูก
บ้านที่พวกเราอาศัยอยู่ตอนนี้เคยเป็บ้านตายายของสืออวี่ไป๋ หลังจากตายายเสียชีวิตก็เหลือแต่สืออวี่ไป๋
พ่อแม่ของสืออวี่ไป๋ทำงานในตัวเมือง เดิมทีเธอกับสืออวี่ไป๋ควรจะแต่งงานกันในเมือง แต่แม่ของสืออวี่ไป๋ไม่ชอบฉือฮวน เนื่องจากหญิงสาวมาจากครอบครัวที่ฐานะต่ำกว่า จึงรู้สึกว่าไม่คู่ควรกับลูกชายตน
ด้วยเหตุนี้ สืออวี่ไป๋จึงตัดสินใจย้ายมาอาศัยอยู่กับเธอที่หมู่บ้านแทน เพื่อไม่สร้างความขุ่นเคืองแก่ทั้งสองฝ่าย
คุณพ่อของฉือฮวนเป็หัวหน้าหมู่บ้าน เขามีลูกชายหลายคนในครอบครัว ส่วนฉือฮวนเป็ลูกสาวคนสุดท้อง เธอมีนิสัยที่น่ารักมาก จึงได้รับความรักจากผู้คนหลายพันคนั้แ่เธอยังเป็เด็ก
ก่อนแต่งงาน ครอบครัวฝ่ายแม่รักเธอเกินไป ส่วนหลังจากแต่งงาน สืออวี่ไป๋ก็ยังรักเธออย่างสุดซึ้งเช่นกัน
ด้วยความใสซื่อ เธอจึงไม่รู้ว่าต้องทำอาหารอย่างไร
แต่หลังจากประสบความยากลำบากในชาติก่อน หญิงสาวก็รู้แล้วว่าตนเรียนรู้จากอะไรที่ง่ายสุดก่อน
ทั้งซาวข้าว เลือกผัก ล้างและหั่นผัก ไม่นานข้าวก็หุงเสร็จ
ข้าวหอมกรุ่น มันฝรั่งทอด และไข่คน
หมูตุ๋นที่เธอซื้อมาถูกหั่นเป็ชิ้นบาง ๆ
เธอวางอาหารบนถาดแล้วเดินออกจากห้องครัว ข้างนอกมืดแล้ว พระจันทร์สุกสว่างส่องแสงเจิดจ้าไปทั่ว
ฉือฮวนเคาะประตูด้วยความประหม่า
‘เอี๊ยด!’ ใบหน้าของสืออวี่ไป๋ปรากฏหลังประตูเปิดออก
สืออวี่ไป๋ในเวลานี้ดูดีมาก
คิ้วเรียวสวยและดูหล่อเหลา โครงหน้าคมคายสมชายชาตรี รูปทรงคิ้วและดวงตายิ่งดึงดูดใจยามมองใกล้ ๆ
ช่างน่าเสียดายที่ฉือฮวนไม่ได้ทำดีกับเขาในชาติก่อน แต่ไปเลือกชายกักขฬะอย่างเฉิงจื่อเฉียน
เธอมักถอยห่างจากอีกฝ่ายราวกับอวี่ไป๋เป็งูหรือแมงป่องพิษ ดังนั้นตลอดเวลาที่แต่งงานตจนกระทั่งร้างรา เธอก็ไม่เคยแตะต้องสืออวี่ไป๋เลย
ฉือฮวนเผยยิ้ม
สืออวี่ขมวดคิ้วเป็ตัวอักษร ‘川’*[1] “ทำไมยังไม่ไปอีก?”
“ทำไมฉันต้องไปด้วย” เธอพยายามเมินความเ็าของเขาและลอบสังเกตอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง
“คุณโกรธจนไม่อยากกินข้าวเลยเหรอ? ต่อให้เคืองขนาดไหน แต่ก็ไม่ควรลืมกินข้าวนะ”
เมื่อสืออวี่ไป๋เห็นอาหารบนถาด ความประหลาดใจพลันถูกแทนที่ด้วยความเ็า
“คุณเคยเห็นลูกอยู่ในสายตาบ้างไหม?”
สืออวี่ไป๋เอ่ยแดกดัน
สีหน้าฉือฮวนซีดเผือดแล้วสำลัก
ในชาติก่อน เธอมัวแต่ลุ่มหลงเฉิงจื่อเฉียน จนไม่ใส่ใจลูกน้อยสือเยี่ยนเลย
หญิงสาวเกลียดสืออวี่ไป๋ที่พรากความบริสุทธิ์ของเธอไป หลังจากตั้งท้องสือเยี่ยน เธอก็นำความแค้นที่มีต่อสามีไปลงกับเด็กน้อย
นอกจากนี้ การคลอดสือเยี่ยนก็ทั้งยากและทำเอาเธอเกือบตาย จึงเป็เหตุให้เธอรู้สึกไม่พอใจหนักข้อขึ้น
ด้วยเหตุนี้ หลังจากสือเยี่ยนเกิด เธอจึงไม่เคยป้อนนมหรืออุ้มเลย
สืออวี่ไป๋จึงทำหน้าที่เป็ทั้งพ่อและแม่แก่สือเยี่ยน
ตอนนี้สือเยี่ยนอายุสามขวบแล้ว เด็กน้อยจึงหวาดกลัวและโหยหาแม่มาก
ทุกครั้งที่สือเยี่ยนเข้ามาใกล้ เธอมักตวาดเสมอ นานวันเข้าเด็กน้อยจึงเลิกขอให้เธอกอดหอมแก้มไปแล้ว
หลังจากหย่ากับสืออวี่ไป๋แล้ว สือเยี่ยนก็ไม่ยอมรับเธอในฐานะแม่อีก และเขาก็ไม่แยแสเธอ ทำเหมือนคนแปลกหน้าเมื่อพบเธอบนท้องถนน
เมื่อคิดถึงเื่นี้ ดวงตาของฉือฮวนก็แดงเรื่อ กัดริมฝีปากและเอ่ยว่า
“คุณจะไปรู้อะไร สืออวี่ไป๋ ฉันก็อยากเจอลูกชายนะ!”
เธอคว้าชายเสื้อสีขาวของสืออวี่ไป๋อย่างระมัดระวังและแกว่งไปมาเหมือนไกวทารก เสียงขอร้องอ้อนวอนของเธอทั้งแ่เบาและอ่อนแรง กกหูขึ้นสีแดงเรื่อ
“อวี่ไป๋ คุณเข้าใจผิดแล้ว ได้โปรดให้โอกาสฉันได้ใช้ชีวิตร่วมกับคุณอีกครั้งเถอะนะ”
ท่าทางของหญิงสาวทั้งอ่อนหวานและเย้ายวนใจ จนคนใจดีเป็ทุนเดิมอย่างอวี่ไป๋เผลอใจอ่อน
ทว่าเขาก็กลับมาแข็งกระด้างอีกหน "ฉือฮวน สายเกินไปแล้ว"
ชายเสื้อหลุดจากการเกาะกุมของฉือฮวน พร้อมกับบานประตูที่ปิดลงอย่างเ็าต่อหน้าเธอ
หัวใจของฉือฮวนปวดร้าวดุจถูกมือใหญ่คู่นั้นฉีกทึ้ง มันเ็ปเสียจนหายใจไม่ออก
“สืออวี่ไป๋! ฉันไม่อยากหย่ากับคุณจริง ๆ นะ!”
[1] 川 มีลักษณะคล้ายรอยย่นตรงหว่างคิ้ว
41K
