แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน แต่มันกลับไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกสดชื่นเลยแม้แต่น้อย หัวใจของฉันเต้นรัวด้วยความกระวนกระวาย มือไม้สั่นเทาขณะรวบรวมข้าวของที่จำเป็ "วันนี้แล้วสินะ..." ฉันพึมพำกับตัวเอง วันที่โลกที่ฉันรู้จักกำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาลตามคำทำนายของ 'สร้อยแห่งดวงดาว'
ฉันรีบก้าวลงจากชั้นบนด้วยความหวังว่าจะพบชายผู้เป็ที่รักที่สุดรออยู่ที่โต๊ะอาหาร แต่ภาพที่ปรากฏกลับมีเพียง เฟยหลง ชายหนุ่มที่ยืนรออยู่ด้วยสีหน้าลำบากใจ
"อรุณสวัสดิ์จ้ะ เฟยหลง" ฉันพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น ขณะกวาดสายตาไปรอบๆ ห้องโถงที่เงียบเชียบ
"คุณพ่อล่ะคะ... ท่านยังไม่ลงมาอีกเหรอ?"
เฟยหลงเงียบไปครู่หนึ่ง เขาหลบสายตาฉันก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ "หนิงหลง... ผมขอโทษครับ"
คำว่า 'ขอโทษ' ราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจ ฉันชะงักกึก ความรู้สึกเย็นวูบแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลัง
"ทำไมล่ะคะ? อยู่ดีๆ มาขอโทษพี่ทำไม คุณพ่อล่ะเฟยหลง!"
"คุณพ่อขึ้นเครื่องบินด่วนไปทางใต้ั้แ่เมื่อคืนแล้วครับ" เฟยหลงตอบด้วยน้ำเสียงหนักใจ "เกิดเหตุไฟฟ้าลัดวงจรครั้งใหญ่ที่โรงแรมของเราในภาคใต้ มีรายงานผู้เสียชีวิตหลายราย สถานการณ์วิกฤตมาก คุณพ่อเลยต้องรีบออกไปจัดการด้วยตัวเองทันที... ท่านเพิ่งโทรมาแจ้งผมเมื่อกี้ และฝากขอโทษคุณหนูด้วยครับที่ไม่ทันได้บอกลา"
"ไม่จริง..." ฉันพึมพำ ร่างกายทั้งร่างสั่นสะท้านจนแทบทรงตัวไม่อยู่ "เมื่อคืนคุณพ่อยังอยู่ที่บ้านอยู่เลย... ทำไมต้องเป็ตอนนี้ ทำไมต้องเป็ที่นั่น!"
ภาพนิมิตในอนาคตที่ฉันเคยเห็นไหลย้อนกลับมาในหัว ภาพของความโดดเดี่ยว การสูญเสีย และจุดจบที่แสนทรมาน หากคุณพ่อติดอยู่ที่นั่นในคืนที่ฝันร้ายเริ่มต้นขึ้น ฉันอาจจะไม่มีวันได้เจอท่านอีกเลย
"ไม่ได้นะ... ไม่ได้เด็ดขาด!" น้ำตาที่กักเก็บไว้พรั่งพรูออกมาอย่างไม่อาจกลั้น ฉันทรุดตัวลงกับพื้น ร้องไห้สะอึกสะอื้นราวกับใจจะขาด เฟยหลงรีบถลาเข้ามาพยุงตัวฉันไปนั่งที่เก้าอี้ด้วยความใ
"หนิงหลง! เป็อะไรไปครับ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?" เขาถามด้วยความร้อนรน
ฉันคว้าแขนเสื้อของเขาไว้แน่น "เฟยหลง... พี่ขอร้อง ตามคุณพ่อกลับมาเดี๋ยวนี้! โทรหาท่าน บอกให้ท่านกลับมาตอนนี้เลย ขึ้นเครื่องบินกลับมาตอนนี้ยังทันนะเฟยหลง ทำยังไงก็ได้ให้ท่านกลับมาบ้านเรา!"
"แต่คุณพ่อกำลังยุ่งมากนะครับ งานที่นั่น..."
"พี่ขอร้อง!" ฉันแผดเสียงปนเสียงสะอื้น
"เชื่อพี่เถอะนะ ถ้าท่านไม่กลับมาตอนนี้ เราอาจจะไม่ได้เจอกันอีกเลย..."
เฟยหลงมองหน้าฉันด้วยความสับสนและระคนสงสาร ใบหน้าของฉันคงซีดเซียวจนเขารู้สึกได้ถึงความผิดปกติ
"ครับๆ ไม่ร้องนะครับ ผมจะลองโทรหาคุณพ่อเดี๋ยวนี้"
เขากดโทรศัพท์ออกลำโพง เสียงสัญญาณ 'ตึด... ตึด... ตึด...' ดังก้องไปทั่วห้องที่เงียบงัน ทุกวินาทีที่ผ่านไปมันบีบคั้นหัวใจฉันจนแทบหยุดหายใจ แต่สุดท้าย... ปลายสายก็ไม่มีคนรับ
"คุณพ่อไม่รับสายครับ งานท่านคงยุ่งมากจริงๆ หนิงหลงรอหน่อยนะครับ หรือว่าเราไปหาหมอกันก่อนดีไหม?"
"ไม่... พี่ไม่เป็ไร" ฉันส่ายหน้าอย่างเอาเป็เอาตาย ใจคิดเพียงอย่างเดียวว่า 'เวลา' กำลังจะหมดลงแล้ว
การตัดสินใจท่ามกลางความสิ้นหวัง
กริ๊งงงง! เสียงโทรศัพท์ของเฟยหลงดังขึ้น เขารีบกดรับทันที "ว่าไงครับคุณพ่อ... ครับ หนิงหลงไม่สบายมาก เธอร้องไห้ไม่หยุดเลยครับคุณพ่อ เธออยากให้คุณพ่อกลับมาเดี๋ยวนี้ครับ"
เสียงคุณพ่อลอดออกมาจากโทรศัพท์ ฟังดูร้อนรนไม่แพ้กัน "ว่าไงนะ! พ่อฝากให้แกดูแลพี่สาว แล้วทำไมปล่อยให้เป็แบบนี้ พาพี่เขาไปหาหมอหรือยังเฟยหลง!"
เฟยหลงเหลือบมองฉันที่เอาแต่ร้องไห้ "เธอไม่ยอมไปครับคุณพ่อ ผมพูดอะไรเธอก็ไม่ฟัง คุณพ่อกลับมาเดี๋ยวนี้ได้ไหมครับ ถ้าขึ้นเครื่องตอนนี้ยังทันนะครับ"
"ได้ๆ เดี๋ยวพ่อให้เลขาจองตั๋วที่เร็วที่สุดให้ตอนนี้เลย แกพาหนิงหลงไปหาหมอก่อนนะ เดี๋ยวพ่อตามไป"
คำพูดของคุณพ่อทำให้ฉันมีความหวังขึ้นมาบ้าง แต่ความดีใจนั้นอยู่ได้ไม่นาน เมื่อโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้งหลังจากนั้นไม่กี่สิบนาที
"เที่ยวบินเต็มหมดเลยลูก..." เสียงคุณพ่อดูอ่อนแรงลง "เร็วที่สุดคือพรุ่งนี้เช้า พ่อให้เลขาจองไว้ให้แล้วนะ พ่อจะรีบกลับไปให้เร็วที่สุด"
"ไม่ได้ค่ะ!" ฉันแย่งโทรศัพท์จากมือเฟยหลงมาคุยเอง "คุณพ่อต้องกลับมาตอนนี้นะคะ! จ้างเหมาลำ หรือทำยังไงก็ได้ พ่อต้องออกมาจากที่นั่นก่อนคืนนี้!"
"หนิงหลง ฟังพ่อนะลูก..." เสียงคุณพ่อพยายามปลอบ "พ่อก็อยากไปหาลูกใจจะขาด แต่มันสุดวิสัยจริงๆ ตั๋วเต็มหมด พ่อจะรีบกลับพรุ่งนี้เช้านะลูกนะ"
ฉันอยากจะะโออกไปเหลือเกินว่า 'คืนนี้จะมีฝนดาวตก! คืนนี้คนจะกลายเป็ซอมบี้!' แต่คำพูดเ่าั้มันติดอยู่ที่ลำคอ พ่อจะเชื่อฉันไหม? หรือพ่อจะยิ่งคิดว่าฉันเสียสติไปแล้ว
"หนูขอโทษ... ฮือ... หนูขอโทษที่คุณพ่อต้องไปที่นั่น" ฉันร้องไห้อย่างหนัก ความรู้สึกผิดกัดกินใจ ถ้าฉันบอกความจริงเร็วกว่านี้ ถ้าฉันรั้งท่านไว้ั้แ่เมื่อวาน เื่แบบนี้คงไม่เกิดขึ้น
"ไม่เป็ไรเด็กดี ไม่ร้องนะลูก" คุณพ่อพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น "เดี๋ยวพ่อจะรีบกลับไปหา พ่อรักลูกนะ"
"หนูก็รักคุณพ่อค่ะ..." ฉันตอบรับด้วยเสียงแ่เบา ก่อนที่สายจะตัดไป
การเตรียมพร้อมและขุมพลังในมิติ
หลังจากสงบสติอารมณ์ได้ เฟยหลงพยายามปลอบใจฉัน "หนิงหลงยังมีผมอยู่นะครับ ผมจะไม่ทิ้งพี่ไปไหน"
ฉันมองหน้าเขาด้วยความรู้สึกขอบคุณ "พี่รู้จ้ะ... ขอบใจมากนะเฟยหลง งั้นเราไปที่บ้านพักตากอากาศกันเลยนะ เราต้องไปถึงที่นั่นก่อนค่ำ"
เมื่อเดินทางมาถึงบ้านพักตากอากาศที่เตรียมการไว้ ฉันรีบแยกตัวขึ้นมาบนห้องนอนทันที เพื่อเข้าไปใน 'มิติแห่งดวงดาว ของฉัน
"สวัสดีขอรับเ้านาย" เสียงเล็กๆ ของ เวก้า ภูตรับใช้ตัวจิ๋วดังขึ้นทันทีที่ฉันปรากฏตัว
"เวก้า... ทำยังไงดี คุณพ่อติดอยู่ที่ภาคใต้ พรุ่งนี้การเดินทางทุกอย่างจะถูกตัดขาด เราจะมีวิธีไปรับคุณพ่อกลับมาได้ไหมจ๊ะ?" ฉันถามด้วยความหวังสุดท้าย
เวก้าขยับปีกบินวนรอบตัวฉัน "ถ้ากระผมมีพลังเพิ่มขึ้นมากพอ กระผมสามารถออกไปข้างนอกมิติได้ขอรับ กระผมสามารถบินไปรับคุณพ่อของเ้านายได้ และกระผมบินเร็วมากเลยนะขอรับ!"
ฉันมองดูเวก้าลูกหมาน้อย "แต่นายตัวแค่นี้เองนะเวก้า..."
"โอ้เ้านาย! กระผมสามารถขยายร่างให้ใหญ่โตเท่าตึกห้าชั้นได้เลยนะขอรับ ให้เ้านายกับคุณพ่อนั่งบนหลังบินข้ามทะเลยังได้สบายๆ เลย!"
"จริงเหรอ! แล้วต้องทำยังไงนายถึงจะมีพลังขนาดนั้น?"
"กระผมััได้ว่าฝนดาวตกที่กำลังจะมาถึงนี้ จะนำพาพลังงานบริสุทธิ์มาให้กระผมแน่นอนขอรับ เพียงแค่รอให้พลังงานเ่าั้ถูกดูดซับเข้าไป กระผมก็จะแข็งแกร่งพอจะทำหน้าที่นั้น"
คำพูดของเวก้าทำให้ฉันเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ "ดีเลย... งั้นเราต้องเตรียมตัวให้พร้อมที่สุด พลังงานฝนดาวตกจะเริ่มคืนนี้ พรุ่งนี้เช้าเวก้าต้องพาฉันไปรับคุณพ่อทันที!"
คำสั่งเสียสุดท้ายก่อนความมืดมิด
หนิงหลงออกจากมิติมาด้วยความมุ่งมั่นที่มากขึ้น เธอรีบกดโทรศัพท์หาคุณพ่ออีกครั้ง ครั้งนี้หญิงสาวจะไม่คุยเื่กลับบ้าน แต่จะคุยเื่ 'ความปลอดภัย'
"ว่าอย่างไรหนิงหลง? ไปหาหมอหรือยังลูก?"
"คุณพ่อคะ ฟังหนูนะ... หนูไม่เป็ไรแล้วค่ะ ตอนนี้หนูอยู่กับเฟยหลงที่บ้านพักแล้ว แต่หนูมีเื่สำคัญจะขอร้องคุณพ่อ พ่อต้องรับปากหนูนะคะ"
"ได้ๆ พ่อรับปากลูกทุกอย่างเลย"
"คุณพ่อ... ช่วยสั่งให้คนสนิทพาพ่อไปหาที่ปลอดภัยที่ไกลจากผู้คนให้มากที่สุดนะคะ ซื้อเสบียงอาหารที่จำเป็ไว้ให้เยอะที่สุดเท่าที่จะทำได้ เตรียมอาวุธไว้ป้องกันตัว และเอาบอดี้การ์ดที่เก่งที่สุดไปอยู่รอบตัวพ่อไว้"
"ทำไมล่ะลูก? จะมีาหรือยังไง?" คุณพ่อถามด้วยเสียงติดตลก แต่ฉันกลับไม่ขำด้วย
"มันยิ่งกว่าาค่ะคุณพ่อ... พรุ่งนี้หนูจะอธิบายทุกอย่างให้ฟัง แต่ตอนนี้ พ่อต้องทำตามที่หนูบอกจริงๆ นะคะ อย่าโกหกหนู ไม่อย่างนั้น... พ่ออาจจะไม่ได้เจอหนูอีกเลยตลอดกาล"
น้ำเสียงจริงจังและสั่นเครือของบุตรสาวทำให้คุณพ่อเงียบไปครู่หนึ่ง
"ก็ได้ลูก... เื่แค่นี้เอง พ่อจะให้เลขาสั่งของและเตรียมสถานที่เดี๋ยวนี้เลย พ่อมีบ้านพักส่วนตัวอยู่นอกเมือง เดี๋ยวพ่อจะไปหลบอยู่ที่นั่นตลอดคืนนี้"
"ขอบคุณค่ะคุณพ่อ... อย่าลืมเตรียมเสื้อผ้าหนาๆ และเครื่องปั่นไฟพลังงานแสงอาทิตย์ด้วยนะคะ เพราะคืนนี้... ทุกอย่างอาจจะดับวูบไป หนูรักคุณพ่อนะคะ"
"พ่อก็รักลูก... พักผ่อนนะ พรุ่งนี้เจอกัน"
หนิงหลงวางสายโทรศัพท์ลงพร้อม
กับมองออกไปที่ขอบฟ้า ได้แต่ขอให้คุณพ่อเชื่อคำเตือนของเธอ และดูแลตัวเองให้ปลอดภัยก่อนที่หญิงสาวจะไปรับท่านกลับมา
……………………
984
