ฮูหยินข้าคือนักวิทยาศาสตร์ 【จบ】

        ฟู่ถิงเย่ไม่ได้ตั้งใจจะทำอะไรเลยจริงๆ!

        แต่บางครั้งเขาก็ควบคุมตัวเองไม่ได้!

        ร่างกายหอมละมุนที่อยู่ในอ้อมกอดนี้ไม่อาจตัดใจปล่อยมือได้เลย!

        เขาคิดในใจว่า เพียงแค่นางขัดขืนเขาจะปล่อยนางไปทันที ไม่มีทางบังคับฝืนใจนางแน่นอน

        แต่นางกลับไม่ขัดขืน...

        ในความเป็นจริงแล้วหวาชิงเสวี่ยรู้สึกสับสนนิดหน่อย ถูกเจ้าหมีตัวโตดันไปแนบกับบานประตู ขยับไม่ได้เลยสักนิดการตอบสนองแรกของนางไม่ใช่การต่อต้าน แต่เป็นการเงยหน้าขึ้นมองฟู่ถิงเย่อย่างตกตะลึง

        ฟู่ถิงเย่ก็มองมาที่นางเมื่อเห็นว่าสตรีนางนี้นอกจากจะไม่โกรธ ยังมีท่าทางโอนอ่อนเช่นนี้อีก ชายหนุ่มก็ยิ่งดีใจและยิ่งไม่คิดจะปล่อยมือ

        แสงเทียนสั่นไหว แสงไฟในห้องสลัวบรรยากาศในตอนนี้ยิ่งดูสับสน

        ฟู่ถิงเย่มองหวาชิงเสวี่ยภายใต้แสงเทียนสีเหลืองนวลมองอย่างไรก็ยิ่งพึงใจ รู้สึกว่านางงดงามไปหมดทุกส่วน ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ

        เมื่อเทียบกับตอนที่อยู่เมืองเหรินชิวตอนนี้หวาชิงเสวี่ยไม่ได้ซูบซีดหรืออ่อนล้า เส้นผมดำขลับ ผิวพรรณขาวราวหิมะ ริมฝีปากสีชมพูดุจดอกท้อเป็นธรรมชาติมองดูแล้วก็อดใจไม่ไหวอยากจะลิ้มลอง...

        “ท่านแม่ทัพ” หวาชิงเสวี่ยขยับเล็กน้อยเพราะไม่ค่อยสบายตัวใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างผิดธรรมชาติ

        ใกล้เกินไปแล้ว...

        ถึงแม้ว่านางจะไม่ได้หวงตัวดังเช่นสตรีสมัยโบราณแต่ก็เขินอายเป็นนะ...

        “ข้าจะส่งสินสอดมาสู่ขอเจ้าเป็นภรรยาเป็นอย่างไร?” ฟู่ถิงเย่ไม่ลืมจุดประสงค์ของการมาในครั้งนี้

        ใบหน้าของหวาชิงเสวี่ยยิ่งแดงก่ำบุรุษผู้นี้ช่วยอย่าตรงไปตรงมาขนาดนี้ได้หรือไม่!

        “ท่านแม่ทัพ...เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในเมืองเหรินชิวท่านจึงอยากรับผิดชอบข้าหรือเจ้าคะ?” นางถาม

        “แน่นอน” ฟู่ถิงเย่ไม่แม้แต่จะหยุดคิดและพยักหน้าในทันที

        ในความคิดของเขา เขาเคยโอบกอดเคยสัมผัส เคยหลับนอนกับหวาชิงเสวี่ยมาแล้ว ย่อมต้องแต่งงานกับนาง! เรื่องนี้ยังต้องพูดอีกหรือ?

        “พวกเราเป็นเช่นนี้แล้วเจ้ายังคิดจะแต่งงานกับผู้อื่นอีกหรือ?!” ฟู่ถิงเย่เพิ่มแรงที่มือมากขึ้นเล็กน้อยกอดนางไว้แน่นกว่าเดิม น้ำเสียงดุดันอย่างยิ่ง

        หวาชิงเสวี่ยแทบหายใจไม่ออก...

        โอ้สวรรค์ ท่านเบาๆหน่อยได้หรือไม่?

        “แต่...ข้าคิดว่า การแต่งงานเป็นเรื่องสำคัญ...ต้องเป็นคนที่ชอบพอกันทั้งสองฝ่าย”

        “ข้าชอบเจ้า” ฟู่ถิงเย่ไม่รู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นปัญหาจ้องมองหวาชิงเสวี่ยด้วยสายตาวาววับ “เจ้าชอบข้าหรือไม่?”

        “...” หวาชิงเสวี่ยพูดไม่ออกใบหน้าแดงก่ำ ปลายหูก็เริ่มแดงขึ้น และมีแนวโน้มที่จะแดงเหมือนกุ้งต้ม

        หากบอกว่าไม่ชอบ ดูเหมือนจะผิดต่อใจตนไปหน่อย

        พูดตามตรง ก็มีความรู้สึกดีๆอยู่บ้าง...

        แต่ถ้าหากจะบอกว่าชอบเลยก็ดูจะเกินไป นางไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับท่านแม่ทัพใหญ่จริงๆ นะ!

        พอมาถูกถามตรงๆ ว่าชอบหรือไม่ชอบเช่นนี้ช่างกดดันเหลือเกิน...

        “แค่บอกชอบ...จริงๆแล้ว มันยังไม่พอเจ้าค่ะ...” หวาชิงเสวี่ยตอบเสียงตะกุกตะกัก

        “ต้องอย่างไรอีก?”ฟู่ถิงเย่จ้องนางเขม็งพร้อมกับเอ่ยถาม

        “ต้อง...ชอบมากๆ ชอบที่สุดชอบจนอยากอยู่ด้วยกันทุกวัน ถึงจะได้เจ้าค่ะ...” หวาชิงเสวี่ยพยายามยกมือขึ้นอย่างยากเย็นใช้นิ้วแสดงระยะห่างตรงหน้าของเขา “แต่ตอนนี้ ข้าชอบท่านแม่ทัพ เพียงแค่...เท่านี้ยังห่างไกลจากความชอบถึงขนาดที่จะแต่งงานกันได้ ไปนิดหน่อยเจ้าค่ะ...”

        “ยุ่งยากจริง!” ฟู่ถิงเย่คัดค้านอย่างเด็ดขาด“บุรุษและสตรีที่ยังไม่ได้แต่งงาน ในเมื่อต้องตาต้องใจกันแล้วก็แต่งงานกันเสียสิ พูดแต่เรื่องไร้ประโยชน์อยู่ได้!”

        ...เรื่องนี้จะไร้ประโยชน์ได้อย่างไร?

        แต่บุรุษผู้ดื้อรั้นเช่นนี้หากขัดขืนตรงๆ นางคงจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ หวาชิงเสวี่ยจึงอดทนอธิบายกับเขา “ท่านแม่ทัพความรู้สึกเป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงได้ง่ายมาก คนสองคนต้องมีความรู้สึกที่มั่นคง ถึงจะสามารถพูดคุยเรื่องแต่งงานได้ถ้าเกิดว่าวันนี้ท่านแม่ทัพชอบข้า แต่พรุ่งนี้ไม่ชอบข้าแล้ว ข้าจะทำอย่างไร?”

        “เพียงแค่แต่งเจ้าเข้ามาแล้วต่อให้ไม่ชอบแล้ว ก็ต้องรักถนอมภรรยาผูกผม [1] อย่างที่ควรจะเป็น” ฟู่ถิงเย่ตอบอย่างไม่ลังเล

        เป็นคำตอบที่สมกับเป็นบุรุษหัวโบราณ

        หวาชิงเสวี่ยอยากจะเอามือก่ายหน้าผากรู้สึกว่าพูดกันไม่รู้เรื่องควรทำเช่นไรดี...

        ฟู่ถิงเย่มองนาง แล้วกล่าวอีกว่า“ข้าเข้าใจความหมายที่เจ้าอยากจะสื่อ เจ้ายังไม่รู้จักข้าดีพอ ยังไม่แน่ใจว่าข้าจะเป็นสามีที่ดีได้หรือไม่จึงยังลังเลอยู่”

        ถ้าหากว่าจะ...เข้าใจแบบนั้นก็ได้แต่จริงๆ แล้วนางไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นเสียทีเดียว...

        “ข้า ฟู่ถิงเย่ ไม่กล้าพูดว่าเป็นหนึ่งในใต้หล้าแต่ก็ถือว่าเป็นบุรุษที่สง่าผ่าเผยผู้หนึ่ง! ในเมื่อข้าตัดสินใจจะแต่งงานกับเจ้าแล้วข้าก็จะไม่ทอดทิ้งเจ้า! สิ่งที่ผู้อื่นให้เจ้าได้ ข้าก็ให้เจ้าได้เช่นกัน สิ่งที่ผู้อื่นให้เจ้าไม่ได้ข้าก็หามาให้เจ้า! ข้ามีชาติตระกูลดีใสสะอาด เรือนหลังไม่มีหญิงอื่น เจ้าไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น”

        ยิ่งพูดเขายิ่งฮึกเหิมเสียงก็ดังขึ้นเรื่อยๆ! ท่าทางเอาจริงเอาจังนี้ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนกับการสารภาพรักเหมือนกับการกราบทูลถวายฎีกาในราชสำนักเสียมากกว่า!

        หวาชิงเสวี่ยร้อนใจยื่นมือไปปิดปากฟู่ถิงเย่!

        สวรรค์! จั๊กจี้จัง!

        รู้สึกเหมือนจับเม่นด้วยมือเปล่า...

        เสียงของฟู่ถิงเย่เงียบลงทันทีภายใต้แสงเทียน ดวงตาสีดำลึกล้ำของเขาเป็นประกาย จ้องมองนางไม่วางตา!

        หวาชิงเสวี่ยใบหน้าแดงลามไปถึงหูแต่ก็ไม่กล้าปล่อยมือ พูดพึมพำว่า “ท่านแม่ทัพ ท่าน...ท่านเบาเสียงหน่อยเจ้าค่ะ...”

        หากเพื่อนบ้านมาได้ยินเข้าจะน่าอายขนาดไหน...

        ฟู่ถิงเย่รู้สึกว่ามือที่ปิดปากเขาอยู่นั้นทั้งหอมทั้งอ่อนนุ่มผิวนวลเนียนอบอุ่น รู้สึกดีเหลือเกิน...

        หวาชิงเสวี่ยเห็นว่าเขาไม่พูดจาเสียงดังอีกจึงค่อยๆ หดมือกลับอย่างเขินอาย

        นางมองดูฝ่ามือตัวเองก็พบว่ามีรอยแดงเพิ่มขึ้นมาหลายรอย

        เคราของบุรุษผู้นี้ทำจากเหล็กหรืออย่างไร?!

        “ข้าจะแต่งเจ้าเข้ามาเป็นภรรยาดีหรือไม่?”

        มาอีกแล้ว!

        “ท่านแม่ทัพ ดึกมากแล้วท่าน...ท่านกลับไปเถอะเจ้าค่ะ หากมีคนพบเห็นเข้าจะไม่ดี” หวาชิงเสวี่ยคุยกับเขาไม่รู้เรื่องจึงตัดสินใจไล่เขาออกไปก่อน

        “ไม่มีใครเห็นหรอก”ฟู่ถิงเย่ปฏิเสธทันที แต่ก็รู้ตัวว่าตนเองเสียมารยาทมากเกินไป จึงปล่อยหวาชิงเสวี่ยในที่สุด

        เมื่อร่างกายนุ่มนิ่มและหอมละมุนผละออกไปก็รู้สึกเสียดายอยู่นิดหน่อย

        เขาอยากจะถามหวาชิงเสวี่ยอีกครั้งว่านางหมายความว่าอย่างไรเมื่อเห็นทั่วทั้งใบหน้าของนางมีสีแดงก่ำ จึงรู้สึกว่าวันนี้ตนเองหุนหันพลันแล่นเกินไป...

        ช่างเถอะ ค่อยมาถามนางวันหลังก็แล้วกัน

        แต่ถ้าหากยังไม่ได้ตกลงกันให้แน่ชัดก็คงไม่สบายใจ...

        ฟู่ถิงเย่คลำหาของติดตัวเขาไม่ได้มีนิสัยชอบสวมเครื่องประดับ ตอนนี้จึงไม่มีแม้แต่ป้ายหยกที่จะมอบให้เป็นของแทนใจ

        ช่างเถอะ! ไม่ว่าจะเป็นอะไรขอแค่เป็นสิ่งของก็พอ!

        ฟู่ถิงเย่ดึงกริชที่พกติดตัวออกมาทันที!

        แสงสะท้อนจากคมมีดวาววับ!

        หวาชิงเสวี่ยสูดหายใจเข้าด้วยความตกตะลึงนี่มันหมายความว่าอย่างไร? ขอแต่งงานไม่สำเร็จก็จะฆ่ากันเลยหรือ?!

        “นี่เป็นกริชที่ข้าได้มาเมื่อหลายปีก่อนตอนไปรบทางใต้รูปแบบอาจจะธรรมดา แต่อัญมณีหลายเม็ดที่ประดับอยู่ยังพอชื่นชมได้ เจ้าเก็บติดตัวเอาไว้เถอะ”

        ฟู่ถิงเย่กึ่งๆ ยัดมันใส่มือหวาชิงเสวี่ยรู้ตัวดีว่าสิ่งนี้ไม่ใช่เครื่องประดับที่เหล่าสตรีชื่นชอบ เขารู้สึกผิดเล็กน้อย จึงกล่าวเสริมว่า“ยามปกติก็ใช้เชือดไก่หั่นผักได้อยู่นะ”

        หวาชิงเสวี่ย: “...”

        ข้าไม่เอาได้หรือไม่...

        ยังไม่ทันที่นางจะได้คิดอะไรมากไปกว่านี้ก็รู้สึกว่าฟู่ถิงเย่มือไม้อยู่ไม่สุขอีกแล้ว!

        เขากำลังลูบคลำตัวนาง!

        ชักจะมากเกินไปแล้ว!

        หวาชิงเสวี่ยกำลังโมโหฟู่ถิงเย่กลับหยุดมือ พูดพึมพำหนึ่งประโยค “เหตุใดเจ้าถึงไม่ชอบสวมใส่เครื่องประดับอะไรเลย...”

        หวาชิงเสวี่ย: “...”

        ข้ายากจน พอใจหรือยัง?!ยากจนก็ผิดด้วยหรือ?!

        สายตาของฟู่ถิงเย่กวาดมองไปรอบๆห้อง เป็นการกวาดมองจริงๆ! ราวกับว่าหากเห็นอะไรที่เหมาะสมก็จะคว้าไปอะไรแบบนั้น!

        ห้องของหวาชิงเสวี่ยก็เรียบง่ายจริงๆไม่มีแม้แต่ถุงหอมหรือผ้าเช็ดหน้า ฟู่ถิงเย่มองหาอยู่พักหนึ่ง เหลือบไปเห็นหวีไม้ที่พอจะใช้เป็นของแทนใจได้

        เมื่อหยิบมันขึ้นมาก็รู้สึกว่าการมาในวันนี้ไม่เสียเที่ยวแล้ว

        เขาคิดในใจ ‘การรับมือกับสตรีต้องเด็ดขาดหน่อย! หากมัวอ้ำๆ อึ้งๆ จะได้แต่งงานกันเมื่อไร?’

        สตรีก็แค่ชอบลังเลและยืดเยื้อเรื่องระหว่างบุรุษสตรีมีเพียงแค่นี้เอง มีอะไรต้องคิดมากมาย?

        ตอนนี้ฟู่ถิงเย่ปักใจเชื่อว่าหวาชิงเสวี่ยเป็นภรรยาของเขาแล้วจึงรู้สึกว่ามารยาทระหว่างบุรุษและสตรีนั้น ควรจะวางเอาไว้ก่อนได้

        เขากางแขนออก แล้วกอดหวาชิงเสวี่ยเข้าไปแนบอกอีกครั้ง

        หวาชิงเสวี่ยมือสั่นกริชในมือเกือบหล่นใส่เท้า!

        นี่ท่านแม่ทัพ ในมือข้ายังมีมีดอยู่นะ!ท่านไม่กลัวโดนแทงหรือ?!

        “ผ่านวันนี้ไปแล้ว การสู่ขอหลังจากนี้อาจจะไม่เหมาะสมลำบากเจ้ารอข้าอีกหนึ่งปี” เมื่อพูดเช่นนี้ น้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น“แต่อย่าออกไปทำงานเปิดเผยใบหน้าข้างนอกอีก! หากเจ้าชอบค้าขาย ก็ให้จ้าวเซิงไปจัดการหาซื้อร้านค้าให้แล้วจ้างคนมาดูแล เจ้าว่างจนไม่รู้จะทำอะไรก็แค่ตรวจบัญชีเล่นก็พอ”

        ฟู่ถิงเย่คิดว่าตัวเองใจกว้างมากแล้วแต่หวาชิงเสวี่ยกลับรู้สึกสับสน นางอยากถามว่า ‘พวกเราสนิทกันถึงขั้นนั้นแล้วหรือ?’

        เอาเถอะ ทั้งอาศัยอยู่ด้วยกันทั้งหนีออกมาจากเมืองเหรินชิวด้วยกันอีก ไม่ถือว่าเป็นคนแปลกหน้าแล้วละ...

        แต่เหตุใด...เขาถึงชอบนางกันล่ะ?

        “พรุ่งนี้ข้าจะกลับค่ายหากเจ้ามีเรื่องอะไรก็ไปหาจ้าวเซิง” ฟู่ถิงเย่หยุดคิดไปครู่หนึ่ง นึกถึงเหตุการณ์ที่หวาชิงเสวี่ยไปจวนแม่ทัพครั้งที่แล้ว“ข้าจะบอกจ้าวเซิงให้กำชับคนเฝ้าประตูไว้ หากมีใครมาขวางอีก เจ้าก็ใช้กริชที่ข้าให้ไปเมื่อครู่แทงพวกมันเสีย!”

        หวาชิงเสวี่ย: “...”

        ท่านมาหาภรรยาหรือหาฆาตกรกันแน่?

        “ดึกมากแล้ว ข้าไปก่อนนะ”ฟู่ถิงเย่ปล่อยนาง แต่สายตากลับยังคงจับจ้องอยู่ที่นางไม่ละไปไหน

        หวาชิงเสวี่ยรู้สึกเขินอายกับสายตาของเขา...

        ดูเหมือนว่าตั้งแต่เมื่อครู่นี้ความแดงบนใบหน้าของนางก็ยังไม่จางหายไปเลย...

        น่ารำคาญเสียจริง...

        “เจ้าพักผ่อนเถอะ” ฟู่ถิงเย่กำลังจะไปแล้วจริงๆในแววตาเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

        หวาชิงเสวี่ยทำอะไรไม่ถูกกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นนางหน้าแดงพลางตอบด้วยเสียงเบา “ท่าน...ท่านก็รีบพักผ่อนเถอะเจ้าค่ะ...”

        ฟู่ถิงเย่จ้องมองนางอยู่ครู่หนึ่งสุดท้ายก็มองไปที่กริชในมือนาง กล่าวว่า “เห็นสิ่งของก็เหมือนเห็นคน”

        พูดจบก็เปิดประตูออกไป

        เมื่อประตูเปิดออก ลมเย็นพัดเข้ามาปะทะร่างหวาชิงเสวี่ยก็ตัวสั่นทันที

        นางกระชับเสื้อผ้า ตั้งใจจะเดินอีกสองสามก้าวเพื่อไปส่งฟู่ถิงเย่แต่พอเงยหน้าขึ้นก็ต้องตกตะลึง!

        ในลานเรือน นอกจากฟู่ถิงเย่แล้วยังมีผู้อื่นยืนอยู่อีก!

        เมื่อครู่นี้ผู้ใดกันที่บอกว่าจะไม่มีคนเห็น?!

        เหออู่เห็นฟู่ถิงเย่เดินออกมาจากห้องของหวาชิงเสวี่ยรู้สึกเหมือนถูกสาดน้ำเย็นใส่กลางฤดูหนาว เย็นสุดขั้ว!

        ฟู่ถิงเย่เห็นเขา ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วหันหลังมุ่งหน้าออกจากเรือนตระกูลเหออย่างรวดเร็ว ร่างของเขาหายไปในพริบตา

        เหออู่มองไปยังประตูเรือนที่ว่างเปล่าแล้วมองไปที่หวาชิงเสวี่ยที่ยืนอยู่ใต้ชายคาบ้านอย่างโง่งม

        “แม่นางหวา...เจ้า เจ้ากับท่านแม่ทัพ...พวกเจ้า...”เหออู่มองหวาชิงเสวี่ยอย่างตะลึง

        “ท่านอย่าเข้าใจผิด”หวาชิงเสวี่ยรีบอธิบาย “เขาแค่มาสู่ขอ...”

        เปรี้ยง!

        หัวใจที่พองโตราวบุปผาเริ่มผลิบานในฤดูใบไม้ผลิแตกสลายลงเงียบๆ ท่ามกลางความหนาวเหน็บของฤดูหนาว...

        หวาชิงเสวี่ยรู้ตัวว่าตนเองพูดจาฟังไม่รู้เรื่องที่จริงแล้วนางต้องการจะอธิบายว่านางกับฟู่ถิงเย่ไม่ได้ทำอะไรกันในห้อง!

        “พี่เหอ อย่าเอาเรื่องนี้ไปพูดต่อนะข้ากับท่านแม่ทัพไม่ได้เป็นอะไรกันจริงๆ เขามาหาข้าเพื่อถามเรื่องบางอย่าง ไม่มีอะไรเลย...”

        เหออู่พยักหน้าอย่างเหม่อลอยคิดในใจ ‘ใช่...แค่ถามบางอย่าง ข้าเข้าใจ ก็แค่คุยกันเรื่องแต่งงานเอง...’

        หวาชิงเสวี่ยอธิบายไปมากมายไม่รู้ว่าเหออู่เข้าใจหรือไม่ สุดท้ายก็เห็นเขากลับไปที่ห้องพักของตัวเองเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง

        “เฮ้อ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย...”

        หวาชิงเสวี่ยกลับเข้าห้องด้วยความหงุดหงิดลองสัมผัสน้ำในอ่างอาบ พบว่าอุณหภูมิน้ำเย็นลงไปกว่าครึ่งแล้ว อารมณ์ของนางก็ยิ่งหดหู่กว่าเดิม...

        ————————————————————————————————————

        [1]ภรรยาผูกผม（结发妻子）หมายถึงภรรยาคนแรกที่แต่งงานตั้งแต่ยังหนุ่มสาว หรือหมายถึงภรรยาเอกที่ได้รับการยอมรับตามประเพณีเพราะในวันแต่งงานจะมีการตัดปอยผมของคู่สามีภรรยามาผูกรวมกันและเก็บไว้ใต้หมอนเป็นสัญลักษณ์ของการเริ่มต้นชีวิตคู่ด้วยกัน