ระบบกลืนกินระดับเทพ : เส้นทางวิวัฒนาการของตัวข้าผู้เป็นสัตว์อสูร (อ่อนแอ)

        เส้นทางเติบโตของผู้ฝึกยุทธ์มักมาพร้อมกับการฝึกฝนที่ซ้ำซากจำเจและน่าเบื่อหน่าย

        ทั้งการดูดซับโคจรลมปราณ ขัดเกลาและปรับสมดุลพลังเลือดรวมถึงการฝึกซ้อมและเรียนรู้ทักษะยุทธ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

        กระบวนการที่แสนน่าเบื่อนี้มักจะทำให้คนติดอยู่ที่คอขวดของระดับเดิมเป็นเวลานานบางครั้งอาจจะตื่นเต้นขึ้นมาบ้างเมื่อมีการทะลวงระดับเล็กๆแต่หลังจากนั้นความจืดชืดก็จะกลับมาเยือนอีกครั้ง

        เรื่องนี้ต่อให้เจียงจืออวี๋จะมีฐานะเป็นถึงจักรพรรดินีในชาติก่อนเธอก็ไม่มีวิธีลัดใดๆ

        เธออาจอาศัยระดับและประสบการณ์จากชาติปางก่อนเพื่อละเว้นขั้นตอนการเคี่ยวกรำทักษะยุทธ์หรือการทำความเข้าใจปราการระดับได้แต่การสั่งสมพลังเลือดนั้นไม่ใช่สิ่งที่ทำได้เพียงชั่วข้ามคืน

        แม้แต่เธอก็ยังต้องอาศัยการเพียรฝึกฝนแสนนานเพื่อยกระดับอย่างมั่นคง

        ในทางกลับกันไป๋ฉางเซิงดูจะใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบายและผ่อนคลายกว่ามาก

        ในแต่ละวันเขาเพียงแค่ต้องกลืนกินไม่หยุดหย่อนก็สามารถเพิ่มค่าพลังเลือดได้อย่างรวดเร็ว

        โดยเฉพาะหลังจากเสริมพลังการย่อยเลื่อนระดับเป็นระดับห้าความเร็วในการเพิ่มพูนพลังเลือดต่อวันของเขาก็แซงหน้าเจียงจืออวี๋ไปไม่น้อยแล้ว

        ทว่าช่องว่างนี้ยังไม่เห็นเด่นชัดนักเมื่อเจียงจืออวี๋เลื่อนระดับสูงขึ้นและมีทรัพยากรฝึกฝนหล่อเลี้ยงอย่างเพียงพอช่องว่างที่เดิมทีก็ไม่ได้กว้างมากนักจึงถูกไล่กวดจนทัน

        แต่การยกระดับของไป๋ฉางเซิงยังห่างไกลจากคำว่าขีดจำกัดอีกขุมใหญ่

        การเสริมพลังการย่อยระดับห้ายังไม่มีการแจ้งเตือนจากระบบว่าถึงเพดานสูงสุดแต่หากต้องการจะอัปต่อไปแต้มวิวัฒนาการที่ต้องใช้ก็ได้พุ่งสูงไปถึงสามร้อยแต้มแล้ว

        “เสบียงหมดเกลี้ยง คงต้องทนไปก่อนสินะ”

        เขาเหลือบมองเจียงจืออวี๋ที่ผิวพรรณทั่วร่างกำลังขึ้นสีแดงระเรื่อก่อนที่ไป๋ฉางเซิงจะหลับตาลงเพื่อพักสายตาต่อ

        เช้าตรู่วันถัดมาประตูห้องฝึกฝนถูกเปิดออกหลังจากมีคนปลดล็อกภายนอกคณบดีเฉียนในชุดสีดำก้าวเท้าเข้ามาเมื่อเห็นเจียงจืออวี๋ยังคงจมดิ่งอยู่ในสภาวะฝึกตนเขาก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าเงียบๆ ด้วยความชื่นชม

        การจะเข้ามาเป็นนักศึกษาของสุ่ยมู่ได้นั้นทั้งพรสวรรค์และความพยายามล้วนขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไปไม่ได้

        ทว่ามีนักศึกษาจำนวนมากที่มองการเข้าสุ่ยมู่เป็นเพียงเป้าหมายสุดท้ายแต่พอสอบติดเข้ามาได้แล้วกลับไร้จุดหมายและกลายเป็นคนเกียจคร้านไปแทน

        ซึ่งเขารู้สึกพอใจกับพลังในการควบคุมตัวเองของเจียงจืออวี๋เป็นอย่างยิ่ง

        ต่อให้มีอาจารย์ที่เก่งกาจหรือทรัพยากรชั้นเลิศเพียงใดตัวผู้ฝึกเองก็ต้องขยันมากพอถึงจะดึงประสิทธิภาพสูงสุดออกมาได้

        คณบดีเฉียนไม่ได้ส่งเสียงรบกวนการฝึกของเจียงจืออวี๋เขายืนรออยู่ราวสิบนาที จนกระทั่งไอแดงจางๆ รอบตัวเด็กสาวค่อยๆ เลือนหายไปเธอจึงถอนลมปราณและลืมตาขึ้น

        “คณบดีเฉียน”

        เมื่อเห็นคณบดีเฉียนยืนอยู่ที่หน้าประตูเจียงจืออวี๋ก็รีบลุกขึ้นกล่าวทักทายทันที

        ขณะที่คณบดีเฉียนโบกมืออย่างเป็นกันเองสื่อว่าเธอไม่ต้องมากพิธี ก่อนจะเอ่ยปากว่า

        “เข้าเรียนวันแรกก็มาฝึกข้ามคืนในห้องฝึกตนเลย ถ้าทุกคนขยันเหมือนเธอพวกเราคงเบาใจไปได้เยอะ”

        “พลังเลือดเดือดพล่านประดุจคลื่นโหมกระหน่ำ”

        “นี่เธอเพิ่งกินยาหลอมกายเลือดพยัคฆ์เข้าไปงั้นเหรอ?”

        ด้วยสายตาของคณบดีเฉียนย่อมมองเห็นความผิดปกติในตัวเจียงจืออวี๋ได้ไม่ยาก เมื่อเทียบกับตอนแยกกันเมื่อวานค่าพลังเลือดของเธอกลับพุ่งสูงขึ้นถึงราวสองร้อยจุด จนแตะขอบประตูของระดับสามแล้ว

        การยกระดับที่เกินจริงเช่นนี้พิสูจน์ให้เห็นว่าก่อนหน้านี้เจียงจืออวี๋แทบไม่เคยใช้ยาที่มีสรรพคุณคล้ายกันมาก่อนเลย

        พูดง่ายๆคือเธอยังไม่เคยผ่านช่วงเวลา ‘พลังเลือดปะทุ’จากการอัดยาเข้าช่วย ตราบใดที่ทรัพยากรหล่อเลี้ยงถึงที่พลังเลือดของเธอหลังจากนี้จะพุ่งทะยานขึ้นอย่างมหาศาลในระยะเวลาอันสั้น!

        “อนาคตของแม่หนูคนนี้ คงไม่ได้หยุดอยู่แค่ราชันยุทธ์แน่ๆ”

        คณบดีเฉียนรำพึงในใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมามากไปกว่านั้น

        “ฉันมารับเจ้าตัวเล็กน่ะ”

        ในด้านวิถียุทธ์พลังเลือดเขาคงให้คำแนะนำเจียงจืออวี๋ได้ไม่มากนักเพราะพลังเนื้อแท้ของเขาเองก็อยู่แค่ระดับแม่ทัพยุทธ์ระดับสูง ซึ่งเทียบไม่ได้เลยกับตาแก่จี้ ดังนั้นจึงไม่ควรเข้าไปชี้แนะมั่วซั่ว

        แต่ในวิถีควบคุมสัตว์อสูรเขามีความมั่นใจเต็มเปี่ยม

        แม้ศักยภาพของไป๋ฉางเซิงจะเทียบเจียงจืออวี๋ไม่ได้แต่ก็นับว่ามีพรสวรรค์ที่ไม่ธรรมดา

        หากกระบวนการหลังจากนี้สามารถกระตุ้นสายเลือดมังกรในตัวไป๋ฉางเซิงออกมาได้อย่างสมบูรณ์การจะเอื้อมให้ถึงระดับราชาอสูรก็ไม่ใช่เรื่องเกินฝัน!

        ปัญหาอยู่ที่ว่าด้วยโอกาสในครั้งนี้ ไป๋ฉางเซิงจะสามารถยกระดับศักยภาพของตัวเองไปได้ถึงระดับไหน!

        “เสี่ยวไป๋”

        เจียงจืออวี๋เรียกเบาๆพร้อมกับโบกมือขวาเพียงนิด วินาทีต่อมาไป๋ฉางเซิงก็ถูกเรียกออกมา

        ไป๋ฉางเซิงที่ยังอยู่ในอาการงัวเงียเพราะยังนอนไม่เต็มอิ่มพอเห็นคณบดีเฉียนที่มาถึงตอนไหนก็ไม่รู้ความง่วงก็หายเป็นปลิดทิ้งและรู้สึกตื่นตัวขึ้นมาทันที

        มาแล้วๆความร่ำรวยมหาศาลที่พี่ชายคนนี้ควรได้รับมาถึงแล้ว

        “ตอนนี้ยังพอมีเวลาก่อนแปดโมง ฉันขอตามไปดูด้วยได้ไหมคะ?”

        แม้จะรู้ดีว่าคณบดีเฉียนไม่มีทางทำร้ายไป๋ฉางเซิงแน่ๆแต่เจียงจืออวี๋ก็ยังอยากตามไปดูสถานการณ์ด้วยสัญชาตญาณ

        “แน่นอนสิ ห้องทำงานของตาแก่จี้ก็อยู่ข้างๆ กันพอดี ถือว่าทางเดียวกัน”

        สองคนกับหนึ่งงูเดินออกจากห้องฝึกฝนมุ่งหน้าไปยังโซนสำนักงานตามการนำของผู้อาวุโสเฉียน ผ่านไปสิบกว่านาทีพวกเขาก็เดินเข้ามาภายในอาคารสูงสิบสองชั้น

        หอเฮ่าชี่เป็นอาคารสำนักงานของเหล่าคณบดีและอธิการบดีในยามปกติอย่าว่าแต่นักศึกษาเลยแม้แต่อาจารย์ก็ยังไม่มีสิทธิ์ย่างกรายเข้ามาที่นี่

        ด้วยระดับของคณบดีเฉียนเขาเพียงคนเดียวก็ครองพื้นที่ไปถึงครึ่งชั้น

        ห้องทำงานขนาดแปดร้อยตารางเมตรนอกจากพื้นที่ทำงานปกติแล้ว ยังมีโซนพักผ่อน โซนฝึกซ้อมทักษะยุทธ์และห้องฝึกตนครบวงจร

        เห็นได้ชัดว่าห้องของผู้อาวุโสเฉียนนั้นตกแต่งหรูหรามากแต่มันไม่ได้เต็มไปด้วยเครื่องประดับทองเงินหรือหยกเหมือนที่จินตนาการไว้เพราะในห้องของเขากลับเต็มไปด้วยทรัพยากรวิญญาณและสมุนไพรนานาชนิด

        ทันทีที่ก้าวเข้ามาไป๋ฉางเซิงก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมของยาที่ตลบอบอวล

        สมุนไพรวิญญาณระดับสูงหลากหลายชนิดที่ส่งกลิ่นผสมปนเปกันทำให้ไป๋ฉางเซิงรู้สึกสดชื่นไปถึงขั้วหัวใจ

        สายตาที่กวาดมองไปยังชั้นวางสมุนไพรวิญญาณชั้นแล้วชั้นเล่าของไป๋ฉางเซิงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

        แม้เขาจะไม่รู้ว่าสมุนไพรเหล่านี้ชื่ออะไรหรือมีสรรพคุณอย่างไรแต่นั่นไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือถ้าเขาสามารถสวาปามสมุนไพรพวกนี้เข้าไปได้หมดต่อให้ใช้แค่กองสมุนไพรทับถมกันก็น่าจะดันค่าพลังเลือดของเขาให้ทะลุหนึ่งหมื่นจุดได้สบายๆ

        แน่นอนว่าถ้าไป๋ฉางเซิงขืนกินเข้าไปรวดเดียวหมดสิ่งที่รอเขาอยู่อาจจะไม่ใช่การเลื่อนระดับแต่เป็นการที่ร่างกายรับพลังไม่ไหวจนตัวแตกตายแทน

        “แผนการเพาะเลี้ยงเจ้าตัวเล็กนี่จะใช้เวลาทั้งหมดเจ็ดวัน”

        “สองวันแรก ฉันจะใช้ยาเพื่อกระตุ้นร่างกายของมันอย่างล้ำลึกเพื่อให้ส่วนลึกในร่างกายของมันตื่นตัวขึ้นมา”

        “ในช่วงนี้ ความสามารถในการย่อยของมันจะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลและในขณะเดียวกันมันจะตกอยู่ในสภาวะหิวโหยอย่างถึงที่สุด”

        “แต่ช่วงเวลานี้เธอห้ามป้อนอะไรให้มันกินเด็ดขาด”

        “การคงสภาวะหิวโหยขั้นสุดเป็นเวลานานจะบีบให้ร่างกายเริ่มย่อยสลายและขับสิ่งเจือปนที่ไร้ประโยชน์หรือเป็นโทษในตัวออกมาเอง”

        “หลังจากผ่านไปสองวัน เมื่อสิ่งปฏิกูลต่างๆ ในร่างกายถูกเผาผลาญจนหมดแล้วฉันจะป้อนยาเสริมพลังเลือดให้เพียงพอเพื่อให้ค่าพลังเลือดของมันพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด”

        “หลังจากนั้นก็จะเป็นขั้นตอนการใช้สมุนไพรวิญญาณเพื่อกระตุ้นสายเลือดมังกรในตัวมันออกมาให้ถึงที่สุด”

        “ส่วนผลสุดท้ายจะกลั่นสายเลือดให้บริสุทธิ์ได้ถึงระดับไหนนั้นไม่มีใครรับประกันได้”

        “แต่ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไรพลังเลือดและศักยภาพของมันจะยกระดับขึ้นอย่างแน่นอน”

        คณบดีเฉียนหันไปมองไป๋ฉางเซิงก่อนจะครุ่นคิดแล้วเสริมอีกประโยคว่า “แต่กระบวนการทั้งหมดนี้มีความเสี่ยงในระดับหนึ่ง”

        “หากรับแรงกดดันจากการฝืนกลั่นสายเลือดไม่ไหวก็มีโอกาสสูงมากที่จะต้องจบชีวิตลง”

        “จะดำเนินการต่อหรือไม่ เธอเป็นคนตัดสินใจเอง”