ใช้เวลาเพียงไม่นานวาววาก็ได้เข้าร่วมแคลนโคลัมบัส จากนั้นกวินก็พาเธอไปหาทำเลการวางโดเมน เขาแนะนำให้เธอวางโดเมนชิดแม่น้ำ จะได้ง่ายต่อการรดน้ำต้นไม้ จากนั้นก็พาเธอไปรับชุดใหม่ อาวุธใหม่ ถูกพาไปดูจุดหยิบอาหาร และจุดพักอาศัย
“อ้าว นี่ใคร”
แทนไทในร่างพ่อครัวหัวเห็ดที่ยังใส่ชุดฟางอยู่ เขาวิ่งกลับเข้ามาที่ส่วนทำอาหาร พร้อมกับหอยหลายชนิดเต็มอ้อมแขน
“ชื่อวาววาค่ะ เพิ่งเข้ามาใหม่จะมาเป็ชาวไร่”
วาววายิ้มทักทายอย่างมีมนุษยสัมพันธ์ดี เธออยากจะเล่นเกมอย่างสนุกสนาน ดังนั้นเธอจึงอยากสนิทกับคนในแคลนให้ได้เร็วที่สุด
“อ้อ ผู้หญิงเรอะ”
“ค่ะ พี่ชื่ออะไรคะ”
“พี่ชื่อแทนไทครับ เรียกพี่ไทเฉย ๆ ก็ได้” แทนไทกล่าวด้วยเสียงหล่อ ใบหน้าเก๊กเต็มที่
“ค่ะพี่ไทเฉย ๆ ”
“ฮ่า ๆ ๆ ”
กวินกลอกตาขึ้นฟ้าให้กับมุกเก่าแสนน่าเบื่อนี้ เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองรู้สึกไม่ค่อยพอใจกับการพูดคุยแสนน่าเบื่อ หรือไม่ชอบใจที่เห็นวาววาเข้ากับคนอื่นได้ดีเกินไป กวินจึงตัดบทพวกเขาทั้งสองเสีย
“เชฟ เดี๋ยวจะพาวาววาไปอัพเวลต่อสู้ เชฟจะเอาอะไรมั้ย”
“ดีเลย ตอนนี้เฮียเต่าไม่ค่อยว่างด้วย ไปช่วยล่าเนื้อมาหน่อยก็ดี ขาดเนื้อมาทำอาหาร และก็ปลาด้วย”
“อ้าวแล้วเจไดล่ะ ไหนว่าจะมาช่วยทำประมง”
“ตอนนี้ไปลั้ลลาอัพเวลที่ไหนก็ไม่รู้ ยังไม่สมัครเข้าแคลนมาเลย”
“อืม”
เมื่อกวินคุยกับเชฟเสร็จ เขาก็รอรับอาหารชุดใหม่จากเชฟ เขาจะพาวาววาออกไปสำรวจเกาะนิปโป เขาอยากรู้ว่าเธอมีทักษะทำอะไรเป็บ้าง และมีเื่ไหนที่ยังไม่เข้าใจอีก เขาจะได้สอนทีเดียว
“ชู่วว เงียบ ๆ เอาล่ะ ยิง! ”
ฉึบ ฉึบ
วาววายิงธนูปักหัวไดโนเสาร์อย่างแม่นยำ มันคือไดโนเสาร์ประเภทกิ้งก่าต้นไม้ มันคล้ายกิ้งก่าตัวเล็กที่อาศัยอยู่บนต้นไม้ก็จริง แต่มันเชื่องช้ากว่ามาก
“เย้! ฉันยิงแม่นแล้ว”
“จ่ะ” กวินยิ้มให้กำลังใจเธอ เขาไม่อยากพูดอะไรมาก เขาจึงไม่บอกเธอว่าไดโนเสาร์ชนิดนี้ต่อให้หลับตาปาหินเข้าไป ก็ยังสามารถโดนหัวมันได้
“เก็บเนื้อมันมาด้วย”
“ยี้ เราจะกินกิ้งก่าเหรอวิน”
“เนื้ออะไรมันก็เป็อาหารได้ทั้งนั้นแหละ ตอนนี้อาหารเราหมดแล้วนะ”
วาววาได้ยินอย่างนั้นก็หน้ามุ่ยทันที มันเป็เื่จริงที่พวกเขาไม่มีอาหารสำรองในกระเป๋าแล้ว
เธอและกวินออกมาท่องป่าเกือบครึ่งวันแล้ว ตลอดเวลาที่เธอฝึกฝนการยิงธนู เธอก็ต้องกินอาหารเพื่อเพิ่มพลังงานตลอดเวลา ดังนั้นเธอจะบ่นมากไม่ได้
วาววาก้มหน้าก้มตาลอกหนังกิ้งก่าออก แล้วชำแหละเนื้อของมันอย่างตั้งใจก่อนจะเก็บเนื้อใส่กระเป๋า แค่ขั้นตอนเก็บเนื้อกลับบ้านแค่นี้ก็ใช้พลังงานไปไม่น้อยแล้ว
“ป่ะ ฉันจะพาเธอไปยิงแรปเตอร์”
“มันเป็ยังไงเหรอ ไปสิ ๆ ”
วาววารู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก แรปเตอร์จะต้องโหดมากแน่ ๆ แต่เธอเชื่อมั่นว่ากวินจะช่วยปกป้องเธอได้ เพราะเขาดูเก่งไม่น้อยเลย
>>>>>>>
Desolate//แชทแคลนโคลัมบัส
เทพบุตรหื่นกาม : เชฟอาหารอยู่ไหน หิว
พ่อครัวหัวเห็ด : หมด
เทพบุตรหื่นกาม : หมดได้ไง แล้วนี่เชฟอยู่ไหน
พ่อครัวหัวเห็ด : เก็บหอยอยู่ ไปล่าเนื้อมาสิ
มิยาบิ : มานี่ มาช่วยแล่เนื้อหน่อย
< มิยาบิปักหมุดตำแหน่ง *เกาะนิปโป X2586 , Y1974 >
เทพบุตรหื่นกาม : รอแป๊บ
เจไดมวยใหญ่ : ไปไหนกันค้าบ
< ชิมิเคนตายแล้ว *เกาะนิปโป X2580 , Y2000 >
พ่อครัวหัวเห็ด : อ้าวเจไดมาแล้วเหรอ ไปหาปลาให้หน่อย
< มิยาบิ ช่วยชีวิต ชิมิเคน *เกาะนิปโป X2580 , Y2000 >
เจไดมวยใหญ่ : ผมวิ่งหาแหล่งอยู่เชฟ โดนพวกเกาหลีแย่งทำเลดี มีอาหารมะ
พ่อครัวหัวเห็ด : หมด
มิยาบิ : เจได มานี่
< มิยาบิปักหมุดตำแหน่ง *เกาะนิปโป X2586 , Y1974 >
เทพบุตรหื่นกาม : เฮียหายไปไหน
< เทพบุตรหื่นกามตายแล้ว *เกาะนิปโป X2580 , Y1964 >
< มิยาบิ ช่วยชีวิต เทพบุตรหื่นกาม *เกาะนิปโป X2580 , Y1964 >
< ชิมิเคนตายแล้ว *เกาะนิปโป X2575 , Y2100 >
<<<<<<<
เจไดในร่างตัวละครชายหนุ่มผมสีเขียวที่มีความสูง 175 เิเ เขากำลังวิ่งหน้าตั้งมายังตำแหน่งที่กวินปักหมุดมาให้ โดยไม่ลืมถือหอกยาวอันเป็อาวุธคู่กายของเขามาด้วย เขาคิดว่าเพื่อน ๆ กำลังอยู่ท่ามกลางฝูงไดโนเสาร์อะไรสักอย่าง แล้ว้าความช่วยเหลือ แต่ความจริงที่เห็นทำให้เขาถึงกับตะลึงอ้าปากค้าง
เสียงเอ็ดตะโรเป็ภาษาจีนดังก้องทั่วป่า ผสมผสานกันเสียงกรีดร้องของแรปเตอร์จำนวนมาก กลุ่มคนจีนในชุดหนังสัตว์เกือบยี่สิบคนกำลังวิ่งวุ่นล่าฝูงแรปเตอร์อย่างกระหายเื
ห้าคนวิ่งล่อแรปเตอร์ อีกห้าคนพากันใช้หอกแทงและใช้ดาบสองมือตวัดฟัน อีกห้าคนอยู่ข้างหลังช่วยกันระดมยิงอย่างต่อเนื่อง ส่วนห้าคนสุดท้ายช่วยกันแล่เนื้อแรปเตอร์ที่ตายแล้วอย่างขะมักเขม้น
หากทีมประจัญบานใกล้ตาย พวกเขาก็จะสลับตำแหน่งกันอย่างรวดเร็ว พวกเขาทำงานเป็ทีมได้อย่างเข้าขากันอย่างยิ่ง ช่างทรงประสิทธิภาพยิ่งนัก
เจไดเห็นกวิน ม่อน และชิมิเคนที่เขายังไม่รู้จักชื่อจริง พวกเขาทั้งสามกำลังวิ่งวนอยู่รอบ ๆ กลุ่มคนจีนเ่าั้ แม้ว่าจะเกิดความชุลมุนวุ่นวายในป่ามากขนาดไหน แต่เจไดก็สามารถแยกแยะคนในแคลนของเขาออกจากทีมอื่นได้อย่างง่ายดาย เพราะพวกเขาเป็พวกเดียวที่ยังใส่ชุดฟางสีนวลอันโดดเด่น
“เฮ้ย อะไรกันน่ะ” เจไดะโ พลางวิ่งเข้าไปหากวินก่อนเป็อันดับแรก
“มันมาแย่งแรปเตอร์” กวินพูด พลางล่อแรปเตอร์หลงฝูงตัวหนึ่งเข้ามาหาพรรคพวกของเขา อย่างน้อย ๆ ก็จะได้เนื้อแรปเตอร์อีกสักตัว
เจไดได้ยินแบบนั้นก็เริ่มโมโหขึ้นมา นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาโดนแย่งทรัพยากร แต่ครั้งนี้เป็การแย่งกันซึ่ง ๆ หน้า ถึงแม้ว่าทรัพยากรบนเกาะจะเป็ของสาธารณะก็เถอะ แต่เจไดเืขึ้นหน้าแล้ว เขาจึงหลุดปากถามอย่างไม่ทันคิด
“ไล่มันไปไม่ได้เหรอ”
ม่อนได้ยินเจไดถามแบบนั้นก็เกิดอาการหงุดหงิดขึ้นมา แต่ม่อนก็ยังมีน้ำใจตอบเจได
“ตีมันไม่ได้ เสียดายฉิบ”
ในเกาะแห่งนี้ผู้เล่นแต่ละคนจะไม่สามารถทำอันตรายกันและกันได้ ไม่ว่าจะโจมตีอย่างไรอีกฝ่ายก็จะไม่ได้รับผลกระทบ พวกเขาทำร้ายได้แค่ไดโนเสาร์เท่านั้น
170
