มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

จงเหลียงกัวตาย และเพียงข้ามคืน ตระกูลจงของเขาก็ทรุดลง ราวกับการทรุดลงของตึกระฟ้า ทุกคนในเมืองตงชวนต่างตกตะลึง แม้ว่ากิจการของตระกูลจงจะไม่ใหญ่เท่าตระกูลเหลียว ในเมืองตงชวน พวกเขาก็มีชื่อเสียงมานาน โดยเฉพาะผู้นำคนปัจจุบัน จงเหลียงกัว ผู้ที่หลังจากเข้ามาจับธุรกิจค้าอาวุธ ก็ได้เพิ่มความแข็งแกร่งให้กับตระกูลของเขาอย่างมาก แม้แต่แก๊งใต้ดินบางแก๊งในเมืองตงชวนก็ถูกตระกูลจงควบคุมทางอ้อม

สามารถพูดได้เลยว่า ถ้าจงเหลียงกัว นายน้อยตระกูลจงไอหนึ่งครั้ง เมืองตงชวนจะต้องไอสองครั้ง แต่ตัวตนแบบนั้นกลับหายไปในหนึ่งคืนแบบนั้น ตามข่าวลือตามถนน บอกว่า คืนนั้นจงเหลียงกัวได้ลักพาตัวแม่บ้านตระกูลเหลียว ซึ่งได้ไปยั่วยุบอดี้การ์ดที่ยิ่งใหญ่ในตระกูลเหลียว ฉินเฉา

นี่เป็นการบังคับให้ตระกูลจงล่มสลายโดยสมบูรณ์ ผู้ควบคุมหลักของตระกูลจงตายไปแล้ว ทำให้อิทธิพลของเขาแตกสลายไป โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คนสนิทและมือขวาของจงเหลียงกัว พี่กางได้ตายไปพร้อมกับเขา ไม่มีใครมีความสามารถพอที่จะเข้าไปควบคุมตระกูลจง ทำให้คนที่เหลือตกอยู่ในความระส่ำระสาย

ในคืนนั้น ฉินเฉาได้แสดงพลังที่ตกตะลึงสะท้านไปทั่วเหล่าขุมพลังต่างๆ ในเมืองตงชวน บางขุมพลังที่เตรียมตัวจะสร้างปัญหาให้กับเหลียวชาชา แต่หลังจากได้ยินข่าวนี้ พวกเขารีบยกเลิกความคิดนี้ทันที แม้แต่คนที่ดีที่สุดของพวกเขา ตระกูลจง ก็ยังถูกโค่น แล้วพวกเขาจะมีโอกาสสำเร็จได้อย่างไร?

สำหรับเหล่านินจาที่ตายในโรงงานร้าง พวกเขาไม่พบแม้แต่คนเดียว เพราะว่าชิโยะได้ทำลายศพของพวกเขาทุกคน ชิโยะแม้กระทั่งทำเครื่องหมายหลอกว่าเหล่านินจาได้จากไปแล้ว

เวลานี้ คนที่โมโหที่สุดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ไม่ใช่ขุมพลังใหญ่น้อยในเมืองตงชวน แต่เป็นผู้นำไคยามะ องค์กรมังกรดำ ยามาโมโตะที่ 78

“บ้าเอ๊ย!” ยามาโมโตะที่กำลังใส่กิโมโนหลวมๆ ขณะที่กำลังคุกเข่าบนโถงสไตล์ญี่ปุ่นที่ใหญ่มาก ที่ข้างของเขา มีนินจาในชุดสีม่วง ก้มหัวลงบอกเล่าเรื่องราวให้เขาฟัง

“เกะนินทั้งหมดที่นำไปถูกบดขยี้?” หนวดของยามาโมโตะที่ 78 กระตุกด้วยความโกรธ และตาเล็กๆ ของเขาเป็นประกายด้วยความโกรธ

“ครับ ท่านยามาโมโตะ...” นินจาคนนั้นพูดอย่างไร้อารมณ์ คุกเข่าเงียบๆ ตรงนั้น

“บ้าเอ๊ย! ไอ้พวกใช้ไม่ได้!” ยามาโมโตะโกรธมาก เขาตบฝ่ามือลงบนโต๊ะ โต๊ะแตกเป็นสองเสี่ยง “แล้วโกเซน ชิโยะ ไปไหน? ให้เธอมาพบฉัน!”

“คุณชิโยะกลับบ้านไปพบท่านเจ้าบ้านแล้วครับ”

“บ้าเอ๊ย! บ้าเอ๊ย!” ยามาโมโตะเสียสติโดยสมบูรณ์ เขาลุกขึ้น เดินไปที่นินจาคนนั้น และเตะเขา

ตูม! นินจาคนนั้นถูกเตะลอยออกไป และชนเข้ากับด้านบนของประตูไม้ ล้มลงที่นั่น

“แค่ก!” นินจาคนนั้นงอตัวและกระอักเลือดออกจากปาก

“โกเซน ชิโยะ...” ยามาโมโตะที่ 78 กำหมัดจนข้อมือลั่น

“ท่านยามาโมโตะ โปรดใจเย็นก่อน...” แม้ว่านินจาคนนั้นจะบาดเจ็บมาก แต่เขายังต้องระงับความโกรธของยามาโมโตะ

“ฮึ่ม ฉันจะไม่ปล่อยให้พวกมันทั้งสองคนไป” ยามาโมโตะขมวดคิ้ว และน้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ “โกเซน ชิโยะ เมื่อฉันกลับไป ฉันจะจัดการกับเธอ เธอคิดว่าจะหนีรอดเงื้อมมือฉันได้เหรอ ฝันไปเถอะ! ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ฉัน ยามาโมโตะสนใจ แล้วจะหนีไปจากการกลายเป็นของเล่นของฉันได้! แล้วก็ ฉันอยากให้แกไปสืบเรื่องของชายคนนี้ที่ชื่อ ฉินเฉา ไปสืบมาว่าเบื้องหลังจริงๆ ของมันคืออะไร”

“ไฮ่!” นินจาคนนั้นพยักหน้า และจากนั้นก็หายไป

ตาของยามาโมโตะลุกโชนด้วยแสงชั่วร้าย “เป็นแค่ผู้ฝึกตนเล็กๆ บังอาจมาขัดขวางเรื่องสำคัญขององค์กรมังกรดำของฉัน? ฉัน ยามาโมโตะสาบานว่า แกจะได้ตายโดยปราศจากหลุมฝังศพ!”

“ฮัดชิ่ว!” ที่ถนนการค้าที่คึกคักในเมืองตงชวน ฉินเฉากำลังถือถุงขนาดใหญ่อยู่ แล้วจู่ๆ ก็จามออกมา ถุงในมือเขาแทบจะตกลงพื้น

“เป็นอะไร? เป็นหวัดเหรอ?” หยูลู่ที่กำลังเดินอยู่ข้างหน้า จู่ๆ ก็หันมาและถามเขา “นี่ก็เข้าหน้าหนาวแล้ว แต่นายไม่ฟังฉัน เมื่อฉันบอกให้ใส่เสื้อผ้าหนากว่านี้ ดูสิ เป็นหวัดจนได้”

“ฉันจะเป็นหวัดได้ยังไง?” ฉินเฉาถูจมูกและพูดด้วยรอยยิ้ม “หึหึ ต้องเป็นสาวสวยที่น่าตะลึงกำลังคิดถึงฉันแน่ๆ”

“เหอะ!” เหลียวชาชาที่กำลังกอดแขนหยูลู่ รีบแสดงปฏิกิริยาและตะโกนเสียงดัง “สาวสวยกำลังคิดถึงนาย? ฉันว่ามีคนกำลังด่านายลับหลังมากกว่า! เจ้าคนพาล!”

“จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไง ฉันจะบอกเธอให้ โชคเรื่องผู้หญิงของฉันดีมากนะ” ฉินเฉาพูดพร้อมรอยยิ้ม “ไม่ว่าจะหน้าอกเล็กหรือใหญ่ ไม่ใช่ปัญหา พวกเธอต่างพากันคิดถึงฉัน ให้ฉันบอกเธอ บางทีอู๋ซิ่นอาจกำลังคิดถึงฉันอยู่ก็ได้”

“นาย นาย!” เหลียวชาชาถูกสกิลหน้าด้านของฉินเฉาทำเอาพูดไม่ออก “นายนี่มัน คนหน้าไม่อายอันดับ 1 ของโลก”

“โธ่เอ๊ย...ชาชาน้อย...” ฉินเฉาจู่ๆ ก็แสดงท่าทางเสียใจอย่างมาก ดวงตาของเขากลายเป็นบ่อน้ำลึก รัดหัวใจเหลียวชาชาแน่น

“ได้ยินคำที่เธอพูด...ฉันเสียใจมากกกก...ชาชาน้อย เมื่อเธออยู่ในอันตราย ฉันก็เข้าไปช่วยเธอ และแม้แต่สละชีวิตให้...แต่ทำไม ทำไมเธอถึงไม่ดูแลฉันให้ดีกว่านี้หน่อย...ธะ เธอเกลียดฉันมากเลยเหรอ...?”

เมื่อเห็นท่าทางเศร้าเสียใจของฉินเฉา เหลียวชาชารู้สึกราวกับหัวใจแตกเป็นเสี่ยงๆ เธอตระหนกและรีบวิ่งเข้าไปกอดเอวฉินเฉา และพูดอย่างนุ่มนวลว่า

“ฉินเฉา อย่าเสียใจเลยนะ ฉัน ฉันแคร์นายมากเลยนะ”

“ถ้าอย่างนั้น...เธอจะช่วยอะไรฉันหน่อยได้มั้ย...” ฉินเฉามองลึกเข้าไปในตาที่แทบจะหลอมละลายของเหลียวชาชา

“ฉันจะช่วย...” เหลียวชาชารู้สึกว่าตอนนี้ เวลานี้มีแค่เธอกับฉินเฉา และเธอพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว ตราบเท่าที่เธอสามารถอยู่ด้วยกันกับชายคนนี้ เธอจะทำทุกสิ่งตามที่เขาขอ....

“แฮ่ม เธอจะช่วยฉันถือถุงได้มั้ย? ถุงนี้ใหญ่ไปแล้ว นี่มันไม่ถูกต้องเลยที่จะให้นายใหญ่อย่างฉันมาถือมัน”

“หือ?” เหลียวชาชาเบิกตากว้าง มองมาที่เขาอย่างโง่งม

“ฉินเฉา!” จากด้านข้าง หยูลู่ผู้ที่เริ่มจะรู้สึกเสียใจ จู่ๆ ก็หัวเราะออกมา เธอยื่นมือออกมาและจับหูฉินเฉา “นายรู้จักแต่รังแกชาชา ให้ฉันบอกนาย นายต้องถือทุกสิ่งด้วยตัวเอง และอย่าพยายามหาตัวช่วย”

“นี่ไม่ยุติธรรมเลย!” ฉินเฉารีบร้องออกมา “เมื่อพวกเธอทั้งคู่ตกอยู่ในอันตราย ฉันเสี่ยงชีวิตเข้าช่วยพวกเธอ แล้วนี่คือวิธีการขอบคุณฉันเหรอ?”

แต่ละข้างของแขนฉินเฉา มีถุงขนาดใหญ่อยู่นับสิบ ดังนั้นที่เขาพูดก็ไม่ถือว่าเกินไป สิ่งหนึ่งที่ต้องยอมรับคือ เพื่อที่จะช้อปปิ้งด้วยกันกับเหลียวชาชา มันรู้สึกราวกับฝันร้าย เธอซื้อทุกสิ่งที่เธอเห็น

นี่ไม่ใช่หน้าต่างช้อปปิ้ง ชัดเจนเลยว่า เธอพยายามจะฆ่าฉัน

ฉินเฉาพูดคำพวกนี้เพื่อขอความเห็นใจ แต่ใครจะรู้ สาวงามน้อยใหญ่สองคนนี้ไม่ได้คิดจะเลี้ยงเขาจริงๆ สิ่งที่เกิดขึ้นนี้ เพราะว่าพวกเธอทั้งสองเริ่มที่จะมีภูมิคุ้มกันกับการแสดงของเขาไม่มากก็น้อย

“พี่ลู่ลู่! ดู! ดูนี่!” เหลียวชาชาจู่ๆ ก็หยุด ชี้ไปที่ร้านขายชั้นในตามถนน และร้องออกมาอย่างมีความสุข “ดูชุดชั้นในเซตนั้นที่เคาน์เตอร์สิ น่ารักมากเลย แย่ล่ะ ฉันอยากได้มัน”

“ไปกันเถอะ” เมื่อเห็นร้านออกแบบชุดชั้นใน ตาของหยูลู่เป็นประกาย และเธอลากเหลียวชาชาเข้าไปข้างใน

“พวกเธอไปกันเองนะ ฉันจะรออยู่ที่นี่” ฉินเฉามีกายาปีศาจ ดังนั้นแม้ว่าเขาจะเดินทั้งวัน เขาก็ไม่รู้สึกเหนื่อย แต่ที่หมดแรงเลยคือจิตใจของเขา

พวกเขาทั้งสามเดินมาทั้งวัน จากตอนเช้าจนกระทั่งเย็น

แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจ ว่าทำไมผู้หญิงเวลาซื้อของ ถึงได้มีพลังมากขนาดนั้น ยิ่งพวกเธอเดินมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งกลายเป็นตื่นเต้นเท่านั้น!

“นายพูดอย่างนั้นได้ยังไง!” เหลียวชาชารีบหันกลับมา ยิ้มและพูด “ถ้ามีคนในร้านลักพาตัวพวกเราจะทำยังไง? เพื่อป้องกันเรื่องนั้น นายต้องตามเราเข้าไป”

“เหลวไหล!” ฉินเฉาโต้กลับ “จะมีคนลักพาตัวในร้านขายชั้นในได้ยังไง! ต่อให้มี พวกเขาก็จะจับตัวคนที่หน้าอกใหญ่ พวกเขาไม่สนใจหน้าอกเล็กๆ อย่างเธอหรอก!”

“ฉินเฉา! นั่น ปากเสีย!” เหลียวชาชาอดด่าออกมาไม่ได้ “ฉันเคยบอกนายแล้ว ว่าคุณหนูคนนี้ไม่เล็ก!”

ตอนนี้เหลียวชาชามีภูมิคุ้มกันกับคำพูดโจมตีของฉินเฉาแล้ว เธอกลอกตา และทันใดนั้นก็พูดว่า “ฮิฮิ อย่าบอกฉันนะว่า นายกลัวที่จะเข้าไป? โธ่เอ๊ย บอดี้การ์ดผู้ยิ่งใหญ่ของเราก็กลัวอะไรอย่างนี้ด้วย”

“เหลวไหล!” ฉินเฉาจ้องไปที่เธอ “ฉัน ฉินเฉาไม่เคยกลัวอะไร! เมื่อฉันไปช่วยพวกเธอ มีปืนนับสิบชี้มาที่ฉัน แต่ฉัน บิดาคนนี้ ไม่แม้แต่กะพริบตา!”

“งั้น ทำไมนายถึงกลัวที่จะเข้าไปในร้านขายชั้นในล่ะ?”

“ฉัน บิดาคนนี้ ไม่ได้กลัว”

“ถ้านายไม่ได้กลัว งั้นก็เข้ามา!”

“เหอะ ก็ได้ ดูสิ กลัวที่ไหน!” ฉินเฉาปากงอ และเดินเข้าไปในร้าน

ข้างในร้านขายชั้นใน แม้แต่พนักงานขายก็ยังสวย พวกเธอมีกันอยู่สองคน เมื่อพวกเธอเห็นฉินเฉา และผู้หญิงสองคนเข้ามา พวกเธอไม่ได้มีท่าทางแปลกใจ กลับกัน พวกเธอกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“ยินดีต้อนรับค่ะ”

“เอิ่ม คนขาย ช่วยผมหาชุดชั้นในสัก 2 ชุดหน่อย!” เมื่อฉินเฉาเดินเข้าไป เขาไม่สนใจสายตาที่แปลกใจของกลุ่มคน เขารีบยกมือและตะโกน “สำหรับทั้งสองคน คนละชุด!”

เมื่อพวกเขาเดินเข้าไป หยูลู่และเหลียวชาชาแสดงรอยยิ้มพึงพอใจออกมา แต่เมื่อพวกเธอได้ยินเสียงตะโกนของฉินเฉา หน้าพวกเธอกลับเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

ผู้หญิงคนอื่นในร้านต่างมองพวกเขาด้วยความตกใจ พวกเธอประหลาดใจเมื่อพบว่าชายคนนี้แท้จริงแล้ว กำลังถือถุงใบใหญ่นับสิบ

“คุณคะ คุณต้องการไซส์อะไรคะ?” พนักงานสาวผมทอง เอามือปิดปากยิ้มแล้วถาม

“เอิ่ม นี่...” ฉินเฉาหันหัวกลับไป และกวาดตามองหน้าอกของหญิงสาวทั้งสอง

“นายกำลังมองอะไร!” หยูลู่ยกมือปิดหน้าอก แต่ใครจะรู้ การเคลื่อนไหวนี้ของเธอ กลับยิ่งทำให้เธอดูน่าหลงใหลมากขึ้น ทำให้ฉินเฉาถึงกับต้องกลืนน้ำลาย

“เอิ่ม น่าจะ ซี+ และอีกอันก็เอ” ฉินเฉาหันหัวกลับอย่างช่วยไม่ได้ และพูดกับพนักงาน

“ฉินเฉา!” เหลียวชาชารีบแย้งทันที “ฉันไม่ใช่เอ!”

เด็กสาวรู้สึกอายเมื่อเธอตะโกนออกมา “อย่า อย่าไปฟังคำพูดเหลวไหลของเขา พวกเราจะเลือกกันเอง!”

“โอ้ พวกเธอจะเลือกเอง!” ฉินเฉาราวกับค้นพบโลกใหม่ เขากระซิบกับเหลียวชาชา “ชาชาน้อย เธอกำลังมีความรักเหรอ? นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเธอถึงต้องซื้อชุดชั้นใน 2 ชุด ใช่มั้ย? ดูนั่น ชุดลูกไม้สีดำนั่นแจ่มจริงๆ ว่าไง ไม่ลองหน่อยเหรอ?”

“ฉินเฉา ไปตายซะ!” สีแดงบนหน้าเหลียวชาชาลามถึงหู เห็นได้ชัดว่าในหัวเธอถูกฉินเฉาทำให้ว่างเปล่า ดังนั้น เธอจึงเตะเข้าที่หน้าแข้งฉินเฉา

หยูลู่ที่อยู่ใกล้ๆ แอบเอียงหัวเข้าไปฟัง หลังจากชะงักไปชั่วขณะ ทั้งสองสาวพากันไปหาชุดชั้นในของตัวเอง ฉินเฉาก็เดินดูไปเรื่อยรอบๆ ร้าน เพื่อดูชุดสะสมของร้าน เขาคิดว่าไหนๆ ก็เข้ามาแล้วหาอาหารตาสักหน่อยคงไม่เป็นไร

แต่ใครจะรู้ เมื่อเขาเห็นราคา มันแทบทำให้เขาหายใจไม่ออก โอ้ พระเจ้า แต่ละอันราคา 2 - 3 หมื่นทั้งนั้น ทำไมเศษผ้าแค่สองชิ้นถึงแพงนัก!

จบตอน