ตอนที่ 12 เ้าทำไม่ได้ ก็ใช่ว่าข้าจะทำไม่ได้
หลังจากที่ซูหลิงเซียงแสดงการเล่นแร่แปรธาตุให้ดูเสร็จ เธอก็เงยหน้าขึ้นและมองไปที่กลุ่มนักเรียนระดับทองแดงที่อยู่ข้างล่าง
“นักเรียน ข้าได้แสดงวิธีการเล่นแร่แปรธาตูให้ดูแล้ว มีใครอยากขึ้นมาลองเองบ้างไหม ? ถ้าใครสามารถสร้างเม็ดยาทรงพลังได้ข้าจะไปคุยกับวู่ฟู่ให้เลื่อนตำแหน่งให้เป็นักเรียนระดับเงิน !”
เมื่อซูหลิงเซียงพูดเช่นนี้ ห้องเรียนก็ะเิทันที
“จิจิจิ โชคดีที่ข้าพอจะมีความรู้เกี่ยวกับการเล่นแร่แปรธาตูอยู่พอดี ดูเหมือนถึงเวลาที่ข้าต้องเอาออกมาใช้แล้วสินะ ”
“ฮ่าฮ่า ข้าเองก็อยากจะเลื่อนขั้นเป็ระดับเงินเช่นกัน!”
นักเรียนบางคนที่เรียนรู้อย่างจริงจังเกี่ยวกับการเล่นแร่แปรธาตุมาต่างก็รู้สึกตื่นเต้นมากในตอนนี้ เืในร่างกายของพวกเขากลายเป็เดือดพล่าน
และเหล่านักเรียนที่ไม่ได้สนใจการเล่นแร่แปรธาตูเลยก็เริ่มรู้สึกเสียใจอย่างจริงจัง
นักเรียนของหลิงหยุนวู่ฟู่แต่ละระดับนั้นล้วนแต่เข้มงวดและทรัพยากรที่พวกเขาจะได้รับนั้นก็ล้วนแต่แตกต่างกันมาก
นักเรียนระดับทองแดงเช่นพวกเขาทั้งหมดล้วนแต่เข้ามาที่นี่ด้วยวิธีประตูหลังทั้งนั้น
ภายใต้สถานการณ์ปกติแทบจะเป็ไปไม่ได้เลยที่พวกเขาจะเลื่อนขั้นไปเป็นักเรียนระดับเงินได้
การกระทำของซูหลิงเซียงเป็การเปิดทางลัดให้พวกเขาขึ้นสู่ระดับเงิน
"ข้าจะลองดู!"
ในไม่ช้านักเรียนคนแรกก็ลุกขึ้นและเดินไปที่หน้าชั้น
ผู้ชายคนนี้ดูมั่นใจ แต่เมื่อเขาลุกขึ้นและวิ่งออกไปลองทำดูเขาก็ล้มเหลวอย่างรวดเร็ว
นักเรียนไม่กี่คนที่ขึ้นเวทีไปเองก็ล้มเหลวในทันทีเช่นกัน
แม้แต่หลินหยางก็ขึ้นไปและลอง แต่เนื่องจากเขาควบคุมความร้อนไม่ได้เขาจึงทำเตาไหม้ในทันที
“มีใครอยากลองอีกไหม”
เมื่อเห็นว่านักเรียนทุกคนที่นี่ล้มเหลวซูหลิงเซียงก็ผิดหวังเช่นกัน
ซูหลิงเซียงเป็นักเรียนระดับทองแดงเช่นกันในตอนแรก
หลังจากเข้าสู่หลิงหยุนวู่ฟู่แล้วซูหลิงเซียงก็ค่อยๆแสดงความสามารถในการกลั่นเม็ดยาออกมาจนกลายเป็อัจฉริยะในด้านนี้
สำหรับนักเรียนระดับทองแดงแล้วซูหลิงเซียงย่อมมีความรู้สึกที่ดีด้วย
อีกทั้งเธอยังมีความสุขทุกครั้งที่ได้ค้นพบนักรบมากพร์ที่อยู่ระดับทองแดง
แต่ทว่าในชั้นเรียนระดับทองแดงนี้กลับไม่มีใครเลยที่เข้าตาของนางได้จริงๆ
เจียงเฉินมองไปรอบๆ และก็พบว่าไม่มีใครอยากจะขึ้นไปอีกแล้ว ดังนั้นเขาจึงลุกขึ้นจากที่นั่ง
“เจียงเฉิน เ้าเพิ่งมาใหม่ได้ไม่มีทางรู้เื่เกี่ยวกับการแปรธาตุภายในวันเดียวแน่ๆ นี่เ้ายังจะคิดขึ้นไปกลั่นเม็ดยาทรงพลังอีกรึ ?”
หลินหยางที่กำลังเดินลงมาจากหน้าชั้นเรียกก็มองเจียงเฉินที่ยืนขึ้นและพูดอย่างดูถูกเหยียดหยาม
เจียงเฉินก็ทำเพียงตอบกลับอย่างเฉยเมย : "ใครเป็คนกำหนดกันว่าข้าจะไม่สามารถทำได้ในวันแรกที่มาเรียน ?"
“คิดว่าการเล่นแร่แปรธาตุเป็เื่ตลกรึไง?”
หลินหยางเยาะเย้ยด้วยสีหน้าเหยียดหยาม “เ้าไม่เห็นหรือว่าข้าที่ฝึกฝนมาแล้วสองสามเดือนยังทำไม่ได้ ดังนั้นเ้าอย่าขึ้นไปทำให้ตัวเองขายหน้าเลยดีกว่า ”
"ข้าว่าเ้าควรละอายใจตัวเองบ้างนะ"
“ขนาดเรียนมาสองสามเดือนแล้วเ้ายังไม่สามารถแม้แต่จะกลั่นเม็ดยาทรงพลังไร้อันดับได้เลย นี่เ้าไร้ความสามารถขนาดไหนกันเชียว ?”
“แล้วก็นะ การที่เ้าทำไม่ได้นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าข้าทำไม่ได้เหมือนเ้าหนิ ”
หลังจากที่เจียงเฉินพูดจบ เขาก็เดินตรงผ่านหลินหยางไป
"เจียงเฉิน เ้าอย่าผยองให้มันมากนัก"
หลินหยางกล่าวอย่างโกรธเคือง: "ถ้าเ้าสามารถกลั่นเม็ดยาทรงพลังขึ้นมาได้ในวันนี้จริงๆ ข้าหลินหยางพูดเลยว่าจะรินชาให้เ้าและจะปฏิบัติต่อเ้าเหมือนกับว่าเ้าเป็อาจารย์ของข้าเลย!"
“เ้าหน่ะรึ ? ต่อให้เ้ามาขอให้ข้ารับเ้าเป็ศิษย์จริงๆ ข้าก็ไม่มีทางสนใจหรอก ”
เจียงเฉินพูดเยาะเย้ย : "ถ้าเ้ากล้าพูดว่าตัวเองเป็ศิษย์ของข้าจริง เช่นนั้นแล้วการเป็ศิษย์ข้าจะเหลืออะไรดีๆในสายตาคนอื่นอีกเล่า "
“นี่เ้า……”
หลินหยางแทบจะกระอักเืออกมาสามลิตรในคราวเดียว
เขามองขึ้นไปที่ซูหลิงเซียงบนแท่นและกล่าวว่า "คุณครูซู ชายคนนี้ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการเล่นแร่แปรธาตุ เลย เขากำลังสร้างปัญหาให้ท่านอยู่ ท่านควรไล่เขากลับไปดีกว่า "
“เ้าแน่ใจรึว่าข้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการเล่นแร่แปรธาตุเลย ?”
เจียงเฉินก็มองกลับไปที่อีกฝ่ายด้วยสายตาที่หมดความอดทน
“วันนี้ ถ้าข้าสามารถกลั่นเม็ดยาทรงพลังขึ้นมาได้ เ้าจะต้องออกไปจากห้องเรียนแห่งนี้ซะ “
2K
