Demonlord online ราชาอสูรสะท้านโลก

          ณ.เมืองลับแลปัจจุบันถูกเปลี่ยนเป็นเมืองยุทธภพเนื่องจากในช่วงที่ศิลารอเกิดเมืองลับแลได้ถูกกิลด์ยอดยุทธ์ยึดครองซึ่งเมืองยุทธภพอยู่ในทวีปมืดที่ปัจจุบันถูกเรียกว่าทวีปสวรรค์เนื่องจากด้านเทคโนโลยี ต้นไม้ ทุกสิ่งอย่างในทวีปดูคล้ายกับสวรรค์ไม่มีผิดที่สำคัญสัตว์อสูรยังมีแต่พวกทวยเทพ สัตว์ในตำนานเทวะทั้งนั้น

         ภายในปราสาทของเมืองยุทธภพห้องประชุมของกิลด์ปรากฎชายหนุ่มประมาณ 4 คนแต่งกายในชุดจอมยุทธ์หลากสีนั่งเรียงรายสีหน้าเคร่งเครียด  ตามมาด้วยหญิงสาวในชุดจอมยุทธ์อีก 3 คน แต่ละคนล้วนหน้าตาดีหล่อสวยกันทุกคน

          “ชางหลงนายจะจัดการยังไง”  ชายในชุดจอมยุทธ์เสื้อสีแดงเลือดใบหน้าคมมือขวาสวมกำไลสีเขียวถามขึ้นกับชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงดุดัน

          “ใจเย็นๆน่าโมนา”  ชางหลงในชุดจอมยุทธ์สีเขียวตอบหน้ารื่นข้างกายมีกระบี่สีเขียว

          “แกอย่ามาพูดบ้าๆ ไอ้สามพี่น้องตับหวานจุงอะไรของแกมันไปเอาไอเท็มของไอ้เจ้าศิลามา และไอ้ชุดบ้าอะไรของมันยังพยศราวกับมีชีวิตแผ่คลื่นพลังฆ่าคนของเราไปเท่าไหร่แกหัดอบรมณ์ลูกพี่ลูกน้องเองบ่างนี่คืองาน”  โมนาชี้หน้าตวาดลั่น

          “เห็นด้วยค่ะ”  หญิงสาวในชุดเกราะจอมยุทธ์สีแดงพูดเสริม

         เมื่อมองไปจะพบเข้ากลับหญิงสาวใบหน้าสวยคมเข้มหวานมีสิ่งคล้ายสร้อยสีเงินประดับไว้ที่หน้าผากพร้อมอัญมณีสีทับทิมขนาดเท่าเม็ดถั่วติดไว้ตรงกล้างจี้

          “ห่ะ!...ฉันก็แค่ลูกพี่ลูกน้องของพวกมันอีกอย่างจะกลัวอะไร”  ชางหลงพูดเสียงเข้ม  “ฉันว่าเม่ยจังเธอควรจะขอบใจน้องๆฉันด้วยนะไม่งั้นชาตินี้เธอคงไม่ได้มีโอกาสครอบครองดาบสะบั่นเมลัยหรอกจริงไหมแถมมันยังเอาดวงใจภูติมาให้เราได้ถึงที่อีกด้วย”

          “เหอ!...”  โมนาถอนหายใจ  “แบบนี้ต้องเปลี่ยนแผนไปเข้าร่วมกับสมาพันธ์ฮีโร่แล้วล่ะ ”

          “น้องไม่เห็นด้วยค่ะ”  หญิงสาวในชุดจอมยุทธ์สีชมพูพูดพร้อมรุกเอามือตบโต๊ะท่าทางจริงจังความงามของหญิงสาวเทียบได้กับฟ้าครามก็ไม่ปาน

          “ทำไมล่ะน้องนีวา”  ชิงหลงถาม

          “ไอ้สมาพันธ์ปัญญานิ่มแบบนั้นขืนเราไปร่วมด้วยมีหวังถูกมองเป็นเด็กไม่พ้นยอดหญ้ากันพอดีอายุ 18-19 ยังมาฮีรงฮีโร่อะไรกันอีก”  หญิงสาวตอบเสียงสูง  ชางหลงมองหน้าหญิงสาวก่อนจะพูดขึ้น

          “ไม่ใช่ว่าเธออยากให้กิลด์ยอดยุทธ์ของเราเข้าเป็นพันธมิตรกับกิลด์ Destroyer หรอกหรอ”  นีวาชะงักไปชั่วขณะก่อนจะนั่งลงสงบสติอารมณ์พร้อมกับพูดขึ้น

          “ใช่”  หญิงสาวกระแทกเสียงมองหน้าชางหลงแทบจะกินเลือดกินเนื้อ

          “ปัญญ่าอ่อน”  ชายคนหนึ่งนั่งข้างชางหลงพูดขึ้น  “เธออยากจะเจอไอ้ศิลามากกว่ามั้งแค่เคยถูกมันช่วยครั้งเดียวก็เลิฟๆมันซะแล้วใจง่าย”  

          “ว่าไงนะกวนฮุก นายอยากโดนใช่ไหม”  หญิงสาวตอบเสียงสูงควันออกหูชี้ดาบใส่ชายหนุ่มก่อนจะพูดขึ้นต่อ “อย่างน้อยๆฉันก็เจอเขาในโลกความจริง”  หญิงสาวประกบมือตัวเองแววตาระริกหน้าแดงนึกถึงความหลัง

          “เอาไว้น้องก็ไปปลั้มมันในโลกจริงแล้วกันอีกไม่นานสำนักงานใหญ่เราจะย้ายไปแถวบ้านหมอนั่นพอดีถึงตอนนั้นเรื่องส่วนตัวของน้องจะทำอะไรพี่ไม่ห้าม”  โมนาพูดปนสายหัวจากนั้นเขาก็พูดขึ้นต่อ

          “ตกลงค่ะ”  นีวารับคำ

          “ส่งทูตไปเจรจากลับทางศิลาพร้อมส่งเครื่องราชบัณนาการเป็นไอเท็มทั้งหมดยกเว้นดวงใจภูติให้กับเขาไปแต่ถ้าฝั่งนั้นไม่ยอมเราจะถล่มทันที”  โมนาพูดเสียงเข้ม

          “แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนเองได้จากนี้ไปพวกเราจะเดินทางไปยังตำหนักศิลา”  โมนาสั่งพร้อมกับทุกคนแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตน

         “ท่านจะไปด้วยตนเองเลยหรอครับองค์ชาย”  ชายวัยกลางคนไว้นวดเครายาวสีขาวใบหน้ามลสะอาดพูดขึ้นด้วยท่าทางนอบน้อม

          “ท่านหัวหน้าราชองครักษ์หรอ”  โมนาหันมา  “ใช่ผมจะไปเองให้คนเตรียมไอเท็มของเขาเอาไว้ด้วยส่วนชุดเกราะเดี๋ยวผมจะไปหยิบเอาเองขืนให้คนอื่นเข้าไปมีหวังไอ้มังกรโลหิตบ้านั่นได้พังปราสาทผมอีก”  โมนาพูดจบก็เดินหายเข้าไปในห้องหนึ่ง

         ภายในห้องคล้ายกับคลังเก็บสมบัติของราชวงศ์มีอุปกรณ์อาวุธ ไอเท็มมากมายใจกลางห้องปรากฎแท่นหินเชือกลงอาคมกระจกแก้วเวทมนต์เขตแดนทั้งหมดเพื่อใช้สยบของที่อยู่ภายในเมื่อมองไปจะพบตู้ใสขนาดใหญ่ภายในเป็นชุดเกราะสีดำแดงเลือดและหอกโมกขศักดิ์ถัดไปคือชุดเกราะสีดำน้ำเงินกระจ่างดาวภายในตู้กระจกคาดเชือกลงอาคมเผยให้เห็นวิญญาณมังกรตัวสีแดงเลือดบินวนไปมาอย่างบ้าคลั่งส่งเสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราด

          “ชุดเกราะมารมังกรโลหิต กับชุดเกาะมังกรไวเวิร์นรัตติกาลไอเท็มของคนที่ชื่อศิลาทำไมมันถึงมีวิญญาณสลักเอาไว้ได้ล่ะไอ้เวทมนต์แบบนี้มันมีด้วยหรอ”  โมนาเปรยหรี่ตามองชุดเกาะของศิลาและฟ้าคราม

          “เหมือนชุดเกราะนั่นจะมีจิตวิญญาณเลือกผู้เป็นนายนะครับ”  ราชองครักษ์พูดขึ้น

          “ยังงั้นหรอ  ปู่ถอยไปก่อนผมจะคลายผนึก”  โมนาบอกก่อนจะรายเวทมนต์คลายผนึก

          ณ.เกาะเริ่มต้น

          ศิลาตื่นนอนในยามสายหลังจากที่เขาได้ฟังเรื่องราวจริงๆของโลกจากเง็กเซียนทำให้เขาเก็บไปคิดจนนอนไม่หลับหลังจากทราบว่าดวงใจภูติทั้ง 7 คือสิ่งที่เอาไว้ปลดผนึกร่างเทพีรัตติกาลของฟ้าครามให้กลับมาเป็นเทพีจันทรา ส่วนเศษวิญญาณทั้ง 7 มีไว้เพื่อปลดผนึกพลังแห่งโลกาหรือก็คือผู้ครอบครองสามารถนำไปหลอมรวมกับร่างกายและจะทำให้สามารถควบคุมกฎต่างๆของโลกได้อย่างใจนึก

          ทว่าดวงใจภูติก็สามารถทำได้เช่นกันแต่พลังจะด่อยกว่ามากและที่เขาอยากรู้คือก่อนที่ฟ้าครามจะมายึดตัวละครเทพีรัตติกาลหรือภูติแห่งความมืดนั้นเคยเกิดอะไรขึ้นกันแน่ทำไมเทพีจันทราถึงลดละดับลงมาเป็นภูติแล้วที่เขาหนักใจที่สุดคือการจะพิชิตเกมนี้ได้เขาต้องมีทั้งดวงใจภูติ เศษวิญญาณธรรมชาติ รวมแผ่นดินให้เป็นหนึ่ง และสังหารสุริยเทพ

          เดิมทีโลกนี้พระอาทิตย์และพระจันทร์ขึ้นอยู่เหนือผืนฟ้าพร้อมกันทำให้โลกไม่มีเวลากลางวันและกลางคืนมีแต่เพียงเวลารุ่งอรุณแต่เมื่อครั้งที่มนตราจันทราเทพได้ปะทะกับสุริยเทพหลังจากนั้นพระอาทิตย์และพระจันทร์ก็ไม่เคยขึ้นพร้อมกันอีกเลย

          ตามที่เง็กเซียนบอกกับเขาดูเหมือนทศกัณฐ์จะถูกสุริยเทพบงการอยู่เบื้องหลัง

          “ตื่นแล้วหรอคะ”  ฟ้าครามรุกนั่งบนเตียงด้วยสภาพงัวเงียเอ่ยถาม

          “ค่ะ  ไม่รู้ว่าหงอคงสัมพาทีดื่มกับนาจาเสร็จหรือยัง  น้องนอนต่อก็ได้นะ”  เขาบอกหันไปมองเจ้าหล่อนที่นั่งกอดสดายุราวกับตุ๊กตา

          “ไม่เอาค่ะ”  หญิงสาวไล่ความง้วง  “ถ้านอนต่อเดี๋ยวพี่ก็ไปแอบส่องนางฟ้าอะเด่”  เธอพูดดักอย่างรู้ทัน

          “อ่ะจึ๋ย!...”  เขายิ้มแห้งๆ  “งั้นไปกันเถอะ”  เขาพูดก่อนจะพาหญิงสาวเดินอุ้มสดายุที่หลับเป็นตายออกไปจากวิมานเทพ

          ศิลาและฟ้าครามเดินไปตามสะพานเดินลอยฟ้าที่เชื่อมระหว่างเกาะเพื่อจะไปยังเกาะเพลิงวิมานเทพของนาจาเมื่อเขาเดินมาได้สักพักก็ได้ยินเสียงของซุนหงอคงกำลังร้องเพลง

          “ยึดอำนาจเอาเองทำทวยเทพเคืองใจ  อยู่กี่ปีก็ได้เพราะกูยึดเอานาจเขามา...ซุนหงอคงร้องเพลง

          “โย่ว...โย่ว...”  สัมพาทีขานรับ

          “เพลงกูเปิดทุกที่ล่ะพวกมึงฟังไว้  เดี๋ยวพวกมึงก็รู้ว่าเป็นใคร”  นาจาร้องเสริม

          “ทศไง...ทศไง...ลุงทศไง” สัมพาทีรับช่วงต่อ

           ศิลาที่ได้ยินมองไปยังวิมานเทพของนาจาพบทั้งสามกำลังตั้งก๊กเหล้ากันอย่างสนุก   เขามองด้วยสีหน้าปั้นยากยิ้มแห้งเอามือกุมขมับส่ายหัวไปมา

          ฟ้าครามเงยหน้ามามองศิลาตาแป๋วก่อนจะถามขึ้น

          “พี่ศิว่านิยายเราจะบินก่อนจบไหมค่ะ”  ศิลาหันมายิ้มเปรยก่อนจะตอบ

          “ไม่รู้ค่ะ”  

          “พี่เคยได้ยินเพลงที่หงอคงร้องไหม”  เจ้าหล่อนถามต่อ

          “เคยค่ะชื่อเพลงดูไว้ลุงต...”  เขาบอกเจ้าหล่อนก่อนจะเดินไปรากสองพี่น้องออกมาเพื่อออกเดินทางต่อ

          “เอ็งอย่าร้องเพลงนั้นอีกเชียวนะ”  เขาสั่ง

          “งั้นเพลงนี้ล่ะ เราจะทำตามสัญญาโกงกินมันทุกบาทททททททท”  หงอคงเปลี่ยนเนื้อทำนองร้องเสียงหลงเดินเซไปมา

          “No......!...ไม่ด๊ายยยย”  ฟ้าครามรีบเอามือปิดปากมัน

          “และศรัทธา”  สดายุเสริม

          “เหอ!...ฟ้าเพลียค่ะ”

          หลังจากเสร็จธุระกับเง็กเซียนแล้วเขาก็ได้รับแหวนเซียนมาหนึ่งวงสีเงินสลักลวดลายแบบจีนโบราณเขาให้ซุนหงอคงร่ำลาน้องเล็กทั้งสองของมันอีกชั่วครู่ก่อนจะออกมาจากแดนเซียนอย่างน้อยเขาก็ทราบว่าเจ้าเมืองของเกาะเริ่มต้นคือเง็กเซียน

          ศิลาและคณะเดินทางออกมาจากหุบเขาก่อนจะหยุดพักที่ริมธารเพื่อให้หงอคงและสัมพาทีล้างหน้าล้างตาเพื่อส่างเมา

          “เอาไงต่อดีคะพี่ศิ”  ฟ้าครามถามศิลาในขณะที่เขากำลังรอสองพี่น้องล้างหน้า

          “พี่อยากจะอยู่เกาะเริ่มต้นสักพัก”  เขาตอบ

         ฟ้าครามเอียงคอมองนัยน์ของศิลาที่กำลังฉายแววพิลึกพิลัน

         ว่างเปล่า?...ครุ่นคิด?  กังวล?...หรืออะไรกันแน่แม้แต่เธอเองก็ไม่เข้าใจ

          “เป็นอะไรหรือเปล่าค่ะ”  หญิงสาวถามด้วยน้ำเสียงกระท่อน  “ฟ้าว่าพี่ดูจะแปลกไปนะอยู่ๆก็ผนึกพลังเวทมนต์แห่งสูญของตัวเองซะงั้นไหนจะพลังปราณสะบั่นเมลัยอีก”  หญิงสาวถาม

           ศิลาหันมามองเจ้าหล่อน

          “ฟ้าจำตอนที่พี่ได้ตำราเวทมนต์มาจากมนตราได้หรือเปล่า”  เขาถามเจ้าหล่อน

          “ได้ค่ะ”  ฟ้าครามพยักหน้า  “ตอนนั้นเค๊าก็อยู่ในผ้าพลันคอ”

          “พี่ว่ามนตราก็ต้องรู้ว่าพี่ได้อดีตจันทราเทพมาเป็นภูติรับใช้บางทีหมอนั่นอาจจะพยายามส่งมอบพลังของการลบล้างคืนให้กลับจันทราเทพโดยการให้พี่ใช้พลังแห่งสูญผจญภัยรวบรวมดวงใจภูติไปเรื่อยๆเมื่อถึงวันที่เออ”  เขาหยุดก่อนจะชี้ไปที่ฟ้าคราม  “วันที่ตัวละครที่น้องใช้ปลดผนึกคืนร่างเป็นจันทราเทพมีความเป็นไปได้ว่าพลังแห่งสูญของพี่อาจจะหวนคืนไปที่จันทราเทพ”  

         “ถึงแบบนั้นพี่กับฟ้าก็นับว่าเป็นคนเดียวกันอยู่ดีพี่ก็ยังสามารถใช้เวทมนต์แห่งสูญได้สำหรับเจ้านายแล้วสามารถใช้สิ่งของ พลัง ของสัตว์อสูรหรือภูติรับใช้ได้แบบไร้เงื่อนไขอยู่แล้ว”  ฟ้าครามพูด

         “สำหรับคนอื่นอาจจะเห็นว่าไม่เป็นปัญหาแต่สำหรับคนแบบพี่มันไม่ใช่  ถ้าทำแบบนั้นก็เหมือนยืมมือคนอื่นตลอดเวลาพี่ว่าช่วงนี้พี่จะลองอยู่เกาะเริ่มต้นหา NPC ลับทำเควสลับหาสกิลอื่นๆมาเพิ่มสะหน่อยไม่งั้นการเดินทางที่ผ่านมาพี่ก็ไม่มีอะไรเป็นของตัวเองเลยแบบนี้ก็ไม่ต่างจากชีวิตจริงเท่าไหร่”  

          “คนอื่น!...    คนอื่นหรอค่ะ”  เจ้าหล่อนถามเสียงสูงตาอาฆาต  “อีกอย่างพี่ก็มีฟ้าเป็นของพี่หนึ่งอย่างแล้วไง”  ศิลาฉีกยิ้มชั่วร้าย

          “เอ่ยฟ้าหมายถึง  หมายถึง” หญิงสาวหันรีบเปลี่ยนเรื่อง  “ว่าแต่คนอื่นใครค่ะ คนอื่นน่ะหมายถึงฟ้าหรอ”

          “เอ่ย!...”  ศิลาโบกไม้โบกมือ  “ไม่ใช่พี่แค่เปรย! เอ่ย ไม่ใช่พี่แค่  พี่แค่ยกตัวอย่าง”  หงอคงหัวเราะก๊ากเมื่อเห็นทาทีรนรานตาเหลือกของศิลา

          “เจ้านายได้รับบัญญัติที่หนึ่งมาแล้วผมว่าแค่นี้ก็มีพลังมากเกินพอแล้วนะครับ”  สัมพาทีพูดขึ้น

          “บัญญัติที่หนึ่ง?...อะไร”  ซุนหงอคงหน้าตางง

          “การควบคุมสภาพอากาศ”  ศิลาตอบ

          “เหมือนผลไม้ปีศาจเลยเนอะ” หงอคงเปรย

          วินาทีนั้นนัยน์ตาของศิลามองมันด้วยความค้นหาอะไรบางอย่างส่วนหงอคงหันไปผิวปาก

          ‘ฮืม!...จะเล่นแบบนี้ใช่ไหมไอ้จ๋อฉันเริ่มมั่นใจมากขึ้นแล้วนะคำพูดคำจาของเองนี่มันคล้ายคนจริงไม่มีผิด’  ศิลาคิดในใจ

          “ถ้างั้นข้าว่าเจ้าก็โหดมากเกินแล้วล่ะแต่ข้าว่าแค่นี้ยังไม่พอ”  ซุนหงอคงพูด

          “ใช่”  เขาตอบยิ้มๆก่อนที่จะออกเดินทางเข้าเมือง

          “แล้วถ้าเจอตัวโหดๆเราจะทำไงคะเง็กเซียนบอกว่าบางทีสุริยพเทพอาจจะส่งลูกน้องมาจัดการพวกเราก็ได้ฝั่งนั้นมีสิบสองขุนพลนักษัตรเลยนะ” ฟ้าครามถามขณะที่กำลังเดินกลับเข้าเมือง

          “เอาไว้ถึงตอนนั้นค่อยคลายผนึกคาลิเนียร์ออกมาช่วยเราสู้แล้วกัน”  ศิลาหันมาบอก  ฟ้าครามฝืนยิ้มก่อนจะพูดขึ้น

          “ฟ้าว่าไอ้ตัวนั้นแหละปัญหา”

          “นั่นสิ”  ซุนหงอคงเสริม

          “ผมลืมไปแล้วนะครับว่าเจ้านายเคยผนึกไอ้ตัวนั้นไว้ด้วย”  สัมพาทีสีหน้าหวนนึกถึงความหลัง

          “ว่าแต่สดายุมันหลับหรือซ้อมตาย”  ซุนหงอคงเอานิ้วจิ้มสดายุ

          “ระดับของพลังไม่เพิ่มตามเลเวลจริงๆด้วย  เหมือนต้องมาเริ่มใหม่เลยแหะขืนเป็นแบบนี้มีหวังสู้ใครไม่ได้แน่”  ศิลาพึมพัมเมื่อดูค่าสถานะพบว่าสกิลของเขาตกมาอยู่ระดับ 0 ทุกสกิลต่อให้เลเวลของเขาจะกระโดดฮวบมา 120 ก็ตาม