เริ่มระบบเงินไม่จํากัด ฉันซื้อเกาะต่างประเทศด้วยเงินนับแสนล้าน!

[ช็อค!ชายหนุ่มคนหนึ่งได้ซื้อลอตเตอรี่ราวกับรู้อยู่แล้วและถูกรางวัลเป็นจํานวนเงินหนึ่งพันล้านหยวน!]

[ช็อค!หลายคนมองว่าเขาคนนี้เป็นเทพเซียน หรือผู้บ่มเพาะอมตะที่สามารถหยั่งรู้อนาคตได้ได้กลับชาติมาเกิด!]

[ช็อค! ประโยคโพสของชายหนุ่มดวงเฮงกลายเป็นที่คาดเดาว่าเขาอาจจะเป็นกษัตริย์แมรี่ฮาร์ดที่กําลังจะเปิดเผยตัวตนในเร็วๆนี้!]

…

หลังจากลอตเตอรี่ออก

ผู้คนที่เห็นโพสของไต๋จุนก็เริ่มแชร์ไปทั่วอินเทอร์เน็ต

ทําให้เกิดข่าวมากมายขึ้นมา

บางคนอิจฉา บางคนรู้สึกเพ้อฝัน บางคนเตรียมซื้อลอตเตอรี่ครั้งหน้าตาม

แค่ว่า

ทุกคนล้วนมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน

นั่นคือพวกเขาเริ่มรู้จักคนๆนี้

ไต๋จุน!

…

เวลาเดียวกัน

ชุมชนหยานไห่

เอ็ดเวิร์ดที่ถูกเรียกมา

ก็มองไปยังเจ้านายตรงหน้าด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

ใช่ เขาเองก็เพิ่งได้เห็นผลลอตเตอรี่และรู้เช่นกันว่าเจ้านายของเขานั้นถูกรางวัล

ตอนนี้เขาจึงเต็มไปด้วยคําถามมากมายในหัว

เป็นไปได้ยังไง?

เจ้านายสามารถทําเรื่องที่น่าเหลือเชื่อเช่นนี้ได้ยังไง?

หรือนี่เองก็เป็นความแข็งแกร่งจากพลังผลไม้?

น่าเสียดายที่ก่อนที่เขาจะถามอะไร

ไต๋จุนก็พูดขึ้นมาแล้วว่า

“นายไปเรียกลู่หานมา”

“บอกเขาว่า”

“เรื่องนี้ด่วนมาก!”

โดยไม่รอช้า เอ็ดเวิร์ดพลันรีบตอบตกลง

“ได้ครับเจ้านาย”

แล้วจากไป

“ได้เวลาแล้วสินะ เวลาที่จะจบทุกอย่าง”

“และเริ่มต้นใหม่”

“ด้วยตัวตนใหม่อย่างแท้จริง!”

มองไปยังแผ่นหลังของเอ็ดเวิร์ดที่หายไป

ไต๋จุนค่อยๆเผยรอยยิ้มออกมา

โดยไม่คาดคิด!

เมื่อทุกคนรู้ว่าเขาถูกรางวัลจริงๆ

พวกนั้นก็รีบหาเรื่องติดต่อเขากลับมาด้วยเหตุผลต่างๆนานา

ว่า

พวกเขาผิดไปแล้วบ้างล่ะ

พวกเขาไม่รู้บ้างล่ะ

พวกเขาถูกบังคับบ้างล่ะ

แต่

ทั้งหมดล้วนเหมือนกันหมดนั่นคือความหน้าหนา

ที่ไร้ยางอาย

เหมือนกับที่เขาคิดเอาไว้ในตอนแรกไม่มีผิด!

ดังนั้นลั่วซีและหม่าเหิงเองก็ได้ติดต่อเขามาเช่นกัน

ลั่วซีบอกเขาว่าเธอผิดไปแล้วอยากหาโอกาสเริ่มต้นด้วยกันใหม่กับเขา และอยากเจอเขามาก

ส่วนหม่าเหิงนั้นบอกเขาว่ามันเป็นเรื่องเข้าใจผิด ตอนนั้นเมาอยู่

อืม…

หากไม่ใช่เพราะนี่คือแผนการเขาก็คงจะโง่ตอบรับพวกนั้น?

แน่นอนว่าไม่!

ไต๋จุนส่ายหัวเมื่อนึกเกี่ยวกับมัน

คนพวกนี้หน้าหนาเกินไปพอเขาตกที่นั่งยากลําบากก็จากไป

พอเขาทะยานสู่ฟ้า ก็แห่กันมาประจบประแจง

หึ น่าไม่อาย!

คุณคิดว่าเขา

ไต๋จุนซื่อขนาดนั้นเลยเหรอ?

อย่างไรก็ตาม ทุกคนจะได้ตามที่ฝันเอาไว้

แค่

พวกเขาจะต้องตื่นจากฝันไปตามที่เขาต้องการนั่นเอง!

ต่อมา-

เมื่อลู่หานมาถึง

ไต๋จุนก็ได้ส่งมอบเรื่องที่ต้องการออกไป

คือเตรียมนักข่าวเอาไว้เปิดโปงเรื่องทั้งหมด

รวมถึงส่งคนที่รู้จักเจิ้นเฟยไปหลอกอีกฝ่ายมายังจุดเดียวกันกับสถานที่ๆเขาได้เลือกเอาไว้

แน่นอนว่าลู่หานจะกล้าปฏิเสธได้อย่างไร?

เขาจากไปในทันทีเพื่อดําเนินการเรื่องทั้งหมด

เห็นแบบนั้น ไต๋จุนก็หัวเราะออกมา

“ลู่หานคนนี้เป็นงานจริงๆ”

“ไม่เคยถามหรือบ่นสักคํา”

“ดูเหมือนว่าครั้งหน้าฉันคงต้องให้รางวัลกับเขาสักหน่อย”

ใช่ เขาพึงพอใจมากที่ทางประเทศส่งคนที่รู้งานแบบนี้มา

แล้วมีหรือเขาจะไม่แสดงนํ้าใจ?

แค่นั้นแหละ-

ไต๋จุนได้ส่งวันเวลานัดหมายออกไป

ยังทุกคนที่เขาต้องการประหาร ไม่สิ มันคือพวกคนที่ไร้ยางอาย ที่แห่เข้ามาหาเขาในตอนนี้ต่างหาก

ลั่วซี,หม่าเหิง,บรรดาเพื่อน

ทั้งหมดต่างได้รับข้อความแล้วดีใจกันยกใหญ่

โดยมีความคิดเหมือนกันว่า

“ดูเหมือนไต๋จุนคนนี้จะซื่อกว่าที่คิด”

วินาทีต่อมาไต๋จุนเลยได้ให้เอ็ดเวิร์ดไปจัดการเกี่ยวกับสถานที่นัดหมาย

ภัตตาคารหลงเฉียน!

นี่คือภัตตาคารอาหารที่มีราคาและค่าใช้จ่ายแพงที่สุดเป็นอันดับต้นๆของเมืองซูโจว

แค่ว่า

ต่อหน้าเงินไม่จํากัด

คุณยังสามารถต่อกรด้วยได้?

ไต๋จุนจึงได้มอบบัตรเครดิตวงเงินไม่จํากัดที่ตั้งใจมอบให้กับเอ็ดเวิร์ดอยู่แล้ว

ไปใช้จ่ายครั้งนี้ โดยมีเป้าหมายคือเหมาสถานที่ทั้งวันของวันนี้

ด้วยเงินมหาศาลรวมกว่าห้าร้อยล้านหยวน

และผลลัพธ์ย่อมสามารถคาดเดาได้!

หลังจากเอ็ดเวิร์ดกลับมาไต๋จุนเลยนั่งครุ่นคิดคนเดียว

เหลียงฮงและบรรดาพนักงานที่ทรยศหักหลังเขาพวกนั้นไม่ได้ติดต่อมา

ซึ่งเขาเองก็ไม่ได้อะไรอยู่แล้ว

เพราะ

เขาเองก็เข้าใจเหตุผลของการกระทําของคนเหล่านั้นดี

เอาตัวรอดผิดตรงไหน?

ใช่ มันไม่ผิดหรอก

ผิดแค่วิธีการที่พวกเขาใช้มันผิดไปหน่อย

ตอนนั้นบอกเลยว่าเขาโกรธจริงๆแต่ก็ถือได้ว่าเป็นอีกเหตุการณ์หนึ่ง ที่ทําให้เขาได้รู้ว่ายังมีคนดีๆอีกมากมายรอให้เขาค้นพบอยู่

กล่าวคือตอนนี้ไม่ว่าเหลียงฮงและบรรดาพนักงานเหล่านั้นจะคิดยังไง

เขาก็ไม่เคยคิดที่จะจัดการพวกนั้นหลังจากที่ตัดขาดความสัมพันธ์กับพวกเขาไปตั้งแต่วันนั้นแล้ว

บอกได้ว่าถ้าไม่ใช่ลั่วซีที่เขาตั้งใจตั้งแต่แรก หรือบรรดาเพื่อนอย่างหม่าเหิงที่หน้าไม่อายแห่กันเข้ามาหาเขาในตอนนี้

ทุกคนก็จะอยู่อย่างสงบสุขไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น

เพราะ

เขาได้ให้โอกาสไปหมดแล้ว

และอยู่ที่ว่าคุณจะเลือกอะไร

ก็เท่านั้นเอง!

…

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

บนรถ

เจิ้นเฟยที่แยกทางกับลั่วซีนั้นได้พูดคุยโทรศัพท์ก่อนที่จะวางสายด้วยความประหลาดใจ

“ภัตตาคารหลงเฉียน?”

“นี่มันบังเอิญเกินไปหน่อยรึเปล่า…”

“แต่เอาเถอะตอนกลับฉันจะได้สังเกตการณ์ลั่วซีและหมอนั่นด้วย!”

สิ้นเสียง

เขาก็หันรถกลับไปยังทิศทางเดิมทันที

ถูกต้อง

เจิ้นเฟยไม่คาดคิดว่าวันนี้เพื่อนเก่าของเขาที่เรียนด้วยกันสมัยมหาวิทยาลัยจะติดต่อมา เรียกให้ไปดื่มสังสรรค์

โดยที่ตอนนี้สถานที่นัดหมายก็ได้รับการเลือกแล้ว

มันคือสถานที่ๆเขาเพิ่งไปส่งลั่วซีเพื่อแผนบันเทิงของเขา

ภัตตาคารหลงเฉียนนั่นเอง!

ตอนนี้นอกจากไปยังมีตัวเลือกอื่นอีกเหรอ?

อย่างรวดเร็ว-

ท้องฟ้ายามคํ่าคืนได้มาถึงดวงดาวมากมายที่สวยงามล้วนเด่นชัด

ที่หน้าภัตตาคารหลงเฉียน

กลุ่มพนักงานที่ได้รับคําสั่งมาแล้วก็รีบดําเนินการ

ห้ามคนที่ไม่ใช่เอาไว้ และปล่อยคนที่ใช่ตามรูปที่ได้รับมาเข้าไป

โดยมีบรรดานักข่าวที่มาสามารถเข้าไปได้อย่างง่ายดาย

และราบรื่น

ส่วนคนที่ไม่ใช่ก็ต้องกลับไปอย่างงุนงง

ตอนนี้.

เมื่อกลุ่มพนักงานเห็นว่าหนึ่งในคนที่ใช่มาแล้ว

พวกเขาก็รีบแห่กันเข้าไปต้อนรับด้วยรอยยิ้ม

จนคนๆนั้นตะลึงงันยืนนิ่งไป

ด้วยความคิดว่า

ภัตตาคารหลงเฉียนนี่บริการดีมากเหรอ?

ก่อนที่จะเดินเข้าไปเงียบๆด้วยความพึงพอใจ

ราวกับว่าในตอนที่กําลังจะกลับ

เขาจะต้องไม่ลืมคนพวกนี้

แล้วให้ทิปให้ได้เลย