หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 104: ร่องรอยแห่งความสูญสิ้น, และประกายแสงสีทอง

เจี้ยนหลิน (剑林) หอบหายใจอย่างหนักหน่วง, เหงื่อกาฬไหลท่วมร่างราวกับเพิ่งผ่านสมรภูมิอันดุเดือด. ความรู้สึก "ว่างเปล่า" และ "อ่อนแอ" อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนยังคงกัดกินทุกอณูในกาย. เขามองไปยัง "ต้นไม้ผลึกศิลา" (翡翠石晶古树) ที่บัดนี้แสงสีเขียวมรกตบนกิ่งก้านของมัน "หมองคล้ำ" ลงอย่างน่าใจหาย, พลังชีวิต (生命之力) ของมันดูจะ "ร่วงโรย" ไปมาก, ราวกับดอกไม้ที่ถูกพายุโหมกระหน่ำ.

‘เป็นเพราะข้า...เป็นเพราะข้าพยายามจะ "ปลุก" เมล็ดพันธุ์รากวิญญาณ (灵根之种) นั่นหรือ?’ ความรู้สึกผิดและหวาดหวั่นแล่นริ้วเข้ามาในใจ. แม้จะไม่เข้าใจทั้งหมด, แต่เขาก็รับรู้ได้ว่าการกระทำของตนเองเมื่อครู่ได้ส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อต้นไม้โบราณต้นนี้ และเกือบจะพรากชีวิตของตนเองไปด้วย. หากมิใช่เพราะ "ไอเย็นเยียบ" สายนั้นที่พลันปรากฏขึ้นจากภายในร่าง เข้ามาช่วยยับยั้งไว้ในเสี้ยววินาทีสุดท้าย...ป่านนี้เขาคงกลายเป็นร่างไร้วิญญาณไปแล้ว.

เขาลองขยับกาย, ความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วสรรพางค์. เส้นชีพจร (经脉) ภายในยังคงรู้สึก "ปั่นป่วน" และ "อ่อนล้า" จากการถูกดูดกลืนพลังงานอย่างบ้าคลั่ง. แม้ "ไอเย็นเยียบ" นั้นจะช่วยสกัดกั้นไว้ได้ทันท่วงที, แต่ผลกระทบที่หลงเหลืออยู่ก็ยังคงหนักหนาสาหัส.

"ขาวน้อย" (小白) ที่ยืนอยู่ข้าง "เมล็ดสีทอง" (金色种子) หลายเมล็ดบนพื้น, บัดนี้มันมิได้ส่งเสียง "คิกๆ" อย่างร่าเริงเช่นเคย. ดวงตากลมโตของมันจับจ้องมายังเจี้ยนหลินด้วยแววแห่ง "ความเป็นห่วง" อย่างชัดเจน. มันค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้, ใช้หัวเล็กๆ ถูไถกับมือของเขาเบาๆ, ราวกับจะปลอบประโลม.

เจี้ยนหลินฝืนยิ้มบางๆ ให้กับสหายตัวน้อย. เขารู้ดีว่า "ขาวน้อย" คงจะตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่น้อยไปกว่าเขา. เด็กหนุ่มพยายามจะรวบรวมสมาธิ, โคจรพลังปราณ (灵气) ที่เหลืออยู่น้อยนิดเพื่อตรวจดูสภาพภายในร่างกายของตนเอง. นับว่ายังโชคดีที่รากฐานการบำเพ็ญเพียรของเขามิได้ถูกทำลาย, เพียงแต่พลังปราณส่วนใหญ่ถูกดูดกลืนไปจนเกือบหมดสิ้น, จำเป็นต้องใช้เวลาในการฟื้นฟูพอสมควร.

หลายชั่วยามผ่านไปในความเงียบสงัดของห้องโถงใต้ดิน. เจี้ยนหลินยังคงนั่งขัดสมาธิ, พยายามจะฟื้นคืนพลังปราณอย่างช้าๆ. "ขาวน้อย" ก็ขดตัวอยู่ข้างๆ เขา, คอยส่งไออุ่นจางๆ ออกมาช่วยเหลือ.

เมื่อรู้สึกว่าเรี่ยวแรงเริ่มจะกลับคืนมาบ้างแล้ว, แม้จะยังห่างไกลจากสภาวะปกติ, เจี้ยนหลินจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น. เขามองไปยังต้นไม้ผลึกศิลาที่ยังคงดู "อิดโรย", แล้วหันไปมอง "ขาวน้อย" ที่บัดนี้กำลังใช้จมูกเล็กๆ ดุนไปที่ "เมล็ดสีทอง" เหล่านั้นอีกครั้ง, ดวงตาของมันมองมาที่เขาอย่างมีความหมาย.

"เจ้า...ยังคงคิดว่าเมล็ดพวกนี้จะช่วยต้นไม้ต้นนั้นได้งั้นรึ?" เจี้ยนหลินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงแหบพร่า. หลังจากประสบการณ์เฉียดตายเมื่อครู่, เขาเริ่มจะไม่แน่ใจแล้วว่าควรจะ "ทดลอง" อะไรกับสิ่งของที่ยังไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ดีหรือไม่.

"ขาวน้อย" ส่งเสียง "คิก!" ตอบรับอย่างหนักแน่น. มันใช้เท้าหน้าเล็กๆ เขี่ยเมล็ดสีทองเมล็ดหนึ่งให้กลิ้งเข้ามาใกล้เจี้ยนหลิน, แล้วผงกหัวเล็กๆ ไปทางต้นไม้ผลึกศิลา, แววตาของมันเต็มไปด้วย "ความเชื่อมั่น" และ "การวิงวอน".

เจี้ยนหลินมอง "ขาวน้อย" สลับกับ "เมล็ดสีทอง" ในมือ. ความลังเลปรากฏขึ้นในแววตา. แต่เมื่อเขามองไปยังต้นไม้ผลึกศิลาที่กำลังอ่อนแรงลงทุกขณะ, และนึกถึง "กระแสรับรู้" อันน่าอัศจรรย์ที่เขาเคยได้รับจากมัน, ความรู้สึก "ต้องการจะช่วยเหลือ" ก็พลันมีพลังเหนือความหวาดกลัว.

‘เอาเถอะ...ในเมื่อข้าเป็นต้นเหตุ...ข้าก็ควรจะรับผิดชอบ.’ เขาตัดสินใจในที่สุด. ‘และหาก "ขาวน้อย" เชื่อมั่นถึงเพียงนี้...บางที...มันอาจจะมีความหวังอยู่จริงๆ ก็ได้.’

เด็กหนุ่มค่อยๆ หยิบ "เมล็ดสีทอง" เมล็ดนั้นขึ้นมา. มันมีขนาดเล็กกว่าเมล็ดพันธุ์รากวิญญาณสีดำเล็กน้อย, ผิวของมันเรียบเนียนและส่องประกายสีทองอ่อนๆ. เขาสูดลมหายใจเข้าลึก, เตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่ไม่คาดฝันที่อาจจะเกิดขึ้น. เขาลองส่งกระแสพลังธาตุพฤกษา (草木之力) ของตนเองเข้าไปในเมล็ดนั้นอย่างแผ่วเบาและระมัดระวังยิ่งกว่าครั้งก่อน.

ทันใดนั้น! เมล็ดสีทองในมือของเขาก็พลัน "สว่างวาบ" ขึ้น! แสงสีทองอันอบอุ่นและอ่อนโยนแผ่กระจายออกมา, พร้อมกับ "พลังชีวิต" ที่ "เข้มข้น" ยิ่งกว่าที่เขาเคยสัมผัสจากพืชพรรณใดๆ!

เจี้ยนหลินรู้สึกได้ถึง "การตอบสนอง" จากเมล็ดสีทองนั้นอย่างชัดเจน. มันมิได้ "ดูดกลืน" พลังของเขาเข้าไป, หากแต่คล้ายกับว่ามันกำลัง "ตื่นขึ้น" และ "ปลดปล่อย" พลังงานที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในออกมา!

"ขาวน้อย" ที่เห็นเช่นนั้นก็ส่งเสียง "คิกๆ" ด้วยความดีใจ. มันรีบวิ่งไปยังโคนต้นไม้ผลึกศิลา, แล้วใช้หัวเล็กๆ ดุนไปที่รากใหญ่เส้นหนึ่ง, จากนั้นก็หันกลับมามองเจี้ยนหลิน, ราวกับจะบอกให้เขานำเมล็ดสีทองนั้นไป "สัมผัส" กับรากไม้.

เจี้ยนหลินเข้าใจในทันที. เขาค่อยๆ เดินเข้าไปที่โคนต้นไม้โบราณ, แล้วนำ "เมล็ดสีทอง" ที่กำลังเปล่งแสงอยู่ในมือ, ไปวางไว้บนรากใหญ่เส้นนั้นอย่างแผ่วเบา.

ในวินาทีที่เมล็ดสีทองสัมผัสกับรากของต้นไม้ผลึกศิลา, ปรากฏการณ์อันน่าอัศจรรย์ยิ่งกว่าเดิมก็บังเกิดขึ้น!

แสงสีทองจากเมล็ดพันธุ์นั้นพลัน "หลอมรวม" เข้ากับแสงสีเขียวมรกตที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนต้นไม้โบราณ! "สายใยปราณ" สีทองและสีเขียวอ่อนจำนวนนับไม่ถ้วนก่อตัวขึ้น, สอดประสานกันเป็นเครือข่ายอันงดงาม, เชื่อมโยงระหว่างเมล็ดสีทองและรากของต้นไม้!

พลังชีวิตอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากเมล็ดสีทองนั้น, ค่อยๆ "ไหลผ่าน" เข้าไปในรากของต้นไม้ผลึกศิลา, ราวกับสายน้ำแห่งการฟื้นฟูที่กำลังชโลมผืนดินอันแห้งแล้ง!

เจี้ยนหลินเบิกตากว้างมองภาพเบื้องหน้าด้วยความตกตะลึง. เขาสัมผัสได้ถึง "ความยินดี" และ "ความโล่งใจ" อันแผ่วเบาที่ส่งผ่านมาจากต้นไม้ผลึกศิลา! กิ่งก้านที่เคยเริ่มจะ "หมองคล้ำ" บัดนี้ค่อยๆ กลับมามี "ประกายแสง" อีกครั้ง, แม้จะยังคงอ่อนแออยู่บ้าง, แต่ก็เห็นได้ชัดว่ามันกำลัง "ฟื้นตัว" ขึ้นอย่างช้าๆ!

‘เมล็ดสีทองพวกนี้...มันสามารถ "ฟื้นฟู" พลังชีวิตให้กับต้นไม้โบราณได้งั้นรึ!?’ ความคิดนั้นทำให้เจี้ยนหลินรู้สึกทึ่งในความสามารถอันน่าอัศจรรย์ของ "ขาวน้อย" และ "ของขวัญ" ที่มันมอบให้.

เขามองไปยัง "เมล็ดสีทอง" ที่เหลืออยู่อีกหลายเมล็ด. หากเมล็ดเดียวสามารถสร้างผลกระทบได้ถึงเพียงนี้...ถ้าหากใช้ทั้งหมด...

แต่แล้ว, "ขาวน้อย" ก็ส่งเสียง "คิก!" แหลมเล็กออกมาอีกครั้ง, มันส่ายหัวเล็กๆ ไปมา, ราวกับจะบอกว่า "พอแล้วสำหรับตอนนี้".

เจี้ยนหลินเข้าใจในทันที. การฟื้นฟูพลังชีวิตให้กับต้นไม้โบราณขนาดมหึมาเช่นนี้, ย่อมมิอาจทำได้ในคราวเดียว. และบางที...เมล็ดสีทองเหล่านี้อาจจะมี "ความสำคัญ" หรือ "ปริศนา" อื่นใดซ่อนอยู่อีกก็เป็นได้.

เขามองไปยังต้นไม้ผลึกศิลาที่กำลังค่อยๆ ฟื้นคืนพลัง, แล้วหันกลับมามอง "ขาวน้อย" และ "เมล็ดสีทอง" ในมือ. การค้นพบในวันนี้...มันได้เปิด "ประตู" บานใหม่ไปสู่ความเข้าใจในพลังธาตุพฤกษา, และความลับของ "โพรงหยกพรางเมฆ" (玉隐云洞) แห่งนี้...ในระดับที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม.

(จบตอนที่ 104)