ราชันเทพอัคคี [แปลจบแล้ว]

        ในขณะเดียวกัน

        ณ หุบเขาหลอมฟ้าแห่งตระกูลซ่างกวัน

        หลังจากสิ้นเสียงที่ดังกระหึ่มลงแล้วประตูขนาดใหญ่ที่ปิดรูถ้ำๆ หนึ่งที่ตั้งอยู่ในส่วนลึกบริเวณด้านหลังของหุบเขาหลอมฟ้าก็ค่อยๆเปิดออก

        “ประตูเปิดแล้ว!”

        เหล่าคนที่รอคอยอยู่ด้านนอกพลันส่งเสียงฮือฮาออกมาประตูศิลาขนาดสามเมตรกว่านั่นก็เปิดอ้าออกจนมีช่องว่างปรากฏขึ้นจากนั้นก็มีแรงกดดันอันแข็งกร้าวและมหาศาลราวกับไร้ก้นบึ้งพลันแผ่พุ่งออกมาอย่างเกรี้ยวกราด

        ตูมม

        ทุกคนที่อยู่แถวนั้น รวมทั้งซ่างกวันอวิ๋นด้วย ก็รู้สึกราวกับกำลังจมอยู่ในมหาสมุทรแห่งพลังฟ้าดินอันมหาศาลและกว้างใหญ่

        ถ้าหากให้เปรียบเทียบละก็แรงระเบิดของหลินหยางให้ความรู้สึกเหมือนกับพลังอันน่าเกรงขามของเหล่าเทวดาจากสวรรค์ชั้นฟ้าแล้วคลื่นพลังฟ้าดินอันดุดันที่พุ่งกระจายออกมานั้นก็เปรียบได้กับพลังอันแสนชั่วร้ายของจอมปีศาจที่ทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวจนสุดขั้วหัวใจ

        มีเงาร่างสายหนึ่งค่อยๆ ปรากฏออกมาจากในห้องนั้น

        ผู้คนแถวนั้นพลันก้มหัวลงต่ำอย่างหวาดผวาไม่มีใครกล้าจ้องมองไปที่เงาร่างอันน่ากลัวนั่นตรงๆ เลยแม้แต่วินาทีเดียว

        แม้แต่ซ่างกวันอวิ๋นและผู้อาวุโสระดับอวิ้นหลิงอีกท่านหนึ่งก็ยังไม่กล้าเลย

        พลังของคนผู้นี้นั้น อยู่เหนือไปกว่าทุกคนที่อยู่ที่นี่มากเกินไปมากๆ

        ในที่สุด ประมุขของตระกูลซ่างกวัน ซ่างกวันหงก็ได้ปรากฏตัวขึ้นมาแล้ว

        สีผมและหนวดเคราของเขานั้นเป็นสีขาวล้วนแต่กลับไม่มีความรู้สึกที่ดูชราภาพอยู่เลยแม้แต่น้อย

        ผิวหนังของเขามีรอยเหี่ยวย่นอยู่เล็กน้อย แต่ภายในนั้นล้วนเต็มเปี่ยมไปด้วยจิตสังหารและความกระหายเลือด

        ดวงตาของเขานั้นมีสีแดงเข้มดุจสีโลหิตไม่รู้ว่ามันเป็นผลมาจากการที่ถูกเลือดสดๆ นับไม่ถ้วนเปรอะเปื้อนเข้าหรือถูกเปลวเพลิงอันร้อนแรงแผดเผาทำให้ซ่างกวันหงนั้นราวกับเป็นอสูรร้ายที่เกิดมาจากหยาดโลหิตหลอมรวมเข้ากับเปลวเพลิงอันร้อนแรงก็ไม่ปาน

        แค่คำพูดของเขาก็สามารถชี้เป็นชี้ตายได้แล้ว

        แค่การสะบัดมือของเขาก็สามารถสร้างทะเลเลือดได้แล้ว

        นี่คือนักการช่างที่เก่งกาจที่สุดในราชอาณาจักรโล่ยื่อและขณะเดียวกันก็เป็นผู้ที่ถูกขนานนามว่ายอดยุทธ์ที่ฝีมือแข็งแกร่งอย่างมากจนได้ฉายาว่าอสูรอัคคี

        ในที่สุด ซ่างกวันหงก็เสร็จจากการเก็บตัวแล้ว!!

        “ยินดีด้วยที่ท่านพ่อเก็บตัวเสร็จสิ้นแล้ว!”

        ซ่างกวันอวิ๋นคุกเข่าลงกับพื้นนำพาเหล่าผู้คนของตระกูลซ่างกวันจำนวนมากให้สรรเสริญกู่ก้องไปทั่วฟ้า

        แรงกดดันและจิตสังหารอันหนักหนาราวกับมีภูเขากดทับอยู่นั้นทำเอาไม่มีใครสามารถยกหัวขึ้นมาได้เลย

        ซ่างกวันหงยืนอยู่อย่างนั้นโดยที่ไม่ได้มองไปที่ใครเลย

        สายตาของเขานั้นจับจ้องไปยังสถานที่อันไกลแสนไกลเขามองอยู่อย่างนั้นอยู่นานหนึ่งนาทีเต็มๆ จึงค่อยเอ่ยปากพูดขึ้นมาว่า “เฟยเอ๋อร์ บิดาจะไปแก้แค้นให้เจ้าเดี๋ยวนี้!”

        แม้แต่พระอาทิตย์บนท้องฟ้ายังแอบเข้าไปอยู่หลังหมู่เมฆราวกับว่ามันกำลังหลบซ่อนตัวจากจิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวของซ่างกวันหง

        ชะตากรรมของอาณาจักรชูอวิ๋นกำลังจะเปลี่ยนไปแล้ว

        ..................................

        ช่วงบ่ายของวันเดียวกันนั้นเองครอบครัวตระกูลเวินประกาศอย่างเป็นทางการถึงข่าวเรื่องการเสร็จจากการเก็บตัวของหลินอี้

        หลังจากนั้นไม่นาน ข่าวเรื่องนี้ก็แพร่กระจายไปไกลอย่างรวดเร็ว

        ก่อนหน้านี้ผู้คนต่างก็พากันคาดเดาว่า หลินอี้ผู้มากความสามารถราวกับเป็นร่างจำแลงของพญามังกรเจ้านภานั่นช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมานั้นเขาหายตัวไปไหน ในที่สุดพวกเขาก็ได้คำตอบกันเสียที

        ซึ่งตอนนี้เหล่าประชาชนชาวเมืองอวิ๋นเฉิงนั้นต่างก็รู้ว่าความเจริญรุ่งเรืองของตระกูลเวินแบบที่เห็นในทุกวันนี้นั้นล้วนเป็นผลงานของผู้อาวุโสหลินผู้นั้นทั้งสิ้น

        ในงานราตรีที่จัดขึ้นในพระตำหนักก่อนหน้านี้นั้นกลับไม่เห็นผู้อาวุโสหลินปรากฏตัวในงานเลยแม้เต่เงาทำเอาทุกผู้คนต่างก็รู้สึกผิดหวัง

        แต่ตอนนี้พวกเขาจับจ้องมาที่ตระกูลเวินอีกครั้ง

        พวกเขาสงสัยว่าหนุ่มน้อยผู้ที่สามารถสร้างปรากฏการณ์ครั้งใหญ่นั่นได้ สามารถพลิกสถานการณ์ของฝ่ายสามัญชนให้มีอำนาจสูงส่งขนาดนี้ได้จะได้รับความสำคัญจากฝ่ายราชสำนักมากขนาดไหนกันแน่?

        ขนาดเวินติ่งเทียนยังได้รับตำแหน่งหัวหน้าที่ปรึกษาด้านการช่างของราชสำนักเลยแล้วหลินอี้เล่า จะได้ของรางวัลเป็นอะไร?

        และก็เป็นไปตามคาด ในวันเดียวกันนั้นเองหลังจากที่มีการประกาศข่าวเรื่องของหลินอี้ออกไปแล้ว ทางราชสำนักส่งจดหมายเชิญออกมา

        องค์จักรพรรดิ หลินเฮ่ายวนจะจัดงานเลี้ยงที่พระราชวังยงเหอด้วยตัวเองในคืนวันพรุ่งนี้ เพื่อมอบรางวัลให้กับหลินอี้

        ในตอนนั้นเอง เหล่าประชาชนต่างก็รู้สึกตื่นเต้นพากันพูดคุยถกเถียงกัน ซึ่งเกือบทั้งหมดต่างก็พากันชื่นชมยินดีให้กับหลินอี้พวกเขาต่างก็กำลังคาดหวังว่า หลังจากราตรีนี้ไปจะถือกำเนิดผู้มีอิทธิพลคนใหม่แบบไหนขึ้นมา

        แต่มีเพียงแค่ส่วนน้อยเท่านั้นที่รู้ว่าเบื้องหลังงานราตรีครั้งนี้นั้น มีคลื่นมรสุมสีเลือดอันเกรี้ยวกราดยากจินตนาการถึงกำลังแอบซ่อนอยู่

        ..................................

        ราตรีนี้นั้นเงียบงัน

        ตระกูลเวินเงียบสงบ

        คฤหาสน์ของเทพยุทธ์ก็เงียบสงบ

        พระราชวังขนาดมหึมาของอาณาจักรชูอวิ๋นเองก็เงียบเช่นกัน

        แต่ความเงียบสงบแบบนี้กำลังจะถูกทำลายจนไม่เหลือในงานราตรีของคืนวันถัดไป

        ..................................

        ณ เมืองอวิ๋นเฉิง พระราชวังยงเหอ

        ที่นี่คือพระตำหนักอันยิ่งใหญ่ที่จะมีแต่เหล่าข้าราชการที่ได้รับเชิญเท่านั้นถึงจะเข้ามาได้ในเวลาปกติจะไม่เปิดให้ใครได้เข้าไปง่ายๆแต่วันนี้มันกลับกำลังจะเปิดประตูอันหรูหราของมันเพื่อต้อนรับตระกูลสามัญชนตระกูลหนึ่งเข้ามา

        ภายในสถานที่แห่งนี้ ถูกตกแต่งไปด้วยโคมไฟที่ดูยิ่งใหญ่ไฟจากผลึกที่ส่องประกายใส่รูปปั้นทองคำทรงกระบอกที่ถูกสลักเป็นลายมังกรสามสิบสองแถวและรูปสลักบนกำแพงลายเทพธิดาอันบอบบางได้อย่างงดงาม

        เหล่าสาวใช้นับร้อยที่อยู่ในพระตำหนักแห่งนี้ก็แต่งตัวกันสวยงามน่ามองราวกับดอกไม้แสนสดใสงดงามเหลือคณามีโต๊ะขนาดใหญ่ที่ทำจากไม้เนื้อแดงชั้นดีนับสิบตัวถูกตั้งวางไว้แล้วเรียบร้อยระยะห่างระหว่างแต่ละโต๊ะก็ถูกวัดให้เท่ากันเป๊ะในระดับมิลลิเมตรเลยทีเดียว

        จานชามเองก็เป็นของที่มีคุณภาพยอดเยี่ยมที่สุดสุราที่นำมารับรอง ก็เป็นสุราชั้นดีที่หมักมานานนับร้อยปีอย่าง “สุราหยกนภา”จิบแค่คำเดียว จะทำให้รู้สึกสดชื่นซู่ซ่าไปทั้งตัว เครื่องเคียงและกับแกล้มที่เตรียมไว้ให้ก็ล้วนทำมาจากวัตถุดิบของเหล่าสัตว์อสูรหายากและราคาแพงจากในเทือกเขาเมฆมรกตซึ่งเป็นของที่เหล่าสามัญชนนั้นไม่มีโอกาสได้เห็นเลยด้วยซ้ำ

        งานเลี้ยงที่หรูหราแบบนี้ ตามปกติแล้ว น่าจะจัดให้เฉพาะงานวันเกิดขององค์จักรพรรดิเท่านั้นแต่ครั้งนี้ผู้คนต่างก็รู้ว่าเป็นงานที่จัดให้แค่ตระกูลจากสามัญชนตระกูลหนึ่งเท่านั้น

        หรือถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ เป็นงานที่จัดให้แก่คนๆ เดียวนั่นก็คือ

        หลินอี้

        ยอดคนที่อยู่ๆ ก็ปรากฏตัวออกมาอย่างกะทันหัน

        ยอดคนผู้ที่จะนำพาตระกูลเวินและอาจจะรวมไปถึงทั้งอาณาจักรชูอวิ๋นก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งความรุ่งโรจน์อันแสนยิ่งใหญ่

        เมื่อถึงช่วงฟ้ามืดแล้วเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ทั้งหลายที่มีสิทธิเข้าร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้ต่างก็มารอกันในงานอยู่ก่อนแล้วซึ่งแต่ละคนก็ล้วนแต่เป็นคนที่คุ้นหน้าคุ้นตาที่เคยไปเยี่ยมเยียนที่คฤหาสน์ตระกูลเวินมาแล้ว

        ทั้งท่านแม่ทัพผู้พิทักษ์อาณาจักรหลี่จิ้งนายกรัฐมนตรีฝ่ายการปกครองสื่อซือหมิง เหล่ารัฐมนตรีจากทั้งหกฝ่ายต่างก็มาร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้

        ขุนนางเหล่านี้พอพบเจอกันก็พูดคุยทักทายกันอย่างครื้นเครงน้ำเสียงของพวกเขาต่างก็แฝงไว้ด้วยความรู้สึกคาดหวังซึ่งหัวข้อที่พวกเขาพูดคุยกันนั้นแน่นอนว่าต้องหนีไม่พ้นเรื่องของหลินอี้แน่นอน

        หลังจากผ่านไปหนึ่งเดือนสิ่งทีหลินหยางทำไว้เพื่ออาณาจักรชูอวิ๋นก็เริ่มปรากฏให้เห็นแล้ว

        โดยเฉพาะโล่เหล็กอักขระเมฆที่หลินหยางสร้างขึ้นนั้นตอนนี้มันกลายเป็นสุดยอดอุปกรณ์ที่ช่วยยกระดับความสามารถด้านป้องกันให้กองทัพของอาณาจักรชูอวิ๋นให้เพิ่มขึ้นไปอีกระดับแล้ว

        ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแหวนพระสุเมรุและชุดเกราะวิเศษสีดำสุดลึกลับนั่นที่ตอนนี้เป็นสุดยอดอาวุธลับที่มีเพียงแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่จะรู้ถึงการมีอยู่ของมัน

        คุณงามความดีระดับนี้ จะต้องได้รับรางวัลที่สุดยอดมากๆ จากองค์จักรพรรดิแน่ๆงานราตรีคราวนี้จะต้องเป็นงานที่ยิ่งใหญ่สุดๆ แน่นอน

        ในตอนนั้นเองก็มีเสียงประกาศดังขึ้น

        “องค์ชายสองเสด็จแล้ว!”

        หลินเวยมาถึงแล้ว

        ผู้คนทั้งหมดพลันแสดงความเคารพ

        องค์ชายสองหลินเวยเมื่อเดือนก่อนในตอนที่เกิดเหตุปะทะครั้งใหญ่ระหว่างหลินหยางและเฉินเฉาเกอที่คฤหาสน์เวินนั้นเขาแทบจะทำอะไรไม่ได้เลย

        แต่ว่ากันตามตรงแล้ว ทั้งความสามารถด้านการปกครองและด้านวรยุทธ์ของหลินเวยนั้นนับว่ายอดเยี่ยมสมกับเป็นลูกหลานผู้สืบทอดของหลินเฮ่ายวน

        แต่แน่นอนว่ายังไม่อาจเทียบกับองค์ชายเก้าองค์ปัจจุบันอย่างหลินหยาง ได้

        หลังจากหลินเวยมาถึงได้ไม่นานเฉินเฉาเกอที่ตอนนี้สวมรอยใช้ชื่อของหลินหยางอยู่นั้นก็ตามมาถึง

        เฉินเฉาเกอในวันนี้ ราวกับว่าได้ย้อนกลับไปเป็นหนุ่มน้อยผู้อ่อนโยนใจดีแบบตอนก่อนหน้าแล้วเสื้อผ้าสีทองอร่ามพร้อมกับใบหน้าเปื้อนยิ้มนั่นชวนให้ผู้ที่พบเห็นรู้สึกสบายใจราวกับลมฤดูใบไม้ผลิ

        แต่เหล่าคนที่อยู่ในที่แห่งนี้ส่วนใหญ่ล้วนเคยเห็นความเกรี้ยวกราดและความบ้าอำนาจของเขาเมื่อครั้งที่เจอกันในคฤหาสน์เวินแล้วดังนั้น พอเขาเข้ามาถึงในงานบรรยากาศที่แต่เดิมยังมีความครึกครื้นอยู่บ้างก็พลันเปลี่ยนเป็นเย็นเยือกลงทันที

        และที่น่าแปลกใจยิ่งกว่าก็คือ เทพยุทธ์ผู้เป็นอาของหลินหยางที่เคยมาช่วยเมื่อตอนนั้นวันนี้กลับไม่ได้ปรากฏตัวออกมา แต่ว่าเทพยุทธ์ผู้นั้นแต่เดิมก็เป็นพวกหมาป่าเดียวดายแม้แต่องค์จักรพรรดิผู้เป็นพี่ชายแท้ๆ เองก็ยังไม่สามารถผูกมิตรด้วยได้เลยการที่เขาไม่ปรากฏตัวแบบนี้จึงไม่นับว่าเป็นเรื่องแปลกอะไร

        ภายในงานนั้น

        หลินเวยและเฉินเฉาเกอจ้องหน้ากันตรงๆ โดยที่ไม่ได้สนทนาอไรกัน

        หลังจากเหตุการณ์ในคฤหาสน์ตระกูลเวินจบลงความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนนั้นก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาดุจก้อนน้ำแข็งถึงจะแกล้งทำตัวเหมือนยังสนิทกันอยู่ไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาอยู่ดี ยิ่งไปกว่านั้นพระเอกของงานในครั้งนี้ก็ไม่ใช่พวกเขาเสียด้วย

        ไม่นาน ก็มีเสียงประกาศดังขึ้นจากด้านนอกว่า “ประมุขเวินติ่งเทียนและผู้อาวุโสหลินอี้จากตระกูลเวินมาถึงแล้ว!!”

        มาแล้ว

        สายตาของพวกเขาหันขวับไปทางต้นเสียงทันที

        พระเอกหลักของงานนี้มาถึงแล้ว

        เวินติ่งเทียนวันนี้ใส่เป็นชุดทางการมาดูทรงภูมิและน่านับถืออย่างยิ่ง

        ส่วนหลินหยางก็เดินตามหลังเวินติ่งเทียนมาเขายังคงสวมใส่หน้ากากที่เป็นดั่งสัญลักษณ์ประจำตัวของเขาอยู่ สวมใส่เสื้อผ้าสีขาวดูสงบนิ่งและเป็นธรรมชาติ

        ด้านหลังของพวกเขาก็มีเหล่าสมาชิกคนสำคัญของตระกูลอย่างาจารย์ยี่ทั้งสองท่าน เวินชิงชิงและเวินเทาที่ได้รับเชิญให้มาร่วมงานเลี้ยงด้วยเช่นกัน

        และแน่นอนว่า ส่วนที่เด่นที่สุดก็ต้องเป็นเจ้านกตัวน้อยขนสีแดงที่อยู่ในอ้อมกอดของเวินชิงชิงนั่นเอง

        หลักจากที่หั่วเอ๋อร์ได้แผลงฤทธิ์ออกมาหลายครั้งแล้วชื่อของมันก็ดังกระฉ่อนไปทั่วเมืองอวิ๋นเฉิงภายในเวลาไม่นาน ชาวบ้านต่างก็รู้กันดีว่าตระกูลเวินนั้นได้เลี้ยงนกอันแสนชั่วร้ายและอำมหิตเอาไว้ด้วยตัวหนึ่ง

        “ประมุขเวิน ผู้อาวุโสหลิน ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับ”

        หลี่จิ้งพลันแย้มยิ้มพร้อมกับหันไปทักทายให้กับพวกของเวินติ่งเทียน

        ส่วนคนอื่นๆ ก็เข้าไปโอบล้อมพวกเขาเอาไว้ โดยเฉพาะกับหลินหยางพวกเขาทักทายหลินหยางราวกับเป็นเพื่อนสนิทกันมายาวนานก็ไม่ปานถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้ อยู่ๆ เขาก็หายตัวไปแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียงนานกว่าหนึ่งเดือนก็ตามแต่รัศมีความยิ่งใหญ่ของหลินหยางนั้นมันก็เปล่งประกายได้ถึงเพียงนี้ทำเอาเหล่าองค์ชายอีกสองคนที่อยู่ด้านข้างดูด้อยลงไปเลย

        เวินติ่งเทียนเองก็ทักทายผู้คนกลับไปด้วยมิตรไมตรีเช่นกัน

        ส่วนหลินหยางก็ยังคงความเฉยชาตามแบบฉบับของตัวเขาเอาไว้แค่ผงกหัวตอบรับเบาๆเพียงเท่านั้น

        องค์ชายสองหลินเวยเองก็ตามมาทักทายต้อนรับด้วยเช่นกัน

        “ประมุขเวิน ผู้อาวุโสหลิน ข้าหลินเวยขอเป็นตัวแทนบิดาในการต้อนรับท่านทั้งสองสู่พระตำหนักยงเหอแห่งนี้เชิญพวกท่านกินดื่มได้ตามสบาย มีความสุขกับงานราตรีให้เต็มที่ไปเลยนะ!”

        “ได้เลย” เวินติ่งเทียนยิ้มรับ

        แต่ก็มีเรื่องน่าประหลาดใจเกิดขึ้นเฉินเฉาเกอกำลังเดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม อีกทั้งยังยื่นมือออกมาทางเวินติ่งเทียนด้วยจากนั้นก็พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่นว่า

        “ประมุขเวินหลินหยางอยากจะมาขอโทษท่านเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นในคฤหาสน์เวินเมื่อวันนั้นเมื่อตอนนั้นเป็นหลินหยางเองที่หุนหันพลันแล่นมากเกินไป”

        “ท่านเกรงใจเกินไปแล้ว องค์ชายเก้า” เวินติ่งเทียนตอบรับแบบเฉยเมย ไม่ทุกข์ไม่ร้อน

        เฉินเฉาเกอเพิ่งพูดจบไปไม่กี่คำ อยู่ๆ ก็เปลี่ยนน้ำเสียงไปอีกแล้ว“เมื่อครู่ท่านพี่ข้าได้กล่าวไว้แล้วคืนนี้เชิญพวกท่านกินดื่มให้เต็มที่ ชีวิตคนเรามันไม่แน่นอนใครจะรู้ว่ามื้อนี้อาจจะเป็นอาหารมื้อสุดท้ายของคนบางคนแล้วก็เป็นได้...ท่านว่าอย่างนั้นไหมเล่า ผู้อาวุโสหลิน!”

        เฉินเฉาเกอพลันจ้องเขม็งไปทางหลินหยางด้วยสายตาดุจอสรพิษโดยไม่ปิดบังเลยแม้แต่น้อยจิตสังหารที่แฝงมาด้วยนั้น ทำเอาผู้คนถึงกับรู้สึกขนลุก

        ไอ้เวร!

        พูดบ้าอะไรของมัน

        คนของตระกูลเวินทั้งหมดพลันหน้าเปลี่ยนสีแทบจะทันที

        ไอ้เฉินเฉาเกอมันไม่ได้คิดจะมาขอโทษเลยแต่มันตั้งใจจะมาหาเรื่องกันชัดๆ

        แต่ถึงแม้ว่าคำพูดของเขาจะไม่น่าฟังมากแค่ไหนก็ตามแต่ก็ไม่มีใครในที่นี้กล้าออกหน้าสั่งสอนองค์ชายผู้นี้เลยแม้แต่คนเดียวทำได้แค่ยืนมองมันหันหลังกลับ แล้วเดินจากไปด้วยรอยยิ้มเย็นชา

        แต่หลินหยางในวันนี้ก็ไม่ได้ต่อปากต่อคำอะไรด้วยเลย

        เพียงแต่ว่า อยู่ๆ ก็มีอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นมาแทน

        “เฮ้ย! เจ้าที่ชื่ออะไรสักอย่างนั่นน่ะเจ้าเป็นเจ้าของของไอ้กระดูกขาวนั่นใช่ไหม? ข้าจะบอกว่าวันนั้นข้าเอากระดูกนั่นไปตุ๋นเป็นน้ำแกงดื่มด้วยล่ะขอบอกเลยว่ารสชาติดีมากก ข้าอยากได้เพิ่มอีกสักหน่อย ขอแบบห่อกลับบ้านนะ”

        คำพูดของหั่วเอ๋อร์นั้น ทำเอารอยยิ้มเย็นชาของเฉินเฉาเกอชะงักไปชั่วขณะ

        เวรเอ๊ย ไอ้ไก่บ้านี่ไม่มีใครสั่งสอนเลยใช่ไหม!

        ผุด

        คนรอบข้างถึงกับเผลอหลุดขำออกมาคำหนึ่ง

        ทำชั่วได้ชั่วจริงๆ ไม่สิ ต้องเป็นทำชั่วเลยโดนนกบ้ากวนประสาทแทน

        ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงประกาศอีกเสียงดังขึ้น ทำให้ผู้คนที่มายืนมุงกันพลันสลายตัวออก

        พวกเขาก็ทยอยกันเข้าไปภายในพระตำหนักเพื่อร่วมงานเลี้ยง