เรเวลถูกใครบางคนดึงไปจากด้านหลัง
“หนุ่มน้อย..” เสียงเรียกผู้หญิงกระซิบหู
“เอ๋?” เรเวลหันหน้าไป
“มะ..มีอะไรหรอครับ?..”
“นายหน้าตาหล่อไม่เบานะ..ไม่สนใจซื้อฉันสักคืนหรออ..” ผู้หญิงคนนั้นดึงเรเวลเข้ามากอดทันที
“วะ..เหวออออ..”
“นี่ใครอะ..โอ้..น่าร้าาากจังเลย”
“ผมสีขาวตาสีแดงแถมใบหน้าหล่อเหลาได้รูปแบบนี้หายากนะเนี่ย”
"ที่ผ่านมาเจอแต่ลูกค้าห่วยๆ..งานนี้ลาภลอยละ.."
"นี่พวกเธอ..ขอฉันบ้างสิ"
ผู้หญิงจำนวนมากบริเวณนั้นเข้ามามุงแย่งกันกอดเรเวลราวกับฝูงสัตว์กินเนื้อที่รุมกระต่ายแค่ตัวเดียว
“อะไรกันเนี่ยยย…ปล่อยนะ” เรเวลพยายามพึ่งพาค่าสเตตัสตัวเองดันผู้หญิงจำนวนมากออกไป..แต่ก็สู้จำนวนไม่ไหว
“เรเวลทางออกอยู่ตรงนั้นค่ะ..เอ๋?!” เซซิเลียที่มัวแต่ก้มมองแผนที่3มิติตรงมือซ้ายเพิ่งรู้สึกตัวว่าตอนนี้เรเวลไม่ได้อยู่ข้างกายเธอ
เธอ..หันไปมองด้านหลัง
“…” เห็นผู้หญิงจำนวนมากรุมกอดแล้วก็ฉุดยื้อแย่งเรเวลอยู่
“ปล่อยนะ…ผมไม่มีเวลาแล้ว…ผมมีแฟนแล้วนะ..พวกคุณมากอดผมแบบนี้ได้ยังไงคร้าบบ” กระต่ายน้อยงอแงดิ้นไปดิ้นมา
“เอ๋..!..ไม่เอาน่าหนุ่มน้อยสุดหล่อ…ที่แท้ก็หนีแฟนมาเที่ยวเองหรอเนี่ย…แบบนี้ต้องเซอร์วิสเป็นพิเศษแล้ว”
ตอนนั้นเองมีเถาวัลย์1เส้นพุ่งมามัดข้อมือเรเวล..แล้วดึงเขาขึ้นมาจากฝูงผู้หญิงตรงนั้นทันที
“เหวอออ” เรเวลถูกดึงจนลอยขึ้นกลางอากาศ..แล้วตกลงมาแบบโค้ง
‘ตุบ’
เซซิเลียรับเรเวลไว้ในท่าอุ้มเจ้าหญิง..แบบสวยงาม
“เอ๋..เซซิเลีย..”
“ทำอะไรของคุณเนี่ย..เรเวล..” เซซิเลียมองเรเวลด้วยใบหน้าโกรธเคือง
“มะ..ไม่ใช่นะ…อยู่ดีๆฉันก็ถูกผู้หญิงพวกนั้นฉุดไป..จะอธิบายเท่าไหร่พวกนั้นก็ไม่ยอมฟังเลย”
เรเวลพยายามดิ้นไปมา..ขณะที่เซซิเลียกำลังอุ้มเขาไว้อยู่
เซซิเลียก้มมองเรเวล..ดวงตาสีฟ้าจองมองดวงตาสีแดงตาไม่กระพริบ
“เชื่อฉันเถอะนะ..เซซิเลีย..ฉันไม่ได้โกหกเธอจริงๆนะ”
“เข้าใจแล้วค่ะ..เมื่อกี้ฉันแกล้งคุณเล่นๆเฉยๆ..เพราะฉันรู้แต่แรกแล้วว่าคุณไม่ได้โกหก..แบบว่ากลิ่นไอจากจิตใจคุณมันบอกแบบนั้นค่ะ"
“เอ๋!!!..ฉันคิดว่าเธอโกรธฉันซะอีก”
“ไม่เลยค่ะ” เซซิเลียยิ้มให้แล้วปล่อยเรเวลลง
หลังจากนั้นผู้หญิงกลุ่มนั้นก็เดินเข้ามาหาเซซิเลียกับเรเวลทันที
“โอ้..โดนแฟนจับได้งั้นหรอนิ”
“โป๊ะแตกเลยนะ”
“เป็นหนุ่มน้อยสุดหล่อที่ดวงไม่ดีเลยนะเนี่ย..”
“ว่าแต่มีคุณแฟนหน้าตาดีแถมสวยตั้งขนาดนี้..เขาจะมาเที่ยวย่านนี้ทำไมกันนะ?”
"ไม่รู้สิ..ผู้ชายก็มักมากในกามกันทุกคนแหละมั้ง.."
"มาเถอมะ..หนุ่มน้อย..มาสนุกกับพวกเราดีกว่า" ผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้..แล้วพยายามยื่นมือมาหาเรเวล
"...อึ้ยย" เรเวลรีบเดินไปหลบหลังเซซิเลียทันที..แล้วจับไหล่เธอไว้..พร้อมกับชะเง้อหน้าออกมามองเล็กน้อย
"ไอหย่า...มีไปหลบหลังแฟนด้วยหรอเนี่ย"
เธอไม่สนใจและจะยื่นมือไปหาเรเวลต่อ
'เเปะ!'
เซซิเลียปัดมือผู้หญิงคนนั้นออกไปอย่างแรงทันที
"โอ้ยยย..เจ็บๆ...โถ่วเอ้ย...ผู้ชายแบบนี้มันก็ดีแค่หน้าตาเท่านั้นแหละ..เธอจะหวงทำไมกันนะ..ยกให้พวกเราสักคืนนึงไม่ได้รึไงกัน"
เนื่องจากเซซิเลียไม่รู้จักอาชีพพวกเขา..เธอจึงมองพวกเขาด้วยสีหน้าโกรธเคืองเป็นอย่างมาก
“ทำอะไรของพวกคุณคะเนี่ยยยยยยย..” เซซิเลียตะโกนเสียงดังสนั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว
“วะ…เหวออออ..จะ..ใจเย็นๆเซซิเลีย” เรเวลที่อยู่ด้านหลังเซซิเลียตกใจทันที
“เอ๋?..ทำไมหรอ..คนที่คุณหนูควรจะโกรธ..ควรจะเป็นแฟนคุณหนูเองไม่ใช่รึไงที่มาเที่ยวที่แบบนี้” ผู้หญิงจำนวนมากมองเซซิเลียด้วยสีหน้าสงสัย..แล้วกระซิบกันทันที
“นี่..ผู้หญิงผมสีเหลืองนี้คือใครกัน”
“ไม่รู้สิ..ทั้งหน้าตาและการแต่งกาย..ไม่น่าใช่คนธรรมดาแน่"
“หรือว่าเธอเป็นขุนนางนะ?”
ผู้หญิงพวกนั้นกระซิบกระซาบเมินเซซิเลีย..ทำให้เธอโกรธหนักกว่าเดิม
“นี่พวกคุณ..ฟังที่ฉันพูดอยู่มั้ยคะ…ฉันคือราชวงศ์นะ…ที่ฉันจะบอกก็คือพวกคุณทำแบบเมื่อกี้มันไม่ถูกต้อง”
“เอ๋..ราชวงศ์!?…” ผู้หญิงกลุ่มนั้นตกใจทันที…แต่สักพักนึงเขาก็หัวเราะเธอ
“อย่าล้อเล่นน่า..คุณหนูคนสวย..พวกราชวงศ์ไม่มาเที่ยวที่แบบนี้หรอก.."
“รีบพาแฟนหนุ่มของเธอกลับไปได้แล้วไป..ชิ่วๆ”
“นี่พวกคุณไม่รู้สึกผิดจริงๆใช่มั้ยคะเนี่ย”
“ผิดตรงไหนล่ะ?”
“ก็อยู่ดีๆคุณไปแตะเนื้อต้องตัวผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่คนรัก..มันไม่ถูกต้องนะคะ..แถมอีกอย่างนึง...”
เซซิเลียดึงแขนเรเวลแล้วเข้ามากอด
“เรเวลน่ะ..เป็นของฉันนะ..พวกคุณไม่มีสิทธิมาแย่งเขาไปเด็ดขาด” เซซิเลียกอดแขนเรเวลแน่นแล้วแสดงอาการหึงหวงอย่างหนักหน่วงทันที
เรเวลหน้าแดงเมื่อเห็นเซซิเลียกล่าวแบบนั้น
‘นี่ตัวเราสำคัญกับเซซิเลียขนาดนี้เลยหรอ?..’ เรเวลคิดในใจ..พร้อมกับดีใจอย่างมาก เพราะในชีวิตนี้ไม่เคยมีใครเห็นคุณค่าหรือให้ความสำคัญในตัวเขาแม้แต่นิดเดียว..เพราะบาดแผลทางใจในวัยเด็ก..มักทำให้เรเวลคิดเสมอว่าผู้คนที่ดีกับเขา...มักจะดีกับเขาแค่ชั่วคราว..และสุดท้ายก็จะทอดทิ้งเขาเสมอ..ไม่ต่างจากเด็กสาวผมทองตาทองคนนั้น
บางทีนี่อาจจะเป็นครั้งแรก..ที่เรเวลเริ่มรู้สึกหลงรักเซซิเลียขึ้นมาจากใจจริงก็ได้
หัวใจเต้นแรง...ชีพจรสูบฉีด
ความรู้สึกอบอุ่นในใจ..แม้เพียงน้อยนิดได้เริ่มบังเกิดขึ้นในใจของเรเวลเป็นครั้งแรก
“เซซิเลีย”
เรเวลกล่าวจากชื่อเธออย่างแผ่วเบาแล้วก้มหน้าลง
หลังจากนั้นเรเวลดึงเธอเข้ามากอดไว้แน่น
“อ้ะ..”
เซซิเลียตกใจ..แล้วหน้าแดงทันที เพราะน้อยครั้งมากที่เด็กหนุ่มคนนี้จะเป็นฝ่ายเริ่มกอดเธอก่อน
“เซซิเลีย..ขอบใจนะ”
เด็กหนุ่มกอดแล้วซบลงไปที่คอของเธอ..พร้อมกับหลับตาลง..อย่างสงบ
เซซิเลียเบิ่งตาโตขึ้นทันที
ดวงตาสีฟ้าที่งดงามดั่งทะเลสาบเริ่มสั่นไหว
“ค่ะ”
เธอตอบสั้นๆแล้วกอดเรเวลพร้อมกับหลับตาลงเช่นกัน
“หัวใจของฉันเป็นของคุณค่ะ..ของคุณแค่คนเดียวเท่านั้น”
“หัวใจของฉันก็เป็นของเธอเหมือนกัน..ของเธอแค่คนเดียวเท่านั้น..เซซิเลีย..” เด็กหนุ่มกล่าวประโยคนั้นพร้อมกับมีน้ำตาอุ่นๆไหลอาบแก้มออกมา
“ฉะนั้น..ฉะนั้น..ได้โปรดอยู่กับฉันตลอดไปนะ”
“ค่ะ..ฉันยินดีจะอยู่กับคุณไปชั่วชีวืตเลย..เรเวล”
เรเวลกับเซซิเลียกอดกันนานกว่า5นาที
“พวกเราไปกันเถอะ” หญิงสาวโสเภณีคนหนึ่งกล่าวจบแล้วเดินออกไปจากตรงนั้น..
หลังจากนั้นผู้หญิงคนอื่นๆที่เหลือก็ทยอยเดินตามเธอไป..ปล่อยไว้แต่เพียงเรเวลกับเซซิเลียที่ยืนกอดกันสองคนต่อไป
#เช้าวันจันทร์#
วันนี้ผมตื่นนอนที่ปราสาทแคทเทอรีนก่อนเช้ามืดเหมือนเดิม..เพราะมีเมดมาปลุกเพื่อให้ไปรับผิดชอบภารกิจล้างคำสาป
หลังล้างคำสาปเสร็จก็ได้กลับมายังปราสาทแคทเทอรีนอีกครั้ง…เพื่อมานั่งกินมือเช้าที่ปราสาทกับเซซิเลียที่พึ่งตื่นนอนไม่นาน
“จะว่าไปเซซิเลีย..วันนี้เธอไม่ได้ถูกบังคับให้ไปนอนที่หอพักหรอ?”
“พอดีขอร้องท่านแม่ให้ช่วยเรื่องเอกสารให้น่ะค่ะ..แบบประมาณว่าใส่ชื่อฉันลงในเอกสารในฐานะผู้ช่วยของคุณ..แค่นี้ฉันก็ได้รับการยกเว้นแล้วค่ะ..จนกว่าภารกิจล้างคำสาปนี้จะจบลง..ฉันก็จะได้มีเวลาอยู่กับคุณเต็มที่..ทั้งตอนเช้าและก่อนนอน”
“ไม่สิ..เธอต้องอยู่กับฉันตอนกลางวันด้วยนะ..อย่าลืมสิว่าพวกเรามีนัดซ้อมต่อสู้กันน่ะ”
“นั่นสินะคะ”
หลังกินมื้อเช้ากับเซซิเลียเสร็จแล้ว เซซิเลียก็ไปอาบน้ำแต่งตัวต่างๆ
ส่วนผมก็ยืนรอเธอตรงที่หน้าปราสาท..เพื่อที่จะได้ไปโรงเรียนด้วยกัน
“เรียบร้อยแล้วค่ะ” เซซิเลียเดินเข้ามากอดเรเวลจากทางด้านหลัง..แล้วยิ้มให้
“อืม..ใช้แอเรียลบินไปเลยมั้ย?”
“ไม่หรอกค่ะ..ยังเหลือเวลาอีกตั้งเยอะกว่าจะถึง8โมงเช้า..”
เซซิเลียยื่นมือมาจับมือกับผมในทันที
“พวกเราเดินไปแบบนี้กันเถอะนะคะ ><”
“อืม”
ฝ่ามืออันบอบบางและอ่อนนุ่มของเซซิเลีย..ทำให้เรเวลหน้าแดงและหัวใจเต้นแรง
ตัวเขาเดินจับมือกับเซซิเลียเรื่อยๆจนไปถึงหน้าโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์
“ถึงแล้วนะคะ..”
เพื่อไม่ให้มีปัญหากับเซเลน่า..พวกเขาสองคนจึงต้องเว้นระยะห่างกันตอนอยู่ที่โรงเรียน
“อืม..ตอนกลางวันฉันจะรอเธออยู่ตรงสนามต่อสู้หมายเลข S-10 นะ..อย่าลืมแอบเซเลน่าแล้วมาให้ได้ล่ะ”
เรเวลปล่อยมือจากเซซิเลียแล้วเดินเข้าโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์ไปก่อน
“เข้าใจแล้วค่ะ >//<”
หลังผ่านไปสักพัก..เซซิเลียจึงเดินตามเข้าไปทันที
………………………………………
#คุยกับคนเขียน(ไรท์)#
* เราจะทำตามสัญญา…ขอเวลาอีกไม่นาน..แล้วฉากต่อสู้อันงดงาม..จะมาตอนถัดไป *
-ไรท์พยายามเขียนบทระหว่างคู่พระนางให้ออกมาดูโรแมนซ์+อบอุ่นหัวใจ แต่ก็แอบกังวลนิดๆว่านักอ่านจะเลี่ยนรึป่าว
-วันนี้อัพสัก2ตอน (72-73) แล้วพรุ่งนี้จะอัพตอนที่74 ซึ่งจะเป็นฉากสู้ละ และก็จะสู้ยาวไปจนจบSaga ดันเจี้ยนเลย ซึ่งอาจจะมีบทเลิฟบ้าง แต่ก็จะไม่เยอะเท่าไหร่(คล้ายๆSaga เก็บเลเวล)
-หลังจากอัพตอนที่74-75 กะว่าจะขอพักสัก3วัน
333K
![สดุดีมหาราชา [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1723483718_81968770.webp)
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)