ยามเย็นของหมู่บ้านมาพร้อมกับแสงแดดที่อ่อนลง สายลมพัดเบาๆ และกลิ่นหอมของอาหารจากร้านค้าริมทาง
ซินหยางชวนลี่อินออกไปตลาดด้วยกันเพื่อหาของสดกลับไปทำอาหารเย็น เขาควงตะกร้าไม้ใบใหญ่พาดแขน พร้อมรอยยิ้มเ้าเล่ห์ประจำตัว
“ไปเดินเล่นตลาดกับข้านะ จะถือว่าเป็การเปิดโลกของแม่นางจากแดนไกล”
ลี่อินหัวเราะ “แค่ไปซื้อผักกับน้ำปลายังจะต้องมีคอนเซ็ปต์ด้วยเหรอ?”
“เ้าจะไม่พูดแบบนั้นเมื่อได้ชิม ‘ไก่ต้มโชยุไร้ตะไคร้’ ฝีมือข้าหรอก” เขายักคิ้วขณะเดินนำทางไปยังตลาด
ตลาดยามเย็นเต็มไปด้วยเสียงพูดคุย ควันอาหารลอยฟุ้ง และเด็กๆ วิ่งเล่น ลี่อินรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันที เธอเดินดูของสด พ่อค้าแม่ค้าทักทายซินหยางอย่างคุ้นเคย
ระหว่างหยิบผัก เขาก็แอบกระซิบ “เ้ารู้ไหม…มีสาวแม่ค้าหลายคนที่ถามถึงเ้า”
“ฮะ? ใครถามถึงข้ากัน” ลี่อินขำ
“ข้าก็พูดเผื่อไว้เฉย ๆ เผื่อเ้าจะเขินกลับมาเองไง”
ทั้งสองหัวเราะขณะเดินเลี้ยวไปทางหัวมุมตลาด จนมาถึงร้านเล็ก ๆ ที่ตั้งโต๊ะไม้ขายน้ำชา
ร้านเล็กนี้มีป้ายไม้สลักคำว่า ‘หอมกลิ่นชา’ และมีสาวน้อยวัยราว 20 ปี ผิวขาว ใบหน้าอ่อนหวานยืนขายชาด้วยรอยยิ้มละมุน
“นั่นใครเหรอ?” ลี่อินถามเบา ๆ
“ชื่อ **เสี่ยวซิน** ลูกสาวเ้าของร้านชา เขานำชาจากไร่เรามาแต่งกลิ่น ทำรสชาติใหม่ ๆ แล้วขายในตลาดนี่แหละ” ซินหยางกระซิบข้างหูเธอ
ทันทีที่เสี่ยวซินเห็นเขา ใบหน้าเธอก็แดงขึ้นเล็กน้อย
“ท่านซินหยาง…มาอีกแล้วหรือคะ?”
“แน่นอนสิ วันนี้อยากรู้ว่าชาที่เ้าชงจะทำให้ข้าละลายได้เหมือนเมื่อวานไหม” เขาพูดพร้อมพิงโต๊ะเล็ก ๆ อย่างเท่ๆ
เสี่ยวซินยิ้มเขิน ขณะรินชาใส่ถ้วยเล็กแล้วยื่นให้ ลี่อินมองภาพตรงหน้าแล้วยิ้มขำในใจ
“เ้านี่มันนักเจรจาตัวจริง” เธอกระซิบเบา ๆ
ซินหยางหันมายักคิ้วให้เธอ “ไม่ใช่นักเจรจา ข้าเรียกตัวเองว่า ‘นักละลายใจ’ มากกว่า”
หลังจากดื่มชา ซินหยางซื้อกลับบ้านพร้อมขนมอีกเล็กน้อย เขายกมือไหว้พ่อแม่ของเสี่ยวซินอย่างสุภาพ ก่อนจะเดินกลับไปพร้อมลี่อิน
“แล้วเ้าว่าไงล่ะ?” เขาถามระหว่างทางกลับ “วันนี้ข้าพาเปิดโลกได้หรือยัง?”
“เปิดโลกใช่ได้ แต่ยังไม่สุด” ลี่อินแกล้งตอบ “ถ้าอยากได้คะแนนเต็ม คงต้องชงชาให้ข้าชิมเองบ้างแล้วล่ะ”
ซินหยางหัวเราะลั่น “งั้นคืนนี้…รอดูได้เลย!”
3K
![แด่รักและคำสาป[มีE-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1704269535_68898629.webp)
