หลูฉิงกวางมาซุ่มดูอยู่บนต้นไม้ใกล้ประตูจวนสกุลจ้าวนางอยากรู้นักว่าถึงวันที่ต้องพาเ้าสาวคนใหม่มาเยี่ยมบ้าน โหยวอีจะทำเช่นใด?เสียงพูดคุยกัน ของสาวใช้ข้างล่างก็ดังขึ้น
“ได้ยินว่าเ้าบ่าวของคุณหนูใหญ่รูปงามนักเ้าว่าจะหล่อเหลาสู้ว่าที่คู่หมั้นของคุณหนูรองได้หรือไม่?”
“ข้าได้ยินว่าเป็ถึงหัวหน้ามือปราบเชียวนะ”
ทันใดสาวใช้คนที่สามก็เข้ามาถึง“พวกเ้ามัวแต่ยืนนินทาเ้านายกันอยู่นี่เอง รีบไปดูที่หน้าประตูกันเถอะทุกคนไปรอกันหมดแล้ว”
สาวน้อยหันไปมองถนนด้านหน้ารถม้ากำลังจะจอดโหยวอีเดินลงมาเป็คนแรก เขาแต่งกายด้วยชุดสีขาวขลิบทองปักลวดลายงดงามตามขอบและส่วนชายเสื้อคลุมตัวยาวทันใดนางก็เห็นมือเรียวขาวโผล่ออกมาจับที่ขอบประตูรถม้าทำเอาหลูฉิงกวางแทบจะพลัดตกต้นไม้เมื่อมีสตรีผู้หนึ่งในชุดสีชมพูคุ้นตาโผล่ออกมาโดยมีโหยวอีคอยประคองให้ลงอย่างปลอดภัย
‘ไอหยา! พี่ชิงชิงตัวปลอมมาจากไหนกันล่ะนี่?
ถนนละแวกนี้ล้วนเป็บ้านขุนนางผู้ใหญ่บ่าวและสาวใช้บ้านอื่นรู้ว่าวันนี้เป็วันที่คู่บ่าวสาวของตระกูลโหยวจะกลับมาเยี่ยมตระกูลจ้าวซึ่งเป็บ้านเดิมของเ้าสาวก็พากันมาคอยดูครั้นคนที่ยืนออหน้าประตูจวนรับคู่แต่งงานใหม่เข้าไปแล้วหลูฉิงกวางก็รีบตามไปสังเกตการณ์ด้วยความร้อนรุ่มในหัวใจ
สีหน้าซีดเผือดของใต้เท้าจ้าวและฮูหยินทำเอาโหยวอีแทบจะกลั้นหัวเราะไม่ไหวผู้ใหญ่ทั้งสองสบตาชิงชิงตัวปลอมแล้วพลันชะงัก
“ท่านพ่อตาท่านแม่แม่ เรามีเื่สำคัญต้องคุยกันขอรับ โปรดนำข้ากับชิงชิงไปห้องที่มิดชิดด้วย”
เมื่อคนทั้งสี่เข้าไปในห้องหนังสือจั๋วเหรินหาวจึงเปิดใบหน้าออกมาโดยมีหัวหน้าโหยวเป็ผู้แนะนำ
“ขออภัยที่ต้องให้มือปราบจั๋วลูกน้องของข้าปลอมตัวเป็ชิงชิงขอรับเพราะยามนี้นางได้หายตัวไปจากจวนโดยทิ้งจดหมายไว้เพียงฉบับเดียวดังนั้นเพื่อให้แน่ใจว่านางหนีไปด้วยตนเอง ข้าจึงได้เริ่มทำการสืบเื่นี้ขอรับ”
โหยวอีหยิบจดหมายลายมือของจ้าวชิงชิงให้กับผู้าุโทั้งสองได้อ่านใต้เท้าจ้าวสีหน้าเคร่งเครียดดวงตาปริวิตกในขณะที่เหยียนฮูหยินรับจากสามีไปอ่านแล้วทำหน้าคล้ายจะเป็ลมจนสามีต้องโบกมือเรียกสาวใช้สองคนมาดูแล
“นางทำงามหน้านัก! นี่เป็ลายมือของนางแน่แท้ชุนหลันก็ไปกับนางด้วยหรือ?”
“ขอรับ!สาวใช้ของนางก็หนีไปด้วยกันเพราะข้าให้คนตรวจสอบข้าวของสำคัญของชุนหลันแล้วก็ไม่เหลือด้วยเหมือนกันขอรับ!”
“โถ! ชิงชิง เหตุใดเ้าถึงทำเช่นนี้? เพิ่งแต่งงานไปแท้ๆ ลูกหนอลูก!” เหยียนฮูหยินคร่ำครวญด้วยความะเืใจ นางคิดไม่ออกเลยว่าบุตรสาวที่กริยามารยาทงดงามเรียบร้อยเช่นนั้นกล้าหนีตามชู้รักไปได้อย่างไร?
“แม้จะไม่รู้ว่านางหนีตามบุรุษใด?แต่นางก็หนีไปแล้ว ซ้ำยังทิ้งจดหมายลายมือตนเองไว้เช่นนี้ ข้าก็ไม่คิดตามหานางแล้ว! ว่าแต่ตัวเ้าเล่า? เสี่ยวอีเ้าโกรธแค้นนางมากหรือไม่?”
“ขอรับ! ที่แรกข้าก็โกรธมากทั้งยังเสียใจที่นางไม่อยากใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับข้า แต่จิตใจของคนยากแท้หยั่งถึงหากว่านางจะไปเองข้าก็คงไม่เหนี่ยวรั้งนางไว้”
สองสามีภรรยาผู้เป็เ้าของจวนยามนี้ยิ้มไม่ออกคำพูดของบุตรเขยที่ยืนตรงหน้านับว่าเต็มเปี่ยมไปด้วยคุณธรรมนักผู้าุโทั้งสองหันไปสบตากันด้วยความรู้สึกอับอายต่อโหยวอี
“เหตุใดเ้าจึงต้องให้คนผู้นี้ปลอมตัวเป็ชิงชิงด้วยเล่า?”
“ทีแรกข้าก็คิดว่านางคงหนีตามคนรักไปแต่พอสอบถามแล้วคนในเรือนไม่มีผู้ใดพบร่องรอยของนางสักคน?จะว่าไปก็น่าแปลกยิ่งเหมือนกับมีผู้มาพานางไปขอรับข้าจึงคิดจะสืบให้แน่ชัดว่านางไปเองหรือไปกับผู้ใด?”
ใต้เท้าจ้าวมองดูบุตรเขยด้วยความซาบซึ้งไม่เพียงแต่เขาจะไม่โมโหอาละวาดแต่ยังมีน้ำใจที่จะสืบสาวราวเื่ให้ชัดเจน
“ข้าต้องปลอมตัวเป็อาซ้อมาที่นี่เพื่อไม่ให้ผู้คนสงสัยขอรับ”
“เื่นี้หากมีผู้รู้เห็นมากย่อมเสื่อมเสียมากข้าจึงต้องทำขั้นตอนนี้ให้เสร็จสิ้นไปก่อน หากพบความจริงว่านางหนีไปเองข้าก็จะทำใจเขียนใบหย่าให้นางแต่โดยดีแต่หากนางถูกคนบังคับหรือล่อลวงไปจะได้จับคนผู้นั้นมาลงโทษตามกฎหมายขอรับ!”
ใต้เท้าจ้าวถึงกับขบกรามด้วยความโมโหบุตรสาวคนโตที่ว่านอนสอนง่ายมาโดยตลอด แม้นางจะเคยโต้แย้งเื่ที่ถูกบังคับให้แต่งงานกับโหยวอีครั้งสองครั้งก็มิได้มีท่าทีรุนแรงแต่อย่างใด?กลับวางแผนหนีตามชู้รักไปหลังจากแต่งงานได้เพียงสองวันเื่นี้นับว่าอุกอาจอย่างยิ่ง!
“ข้าต้องขออภัยเื่ที่นางทำให้เ้าต้องเสียใจและขายหน้าเป็อย่างยิ่งในเมื่อเื่ก็เกิดไปแล้ว หากว่าข้าจะชดใช้สิ่งใดได้ข้าก็ยินดี แต่ไหนๆพวกเ้าก็มาถึงแล้วก็ไปนั่งรับประทานอาหารที่เตรียมไว้เสียก่อนค่อยกลับเถอะ”
เมื่อคนทั้งสี่กลับออกมาอีกครั้งหนึ่งหลูฉิงกวางก็ยังคงเฝ้ารออยู่ นางสะกดรอยตามรถม้าคันนั้นไปแทนที่รถม้าคันนั้นจะกลับไปยังจวนสกุลโหยวกลับตรงไปยังสำนักมือปราบเมื่อถึงแล้วคนที่ลงจากรถม้ากลับเป็โหยวอีและมือปราบหนุ่มอีกผู้หนึ่งหลูฉิงกวางที่แอบดูอยู่ถึงกับผงะ
“เ้าหนุ่มผู้นี้กล้าปลอมเป็พี่ชิงชิงเชียวหรือ?ช่างบ้าเสียจริง!”
เมื่อคนทั้งสองเข้าไปในสำนักมือปราบแล้วนางจึงะโลงมาแอบสำรวจบนรถม้าก็พบชุดสีชมพูของจ้าวชิงชิงซุกอยู่ใต้ที่นั่งที่เปิดฝาขึ้นแล้วเก็บของเอาไว้ได้
“แสบนักนะโหยวอี!เ้าถึงกับวางแผนตบตาผู้คนเพื่อรักษาหน้าตาของตนเองข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าเ้าจะปิดเื่นี้ได้นานเพียงใด?”
************************

