พันธุ์ระหํ่าหักเหลี่ยมคลั่ง

ปัง!    ปัง!   ปัง!    ปัง! 




ปัง!      ปังๆ!     ปังๆ!




เสียงปืนยิงปะทะระหว่างริวและพวกลูกน้องของเคนยังคงดังกึกก่องอยู่ภายในตึก





ริว: อ….อ๊าก! 




ริวเดินขึ้นบันไดมาถึงชั้นบนสภาพตัวเขาถูกยิงเจ็บสาหัสเ๣ื๵๪ไหลไปตามทางเดิน



ริว:  *หายใจรุนแรง*



ริวค่อยๆพยุ่งตัวเขาเดินตรงไปที่ห้องทํางานของเคนในโดยใช้มือซ้ายกดแผลที่ถูกยิง



ริว: . . .



เขาเดินมาถึงหน้าห้องก่อนที่เขาจะตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปด้านใน




*เสียงประตูเปิดพร้อมกับเสียงฝีเท้าก้าวเดินเข้ามา*




เคนยืนรออยู่ด้านในขณะที่เขากําลังมองวิวทิสทัศน์เมืองอากิฮาบาระในย่ามคํ่าคืนผ่านกระจก



เคน:  มาถึงจนได้สินะ

ริว:  . . .

เคน:  ยังจําวันนั้นได้ไหม…?  วันที่นาย….เลือกที่จะถอนตัวออกจากองค์กร….แล้วผันตัวไปร่วมมือกับพวกตํารวจ
จนนายได้กลายเป็๲ศัตรูกับองค์กร Naoka โดยสมบูรณ์   ถูกตามล่า…..หมายเพื่อจะเอาชีวิต

ริว: . . .

เคน: และตอนนี้…..แกกําลังยืนอยู่ในห้อง ที่แกประกาศทรยศกับพวกเรา…




เคนหันหลังมองก่อนจะค่อยๆเดินตรงมาหาเขา



ริว: . . .

เคน:  นายมีโอกาสแล้วนี่  อยากจะจบชีวิตฉันตอนนี้เลยก็ได้

ริว: . . .




*เสียงปลดเซฟปืน*



เคนควักปืนพก [Beretta 92F] ออกมาพร้อมจะลั่นไกใส่ริว



ริว: !




ปัง!










ริว







ริว!







เคน: ตื่นได้แล้ว!




ริว:?




เ๱ื่๵๹ราวในอดีตสมัยที่พวกเขาทั้งคู่ยังเป็๲เด็ก



ริว:  มีอะไร…?

เคน:  ปิดเทอมฤดูร้อนทั้งที….มาหาอะไรทํากันเถอะ

ริว:   *เฮ้อ*   ร้อนขนาดเนี้ย… จะออกไปไหนได้ล่ะ…



ริวและเคนนอนอยู่บนเตียงโซฟาภายในห้องรับแขกในคฤหาสน์ส่วนตัวของโทคิว คาซากิ



เคน:  นั้นสิ…  

ริว:  . . .

เคน: นี้

ริว: ?

เคน: สมมุติว่า……นายกับฉันเกิดทะเลาะกัน….จนกระทั่งแตกคอกันเอง  นายยังอยากจะคืนดีกับฉันอยู่ไหม…?

ริว: ?  ทําไมถึงถามเ๱ื่๵๹เนี้ย?

เคน:  ถ้ามันเกิดขึ้นมาจริงๆ……ก็เท่ากับว่า……สายสัมพันธ์ของเรา……ตัดขาดกันแล้ว

ริว: . . .

เคน: ฉันแค่ไม่อยากจะเสียคนอย่างนายไป 

ริว: . . . . . .ได้สิ

เคน: !

ริว: ถึงยังไงมันก็แค่…..เ๱ื่๵๹นึกคิดล่ะนะ….


เคน:  . . . . . . .ฮ  ฮ่าๆๆ 

ริว:  ฮ่าๆๆ  

เคน:  ฮึๆ  นั้นสินะ




เคนลุกขึ้นจากเตียงและกําลังจะเดินออกไปนอกห้อง



ริว:  จะไปไหน?

เคน:  หาอะไรทานซ่ะหน่อย….นายเอาด้วยไหม?

ริว:  อืม…เดี๋ยวตามไป





*ปิดประตูห้อง*




ยูนะ:  หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!

เคน: ?



ยูนะพยายามห้ามพี่ชายของเธอขณะที่เขากําลังทานขนมโมจิ



ยูนะ:  อันนั้นนะ ของพี่ริวเขานะ!

เคน:  หืม?    จริงหรอ…?   ไม่เห็นมีชื่อบอกไว้เลยนี่   *ทานต่อ*

ยูนะ พอเถอะน่า!



ยูนะทุบตีไหล่พี่ชายของเธอแต่เคนก็ไม่สนใจจนกระทั่งทานโมจิลูกนั้นจนหมด



ริว:  มีเ๱ื่๵๹อะไรกัน?



ริวที่เดินออกมาจากห้องได้สังเกตเห็นทั้งสองกําลังยืนทะเลาะกัน



ยูนะ: ก็พี่เคนเขานะสิ!  แอบกินโมจิที่หนูซื้อมาฝากให้พี่  ไปชิ้นนึงนะ

ริว:  อ๋อ  ฮ่าๆ  ไม่เป็๲ไรหรอก

ยูนะ:  เอ๋  แต่ว่า…

เคน:  เห็นไหม  ริวยังอนุญาติให้พี่กินเลย  อย่าคิดมากน่า! แล้วเธอล่ะ….เอาสักชิ้นไหม?

ยูนะ:  ไม่ล่ะ….

ริว:  ไม่ต้องเสียใจ พี่ไม่โกรธหรอก

ยูนะ: ค ค่ะ

เคน:  นี่  ออกไปเล่นนอกบ้านกัน!

ริว:  อืม!  เอาสิ




ด้านหลังบ้าน



เคน:  รับไป!



*เสียงปืนฉีดนํ้า*



ริว: โอ้ย!


เคนใช้ปืนฉีดนํ้ายิงใส่ริวเข้าไปที่หน้าเต็มๆ



ริว:  นาย!   


เคน:  ฮ่าๆ



*เสียงปืนฉีดนํ้า*



ริว:  นี้แน่น!



ริวใช้ปืนฉีดนํ้าของยิงส่วนกลับใส่เคน



เคน:  โอ้ย!


ริว:  ฮ่าๆ!  *วิ่งหนี*


เคน: อย่าหนีนะ…!



ทั้งคู่วิ่งไล่จับกันด้วยความสนุกสนานโดยมียูนะยืนมองดูพวกเขาเล่นกัน



ยูนะ: อย่าวิ่งกันเร็วนักสิ!  เดี๋ยวพี่ก็ล้มหรอก



เคน: หน่อยแน่น!



ริว:  ฮ่าๆ จับฉันให้ได้สิ!









กลับสู่๰่๥๹เวลาปัจจุบัน 




ปัง!   ปัง!   ปัง!   ปัง!  ปัง!  



ปัง!   ปัง!   ปัง!   ปัง!  ปัง! 




*เสียงปืนพกตกลงพื้นพร้อมกันทั้งสองกระบอก*




ริว:  อ อ๊ากก!


เคน:  อ๊าาก!




ริวและเคนกระหนํ่ายิงใส่กันจนปืนพกของทั้งคู่หล่นออกจากมือก่อนที่พวกเขาจะเสียหลักไปชนเสาทางด้านหลัง



ริว:  *หายใจอ่อนแรง*

เคน:  *หายใจอ่อนแรง*  ฮึๆ   ฝีมือแก….ยังดีไม่เปลี่ยนเลยนะ

ริว:   ….นายก็เหมือนกัน…

เคน:  ริว…..

ริว:  . . . .?

เคน:  เรายัง….เป็๲เพื่อนกัน..ได้ใช่ไหม….?


ริว:  …ได้สิ……ความสัมพันธ์ระหว่างนายกับฉัน…..มันตัดขาดกันไม่ได้หรอก..  


เคน:  ฮ่าๆ…….









ขอบใจนะ……





เคนสิ้นใจตายตาหลับไป




ริว:    *หายใจอ่อนแรง*




ริวนั่งมองดูเพื่อนรักของเขาที่จากไป โดยที่ดวงตาของเขากําลังจะปิดลงรวมถึงลมหายใจของเขาเช่นเดียวกัน





*หายใจอ่อนลง*   











นี้สินะ…










ที่เขาเรียกกันว่า…











คําสัญญา








 . . . . . . . . . . . .




ริวสิ้นใจตายไป 



ร่างพวกเขาทั้งคู่หันมาทางเดียวกันพร้อมกับแสงจากดวงจันทร์ส่องสว่างผ่านกระจกสะท้อนเงาของพวกเขาในยามคํ่าคืน