ไปต่างโลกก็ต้องไปกับสมาร์ทโฟนสิ (Isekai wa Smartphone to Tomoni)

        “ฮะ ฮัดเช้ย!”

        “ไม่สบายเหรอ?”

        อะไรหว่า อยู่ๆก็คัดจมูกขึ้นมา...มีใครพูดถึงผมอยู่รึไงกันนะ?

        คุณโดรัน เจ้าของ “จันทราสีเงิน”ลอบมองมาทางผมด้วยท่าทางเป็นห่วง ผมจึงตอบไปว่าไม่ได้เป็นอะไร

        พวกผมตอนนี้อยู่ที่เมืองหลวง

        ผมถูกไหว้วานให้ช่วยเรื่องการซื้อสินค้าของร้านโดยใช้【เกท】ซึ่งไม่ใช่แค่ “จันทราสีเงิน”เท่านั้น แต่เป็นคำร้องแบบระบุตัวที่เจ้าของร้านหลายคนร่วมกันจ้าง โดยตัวต้นคิดคือ“ร้านอาวุธหมีแปด”

        “แหมไม่ได้มาเมืองหลวงซะนานเลยแฮะ”

        “แถมยังไปกลับในวันเดียวได้อีกต้องขอบคุณจริงๆ”

        คุณบารัลแห่ง “หมีแปด” กับคุณชิมอนเจ้าของร้านอุปกรณ์กำลังคุยกันอยู่ในกระบะของรถม้า

        สิ่งที่พวกผมกำลังนั่งอยู่คือรถม้าที่ขนาดค่อนข้างใหญ่ดูเหมือนจะเป็นคันที่ใหญ่ที่สุดในหมู่รถม้าที่มีอยู่ในลีฟเล็ทแล้ว ก็นะถ้าจะมาซื้ออาวุธกับอาหาร มันก็จำเป็นต้องใช้ขนาดประมาณนี้แหละ

        ยังไงก็เถอะทุกคนคึกคักกันจังเลยแฮะ ไม่ได้จะเคยมาเมืองหลวงเป็นครั้งแรกซะหน่อย

        รถม้าจอดอยู่ตรงด้านหน้าสะพานที่ห่างออกมาจากถนนใหญ่เล็กน้อยที่นี่มีโรงแรมขนาดใหญ่อยู่ ถ้าหากจ่ายเงินล่ะก็ดูเหมือนจะสามารถฝากรถม้าไว้ได้ชั่วคราว

        ? ไม่ได้วนไปตามร้านด้วยรถม้าหรอกเหรอ?

        พวกเจ้าของร้านลงจากรถม้าพร้อมแสยะยิ้มอย่างอดไม่ไหว

        “ดีล่ะงั้นอีกห้าชั่วโมงให้หลังมารวมตัวกันที่นี่นะ”

        “เอ๋? ทุกคนจะแยกย้ายกันไปเหรอครับ?ยังมีเรื่องสัมภาระด้วยสิ เดินวนไปด้วยกันจะ...”

        พอผมแสดงความตกใจเล็กน้อยกับคำพูดของคุณโดรันชิม่อนแห่งร้านอุปกรณ์จึงพูดเสียงต่ำ

        “ไม่ได้เข้าใจอะไรเลยน้าคุณโทยะ ทุกคนอยากจะเถลไถลในเมืองหลวงที่ไม่ได้มาซะนานกันบ้างน่ะสิป๋าโดรันเองก็เป็นพ่อหม้ายซะด้วย... โอ๊ะเรื่องนี้เก็บเป็นความลับกับมิกะจังด้วยนา”

        เถลไถล? พ่อหม้าย... เอ๋? หรือว่า...เรื่องอย่างว่างั้นเหรอ!?

        “คุณโทยะเองก็ไปด้วยกันไหม? ถึงจะยังกลางวันอยู่แต่ฉันรู้จักร้านดีๆ นะ”

        ทั้งที่ไม่ได้คิดจะไปแท้ๆ แต่ผมก็เผลอกลืนน้ำลายดัง เอื๊อก ซะได้

        “ที่ว่าไปเนี่ย...ทะที่ไหนครับ?”

        “ซ่อง”

        ว่าแล้วไง! แล้วก็ระริกระรี้กันทุกคนเลยนะ!? ขณะที่ผมกำลังอ้าปากพะงาบๆ อยู่ คุณบารัลเองก็พูดแทรกขึ้นมาจากข้างๆ

        “โอ๊ะจะว่าไปก็เก็บเป็นความลับกับเมียของพวกเราด้วยล่ะเรื่องนั้นเองก็ใส่ไว้ในเนื้อหาคำร้องเหมือนกัน อย่าลืมซะล่ะ”

        เล่นสกปรกนี่!ถึงไม่ให้พาพวกเอลเซ่มาด้วยสินะ? คิดอยู่แล้วเชียวว่ามันรู้สึกแปลกๆ!

        “ดีล่ะงั้นก็อีกห้าชั่วโมงให้หลังนะ!”

        พวกคุณลุงพากันเดินไปทางแยกเล็กๆ ของถนนใหญ่ซะแล้ว ถึงกับกระโดดโลดเต้นกันเลยเหรอน่ะ? ผมเองก็โดนคุณชิม่อนชวนแต่ก็ปฏิเสธไปเรียบร้อย ถึงยังไงก็หมั้น (หลอกๆ)กับเจ้าหญิงของอาณาจักรนี้ไว้แล้ว ผมจึงไม่สามารถหุนหันพลันแล่นทำตัวแบบนั้นได้ลูกน้องของราชาจะคอยสอดส่องอยู่ที่ไหนบ้างก็ไม่รู้ด้วยสิ

        ก็นะถึงจะอ้างเหตุผลแบบนั้น แต่จริงๆ ผมแค่ไม่กล้าพอเท่านั้นแหละยังไก่อ่อนอยู่น่ะครับ

        “ตั้งห้าชั่วโมงจะทำอะไรดีน้า...”

        อย่างน้อยถ้าพาโคฮาคุมาด้วยก็คงจะดีหรอกแต่ในช่วงหลายวันมานี้ พอได้เห็นภาพนรกที่โดนกลุ่มสาวๆ กอดรัดฟัดเหวี่ยงแล้ววันนี้ก็เลยไม่ได้บอกอะไรไปมากกว่า พักให้สบายๆ เถอะ

        ป่านนี้คงนอนหลับสนิท(นอนหมดแรง?) อยู่บนเตียงในห้องของผมที่ใส่กุญแจไว้ล่ะมั้ง

        ยังไงก็เดินเล่นในเมืองหลวงไปก่อนละกัน

        ที่นี่ได้เห็นผู้คนหลากหลายประเภทต่างกับที่ลีฟเล็ทจริงๆ แฮะ นอกจากมนุษย์สัตว์ก็ยังมี คนที่มีเขางอกออกมาจากหน้าผาก คนที่หูแหลมๆ... นั่นมันเอลฟ์แบบที่เคยเห็นในเกมรึเปล่านะ เผ่าพันธุ์อย่างที่ว่า

        มีกระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้นที่เลยล่ะ

        เป็นที่รู้กันดีว่ามิสมิดซึ่งเป็นอาณาจักรที่เกิดขึ้นมาใหม่มีเผ่าพันธุ์ที่เรียกว่าอมนุษย์รวมตัวกันอยู่เป็นจำนวนมากพวกอมนุษย์จึงมาเยือนอาณาจักรนี้ที่มีความสัมพันธ์ฉันมิตรกันจะว่าเป็นเรื่องธรรมดาก็คงธรรมดาล่ะมั้ง

        ดูเหมือนในอาณาจักรนี้ก็ยังมีเขตที่กีดกันอยู่บ้างแฮะ

        “อืมไปที่กิลด์แล้วรับคำร้องง่ายๆ มาทำดีไหมนะ? ยังไงก็ว่างด้วยสิ...”

        นอกจากงานกำจัดสัตว์อสูรกับเก็บรวบรวมสมุนไพรแล้วที่กิลด์ยังรวบรวมคำร้องหลายๆ แบบเอาไว้ด้วย อย่างพวกช่วยย้ายบ้าน โฆษณาร้านหรือค้นหาแมวพันธุ์แปลกๆ ก็มี แน่นอนว่าค่าตอบแทนก็น้อยไปด้วยไม่ว่างานไหนก็เป็นเควสต์สำหรับมือใหม่ ที่เหมือนเป็นงานพิเศษแบบรายวัน

        ถ้าเป็นตามหาแมว หากใช้【เซิร์จ】ก็อาจจะหาเจอง่ายๆเลยก็ได้ อ๊ะ แต่ว่า【เซิร์จ】มีขอบเขตแสดงผลแคบ คงยากอยู่มั้ง

        ก่อนหน้านี้ก็เคยมาที่กิลด์ของเมืองหลวงอยู่เมื่อตอนนั้นทุกคนเลือกรับคำร้องกำจัดดูลาฮานกัน

        หลังเดินไปตามถนนใหญ่ก็พบกิลด์นักผจญภัยของเมืองหลวงยังใหญ่โตมโหฬารกว่าที่ลีฟเล็ทเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย

        ด้านข้างกิลด์มีร้านเหล้าเปิดขนาบอยู่ทั้งสองข้างเนื่องจากร้านเหล้าแห่งนี้เป็นร้านที่กิลด์บริหารเองโดยตรงดูเหมือนถ้าแสดงกิลด์การ์ดให้ดูจะได้รับส่วนลดเครื่องดื่มด้วยถึงผมจะไม่เคยใช้ก็เถอะ

        ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพราะนักผจญภัยมีคนหยาบคายอยู่เยอะถ้าโดนลากไปยุ่งกับพวกขี้เมามันจะยุ่งยาก ไม่ได้อยากดื่มเหล้าด้วยสิถ้าจะหาอะไรกินก็ยังมีที่อื่นที่อร่อยกว่าอยู่อีก

        ผมเข้าไปในกิลด์โดยเดินผ่านประตูที่เรียกว่า“สวิงดอร์” หรือ “เวสเทิร์นดอร์” ที่สามารถผลักเปิดได้จากทั้งด้านหน้าหรือด้านหลังแล้วปิดเองโดยอัตโนมัติเหมือนในหนังฝรั่ง

        คนน้อยผิดคาดแฮะเพราะเวลาตอนนี้เพิ่งจะสิบโมงกว่าเองนี่นะ ถ้าจะรับคำร้องในวันนั้นล่ะก็ปกติจะรับแล้วออกเดินทางแต่เช้าเลยตอนนี้จึงเร็วเกินไปที่คนเหล่านั้นจะทำคำร้องเสร็จแล้วกลับมา

        ก่อนอื่นผมลองเดินไปทางกระดานที่มีคำร้องติดอยู่เนื่องจากตอนนี้ผมอยู่แรงค์สีเขียวจึงสามารถรับได้แต่คำร้องที่ระดับเท่ากันหรือต่ำกว่า สรุปคือ สีดำ ม่วงและเขียวเท่านั้น

        ทางสีเขียวมีประเภทกำจัดอยู่เยอะนอกจากนั้นก็เป็นคำร้องที่ต้องไปนอกเมืองหลวงก็เลยขอผ่านส่วนสีดำกับสีม่วงมีงานที่ท่าทางจะทำเสร็จได้เร็วอยู่เยอะ

        “เลี้ยงเด็กนี่ขอผ่านล่ะนะ...งานซ่อมแซมหลังคาบ้านก็คิดว่าน่าจะใช้【โมเดลลิ่ง】ทำเสร็จได้เร็วอยู่หรอกแต่ว่า...โอ๊ะ”

        งานรื้อถอนคฤหาสน์เก่าเหรอถ้าเป็นงานใช้แรง หากใช้【บูสต์】ล่ะก็อาจจะสบาย ๆ ก็ได้

        เพียงแต่【บูสต์】จะใช้งานต่อเนื่องได้แค่ระยะเวลาสั้นๆ คงไม่เหมาะกับเนื้อหางานล่ะมั้ง... เอาเถอะ ยังมี【เพาเวอไรซ์】ที่ช่วยเพิ่มพลังกล้ามเนื้ออยู่คงพอทำอะไรได้บ้างแหละ

        ผมดึงใบคำร้องงานรื้อถอนออกมาทันทีแล้วนำไปยื่นที่ประชาสัมพันธ์

        ที่ทำงานนั้นถึงจะอยู่ในเมืองหลวงแต่ก็เป็นสถานที่ที่เรียกว่าเขตตะวันตกซึ่งมีคนรวยอาศัยอยู่เยอะ

        ที่คฤหาสน์ค่อนข้างเก่าแก่ผมพบว่ามีการเริ่มงานรื้อถอนกันไปแล้วพอบอกกับคนที่น่าจะเป็นหัวหน้าของที่นั่นว่ามาจากกิลด์เขาก็บอกให้ผมเอาของไร้ประโยชน์ที่อยู่ในโกดังบริเวณมุมคฤหาสน์ออกไปให้หมด

        ถึงทางด้านคฤหาสน์จะต้องรื้อถอนเพราะตัวฐานผุพังแล้วแต่ทางห้องเก็บของที่เรียกว่าโกดังดูเหมือนถ้าซ่อมแซมซักหน่อยก็ยังใช้ได้อยู่

        เจ้าของเดิมของที่นี่เสียชีวิตไปแล้วดูเหมือนว่าของที่อยู่ในห้องเก็บของจะกำจัดทิ้งให้หมดหรือจะเอาไปบ้างก็ไม่มีปัญหางั้นก็รีบทำให้เสร็จ...ง่ะ ถ้าเวลาเหลือเยอะก็แย่น่ะสิ ทำไปตามสมควรละกัน

        “หวา เหม็นเชื้อราสุดๆเลย”

        ตู้เก่า โต๊ะผุพังนาฬิกาแขวนที่ไม่มีเข็ม หม้อไม่มีก้น เตียงขาหัก ตุ๊กตาไม่มีแขน ถ้วยชาแตกๆ...มีแต่ของไร้ประโยชน์จริงๆ ด้วยแฮะ

        โอ้ ผมเจอดาบด้วยพอลองชักออกมาจากฝักดูก็หักดังเป๊าะอยู่ข้างในอย่างงดงาม เฮ้อ

        โล่นี่เองก็มีรอยร้าวอยู่ส่วนหนึ่งเพลทเมล*นี่ก็บุบบี้ไปทั่วจนสวมไม่ได้แล้วมั้ง...

        ส่วนแบทเทิลแอกซ์**ทางนี้ยังพอใช้ได้อยู่แต่ก็สนิมเขรอะจนไม่น่าจะมีราคาแล้ว

        เป็นโกดังที่ทิ้งไว้แต่ของไร้ประโยชน์อย่างแท้จริงเลยแฮะ

        แต่ก็มีของประเภทอาวุธหรือเครื่องป้องกันเยอะอยู่เจ้าของเก่าคงเป็นตระกูลอัศวินล่ะมั้ง มีทั้งเกราะทั้งดาบกระจายอยู่เต็มเลยแต่จากจำนวนที่เยอะเอาเรื่อง หรือจะเป็นนักสะสมกันนะ? เพราะรู้สึกว่ามันจะเยอะเกินไปสำหรับใช้คนเดียวน่ะนะ

        กึก

        “หือ?”

        เหมือนจะได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง...? ถึงจะได้ยินเสียงงานรื้อถอนมาจากข้างนอกแต่เมื่อกี้ดูเหมือนจะเป็นเสียงข้างในโกดัง ผมจึงกวาดตามองไปรอบ ๆพร้อมกับเงี่ยหูฟัง

        ........................คิดไปเองเหรอทำงานต่อละกัน

        ขั้นแรกผมตั้งใจจะจัดการกระจกบานใหญ่เก่าๆ ที่อยู่ตรงหน้าก่อน พริบตาที่ผมเปิดผ้าคลุมออก ผมก็เห็นเพลทเมลจู่โจมมาจากข้างหลังของผมโดยใช้แบทเทิลแอกซ์เหวี่ยงลงมา

        “อึก!?”

        ผมกลิ้งไปด้านข้างหลบการโจมตีด้วยขวานที่ถูกจามลงมาโครม! พื้นไม้ถูกทำลายด้วยขวาน

        อันรุนแรง กะเกือบไปแล้ว!

        สิ่งที่เหมือนหมอกดำลอยออกมาจากช่องว่างของเกราะที่จู่โจมผมราวกับไอน้ำสภาพเป็นคนละเรื่องกับเกราะเมื่อกี้นี้โดยสิ้นเชิง

        เอี๊ยดเอี๊ยดเอี๊ยด...เพลทเมลมองมาทางผมพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าดดังลั่น อ๊ะรู้สึกเหมือนกำลังสบตากันอยู่เลย...

        “โอ๊ะ!?”

        ผมหลบแบทเทิลแอกซ์ที่ถูกเหวี่ยงมาอีกครั้งแล้วรีบกระโจนออกไปนอกห้องเก็บของ

        แกร๊กแกร๊กเพลทเมลไล่ตามมา พร้อมกับเหวี่ยงขวานไปมามั่วซั่วไปหมด

        “อะ อะไรน่ะ!?”

        “ปะ ปีศาจเรอะ!?”

        “เฮ้ย นั่นมันอย่าบอกนะว่า...ลีฟวิงอาร์เมอร์ไม่ใช่เรอะ!?”

        พวกคุณลุงที่อยู่ตรงจุดรื้อถอนพากันตกใจเมื่อเห็นชุดเกราะไล่จู่โจมผม

        ลีฟวิงอาร์เมอร์!? ถ้าจำไม่ผิดเป็นเกราะที่มีวิญญาณอาฆาตหรือวิญญาณของผู้ล่วงลับที่ตายโดยยังมีห่วงสถิตอยู่สินะ?

        ผมนึกถึงข้อมูลที่เคยอ่านในห้องค้นคว้าของกิลด์แล้วเดาะลิ้นก็หมายความว่าเจ้านี่ เป็นอันเดดเหมือนดูลาฮานสินะ!

          *ชุดเกราะแบบสวมทั้งตัว

          **ขวานศึก