สลบแล้วฟื้น สุดท้ายไป๋จื่อหรูก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง
เขาลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล มองรอบด้านหนึ่งรอบก่อนจะเงี่ยหูฟัง หลังรู้สึกตัวว่าที่นี่มีแค่เขาคนเดียวแล้ว คลำหาอยู่สักพักจึงเปิดของที่ดูเหมือนประตูตรงหน้าได้
คลื่นความร้อนเข้ามาปะทะหน้า ไอความร้อนมหาศาลผลักเขาจนเกือบหงายหลัง
ไป๋จื่อหรูกัดฟันทรงตัว หรี่ตามองไปข้างนอก เห็นแค่ว่าภายนอกเป็ฉากผืนดินสีเทาอันเปล่าเปลี่ยว ทั้งหมดคือกรวดทราย ไร้ต้นหญ้างอกเงย
บนท้องฟ้าแขวนดวงอาทิตย์ใหญ่ั์ มันอยู่ต่ำจนแทบจะกดทับบนร่างเขา แผดเผาิัเขาจนแทบจะลุกไหม้ขึ้นมา
“อย่างน้อยก็มากกว่าหกสิบองศาฯ…” ไป๋จื่อหรูพึมพำกับตัวเอง
ในใจเขาเงียบลงชั่วครู่ หน้าจอโปร่งใสนั้นก็เปิดขึ้นตรงหน้าเขาอีกครั้ง ข้างรายชื่อเพื่อนสนิทที่ดับไปแล้วครึ่งหนึ่ง ข้อความหลายบรรทัดก็ปรากฏขึ้นและเคลื่อนไหวไม่หยุด
เสียงของระบบดังขึ้นอีกครั้ง
‘ภารกิจ: ฆ่าหนูเขี้ยวั์สิบตัว รางวัล: ผลึกคริสตัลระดับหนึ่งสิบก้อน ภารกิจ: ฆ่าเสือดาวเงามืดสิบตัว รางวัล: ผลึกคริสตัลระดับหนึ่งสิบก้อน ภารกิจ: ฆ่าสิงโตเบียบี รางวัล: ผลึกคริสตัลระดับหนึ่งสิบก้อน ภารกิจ: ฆ่าช้างแมมมอธสิบตัว รางวัล: ผลึกคริสตัลระดับหนึ่งสิบก้อน’
ด้านหลังภารกิจแต่ละบรรทัดประกอบด้วยสองปุ่ม หนึ่งคือ [ใช่] อีกหนึ่งคือ [ไม่]
ไป๋จื่อหรูทดลองจิ้ม [ไม่] ตัวนั้น ผลลัพธ์น่ะเหรอ ปุ่ม [ใช่] จิ้มไม่ได้ั้แ่แรกแล้ว สิบวินาทีถัดมา ปุ่ม [ใช่] ก็ส่องสว่างขึ้นอัตโนมัติ
ระบบส่งเสียงซาวนด์แทร็กปรบมือดังขึ้นพร้อมกันและเอ่ยขึ้น
‘น่ายินดียิ่งที่โฮสต์มีความกล้าลุยไปข้างหน้า พวกเรามาเผชิญหน้ากับทะเลดวงดาวอันงดงาม มุ่งหน้าพัฒนาร่างกายไร้ประโยชน์ระดับ E ของคุณให้กลายเป็ผู้กล้าที่มีสมรรถภาพร่างกายและพลังจิตระดับ S กันเถอะ!’
“แม่แกสิไร้ประโยชน์…” ไป๋จื่อหรูี้เีคุยกับระบบแล้ว นี่คือการบังคับขายั้แ่ต้นแล้วชัดๆ ไม่เปิดช่องให้คนเลือกเลยสักนิด
ยืนอยู่หน้าประตูสามนาที เขาถามสามคำถามปรัชญาชีวิตกับตัวเอง “ฉันเป็ใคร ฉันมาจากไหน ฉันต้องไปที่ไหน”
ไป๋จื่อหรูคิดคำถามที่เกี่ยวกับอนาคตนี้อย่างละเอียด
เขาจำได้ชัดเจนว่าตัวเองใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่วันสิ้นโลกกำลังจะมาถึง ตอนนั้นโลกเต็มไปด้วยซอมบี้
เขากับพวกเพื่อนที่ไม่ใช่มนุษย์เหมือนกันฟอร์มทีมทหารรับจ้างเพื่อเอาตัวรอดและพยายามเลื่อนระดับ
เพราะไวรัสแพร่พันธุ์ชนิด Y เขากับชาวโลกจำนวนหนึ่งเกิดยีนกลายพันธุ์ พลังห้าธาตุ
เขาพลังน้ำแข็งกลายพันธุ์ สามารถควบคุมน้ำและน้ำแข็งได้อย่างอิสระ พวกเพื่อนของเขาก็มีพลังพิเศษแข็งแกร่ง พวกเขาถูกเรียกว่าผู้ถูกคัดสรร
จากนั้นหัวหน้าทีมของพวกเขาเฉียวเสี่ยวเฉียวก็ค้นพบว่าไวรัสสิ้นโลกที่ว่านี้ความจริงแล้วคือแผนการของคนนอกโลก มนุษย์ สิ่งมีชีวิต และซอมบี้ที่กลายพันธุ์ล้วนเพิ่มระดับผ่านการดูดกลืนผลึกคริสตัลของผู้ถูกคัดสรรที่เหลือ ส่งผลให้สมองและร่างกายสะสมพลังงานจำนวนมาก เวลามาเยือนโลก คนนอกโลกก็จะมาในฤดูเก็บเกี่ยวเพื่อเก็บเกี่ยวพลังงาน
จากนั้นเผ่าเซิร์กก็มาและนำพามาซึ่งการทำลายล้าง
แต่มนุษย์โลกเป็เผ่าพันธุ์ที่ไม่เคยนั่งรอความตาย มนุษย์กับุ์พยายามด้วยกัน ควบคู่กับเืผสมอย่างพวกเขา หัวหน้าทีมเฉียวเสี่ยวเฉียวทานตะวันสีทองที่มียีนจากนอกโลกกำจัดราชินีเซิร์กของเผ่าเซิร์ก หัวหน้าครอบครัวของหัวหน้าก็มาที่โลกด้วย สุดท้ายวันสิ้นโลกก็ชะลอลง การนับถอยหลังวันโลกแตกก็หยุดลงชั่วคราว
หลังจากนั้น หัวหน้าทีมเสี่ยวเฉียวก็ไปจักรวรรดิเนเมครอนเพื่อตามหาแม่แท้ๆ ของเขา แล้วก็ถือโอกาสพาแฟนหนุ่มเฉียวอี้รองหัวหน้าไปพบหัวหน้าครอบครัวที่จักรวรรดิ ด้วยฐานะหนึ่งในห้าคนของทีมทหารรับจ้างุ์ ไป๋จื่อหรูก็นั่งยานอวกาศไปเที่ยวที่ดาวเนเมครอนที่รู้จักกันทั่วไปว่าดาวดอกไม้กับพวกสาวน้อยอีกสองคนด้วยกันอย่างสุขสันต์ยินดี
ใครจะรู้ว่าดวงซวยหนัก ระหว่างที่ยานเพิ่มความเร็วในการเคลื่อนย้าย เมื่อออกจากรูหนอนก็ปะทะเข้ากับดาวเซิร์กหนึ่งดวง ชนดาวเซิร์กยังไม่เท่าไร ที่ย่ำแย่ก็คือบนดาวดวงนั้นมีกองทัพยานรบสหพันธ์อวกาศอีกกองหนึ่งกำลังโจมตีอยู่ ซ้ำยังมีราชินีเซิร์กที่น่าสะพรึงกลัวอีกด้วย
ทั้งอวกาศมองเผ่าเซิร์กเป็ศัตรูคู่อาฆาต ความโลภของเผ่าเซิร์กคือหลุมดำอันไร้ที่สิ้นสุด พวกมันทำลายอวกาศไปแล้วมากกว่าครึ่ง ทุกที่ที่ไปถึงทรัพยากรทั้งหมดล้วนถูกกลืนกินจนหมดสิ้น
ดังนั้นยานดาวดอกไม้จึงร่วมมือกับกองทัพยานสหพันธ์ เข้าร่วมการต่อสู้กับเผ่าพันธุ์เซิร์ก
และหลังการต่อสู้ก็เป็ความทรงจำสุดท้ายของไป๋จื่อหรู หัวหน้าทีมเสี่ยวเฉียวเข้าห้วงลึกตัวคนเดียว ส่วนพวกเขาไล่ตามไป
จากนั้นขบวนยานรบของสหพันธ์ก็ยิงขีปนาวุธต่อต้าน อาวุธชนิดทำลายล้างแบบกินพื้นที่กว้าง
จากนั้นเขาก็รู้สึกว่าตัวเองตายไปแล้ว แต่ลืมตาขึ้นมาอีกทีกลับมาโผล่ในสถานที่แปลกตาแห่งนี้
แถมยังมีระบบปัญญาอ่อนไม่สมบูรณ์นี่อีก
แต่เขาจำได้ว่าเ้านี่น่าจะเป็ของเสี่ยวเฉียวซึ่งเป็หัวหน้าของพวกเขา เสี่ยวเฉียวยังตั้งชื่อเล่นให้ระบบนี้ว่า ‘อาจารย์’ ดังนั้นก่อนหน้านี้เขาจึงะโว่า ‘อาจารย์’ อย่างลองเชิง ใครจะรู้ว่าระบบนี้จะพังซะงั้น!
“จิ๊! คงถูกอาวุธต่อต้านขีปนาวุธะเิจนพิการไปแล้ว…” ไป๋จื่อหรูคิดแบบนี้
มองโลกอันรกร้าง ในที่สุดไป๋จื่อหรูก็ยังคงเท้าเปล่า เหยียบลงบนผืนดินที่ไม่คุ้นตานี้
คลื่นความร้อน ดวงอาทิตย์ ไป๋จื่อหรูกำหมัด รู้สึกว่าเืในหลอดเืเขากำลังไหลเข้าไปในหัวใจเขาช้าๆ ดังเสียงตึกๆ ตึกๆ
เขาแหงนหน้ามองฟ้า ปล่อยให้แสงอาทิตย์ทิ่มแทงแผดเผาตัวเขา เหมือนกำลังจะย่างเขาให้สุก
นี่ไม่ใช่ร่างกายของเขา เขามั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์
เขาเป็แวมไพร์สายพันธุ์ดั้งเดิม ไม่สามารถทนแสงอาทิตย์ร้อนแรงขนาดนี้ได้ รังสีอัลตราไวโอเลตจะเผาเขาจนเกรียม กรอบนอกนุ่มใน
แต่ขณะที่เขากำลังครุ่นคิด ปีกสีดำเหมือนค้างคาวก็กางดัง ‘ฟึ่บ’ ออกมาจากข้างกระดูกสะบักเขา โครงกระดูกแข็งแรงปกคลุมเยื่อที่โปร่งแสงน้อยๆ ทว่าเหมือนกับเมื่อก่อนไม่ผิดเพี้ยน
“ฉันกลายเป็ตัวอะไรไปแล้วเนี่ย” ไป๋จื่อหรูงุนงงจริงๆ
เสียงของระบบพลันดังขึ้น ‘ตอบ: การเลียนแบบการทำงานของร่างกายโฮสต์ล้มเหลว ไม่สามารถลบการทำงานของร่างกายชาวดาวเคอลัวร์ได้ เปิดฟังก์ชันซ้อนทับ การซ้อนทับการทำงานของร่างกายแวมไพร์สายพันธุ์ดั้งเดิมบนดาวโลกกับชาวดาวเคอลัวร์สำเร็จผล’
“ใหมดเลย!” ไป๋จื่อหรูที่กำลังครุ่นคิดอย่างจริงจังถูกเสียงสไตล์เครื่องจักรของระบบทำให้ใจนสะดุ้ง “ต่อจากนี้นายจะส่งเสียง ช่วยส่งสัญญาณเตือนล่วงหน้าก่อนได้ไหม! นายกับเสี่ยวเฉียวก็พูดกันแบบนี้หรือไง”
ระบบเอ่ย ‘...โฮสต์คนก่อนหน้ากล้าหาญกว่าคุณ’
ไป๋จื่อหรูตอบ “เขากล้าหาญกว่าฉัน แต่คนอื่นกล้าหาญน้อยกว่าฉัน”
ระบบเอ่ย ‘…รู้สึกว่าถึงความต่างระหว่างคำพูด โฮสต์โปรดคิดก่อนพูด’
ไป๋จื่อหรูเอ่ย “ระบบเรียบง่ายอย่างนายยังใช้คำว่าความรู้สึกสองคำนี้ได้ด้วยเหรอ มาๆๆ คุยกับฉันอีก ให้ฉันดูหน่อยว่านายเป็พวกสมองพิการหรือว่าพวกไร้สมอง”
ระบบ “…”
ไป๋จื่อหรูพูดต่อ “แน่จริงก็อย่ามาปี๊บๆๆ ฉันรู้นะว่าก่อนหน้านี้นายปี๊บๆๆ ใส่เสี่ยวเฉียวบ่อยๆ! เด็กคนนั้นไร้เดียงสาถึงได้ถูกนายปี๊บใส่ นายปี๊บฉันอีกครั้ง ถ้าฉันไม่ได้เอานายออกจากสมองแล้วบี้นายเป็เศษซากตายไปตามลมละก็ ฉันก็ไม่ใช่เผ่าพันธุ์ะแล้ว!”
ระบบ “…” โฮสต์ใหม่คนนี้น่ากลัวชอบกลทำยังไงดี…
116K
