ห้าทุ่มตรง
ในห้องสี่เหลี่ยมที่หรูหราและกว้างพอสำหรับคนสองคน มีมุมต่างๆ ให้ใช้เพื่ออำนวยความสะดวก ตอนนี้บนเตียงมีคนสองคนนอนหลับอยู่และห้องก็มืดสนิท เป่าเปาสวมชุดนอนรูปการ์ตูนกอดตุ๊กตาที่ชอบเช่นทุกครั้ง
เวลาแห่งความฝันเหมือนกำลังกลืนกินเธอให้ฝันถึงใครบางคน และแน่นอนว่ามันเป็ฝันดี แต่ความฝันกลับต้องถูกขัดจังหวะเมื่อมีบางอย่างสั่นอย่างรุนแรงในเวลาดึกดื่นแบบนี้
ครืด ครืด ครืด ครืด ครืด
เป็เหมือนเสียงแห่งนรกที่ปลุกให้ตื่นขึ้นมา เป่าเปารีบคว้าโทรศัพท์มาดูทันทีพร้อมกับสวมแว่นตาคู่ใจ เพราะคิดว่าเป็พี่ชายของตัวเองที่โทรเข้ามาหา แต่ก็ต้องใจนตาตั้งเมื่อปลายสายไม่ใช่คนที่คิด
"พี่แพท"มือถือสั่นกว่าเดิมเพราะมือของเธอมันสั่น แค่คิดถึงหน้าของเขาก็ทำเอาเปาเป่าแอบกลัวว่าเขาจะจับเธอส่งตำรวจ
"รับดีไหม"เธอพูดออกมาแล้วก็หันไปมองเอวาที่หลับสนิท
"ถ้าไม่รับจะโดนจับหรือเปล่า"เปาเป่ายังคงพึมพำด้วยใจหวั่นกลัว แต่สุดท้ายก็ต้องรวบรวมความกล้าทั้งหมดกดปุ่มเขียวแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู
"อยู่ไหน"เป็เสียงนิ่งๆ ที่ถาม ทำเอาเป่าเปาขมวดคิ้ว
"คะ?"
"อยู่หออะไร"เขาถามกลับแต่น้ำเสียงดูยานเล็กน้อย
"วีไลฟ์ค่ะ พะ...พี่แพทมีอะไรหรือเปล่าคะ"ปากทรงสวยขยับแล้วเม้มเข้าหากัน มืออีกข้างก็แทบจะกัดเล็บตัวเองด้วยความกังวล
"ผมเมา"เขาบอกมาแค่นั้นก็ยิ่งงงเข้าไปใหญ่
"เมาเหรอคะ"
"อืม"
"เอ่อ...แล้วจะให้หนูช่วยยังไงหรอคะ"เป่าเปาถามด้วยความไม่รู้
"เดินไม่ไหว ออกมาพยุงหน่อย"
"คะ?"คนตัวเล็กใกว่าเดิมจนต้องรีบเดินออกมาคุยด้านนอกระเบียง
"พยุงไง"
"ทำไมไม่โทรหาเพื่อนพี่ล่ะคะ"เป่าเปายังคงกลัว เธอมองซ้ายมองขวาด้วยความกังวลเพราะห้องของเธอนั้นอยู่ชั้นแรกเลย
"ก็ผมอยู่หอพักเดียวกับคุณ ลืมไปแล้วเหรอว่าคุณติดค้างอะไรกับผม"
"ไม่ได้ลืมค่ะ"เธอตอบน้ำเสียงที่อ่อนยวบอย่างคนมีความผิดติดตัว
"แต่จะไม่ทำตามที่พูดใช่ไหม?"เสียงเ็าถามกลับมา มันก็ทำให้เป่าเปาฉุกคิดด้วยความกังวล
"อึก...พี่แพทอยู่ชั้นไหนคะ แล้วตอนนี้อยู่ตรงไหน"เป่าเปาเริ่มเดินมาที่ประตูห้องพร้อมกับสวมรองเท้าและหยิบคีย์การ์ดห้องออกมา
"หน้าหอ"เขาตอบแค่นั้นแล้วก็กดวางไปทันที ตอนนี้ร่างเล็กหัวใจเต้นไม่เป็จังหวะเพราะไม่รู้ว่าจะต้องไปเจอกับอะไรบ้าง เขาดูดุจะตาย เป็คนแรกเลยที่เป่าเปากลัวและไม่กล้าสบตา มองหน้าก็ไม่กล้าด้วยซ้ำ
"ต้องทำยังไงเนี่ย"ข้อเท้าเล็กๆ ย่ำไปมาเหมือนเด็กเอาแต่ใจ ต่างกันแค่มันคนละสถานการณ์ คนเอาแต่ใจคือคนที่โทรเข้ามาหาต่างหาก ไม่เคยคุยกัน ไม่เคยทำความรู้จักกัน พอมาพูดคุยกันก็เกิดเื่แบบนี้
"เอาก็เอา"เป่าเปากำหมัดขึ้นอย่างแน่วแน่และตัดสินใจจะลงไปด้านล่างเพื่อไปเจอคนที่รอเธออยู่เพียงเพราะหวังว่าเขาจะยกโทษให้และไม่เอาผิดที่เธอเผลอไปถ่ายติดเขามาโดยไม่ได้รับอนุญาต
คนที่ชุดนอนเข้าเซ็ทสีขาว ตอนนี้เดินออกมาด้านหน้าหอพัก ก่อนจะพยายามมองไล่หาคนที่รอเธอยู่แต่ก็ไม่พบ เห็นจะมีแต่รถบีเอ็มเปิดประทุนคันสีดำจอดอยู่
ในมุมของเธอก็คิดแค่ว่านักศึกษาอย่างเราๆ ก็คงไม่มีทางขับรถหรูๆ แบบนั้นได้หรอก แต่พอรถกำลังปิดประทุนก็ดึงความสนใจของเป่าเปาได้เป็อย่างดี เธอหันไปมองเ้าของรถแล้วก็ต้องช็อคยิ่งกว่าเมื่อคนที่เดินโซซัดโซเซลงมาจากรถคือเขาที่รอเธออยู่
"พี่แพท"เป่าเปาอึ้ง เธอเลยนึกถึงสิ่งที่เพื่อนเล่าให้ฟังว่าเขารวยแค่ไหน แต่ก็ไม่คิดว่าจะขับรถหรูขนาดนี้ คนตัวสูงในชุดนักศึกษาหลุดลุ่ยมองมาที่เธอหน้านิ่ง และใช้สายตาเรียกให้เธอไปหา ทำให้เป่าเปารีบเร่งฝีเท้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว
"พะ พี่แพทคะ"เป่าเปาวิ่งมายืนตรงหน้าของคนที่ตัวมีแต่กลิ่นแอลกอฮอล์ ก็ยิ่งทำให้เธองุนงงว่าเขาเมาขนาดนี้แล้วฝืนขับรถมาได้ยังไง
"เฮ้ย"เป่าเปาร้องออกมาเมื่อคนตรงหน้าโยนคีย์การ์ดห้องให้เธอแล้วอยู่ๆ ก็ทิ้งตัวมาหาเป่าเปาแบบไม่ตั้งตัว
"พี่แพท โอ๊ย"ร่างเล็กร้องดังกว่าเดิมเพราะเขาตัวใหญ่มาก แต่ให้เธอที่ตัวเท่ามดมาแบก
"นำไปห้องหน่อยดิ"เขาบอกแล้วก็กอดคอเป่าเปาทันที ตอนนี้ทุกอย่างก็บีบให้ต้องทำ เป่าเปาเลยรีบยกคีย์การ์ดมาดูเลขห้อง ถึงได้รู้ว่าห้องของเขาอยู่ชั้นบน ห่างจากห้องของเธอเพียงแค่ชั้นเดียว แถมห้องยังตรงกันอีก
"ค่อยๆ นะคะ"คนตัวเล็กตัดสินใจโอบเอวของเขา แต่ก็เหมือนไฟฟ้าสถิตเพราะจับเอวไปแล้วกล้ามเนื้อของเขามันชัด ไม่ใช่หน้าท้องแบนราบ แต่ดูเหมือนคนที่เข้าฟิตเน็ตจนมีซิกแพค
มันเป็ภาพที่ทุลักทุเลไม่น้อย เป่าเปาไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมเขาต้องโทรตามเธอมา แต่คนมีชนักติดหลังก็เหมือนนักโทษที่ต้องได้รับโทษในสิ่งที่ทำลงไป ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม
เธอพาเขามาที่ลิฟต์ บันไดขึ้นไปแบบนี้ไม่ได้แน่ เรียกได้ว่าคนตัวเล็กนั้นพยายามแบกั์มาจนถึงหน้าประตูห้อง ก่อนจะแตะคีย์การ์ดเข้ามา โชคดีที่เปิดเข้ามาแล้วจะเจอห้องน้ำและเตียง เลยไม่ต้องเดินเยอะ
"ระวังนะคะ ถึงแล้วค่ะ"เป่าเปานั้นไร้เดียงสามาก เธอพูดแล้วก็หอบเขามาจนถึงเตียงด้วยความโล่งใจและกำลังจะดันเขาลงเตียง แต่ไม่รู้ผีห่าอะไรเข้าสิงร่างสูงตรงหน้า เขามุนตัวไปมาจนพลาดดันคนตัวเล็กกว่าลงมาบนเตียง ตามด้วยร่างของเขาที่ทับลงมาอย่างรวดเร็ว
ปัก!
ตุบ
"เฮือก พี่แพท โอ๊ย หนัก"เป่าเปาตาโตขึ้นมา รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่คนตัวใหญ่นั้นนอนคว่ำหน้านอนทับเธอจะลุกไปไหนไม่ได้เสียแล้ว
"พี่แพท ปล่อย ตื่นก่อนสิคะ พี่แพท"เสียงเล็กๆ เอ่ยกับคนที่อยู่้าตัวของเธอ แต่ไม่ว่าจะพยายามบอกเขาแค่ไหน เขาก็เอาแต่นิ่ง
"เงียบดิ จะนอน"ใบหน้าหล่อแสดงความรำคาญออกมาด้วยน้ำเสียงแล้วก็เอามือปิดปากคนที่เอาแต่ส่งเสียงไม่เลิก ไม่ได้มีสติหรือรู้ตัวเลยว่าในตอนนี้เขากำลังทับใครบางคนจนแทบจะแบนติดที่นอนแบบนี้
"อื้อ ปล่อย...อื้อ"เป่าเปาไม่ได้กลัวเขาจะทำอะไร เพราะคิดว่าเขาคงไม่มีสติมากพอหรอก แต่ที่แดดิ้นอยู่ตอนนี้เพราะเขาทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงมา แถมหน้าอกของเขาก็ถูกับหน้าอกของเธอที่ลืมตัวไม่ได้สวมอะไรด้านในนอกจากชุดนอนสีขาว
"พี่แพท"เป็การพูดที่ค่อนข้างยากลำบาก คนขี้รำคาญ้านั้นปิดปากเธอไว้ ส่วนใบหน้าก็กดลงตรงข้างลำคอของเธอเหมือนคนที่กำลังจะนอนแต่รำคาญทุกสิ่งรอบตัว
"ตกลงคุณจะเงียบปะ?"เขาเงยหน้าขึ้นมาแล้วยกมือออกจากปากของคนใต้ร่าง ซึ่งมันทำให้เป่าเปานั้นสบตาเขาปริบๆ
"ตอบ"เขาส่งเสียงบอกอย่างแ่เบาแต่ดูเป็เสียงที่ค่อนข้างทรงพลังและเค้นเอาคำตอบในเวลาเดียวกัน
"ปล่อยเป่าเปานะ"ร่างเล็กเอ่ยแล้วดันหน้าอกของเขาให้ห่างออกไป แต่ใครกันจะคิดว่าเขาจะปิดปากเธอเหมือนเดิม แต่กลับปิดด้วยอย่างอื่นที่ไม่ใช่มือเหมือนอย่างเคย
"คุณไม่เงียบเองนะ"
"คะ..."
"อุบ"ยังไม่ทันจะได้ตั้งคำถาม ริมฝีปากก็ถูกทาบทับด้วยริมฝีปากบางที่คละคลุ้งไปด้วยแอลกอฮอล์ แพทกัดปากคนที่ทำให้เขาหงุดหงิดใจเพื่อปัดรำคาญ แต่เป่าเปากลับตาโตเป็ไข่ห่านอีกครั้งและสติหลุดไปเลยในทันที เพราะมันคือ...
'จูบแรก'
4K
![[จบ] ย้อนยุคมาเป็นแม่สามีสุดโหด](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1763706439_11816429.webp)
