หลังจากที่กลับไปอยู่กับพี่ชาย่ปิดเทอมวันนี้ก็เป็วันแรกที่ได้กลับมาหาเฮียที่คอนโดน เพราะอีกไม่กี่วันก็จะเปิดเทอมของปีสองแล้ว ่ที่อยู่บ้านไม่ค่อยจะได้เจอเฮียคิมเท่าไรนัก จะมีบ้างที่บางวันกลับดึกแล้วเฮียคิมแวะมาส่งพี่รักษ์ที่บ้าน หรือบางวันก็มารับพี่รักษ์ไปทำงานบ้าง ส่วนใหญ่แล้วจะได้เจอเฮียจริงๆ ก็ต่อเมื่อเฮียหยุดแล้วมารับผมไปเที่ยว ไปทานข้าวบ้าง นานๆ ครั้ง ยิ่ง่หลังๆ ที่เฮียต้องไปดูงานต่างประเทศกับพี่รักษ์ ก็แทบจะไม่ได้เจอกันเลย มีแต่หนูที่ชอบโทรหาเฮียบ่อยๆ ถึงกลัวจะรบกวนเวลาทำงานของเฮีย แต่ก็เพราะคิดถึงให้ทำไงได้ละ
“นั่งตักนะ” บอกไปแบบไม่รอให้คนพี่ตอบรับ ร่างเล็กก็หย่อนก้นลงบนตักของคนพี่ทันที ศีรษะทุยซบลงบนอกของคิมหันษ์ มือสองข้างก็กอดรอบคอไว้
“เป็อะไร อ้อนอะไรเฮียหืม” คนถามกระชับเอวบางให้แนบชิดขึ้นอีก มือใหญ่ลูบไปมาบนแผ่นหลังคนน้อง ตัวเองก็เอนหลังพิงพนังเก้าอี้ทำงานตัวโต
“ก็หนูคิดถึงเฮียอ่า” ช้อนตามองคนตัวโตที่กำลังมองกันอยู่เหมือนกัน ทำหน้าอ้อนส่งไปให้ขนาดนี้แล้วเฮียทำแค่ลูบแก้มผมเบาๆ เท่านั่น ไม่ได้ัักันมาเกือบสองเดือนเฮียไม่คิดถึงกันเลยหรือไงนะ งือ
“เดี่ยวคืนนี้เฮียต้องไปออกงาน หนูอยู่คนเดียวได้ไหม” คนน้องที่ซบอยู่บนอกแกร่งทำเพียงพยักหน้ารับเบาๆ เม้มปากตัวเองสกดกลั้นความผิดหวังทั้งน้อยใจ ที่คนรักจำวันครบรอบเป็แฟนด้วยกันไม่ได้ มือเล็กทุบเบาลงบนอกของคิมหันษ์
“เป็อะไร งอนหร่อ ” ยังคงส่ายหน้าสบัดผมที่ลงมาปรกหน้าตัวเองอยู่บนอกของคิมหันษ์
ขนาดเป็วันสำคัญของเราสองคนแท้ๆ แต่เฮียกลับจำไม่ได้ มันน่างอนไหมละ งือ อุส่ารีบเก็บกระเป๋ามาหาแต่เช้า แต่ที่ไหนได้เฮียไปทำงานวันหยุด ไม่ยอมบอกหนู กว่าจะกลับเข้ามาในคอนโดก็เย็นแล้ว กลับมาแล้วก็เอาแต่ยุ่งอยู่ในห้องทำงาน แล้วนี่อะไรยังบอกอีกว่าจะไปออกงาน แทบจะไม่มีเวลาให้กันแล้วนะ ไม่ได้อยากเอาแต่ใจเลยจริงๆ นะ
” แค่อยากให้เฮียกอด” บอกออกมาเสี้ยงอ้อน
“อะ” ไม่ทันตั้งตัวร่างเล็กถูกกอดกระชับไห้แน่นขึ้นอีก
“อืออ เฮียอะ ไม่ใช่กอดแบบนี้ซะหน่อยคับ” คนตัวเล็กพยายามดันตัวออกมาจากอ้อมกอดคนพี่ที่กอดไว้จนแน่น
“หัวเราะอะไรอะ หนูไม่ขำนะ เฮียอะ” มือเล็กทุบเบาลงบนหน้าอกของคิมหันษ์อีกครั้ง แต่คิมหันษ์ไม่ได้ปกป้องกลับยิ่งขำออกมาอีกเมื่อเห็นคนบนตักงอนตน
“เฮียก็อยากกอดหนู เฮียจะรีบไปรีบกลับนะ อย่างงอนเลยนะ น้าา” คนตัวสูงก้มลงมากระซิบข้างใบหูคนน้อง แล้วขบเม้มเอาติ่งหูเบาๆ ร่าเงล็กหดคอหนีคนพี่
“หึ ก็ได้ค๊าบบ” ค่อยๆ ยิ้มออกมาเบาๆ ทั้งเขินที่พูดบอกออกไปตรงๆ แบบนั่น ‘ก็คนมันคิดถึงอะอยากกอดเฮียจัง”
หลังจากเฮียไปแล้วผมก็มานั่งทานข้าวคนเดียว อุส่าสั่งอาหารมาไว้ทานด้วยกันตั้งเยอะ แต่ต้องมานั่งกินคนเดียวว งือเหงาจัง
หลังจากทานเสร็จแล้วเก็บอาหารใส่ตู้เย็นก็มานั่งที่ห้องรับแขกรอเฮียกลับ แต่ตอนนี้มันจะห้าทุ่มครึ่งแล้วเฮียยังไม่กลับมาเลย
“หนู หนูตื่นคับ” มือใหญ่จับไปบนไหลร่างเล็กที่นอนขดคู้อยู่บนโซฟา เจย่าคนน้องเบาๆ เพื่อปลุกให้ตื่น
“เฮีย กลับมาแล้วเหรอคับ”
“หนูมานอนอะไรตรงนี้”
“หนูรอเฮีย กี่โมงแล้วคับ”
“เช้าแล้วหนู ไปนอนต่อในห้องไหม” ร่างเล็กที่โดนอุ่มวางบนเตียงดึงคนพี่ให้ล้มตัวลงมานอยข้างๆ กัน
“ทำไมเฮียเพิ่งกลับมาละคับ” คนตัวโตไม่ได้ตอบกลับคำถาม มือใหญ่ลูบไปตามกรอบหน้าหวาน
“นอนต่อไหมเดี่ยวเฮียนอนเป็เพื่อน”
ผมตื่นขึ้นมาอีกครั้งในตอนสายเกือบเทียงแล้ว แต่คนข้างกายไม่ได้นอนอยู่ด้วยกันบนเตียง
“เฮีย ทำอะไรคับ” แต่พออ่าบน้ำแค่งคัวเสร็จเดินออกมาจากห้องนอนก็เห็นเฮียคิมกำลังทำอาหารอยู่หน้าเตา ผมเลยเดินเข้าไปกอดเฮียจากทางด้านหลัง
“งือ ตื่นนานแล้วเหรอคับ ทำไมไม่ปลุกหนู” คลอเครียอยู่บนแผ่นหลังของคนรัก
“หิวหรือยัง เฮียอุ่นอาหารอยู่แปปเดียวก็เสร็จแล้วหนูไปนั่งรอที่โต๊ะก่อนไหม”
“คับเฮีย” ทานอาหารด้วยกันเสร็จเราสองคนก็ช่วยกันล้างจาน อยากให้วันนี้เฮียอยู่บ้านกับหนูทั้งวันเลย อยากนอนกอดเฮียดูซีรี่ส์เื่ที่หนูชอบ แต่ตอนนี้หนูดูซีรี่ส์ไม่รู้เื่เลยละ เพราะมัวแต่สนใจเฮีย
“เป็อะไร วันนี้หนูเอาแต่มองเฮียมาทั้ววันเลยนะ” คนถูกมองเลยมองกลับบ้าง
“ป่าวคับเฮีย ก็เฮียน่ารัก” พูดแล้วยิ้มส่งไปให้จนตีหยี่ คิมหันษ์หลุดขำออกมา มือใหญ่ดึงจมูกรั่นเบาๆ อย่างกมั่นเขี้ยวคนที่นอนอยู่บนโซฟาข้างกายก็กอดก่ายคนตัวโตซุกหน้าเข้าไปในอกคนพี่
“น่ารักหร่อ หืม น่ารักหร่อ” คนพี่ก็ซุกไซไปตามซอกคอขาวของคนน้องหยอกล่อกันไปมา
“เฮียพอแล้ววว งือ พอก่อนค๊าบ” มือเล็กดันหน้าคนตัวโตออก รินทร์ลุกขึ้นมานั่งมองคนข้างกาย แล้วคิมหันษ์ก็ลุกมานั่งข้างๆ กัน
“เดียว่บ่ายเฮียต้องเข้าบริษัท เอาไว้เดียวเฮียกลับมาดูซีรี่ส์ด้วยใหม่นะคับ” หอมไปบนผมของคนน้องแล้วจะลุกออกไปจากโซฟา แต่มือเล็กกลับยืดยึดเอาชายเสื้อยืดของคนพี่ไม่ยอมปล่อย จนต้องหันกลับมานั่งลงข้างกันอีกครั้ง
“หนูเป็อะไร” มือเล็กถูกมือใหญ่ดึงไปจับเอาไว้แทนแล้วเกลียไปมาเบาๆ บนหลังมือขาว ส่วนคนที่นั่งมองกันอยู่ข้างๆ ก็เหมือนจะพูดอะไรออกมาแต่ก็เม้มปากไว้
“หนู”
“คับ เฮียรอฟังอยู่”
“มะคืนทำไมเฮียไม่กลับบ้านละค้าบ” คนที่ทำเป็ใจกล้ากล้าถามออกไปแล้วจ่องมองเพื่อเอาคำตอบจากคนตัวโต
“หนูรอเฮียทั้งคืนเลย แต่เฮียก็ไม่กลับ” พอเห็นว่าคนพี่เงียบไปตนเลยถามต่อ แต่คนพี่ก็ยังคงเงียบอยู่ไม่มีคำตอบ
“เฮียจำวันครบรอบของเราไม่ได้หร่อคับ” ดวงตากลมใส่ที่มีตาน้ำอยู่ข้างในมองจ่องมาที่คิมหันษ์
“เฮียขอโทษ” มือใหญ่ละจากหลังมือขาวขึ้นไปจับที่ใบหน้าหวาน ป้ายน้ำตาออกจากใบหน้าคนน้องเบาๆ
“หือ หนูไม่ได้อยากเอาแต่ใจอะ หนูแค่อยากอยู่กับเฮีย อะ ไม่เคยอยากได้อะไรมากมายไปกว่า หึ ที่ได้อยู่ด้วยกันเลยน่า ไม่ต้องมีดอกไม้ให้ในวันครบรอบ ไม่ต้องมีของขวัญก็ได้อะ หือ หือ เฮียไม่ต้องจำได้ก็ได้งะ หือ หือ หนูแค่อยากอยู่กับเฮียอะ”
“เฮียขอโทษ มะคืนเฮียเมามากไปหน่อย เฮียหลับอยู่ที่โรงแรมที่จัดงานจริงๆ นะหนู เฮียไม่ได้ไปไหนเลย ถ้าหนูไม่เชื่อเฮีย….โทรถามรักษ์ได้เลยนะ”
“งือ ทำไมต้องต้องโทรถามพี่รักษ์ละคับ” ดวงตากลมใส่มองคนรักด้วยความสงสัย ดึงมือคนรักมากอดไว้
“เมื่อคืน เฮียอยู่กับพี่รักษ์เหรอคับ” คิมพยักหน้าเบาๆ ตอบรับคนน้อง
“อ่อ อย่างนี้นี่เอง แล้วพี่รักษ์เป็ยังไงบ้างคับเมาด้วยหรือเปล่า”
“เปล่าหร่อกรักษ์ไม่ได้เมา” คิมหันษ์ได้แต่คิดย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน
769
