ย้อนเวลากลับมารักครอบครัว

มาลาเป็นเด็กเลี้ยงง่ายเหมือนมาตาใครจะอุ้มก็อุ้มได้หมดไม่มีหวงตัวแถมหลับง่ายไม่ต้องกล่อมแค่วางบนที่นอนเฉยๆก็หลับไปเอง..เป็นลูกจิตดีต้องอดทนจริงๆ

ตกลงกันว่ามาลาจะนอนกับทิพย์และชลอเพราะนางดอกไม้คงลุกมาชกนมให้หลานสาวคนสุดท้องไม่ไหว

ส่วนมาตากับรดาก็นอนกับยายดอกไม้เหมือนเดิม

ทุกคนในบ้านเห่อน้องใหม่เหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่ บวกกับน้องเลี้ยงง่ายเหมือนรู้ว่าตัวเองมาอาศัยใบบุญเลยทำตัวเลี้ยงง่าย

ชลอกับทิพย์เหมือนพ่อแม่ลูกอ่อนจะเข้าไร่ก็ห่วงมาลากลัวจะงอแงเข้าไร่แปบๆก็รีบกลับเข้าบ้านมาดูหลานคนเล็ก

ส่วนมาตาก็แอบหยดน้ำพุในขวดนมให้น้องที่ละหยดน้องจะได้แข็งแรงไม่ป่วยจนสร้างความลำบากให้ลุงกับป้า

รุ่งเช้าของวันที่2ที่รับมาลามาเลี้ยงชลอผู้รักเด็กก็รีบเข้าตลาดไปหาซื้อเปลเอามาผูกกัับขื่อหน้าบ้านไว้ให้หลานสาวคนสุดท้องนอน ตอนมาตาแดงๆด้วยฐานะทางบ้้านลำบากเด็กน้อยต้องนอนเปลผ้าขาวม้าส่วนมาลาจะนอนแบบมาตาก็ได้แต่เขาก็อยากให้หลานสาวนอนสบายขึ้น

ยายดอกไม้กับทิพย์มองเปลที่นายชลอผูกไว้กลางบ้าน

'ไม่เห่อเลยจริงๆตาคนนี้'แม่ยายได้แต่มองลูกเขยตาปริบๆ

ชาวบ้านที่รู้ว่าลูกสาวคนเล็กของนางดอกไม้เอาลูกมาให้แม่กับพี่สาวเลี้ยงก็แวะเวียนกันมาดูและช่วยเลี้ยงบางคนถึงกับเอยตำหนิการกระทำของจิตดี

"ครั้งนี้นังจิตมันจะส่งค่าเลี้ยงดูแนนะ..ตอนเจ้ามาตาเอามาทิ้งไว้เฉยๆไม่เคยมาดูดำดูดีเลยไม่ใช่เหรอ"

"ก็ไม่รู้มันจะส่งจริงตามปากว่ามั้ย ข้าละเกรงใจพ่อลอเขา ตอนเจ้ามาตาตอนนั้นฐานะลำบากมากแต่พ่อลอก็ไม่เคยบ่นเลี้ยงมาตายังกะลูกตัวเองครั้งนี้ก็เหมือนกันดูสิเที่ยวไปหาซื้อเปลมาให้มาลามัน บอกกลัวหลานจะนอนไม่สบายตัว"ปากก็เอยถึงลูกเขยด้วยความชื่นชม

"บุญของทิพย์มันที่ได้ผัวดี แถมมีลูกๆก็ขยันตั้งใจเรียนอีก"ยายบัวเอยชม

"ว่าแต่อีก2เดือนลูกชายฉันจะแต่งงานเลยมาบอกนะไปช่วยงานด้วยกันนะพี่ดอกไม้คนเยอะสนุกดี"ยายบัวบอกจุดประสงที่มาในวันนี้นอกจากมาดูหลานเล็กก็มาบอกงานมงคลเพื่อนบ้าน

"คนไหนหรือไอ้คนที่บวชเมื่อปีที่แล้ว"

"คนนั้นแหละ..บวชแล้วก็จะให้แต่งงานเลยอายุ22แล้ว"

"ไอทิพย์มันคงพอแว๊บไปช่วยได้แต่ข้าทิ้งเจ้ามาลาไม่ได้ยังไงก็เดี๋ยวใส่ซองฝากทิพย์มันไปนะ"

"ไม่ไปช่วยไม่ว่าแต่ตอนผูกแขนบ่าวสาวพี่ต้องไปนะ..ไปให้ศิลให้พรหลานมันหน่อย"ยายบัวเอยชวน

"มาตานู่ก็ไปช่วยนะลูกไปกับแม่นั้นแหละงานป้าของกินอร่อยๆทั้งนั้น"ยายบัวเอ่ยชวนเด็กน้อยอย่างอารมณ์ดี

"จ้ะ..เดี๋ยวนู่จะไปช่วยชิมนะจ้ะว่าเมนูไหนอร่อยสุด"ตัวแสบเอ่ยพร้อมกับตบอกตนเอง เรื่องกินขอให้บอกมาตามาได้เลย(^.^)

"555"2คนโตฟังแล้วก็หัวเราะเสียงดังจนมาลาสะดุ้งแต่แปบเดียวก็หลับต่อ

"ว่าไปลูกนังจิตนี้ก็เลี้ยงง่ายดีนะตอนเจ้ามาตาก็เลี้ยงง่าย..เห้ออ ฉันกลับละพี่ดอกไม้ มานานแหละ"พูดจบก็บอกลาเจ้าของบ้านแล้วเดินไปหยิบจักรยานแล้วปั่นกลับไป

ยายดอกไม้หันมาพูดกับหลาน

"มาตาไปเอานมมากินแล้วนอนได้แล้วลูกได้เวลานอนกลางวันแล้ว"มือแกวงเปลไปปากก็บอกหลานสาวไป

มาตาเดินไปเปิดตู้เย็นแล้วหยิบนมกล่องมานอนดูดข้างๆยายแล้วหลับตาเพื่อเข้าไปในมิติ พอเข้าไปก็เปิดมือถือเพื่อโทรหาใครบางคน...

"ตื่ดดดด"

"คิดถึงเราเหรอ"

(ー_ー;)ใช้ที่ไหนย่ะ

"ชั้นมีเรื่องสงสัยอยากถามนะ ว่างอยู่มั้ย"เด็กน้อยตอบกลับ

"รอเราเดี๋ยวนะ"

ไม่ถึง5นาทีเด็กชายก็มาปรากฎตัวอยู่ในมิติ

"เจ้ามีอะไร"

"เดี๋ยวนะนายใช้คำพูดโบราญไปป่าว..เรียกเจ้าเรียกเรามันแปลกๆนะ"เด็กน้อยเอ่ยกับเด็กชายด้วยความสงสัย

"งั้นจะให้เราเรียกยังไง"

"ก็เรียกแบบคนสมัยนี้ไง..ชั้น นายอะไรแบบนี้นะ ถามจริงเวลานายคุยกับคนของนายเรียกตัวเองว่าไง"เด็กน้อยเอ่ยถามด้วยความสงสัยแต่ก่อนที่เด็กชายจะตอบเธอก็รีบถามขึ้น

"ชั้นมีเรื่องอยากถามนะ..คือการย้อนเวลากลับมานี้มันมีผลกับวงจรชีวิตมั้ย"

"เธอหมายความว่าไง"เด็กชายเปลี่ยนคำเรียกตามที่เด็กน้อยบอก

"คือแบบนี้นะ ชาติที่แล้วชั้นเป็นลูกคนเดียวใช่มั้ย แต่ตอนนี้อยู่ๆแม่ชั้นก็มีลูกอีกคนขึ้นมามันแปลกมาก"เธอถามออกไปด้วยความสงสัยอย่างแรงเรื่องนี้มันคาใจเธอตั้งแต่แรก

"วัฎจักรย่อมผันเปลี่ยน"

(*_*)แปลว่าไรว่ะ

"แปลด้วยสิยะพ่อคุณ"เมื่ออีกฝ่ายเงียบเธอจึงร้องถาม

"หมายถึงการหมุนเวียนเปลี่ยนแปลงกลับไปจุดเริ่มต้นอีกครั้ง ครั้งนี้เธอได้เลือกทางเดินอีกทางมันเลยทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในชีวิตแต่จะไม่มีผลกับเหตุการณ์โลก"

"อ้อ..แบบนี้นี้เอง"เด็กน้อยพยักหน้าอย่างเข้าใจ

"แล้วน้องสาวฉันจะมีชีวิตเหมือนชั้นในชาติที่แล้วมั้ย"เธอรีบถามด้วยกลัวน้องสาวจะมีชีวิตแทนเธอแบบในชาติที่แล้ว

"นั้นขึ้นอยู่ว่าเธออยากให้น้องสาวเป็นแบบนั้นมั้ย"

"ไม่"มาตารีบตอบโดยไม่ต้องคิดเธอรู้ว่ามันเจ็บปวดแค่ไหนเธอไม่อยากให้น้องสาวมีชีวิตแบบนั้น

"นั้นก็ขึ้นอยู่ว่าเธอจะเลี้ยงเขาแบบไหน ครั้งนี้กงล้อชีวิตเธอได้หมุนกลับมาเริ่มต้นใหม่อีกครั้งเลือกให้ดี"เด็กชายตอบด้วยใบหน้านิ่งๆ

"เข้าใจแล้ว..ขอบคุณนะที่ให้คำตอบนายคือแสงสว่างในชีวิตชั้นจริงๆ"เด็กน้อยไม่ขี้เหนียวคำชมเมื่อเขาดีกับเธอ เธอก็ควรดีตอบ

"ยินดี"เด็กชายมองเด็กน้อยด้วยความอ่อนโยน

"นี้..ชั้นเพิ่งอายุ6ขวบครึ่งอย่ามาคิดชีกอนะ"เด็กน้อยขู่ฟ่อทันที 

"ผมไม่ได้คิดอะไร เธอคิดไปถึงไหนนะ"เด็กชายตอบเด็กน้อยด้วยใบหน้าระอาพร้อมทั้งส่ายศีรษะไปด้วย

"ไม่รู้แหละ...ชั้นหมดข้อสงส้ยแหละไปก่อนนะ"เธอรีบแก้ตัวแล้วหาช่องทางหนีเอาตัวรอดทั้นที

ลืมตาขึ้นมาก็เห็นยายกำลังเปลี่ยนผ้าอ้อมให้น้อง

"เดี๋ยวนู่ช่วยชงนมให้น้องนะจ้ะยาย"เด็กน้อยเสนอตัวช่วยเลี้ยงน้อง

"เดี๋ยวน้ำร้อนลวกมือเอาให้ยายชงก่อนเดี๋ยวหนูช่วยเขยาขวดนมแล้วกันดีมั้ย"

"ดีจ้ะ"มาตารีบตอบแล้วโชว์ฟ้นขาวไป1กรุบให้ยายเห็น

ชลอที่กลับเข้าบ้านมาก็รีบไปอาบน้ำแล้วเดินมาดูหลานสาวตัวน้อยคนสุดท้อง

"มาตาช่วยยายเลี้ยงน้องเหรอลูกเก่งจังลูกพ่อ"ชลอเห็นมาตานั่งข้างน้องมือก็ถือขวดนมให้น้องดูดนม

"จ้ะพ่อ..นู่ลูกพ่อเก่งอยู่แล้ว"เด็กน้อยตอบกลับแล้วยิ้มโชว์ฟันเกือบครบทุกซีก

"555..ใช้แล้วลูก"

"ไหนดูสิคนเก่งงอแงหรือป่าว"ชลอก้มลงไปมองหลานสาวสุดท้อง 

เด็กแดงหยุดดูดนมแล้วนิ่งฟังแต่แปบเดียวก็ดูดนมต่อ 

ตั้งแต่มาลามาอยู่บ้านสวนมะม่วงทิพย์ก็ไม่เคยต้องซื้อเสื้อผ้าให้มาลาเพราะรดากับมาตาช่วยกันตัดชุดเด็กน้อยให้มาลาใส่ไม่ซ้ำวัน 

พอครบเดือนจิตดีกับโสภณก็แวะมาหาลูกพร้อมจ่ายค่าเลี้ยงดู2คนผัวเมียซื้อนมชกมาให้แต่อยู่เล่นกับลูกไม่นานก็ขอตัวลากลับเพราะมีงานสังสรรกันกับเพื่อน มาตามองการกระทำของแม่ตัวเองก็ได้แต่คิด แม่กับป้าใช้พี่น้องคลานตามกันออกมาจริงๆใช้มันทำไมนิสัยถึงแตกต่างเหมือนฟ้ากันเหวได้ขนาดนี้

"ยาย..แม่ทิพย์กับน้าจิตนี้เป็นพี่น้องกันจริงๆใช้มั้ยจ้ะ"ยายมองหลานสาวด้วยความสงสัย

"ไอ้นี้..ยายคลอดมาเองจะไม่ใช่ลูกยายได้ไง"ผู้เป็นยายเอ็ดหลานสาว

"ก็ทั้ง2คนนิสัยต่างกันมากจนนู่สงสัย"

"มาตาเอ้ย...อย่าไปคิดอะไรมากเลยมันจะบาปกรรมกับตัวเองเปล่าๆ"คนเป็นยายได้แต่เอ่ยสั่งสอนหลานสาวแต่ใจก็คิดตามที่หลานพูด

"ต่างกันจริงๆด้วยสินะ"

'แค่คิดเฉยๆถึงกลับจะบาปจะกรรมเลยเหรอ'

(゜゜;)