ทลายสวรรค์ กลืนพิภพ

นาฟพยักหน้าเบาๆ ด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

เพียงแค่ขยับออกจากแถวและเดินรถตรงไปยังทางออก แต่พลางรู้สึกได้ถึงสายตาของผู้คนรอบข้างที่จ้องมองมาด้วยความประหลาดใจพวกเขาไม่รู้ว่าชายหนุ่มคนนี้มีความสำคัญเพียงใดแต่ก็พอเข้าใจได้ว่าต้องเป็นบุคคลที่มีอำนาจในระดับสูงเป็นแน่แท้

นาฟขับผ่านประตูทางออกด้วยท่าทีสงบ

ระหว่างทาง นาฟเห็นการเคลื่อนไหวของเจ้าหน้าที่จากหน่วยสำรวจหน่วยความมั่นคง และหน่วยพยาบาลพวกเขาเดินทางเข้าออกกันเป็นจำนวนมากมีทั้งยานพาหนะทางทหารและคนกลุ่มใหญ่เคลื่อนกำลังเข้าและออกจากกำแพงอาณานิคมเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มจากรถเคลื่อนพลังจำนวนมาก

นาฟรับรู้ข่าวสารจากองค์กรของตนเอง อยู่แล้วซึ่งการเคลื่อนไหวของหน่วยงานภายในอาณานิคมที่เพิ่มขึ้นเป็นพิเศษช่วงนี้

 ทั้งหมดเพื่อตัดตอนการลำเลียงทรัพยากรที่สำคัญซึ่งกลุ่มสมาคมใต้ดินพยายามแอบนำเข้าไปในอาณานิคม

นาฟถอนหายใจเบาๆ และเข้าใจถึงความซับซ้อนของสถานการณ์มากขึ้นและตระหนักดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้มันคือสงครามลับที่กว้างใหญ่ที่ปกคลุมอยู่ทั่วทั้งทุกเมืองของอาณานิคม

ณ แคมป์กลางเขตนอกอาณานิคมดวงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า แสงสุดท้ายสาดกระทบหมู่เมฆที่ลอยต่ำเหนือทิวเขาทำให้ท้องฟ้ากลายเป็นสีส้มทองบริเวณนี้เต็มไปด้วยรถลำเลียงและผู้คนจากชุมชนแดนนอกที่มารวมตัวกันเพื่อแลกเปลี่ยนทรัพยากรกับตัวแทนของอาณานิคมทว่าบรรยากาศกลับตึงเครียด

เจ้าหน้าที่ฝ่ายความมั่นคงประจำแคมป์กลาง ผมสั้นรูปร่างล่ำสัน กำลังยืนหันหน้าเข้าหา หัวหน้าหน่วยแลกสิทธิ์ของแคมป์กลาง ผู้จัดการหยวนเป็นชายอ้วนวัยกลางคนที่ดูภูมิฐานสวมชุดเครื่องแบบสีเทาเข้มและแว่นตาสีเงิน

ยืนด้วยท่าทางสูงส่งมองลงมายังชาวชุมชนแดนนอกที่อยู่รอบ ๆ ด้วยแววตาเย็นชาและรอยยิ้มที่ไม่จริงใจ

“ข้าไม่อาจยอมรับราคานี้ได้!” แม็คกล่าวเสียงแข็งแววตาฉายแววโกรธ

“ชาวชุมชนเหล่านี้เสี่ยงตายนำหินเท็นซี่และทรัพยากรจำนวนมากขนาดนี้เพื่อมาแลกเปลี่ยนแต่สิ่งที่ท่านทำคือการกดราคาจนแทบไม่เหลืออะไรให้พวกเขาเลย มันไม่ยุติธรรม!”

ผู้จัดการหยวนยิ้มเล็กน้อยก่อนจะยกมือขึ้นแตะแว่นตาของเขาอย่างใจเย็น

“ยุติธรรมหรือ?  เจ้าแม็ค เจ้าคงลืมไปแล้วว่าเจ้ามีหน้าที่อะไรการแลกสิทธิ์ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเจ้า และอีกอย่างกฎระเบียบของการแลกสิทธิ์ที่แดนนอกนี้ข้าเป็นตัวแทนของอาณานิคม มีสิทธิ์ขาดในการตัดสินใจ และ

สิ่งที่เราทำอยู่คือการควบคุมตลาดและปกป้องอาณานิคมจากการขาดแคลนทรัพยากรหากพวกเขาไม่พอใจ พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องมาที่นี่!”

ชาวชุมชนแดนนอกที่ยืนอยู่รอบ ๆเริ่มกระซิบกระซาบกันด้วยความไม่พอใจ พวกเขายากจน มีชีวิตที่ต้องพึ่งพาทรัพยากรจากแดนนอกเพื่อแลกเปลี่ยนเป็นเสบียงที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิต

การเอารัดเอาเปรียบแบบนี้ทำให้พวกเขารู้สึกถึงความไม่เป็นธรรมที่ตนได้รับซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แม็คหันมามองชาวชุมชนด้วยสีหน้าที่แสดงความเห็นใจก่อนจะหันกลับมาจ้องผู้จัดการหยวน

“ท่านกำลังทำให้สถานการณ์แย่ลงเรื่อย ๆ นะผู้จักการหยวนข้าไม่ปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปง่าย ๆ หรอก”

ผู้จัดการหยวนเลิกคิ้ว

“เช่นนั้นหรือ? ข้าว่าเจ้าควรคิดให้ดี ก่อนจะสร้างปัญหาใหญ่ให้กับหน่วยของเจ้าในสถานการณ์เช่นนี้นะ!”

ความเงียบครอบคลุมทั่วแคมป์กลางชาวชุมชนต่างจับจ้องมองการโต้เถียงนี้อย่างหวั่นใจ แม็คกำหมัดแน่นอย่างอดกลั้น ส่วนผู้จัดการหยวนยืนยิ้มอย่างเย็นชา

 ในบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดขณะที่ผู้จัดการหยวนยิ้มเยาะ เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยการดูถูก

"เจ้าพวกชาวชุมชนแดนนอกนี้ คิดว่ามีค่าแค่ไหนกัน?ข้าบอกแล้วว่าราคานี้เหมาะสมที่สุดแล้ว ถ้าพวกเจ้าไม่พอใจก็ไปหาที่อื่นแลกเปลี่ยน!" ผู้จัดการหยวนย้ำคำด้วยน้ำเสียงดุดัน ท่ามกลางความไม่พอใจของชาวชุมชนที่ยืนรอฟังอยู่ใกล้ๆ

แม็คกัดฟันแน่น ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง

"พวกเขาเสี่ยงชีวิตมากับทรัพยากรที่ท่านเห็นว่ามีค่าแต่กลับได้แลกเปลี่ยนในราคาต่ำเตี้ยเช่นนี้ ท่านกดขี่พวกเขาจนเกินไปแล้ว ท่านหยวน!"

เสียงของแม๊คดังก้องออกมาอย่างโกรธเคือง

จู่ๆ ก็มีเสียงของชายหนุ่มดังขึ้นมาจากบริเวณใกล้ๆ

"ข้าเห็นว่าท่านอาจจะลืมไปว่าผู้คนเหล่านี้ก็เป็นคนเหมือนเราและท่านสมควรได้รับความเป็นธรรม ข้าหวังว่าท่านไม่ใช่คนที่จะหลงลืมสิ่งสำคัญเช่นนั้น"

ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยคำเตือนที่ทรงพลัง ทำให้บรรยากาศเงียบสงบขึ้นทันที

“นาฟ....!” แม็คตะโกนออกมาด้วยความดีใจที่ได้เห็นชายหนุ่มอีกครั้ง

ทุกสายตาในแคมป์หันไปมอง  นาฟใบหน้าเคร่งขรึมของเขาสะท้อนถึงความเด็ดเดี่ยวและความตั้งใจ

เขาก้าวเข้ามาใกล้ๆ อย่างสง่างามทำให้บรรยากาศรอบๆ ดูสงบลงไปเล็กน้อย ผู้คนรอบข้างเริ่มกระซิบกระซาบถึงตัวตนของเขา

นาฟเดินเข้ามากลางวงสนทนาดวงตาของเขากวาดมองไปยังผู้จัดการหยวนอย่างพินิจ ก่อนจะหันไปมองแม็คที่ยืนอยู่ไม่ห่างแม็คหันมามองนาฟและพยักหน้าเบาๆ ด้วยความดีใจ สีหน้าเริ่มผ่อนคลายลง

ผู้จัดการหยวนถึงกับนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามเก็บความกลัว

"ไม่มีอะไรหรอก...เราก็แค่เจรจาเรื่องราคากันเท่านั้น" ผู้จัดการหยวนเอ่ยอย่างประดักประเดิดแต่สายตาของนาฟมองผ่านเขาไปยังชาวชุมชนที่ยืนอยู่ด้วยสีหน้าหวาดกลัวและอ่อนแรง