หลังจากหมอสายน้ำตรวจอาการเบื้องต้นเสร็จกำลังจะกลับไปรอดูผลการแสกนที่ห้อง แต่ก่อนหมอจะเดินไป คนไข้ได้จับแขนเธอไว้เธอหันไปมองด้วยความใ
“ฟื้นแล้วเหรอค่ะไหนมองตามนิ้วหมอนะ”แล้วเธอก็โยกนิ้วไปมาเพื่อทดสอบการตอบสนองของเขา
“หมอสวยจังเลยนะครับ”วายุไม่ทิ้งลายเสือขนาดเจ็บหนักก็ยังหยอดหมอ ส่วนหมอสายน้ำก็หน้าแดงแม้จะมีคนมาจีบบ่อย ๆ ทั้งหมอทั้งคนไข้ จนชินแล้วแต่ก็ยังเขินอยู่
“ดูท่าน่าจะไม่เป็อะไรมากแล้วนะคะเพราะสายตายังดีอยู่ แต่ยังไงก็แสกนสมองสักหน่อยนะคะ”พูดเสร็จแบบยิ้มๆ เธอให้ไปพยักหน้ากับพยาบาลที่ยืนรออยู่
เมื่อผลการแสกนออกมาข้อมูลถูกส่งผ่านระบบหน้าจอคอมพิวเตอร์ของหมอน้ำหมอนั่งพิจารณาผลการแสกนสมองอยู่พักหนึ่ง พบว่าสมองไม่ได้รับความเสียหายใด ๆน่าจะมีอาการฟกช้ำภายนอกอย่างเดียว จึงให้พยาบาลฝ้ายเอายาไปให้คนไข้กินเพื่อบรรเทาอาการปวดและรอดูอาการพรุ่งนี้อีกครั้ง
“คนไข้ทานยาก่อนนะคะเดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าคุณหมอจะเข้ามาตรวจอีกครั้ง”พยาบาลฝ้ายพูดกับคนไข้ที่ตอนนี้สภาพของเขา มีผ้าก๊อซพันแผลพันอยู่รอบศีรษะของเขา
“ขอบคุณครับ”วายุรับยาแล้วเอาเข้าปากและดื่มน้ำตาม
“ว่าแต่ คุณหมอคนเมื่อกี้ชื่ออะไรเหรอครับ”
“คุณหมอเหรอค่ะ ชื่อคุณหมอสายน้ำค่ะ”
“คุณหมอเขาแต่งงานหรือยังครับ”
“เื่นี้เป็เื่ส่วนตัวคุณหมอรบกวนถามเธอเองดีกว่านะคะ”พยาบาลฝ้ายพูดเสร็จ เดินออกจากห้องไป ส่วนวายุก็นอนมองเพดานแล้วจินตนาการเป็หน้าคุณหมอน้ำ
“เหมือนเคยเห็นที่ไหนหรือจะเคยเจอกันในฝัน”พูดเองเขินเอง พูดเสร็จก็นอนยิ้มกับเพดาน ก่อนเผลอหลับไป
“หมอน้ำค่ะ พี่ว่าคนไข้ในห้องVIP 3 ต้องคิดอะไรกับหมอน้ำแน่ ๆมาถามพี่ว่าหมอน้ำแต่งงานหรือยัง”พยาบาลฝ้ายเดินมาฟ้องหมอน้ำที่ในห้องพัก
“ไม่เป็ไรค่ะพี่ น้ำชินแล้วเราไม่เล่นด้วยสะอย่างเดี๋ยวเขาหายเขาก็ไปจากเราแล้วก็จำเราไม่ได้แล้วค่ะ”หมอสายน้ำพูดพร้อมรอยยิ้ม
“เออ พี่สงสัยมากเลยทำไมหมอน้ำต้องรับอยู่เวรโรงพยาบาลเยอะขนาดนี้ค่ะเวลาของหมอแทบไม่เหลือให้นอนแล้วนะคะ แล้วเมื่อไรจะมีแฟนมีครอบครัวกับเขา”พยาบาลฝ้ายถามและทำหน้ารอคำตอบอย่างจริงจัง
“น้ำอยากเก็บเยอะให้ได้เยอะ ๆ ค่ะคิดว่าอีกสัก 4-5 ปี น้ำจะกลับไปเปิดคลินิกที่ต่างจังหวัด จะได้อยู่กับคุณแม่ด้วย”
“อ้าวแล้วตอนนี้แม่หมอน้ำอยู่คนเดียวเหรอจ๊ะ”
“เปล่าค่ะอยู่บ้านของผู้มีพระคุณท่านหนึ่งค่ะ ดูแลพวกเราแม่ลูกมาั้แ่น้ำยังเด็ก” หลังจากพูดคุยกันก็มีคนไข้ห้องฉุกเฉินทำให้ทั้งสองคนรีบออกจากห้องพักไปทำงานต่อจนเวลาล่วงเลยไปคนไข้ก็ไม่มี หมอสายน้ำจึงไปพักผ่อนในห้องพักตนเองจนเช้าเธออาบน้ำแต่งตัวเพื่อลงตรวจผู้ป่วยที่เธอเป็เ้าของไข้ หมอสายน้ำไปตรวจคนไข้ห้องต่างๆ เสร็จจนมาถึงห้องพัก VIP 3
“สวัสดีค่ะเช้านี้คนไข้เป็ยังไงบ้างค่ะ ยังเจ็บแผลอยู่ไม่ค่ะ”หมอสายน้ำเดินมาที่เตียงเพื่อพูดคุยสอบถามอาการคนไข้และมีพยาบาลมาวัดความดันและเอาประวัติมาให้หมอสายน้ำดู
“คุณอิทธิพล ฤทธิ์ไพศาล นี่คุณ...!!!”หมอสายน้ำอ่านชื่อคนไข้แล้วใแต่พอนึกได้เธอก็เก็บอาการ
“คุณอิทธิพลฤทธิ์ไพศาล นะคะความดันปกติ ไม่มีไข้ ยังมีอาการปวดหัวไม่ค่ะ”หมอหันไปถามคนไข้ที่ตอนนี้กำลังจ้องหน้าคุณหมออยู่
“ปวดมากเลยครับ ทำไมผมมองหน้าคุณหมอไม่ชัดเลยครับ”วายุแกล้งทำเป็ตาพล่ามัวแล้วยื่นหน้ามาหาหมอสายน้ำ
“อะไรนะคะ”สายน้ำขยับหน้าไปใกล้ ๆ เขา เพื่อจะสังเกตสายตาของเขาว่ามีปัญหาอะไรหรือไม่ทำให้สายตาเธอและเขากำลังมองผสานกันหมอสายน้ำรู้ตัวเองอีทีก็เขินอายและรีบกลับมายืนที่เดิม
“งั้นต้องแสกนสมองอีกรอบนะคะบางที่อาจจะมีเืไปคลั่งอยู่ ถ้ายังไงอาจจะต้องผ่าตัดสมอง”หมอสายน้ำบอก
“ หาผ่าตัดสมองเลยเหรอครับ เอ่อผมว่าผมมองชัดขึ้นแล้วนะครับ”วายุใเมื่อเห็นว่า
“ไม่ได้ค่ะเพื่อความปลอดภัย เดี๋ยวพยาบาลล้างแผล แล้วพาไปแสกนเลยนะคะ”หมอสายน้ำอธิบายขั้นตอนการปฏิบัติให้วายุฟัง
“หมอครับ ผมขอให้หมอเป็คนล้างแผลให้ได้ไม่ครับ”วายุขอให้หมอสายน้ำเป็คนล้างแผลให้
“หน้าที่ล้างแผลไม่ใช่หน้าที่ของหมอเดี๋ยวพยาบาลจัดการให้เองค่ะ”พยาบาลบอกกับวายุ
“นะครับหมอ”วายุส่งสายตาอ้อนวอนหมอ
“ไม่เป็ไรคะพยาบาลเดี๋ยวหมอล้างแผลให้คนไข้เอง หมอไม่มีตรวจคนไข้แล้วเดี๋ยวพยาบาลไปเตรียมห้องแสกนก่อนเสร็จแล้วหมอจะพาคนไข้ตามไปนะคะ”หมอสายน้ำหันไปบอกพยาบาลก่อนทีเธอจะเดินไปเตรียมตัวล้างแผลให้เขา หมอสายน้ำค่อย ๆ เป็ผ้าเปิดแผลเบา ๆใช้สำลีที่จุ๋มแอลกอฮอร์ฆ่าเชื้อวนบริเวณรอบ ๆ แผลของเขาอย่างเบามือจากน้ำใช้สำลีที่มียารักษาาแลงบนแผลของวายุเสร็จก็ปิดแผลด้วยผ้าก๊อซและพันผ้าก๊อซรอบศีรษะอีกครั้งเพื่อไม่ให้ที่ปิดแผลหลุด
“เสร็จแล้วค่ะ”
“เสร็จแล้วเหรอครับคุณหมอมือเบาจังเลยนะครับ ผมรบกวนอีกเื่ได้ไม่ครับ”
“เื่อะไรค่ะ”
“เช็ดตัวให้ผมหน่อยผมยังไม่ได้อาบน้ำเลยั้แ่เมื่อคืนเลย เหม็นตัวเองมากเลย”แล้ววายุก็ถอดเสื้อออกหมอสายน้ำที่จำวายุได้ว่าเขาเป็ลูกชายของพ่อเลี้ยงทรงฤทธิ์และแม่เลี้ยงนาฏยาซึ่งเป็ผู้มีพระคุณของเธอทำให้เธอไม่สามารถปฏิเสธได้ แม้ว่าถ้าเขารู้ว่าเธอเป็ใคร เขาคงจะไม่้าให้เธอมาดูแลเขา
“ได้ค่ะแต่หมอคงจะเช็ดให้ได้แค่่บนนะคะ ถ้าจะให้เช็ด่ล่างด้วย หมอคงจะไปพยาบาล”
“ครับเช็ดเฉพาะข้างหลังก็ได้ครับ ผมเช็ดไม่ถึง ผมไม่กล้าทะลึ่งกับหมอหรอกครับแต่ถ้าหมอชอบก็อีกเื่ 555555”พูดเสร็จก็หัวเราะ หมอสายน้ำได้เช็ดบริเวณลำตัวให้กับวายุอย่างอ่อนโยนทำให้เธอนึกหวนไปยังอดีตที่วายุมักจะเกลียดเธอเพราะเธอไปแย่งตวามรักจากพี่ชายและพ่อแม่ของเขา
“ออกไปเลยยายกาฝาก”
“อย่ามายุ่งกับของๆ ฉัน ยายกาฝาก”
“สมน้ำหน้ายายกาฝาก”
คำพูดที่เขามักจะพลั่งพรูมาว่าเธอตอนสมัยเด็กๆ ยังคงอยู่ในความทรงจำเสมอ ทุกครั้งที่เขาว่าเธอเธอมักจะไปแอบร้องไห้ที่ใต้ต้นไม้ในไร่ชาและจะมีภูผาพี่ชายของวายุที่มาปลอดใจเธออยู่เสมอ สำหรับสายน้ำแล้วภูผาเป็พี่ชายที่อบอุ่นคอยเป็ห่วงเป็ใยเธอส่วนวายุเป็ซาตานที่คอยกลั่นแกล้งและพูดจาทำร้ายจิตใจเธอตลอดเวลา
“เสร็จแล้วค่ะเดี๋ยวดิฉันไปส่งคุณที่ห้องแสกนสมองนะคะ”พูดเสร็จเธอประคองเขาขึ้นรถเข็นและเข็นเขาไปที่ห้องแสกนระหว่างทางเขาก็ชวนเธอคุย
“คุณหมออายุเท่าไรครับ”
“คุณหมอเป็คนที่ไหนเหรอ”
มีแต่วายุที่คอยยิงคำถามแต่หมอสายน้ำเข็นรถไปอย่างเงียบๆ เมื่อถึงห้องเธอส่งต่อให้พยาบาลแล้วก็เดินกลับห้องไประหว่างที่เดินกลับมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมามองพบว่าเป็แม่ของเธอ
“สวัสดีค่ะแม่”
“สายน้ำยุ่งอยู่หรือเปล่าลูก”
“ไม่เท่าไรค่ะแม่กำลังเดินกลับห้องรอดูผลตรวจคนไข้ค่ะ”
“แม่จะถามว่าอาทิตย์หน้าวันเกิดพ่อเลี้ยงทรงฤทธิ์สายน้ำจะกลับมาไม่ลูก แม่อยากให้หนูมานะ”
“กลับค่ะเดี๋ยวหนูจะลากลับไปอาทิตย์หนึ่งค่ะ น่าจะขึ้นเครื่องเที่ยงวันศุกร์ค่ะ”
“คุณน้าคุยกับน้องสายน้ำเหรอครับ”มีเสียงของภูผาดังแทรกเข้ามา
“อย่าบอกพี่ภูผานะคะแม่ เดี๋ยวน้ำวางก่อน”หมอสายน้ำรีบวางสายจอกแม่ของเธอเธอไม่อยากมีปัญหาอีก
“ว่าไงครับคุณน้าคุยกับน้องสายน้ำหรือเปล่า ผมจะขอคุยด้วยหน่อย”
“อ่อ เปล่าค่ะคุณภูผา ป้าคุยกับเ้านิวนะให้มันไปซื้อของในเมือง ปานี้ยังไม่มาเลย”แม่ของสายน้ำต้องโกหกไปเพราะไม่อยากมีปัญหากับภรรยาของภูผา รายนั้นเขาหึงไม่มีเหตุผล
“เหรอครับ ผมโทรหาสายน้ำไม่ติดเลย”
“สงสัยจะยุ่ง ๆ นะคะเพราะว่าปีนี้เป็หมอเต็มตัวแล้วสายน้ำเองก็ฝากขอโทษทุกคนด้วยที่ไม่ได้รับโทรศัพท์”
“ครับ แล้ววันเกิดคุณพ่อน้องสายน้ำจะกลับมาไม่ครับ”
“น่าจะกลับมาค่ะ เดี๋ยวน่าไปทำงานก่อนนะคะ”แม่สายน้ำขอตัวไปทำงานทันทีที่เห็นฐิสาภรรยาของภูผาเดินมา
“ทำอะไรอยู่ค่ะคุณคุยอะไรกับน้าพิมพ์เหรอค่ะ”
“อ่อ แค่ถามเื่น้องสายน้ำนะว่าจะมางานวันเกิดคุณพ่อหรือเปล่า”เมื่อรู้ว่าภูผาถามหาสายน้ำสีหน้าของฐิสาก็เปลี่ยนไป
“ไปทานอาหารกันเถอะค่ะ ตอนนี้คุณพ่อคุณแม่รออยู่”ฐิสาเปลี่ยนเื่คุยทันที
5K
