ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

หลังจากงานประมูลจบลงผู้คนเริ่มแยกย้ายกันกลับถิ่นฐานของตัวเอง มีจอมยุทธหลายๆ คนได้ของล้ำค่าไป หมายมั่นเสริมพลังตนเองให้มากขึ้นเพื่อเตรียมความพร้อม เข้าร่วมสุสานเทพที่ใกล้จะเปิดขึ้นเร็วๆ นี้ ภายในสุสานเทพน่าจะเกิดการต่อสู้แย่งชิงครั้งใหญ่อย่างแน่นอน พวกเขาจึงต้องเตรียมความพร้อมให้มากที่สุด

มีจอมยุทธ บางกลุ่มเข้าไปแสดงความยินดีกับเยว่ฉานที่ประมูล สมุนไพรเห็ด 9 สีระดับจักรพรรดิมาได้

ห้องที่เยว่ฉานกับพวกอี้เฉินอยู่เต็มไปด้วยเหล่าจอมยุทธเข้ามาทักทาย

เยว่ฉานเป็นคนมีชื่อเสียง มีคนรู้จักนางเยอะเป็นพิเศษ นางโดดเด่นเรื่องความงดงาม ทำให้เหล่านายน้อยหลายคนเข้ามาทักทายหมายจะสร้างสัมพันธ์กับนางไว้ ถึงหลายๆ คนจะรู้นางมีคู่หมั้นแล้วก็ตาม ไม่ถึงครึ่งชั่วยามกลุ่มคนพวกนั้นก็เริ่มจากไป

พวกเขาทั้ง4เริ่มเดินทางกลับสำนักเซียน ระหว่างทาง อี้เฉินสังเกตท่าที
เยว่ฉานตลอดเวลา นางดูไม่ร่าเริงเหมือนตอนที่มากับพวกเขาตอนแรก เหมือนเยว่ฉานครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

ทำให้พวกเขาทั้ง4 ไม่กล้ารบกวนนาง

ทันทีที่พวกเขามาถึงสำนักเซียน

กงหนานเอ่ยขึ้น "ข้าขอตัวกลับที่พักก่อน ข้าจะไปปิดขั้นพลังข้าได้ของล้ำค่ามา มากพอที่จะปิดขั้นพลัง"

เวินรั่วเจียงยิ้มเป็นปีตินางก็ได้ของล้ำค่ามา "ข้าก็ด้วย ข้าจะกลับไปปิดขั้นพลัง หมายไปสุสานเทพ"

ซีเยว่ยิ้มก่อนจะกล่าวลาพวกอี้เฉิน "แล้วเจอกันพวกเจ้า ข้าก็จะปิดขั้นพลัง ข้าไม่อยากเป็นตัวถ่วงใครในสุสานเทพ เจ้าเองก็ควรไปปิดขั้นพลังนะอี้เฉิน"

อี้เฉินพยักหน้ารับ

พวกนางอยากจะปิดขั้นพลังโดยเร็วเพื่อเสริมประสบการณ์ในการหยั่งรู้ เตรียมพร้อมไปดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เข้าร่วมสำรวจสุสานเทพ

วันที่สุสานเทพจะเปิดใกล้เข้ามาเรื่อยๆ หากเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตัวเองได้เพียงน้อยนิดก็ยังดี

อี้เฉินเองก็เตรียมที่จะกลับไปปิดขั้นพลัง ตอนนี้ขั้นพลังของเขาต่ำเกินไป หากให้ไปช่วงชิงของล้ำค่าภายในสุสานเทพ ตัวเขาคงตายก่อนเป็นแน่ ตัวเขาคิดจะปิดขั้นพลัง เขาเองก็ได้สมุนไพรมา5ต้นบวกกับประสบการณ์ในการหยั่งรู้ของเขาที่มีอยู่ เป็นไปได้ที่เขาจะเลื่อนขั้นพลังย่อย ทันทีที่เขากำลังจะเดินจากไป

อยู่ๆ เยว่ฉานเอ่ยถามอี้เฉิน "เจ้าช่วยมากับข้าหน่อยได้หรือไม่"

อี้เฉินแปลกใจเป็นอย่างมากเหตุใดนางถึงพูดแบบนั้นหน้าจะมีบางอย่างอยากบอกเขาเป็นแน่ "ได้ๆ"

เยว่ฉานพาอี้เฉินมายังใต้ต้นเมเปิลใหญ่สีแดงชาด ที่ปลายหน้าผาบนยอดเขาเซียน ที่นี่ไร้ผู้คนรบกวน มองลงไปเห็นเมืองหลวงพยัคฆ์เลือนรางถูกเมฆบดบัง

เยว่ฉานนิ่งเงียบไปสักพักก่อนเอ่ยพูด "เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม เวลาของเจ้ายังมีอีกเยอะไม่ต้องรีบร้อน"

ทั้งสองสบตากัน ก่อนที่อี้เฉินจะพยักหน้ารับ "ข้าเข้าใจแล้ว" พวกเขาทั้งสองสบสายตากันอยู่นาน เหมือนเวลาหยุดเดินไปชั่วครู่

เยว่ฉานเอ่ยพูดอีกครั้ง"ข้าอยากมองดูเจ้าเติบโตไปนานๆ"

อี้เฉินแปลกใจกับคำพูดของนาง "เหตุใดท่านพูดเช่นนี้เล่าราวกับจะจากไปไกล..แสนไกล"

เยว่ฉานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแฝงด้วยความเศร้า สั่นเครือเล็กๆ "ข้าจะไปจากสำนักเซียนแล้วเจ้าดูแลตัวเองด้วย"

ทันที ที่อี้เฉินได้ยินเขาชะงักไปครู่หนึ่ง "เหตุใดเจ้าจึงรีบจากไปกันเล่า เจ้าไม่ไปสุสานเทพอย่างงั้นหรือ"

นางยิ้มแฝงด้วยความมุ่งมั่น ไม่มีอะไรจะฉุดรั้งนางไว้ได้ "เจ้าเด็กโง่สุสานเทพให้แค่จอมยุทธขั้นพลัง วีรชนเข้าไปได้เท่านั้น เจ้าอย่าทำหน้าแบบนั้น หวังว่าเราคงได้เจอกันอีก"

อี้เฉินเดินเข้าไปหานางแล้วกุมมือนางไว้เบาๆ "หากเจ้าคิดดีแล้ว ข้าจะไม่รั้งตัวเจ้าไว้"

เยว่ฉานยิ้ม ก่อนจะเอ่ยพูด "เจ้าเด็กโง่เจ้าเองก็ระวังตัวด้วย ข้าหวังว่าสักวัน ข้าจะได้เห็นเจ้ายืนอยู่บนจุดสูงสุดของเหล่าจอมยุทธ มองเหยียด

หยามทุกสรรพสิ่งบนพื้นดิน" ก่อนที่นางจะสวมกอดอี้เฉินหลบเลี่ยงสายตาจากอี้เฉินไป

อี้เฉินมองเห็นหางตาของนางมีน้ำตาไหลซึม ตัวเขาไม่กล้าเอื้อนเอ่ยคำใดออกมา ได้แต่พูดกับตัวเองหากข้ามีโอกาสข้าจะไปหาเจ้าที่แคว้นเยว่

อี้เฉินลูบหัวนาง เบาๆ เพื่อปลอบโยนนาง

เยว่ฉาน กอดอี้เฉินอยู่นาน ก่อนจะสลัดความโศกเศร้าทิ้ง แล้วบินทะยานจากไปไม่แม้หันกลับมามองอี้เฉินอีกครั้ง ใจของนางมีความแน่วแน่ ไม่แปรเปลี่ยน

อี้เฉินมองดูแผ่นหลังของนางที่ค่อยๆ ลอยหายไปเรื่อยๆ จนสุดสายตา

เยว่ฉานที่บินทะยานออกมาทิศทางเมืองหลวงพยัคฆ์ เมื่อพ้นสายตาอี้เฉิน
นางร้องไห้โฮอย่างกับเด็กที่สูญเสียของรักของหวงไป ดวงตาของนางเต็มไปด้วยน้ำตาไหลริน

หัวใจของนางเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย "ข้าหวังเพียงให้เจ้าปลอดภัย ลาก่อนอี้เฉิน"

อี้เฉินต้องใช้เวลาสงบสติอารมณ์ จิตใจของเขาตอนนี้ฟุ้งซ่าน ไม่อาจปิดขั้นพลังได้ ตัวเขาครุ่นคิดอย่างหนักเหตุใดเยว่ฉานจึงจากไป

หรือตระกูลเยว่ของนางมีปัญหาอะไรหรือเปล่า นางไม่น่ารีบจากไปเร็วเฉกเช่นนี้ถ้าไม่ใช่เรื่องใหญ่ นางคิดจะทำอะไรบางอย่างแน่

เขาเลิกคิดเรื่องของเยว่ฉานก่อนไม่อย่างนั้นตัวเขาปิดขั้นพลังไม่ได้แน่

อี้เฉินเลือกที่จะไปประตูทดสอบของสำนักเซียน ที่นั่นเป็นที่เดียวที่ไม่มีใครมารบกวนเขา เขานั่งทำสมาธิอยู่พักใหญ่ๆ ให้จิตใจสงบนิ่งดั้งเดิม

เวลาตอนนี้เหลือเพียงหนึ่งเดือน ก่อนสุสานเทพจะเปิด อี้เฉินอยากจะเลื่อนขั้นพลังย่อยก่อนที่จะไปยัง สุสานเทพ

ดวงตาของเขามุ่งมั่นอยากแข็งแกร่งขึ้นไปอีกขั้น

คำสัญญาที่จะไปยังดินแดนจักรพรรดิยังคงอยู่ไม่เลือนหาย "ชิงหรัน สักวันข้าจะไปเหยียบดินแดนจักรพรรดิให้ได้ตามคำสัญญาที่ให้ไว้"