Tower Defense War Era

***เวลา 9:10 น. 4 กพ 2021 ตามเวลาโลกมนุษย์

พบกลุ่มของเอเลี่ยนเริ่มทำสงคราม

“ที่นี่คืออาณาเขตของพวกเรา ชาวดาว [ไดม่อน] จงถอนตัวออกไปซะ”

วัลคิรี่ทมิฬใช้ดาบควายสีดำเล่มโตแทงลงพื้นอย่างรุนแรง จนเกิดเป็นคลื่นแผ่นดินไหวสั่นสะเทือนไปไกลถึงหนึ่งร้อยเมตร

กองทหารที่ยืนข้างหลังเธอนับพันนาย ยืนตัวตรงชูหอกและดาบขึ้นสูง ต้องแสงสะท้อนจากดวงอาทิตย์อย่างพร้อมเพรียงให้ดูน่าเกรงขาม

ชุดเกราะหุ้มทั้งตัวที่เป็นสีเทาอ่อนรูปร่างทันสมัยล้ำยุค ได้ตราตรึงความน่ากลัวเข้าไปในจิตใจของนางไม้ทั้งสิบสามคน ที่กำลังเผชิญกับกองทัพขนาดใหญ่ตรงหน้า

“ (... เผ่าลิงไร้ขนตัวใหญ่ เจ้าพวกป่าเถื่อนที่ลิชาร์ดแมนรายงานมาเช่นนั้นหรือ? พวกมันต้องการอะไร? ทำไมถึงใช้กองทัพขนาดนี้เข้ามาล้อมพวกเราเอาไว้ด้วยกันเนี่ย?) ”

สตรีเผ่านิมป์ที่มีดอกกุหลาบสีแดงบานบนหัว พึมพำกับตัวเองด้วยสีหน้าที่ตึงเครียด

เธอไม่เข้าใจภาษาที่ฝ่ายตรงข้ามกำลังใช้กับเธอ

ตัวตนของมนุษย์ต่างดาวที่เธอรู้จัก มีเพียงกลุ่มพันธมิตรทั้งสี่ที่ถูกรวบรวมขึ้นมา ด้วยฝีมือของเผ่าลิชาร์ดแมนที่เคยรุกรานพวกเธอเท่านั้น

เพราะไม่ทราบความต้องการของฝ่ายตรงข้าม อีกทั้งยังถูกรายงานว่าเป็น [ศัตรู] เธอจึงตัดสินใจเรียกความช่วยเหลือฉุกเฉินจากพันธมิตรดวงดาวทั้งสี่ในทันที

แต่ทว่า…

ทันทีที่นางไม้กุหลาบแดงโยนลูกแก้วทิ้งลงพื้นจนแตกสลาย วัลคิรี่สีดำก็พุ่งเข้าโจมตีใส่เธอโดยไม่รีรอที่จะเจรจาพูดคุยอีก

ร่างของวัลคิรี่สีดำเคลื่อนไหวด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ

พุ่งผ่านผืนป่าที่รกชันราวกับวิ่งบนพื้นราบ ทิ้งภาพร่างของตัวเองเอาไว้เบื้องหลัง แล้วใช้ดาบดำที่มีขนาดใหญ่กว่าสองเมตรในมือ ฟันทิ้งดิ่งจากบนลงล่างอย่างรุนแรง

"!! "

นางไม้กุหลาบแดงไม่คาดคิดว่าฝ่ายตรงข้ามจะโจมตีเข้ามา เพียงแค่เพราะเธอเหวี่ยงลูกแก้วแตก

ต้องมีความหวาดระแวงเพียงใดกัน ถึงโจมตีใส่เพียงเพราะเหตุผลแค่นี้ได้?

" (ป่าเถื่อนจริง ๆ ด้วย!) "

เธอคิดเช่นนั้น ไปพร้อมกับเอี้ยวตัวหลบออกด้านข้าง

คลื่นลมจากการฟันดาบของวัลคิรี่สีดำ ได้เฉือนให้ผิวกายที่นวลดั่งหิมะของนางไม้กุหลาบแดง แหวกออกเป็นแผลยาวน่ากลัว

“ท่าน [โรโดเด็นโดรน เซ็มซี่] ! ”

"ไม่ต้องช่วย! พวกเจ้าจงปกป้องลากเลื่อนด้วยชีวิต! ภารกิจของเรา คือการนำตัวอย่างเอเลี่ยนกลับไปวิจัย! จะผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด! "

นางไม้กุหลาบแดง หรือ… โรโดเด็นโดรน เซ็มซี่ เริ่มเดาะลิ้นด้วยความไม่พอใจ

" (ทำไมภารกิจในครั้งนี้ถึงได้วุ่นวายขนาดนี้กันเนี่ย? ถ้าไอพวกลิชาร์ดแมนมันยอมแบ่งบันเทคโนโลยีช่วยเหมือนหน่วยอื่นตั้งแต่แรกละก็…) "

เซ็มซี่เริ่มสาปแช่งให้กับความโชคร้ายของตัวเอง ไปพร้อมกับรับมือวัลคิรี่สีดำที่เข้าโจมตีใส่เธอ

เธอก้มตัวหลบดาบที่สองของวัลคิรี่สีดำ แล้วควบคุมเส้นผมของเธอ ให้มันแทงทะลุลงไปในผิวดิน

เส้นผมจำนวนมากมุดหายไปในดิน แผ่ขยายกระจายไปทั่วบริเวณเป็นรัศมีสิบเมตรรอบตัว

"ดงหนามนรก! "

แล้วใช้เส้นผมสีเขียวมรกตของเธอ แทงทะลุขึ้นมาเหนือพื้น เป็นหนามนรกที่แหลมคมซึ่งสามารถแทงทะลุได้แม้แต่หินผาอันแข็งแกร่ง

"ท่านขุนนาง [พรุน] ! "

กองกำลังฝ่ายตรงข้ามที่สวมชุดเกราะล้ำยุค ต่างกรีดเสียงดังออกมาอย่างตื่นตระหนกเมื่อเห็นแม่ทัพของตน จมหายไปในดงหนามสีเขียว

แต่ทว่าแม่ทัพขุนนางของพวกเขา หาใช่นักรบผู้อ่อนแอ ที่จำเป็นต้องให้ลูกน้องยื่นมือเข้ามาช่วย

" [ดาบเพลิงทองคำ…!] "

มีเสียงที่แผวเบานุ่มนวล ดังลอดผ่านออกมาจากดงหนามนรกสีเขียวมรกต

กลิ่น---

มีกลิ่นไหม้กำลังลอยคลุ้งตลบอบอวล

มีควันสีดำเริ่มพวยพุ่งขึ้นสูง

สถานที่แห่งนี้ กำลังมีเปลวไฟสีทองคำแผ่ขยายออกจากใจกลางดงหนามแหลม

" (เหวอ! ไฟ!?!) "

เซ็มซี่ เกลียดไฟ

เผ่านิมป์ทุกคนล้วนเกลียดไฟ

ที่ใจกลางของเปลวไฟสีทอง มีร่างของสตรีเผ่ายักษ์สีดำที่ไร้ซึ่งบาดแผล กำลังยืนตั้งตระหง่านพร้อมกับดาบที่ถูกหุ้มไปด้วยเปลวไฟ

แหวนที่สวมบน [นิ้วนาง] ข้างขวาของเธอ กำลังเรืองแสงสีน้ำเงิน พร้อมกับสร้างเปลวไฟสีทองคำออกมา

เปลวไฟทองคำนั้น บิดเป็นเกลียวใจกลางอากาศ ม้วนตัวก่อเป็นรูปร่างคล้ายกับพญามังกรจีน ก่อนจะพุ่งทะยานรวมร่างกับดาบดำของเธอ จนกลายเป็นดาบอัคคีที่น่ากลัว

"ยัยนี่ฉันรับมือเอง คนอื่นรีบบุกไปช่วยพวกที่อยู่ในกรงออกมาซะ! เร่งมือด้วย! เมื่อกี้ฉันจับสัญญาณแปลกประหลาดออกมาจากลูกแก้วได้ อีกเดียวต้องมีกำลังเสริมมาแน่! "

นี่คือเป้าหมายของวัลคิรี่ดำเผ่า [ยักษ์] จากดาวที่ชื่อว่า [ไดม่อน]

" รับทราบ! "

กลุ่มนักรบที่อยู่ข้างหลังวัลคิรี่สีดำขานรับคำสั่ง

" (แย่แล้ว!) "

เซ็มซี่เริ่มตื่นตระหนก

ถึงจะฟังภาษาของอีกฝ่ายไม่ออก แต่ถ้าเห็นกองทัพคำรามก้อง พร้อมกับกระโจนเข้าสู่สนามรบ ไม่ว่าเป็นใคร ก็ย่อมรู้ถึงความหมายนั้นดี

"ไม่ยอมหรอก! "

เธอกล้ำกลืนกัดฟัน งอกเถาวัลย์จำนวนมากออกมาจากรอยต่อแขนและขา แล้วให้มันก่อตัวขึ้นเป็นกำแพงปิดล้อมเส้นทางบุกเอาไว้

"อึ๊ก! "

ยอมทนเจ็บปวดให้เปลวไฟแผดเผาส่วนหนึ่งของร่างกาย เพื่อปิดเส้นทางศัตรู และเปิดเส้นทางให้ลูกน้องของเธอรีบพาตัวอย่างเลี่ยนทดลองหนีไป

"---! "

วัลคิรี่สีดำไม่ยอมให้อีกฝ่ายหนี

เธอชูดาบอัคคีสีทองคำขึ้นท้องฟ้าเป็นเชิงให้สัญญาณ

พริบตานั้น ยานปลากระเบนนับร้อยลำที่บินเหนือเวหา ก็เริ่มส่งเสียงสายฟ้าคำรามดังลั่น

ปากกระบอกปืนใหญ่ขนาดยี่สิบมิลลิเมตร ที่เรียงรายอยู่ใต้ปีกทั้งสองข้าง กำลังยื่นปลายกระบอกแห่งความตายมาสู่ที่พวกเธอ

" (แย่… แย่แน่ ๆ!) "

เซ็มซี่อยากจะร้องไห้

แต่เธอจะไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้ใครเห็นเป็นอันขาด

เธอยิ้มใจดีสู้เสือ แล้วเร่งปฏิกิริยาเคมีในร่างกายของตัวเอง

น้ำเลี้ยงเริ่มไหลเวียนภายในกายอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเร่งการเจริญเติบโตของดอกไม้ใต้ผิวกาย

รอยแผลยาวที่ปรากฏตามเนินอกภูเขา กำลังมีดอกกุหลาบแดงผลิบานขึ้นมาเป็นจำนวนมาก

"หืม? "

วัลคิรี่ดำที่เห็นความเปลี่ยนแปลงผิดปกตินั้น รีบกระโดดถอยสร้างระยะห่าง พร้อมกับตวัดดาบหนึ่งเพลงดาบ สร้างคลื่นอัคคีโจมตีใส่เธอ

"เอานี่ไปกิน! "

ในเวลาเดียวกัน ดอกกุหลาบบนร่างกายของเซ็มซี่ได้เริ่มผลิบาน แล้วปล่อยเกสรดอกไม้สีเหลืองออกมาปกคลุม สร้างม่านสีเหลืองเข้าบดบังเรือนร่างของสาวงามทั้งสิบสามคน

"ไร้ประโยชน์…"

วัลคิรี่สีดำพึมพำกับตัวเอง

ดาบอัคคีที่พุ่งแหวกอากาศ ได้สร้างเป็นรอยไหม้ยาวขึ้นเหนือพื้นดิน

คลื่นดาบอัคคีนั้น กระแทกใส่กลุ่มของเกสร แผดเผาหมอกสีเหลือง เปิดม่านที่กำลังซ่อนเร้นกายให้เหล่าสตรีผู้งดงาม

"ไม่จริง! "

เซ็มซี่กรีดร้องลั่น

เธอเริ่มรู้สึกโดยสัญชาตญาณ ว่ามิอาจเอาชนะวัลคิรี่สีดำตรงหน้าได้

ต่อให้สถานการณ์เปลี่ยนไป มีเพียงแค่วัลคิรี่มายืนขวางเพียงหนึ่งเดียว พวกเธอก็ไม่สามารถเอาชนะได้เช่นกัน

ในเวลาเดียวกัน

ปืนใหญ่อัดอากาศนับร้อยที่เล็งเป้าใส่กลุ่มของเซ็มซี่ ก็เตรียมพร้อมที่จะปิดฉากพวกเธอแล้ว

แต่ทว่า--- ปืนเหล่านั้น กลับหยุดลั่นไก แล้วรีบเปลี่ยนทิศปลายกระบอก ไปที่เป้าหมายใหม่แทน

บนอากาศที่ว่างเปล่าเหนือพื้นเศษลูกแก้ว กำลังมีพลังงานมหาศาลที่ไม่รู้จัก เพิ่มพูนทวีขึ้นสูงจนบิดมิติให้พร่ามัว

พลังงานนั้น บิดเบือนมิติของที่ว่าง ร่นระยะทางของสองสถานที่ หมุนเป็นเกลียวก้นหอยเข้าหากัน จนเสมือนหนึ่งเป็นจุดเดียวกัน

[จุดเริ่มต้นคือจุดจบ และจุดจบคือจุดเริ่มต้น]

สถานที่ทั้งสองที่ถูกเชื่อมต่อกัน ได้นำพากองยานที่เกรียงไกรของลิชาร์ดแมนออกมา

[กองยานเหล็กเกล็ดเขียว] นั่นคือนามของมัน

"ยิง! "

ผู้ต้อนรับไม่คิดที่จะรักษามารยาทกับศัตรูหน้าใหม่ที่มาเยือนถึงหน้าบ้าน

พวกเขาไม่รอให้ศัตรูเคลื่อนทัพผ่านรูหนอน แล้วโถมโจมตีใส่ด้วยอาวุธทุกอย่างที่พวกเขามี

การเปิดรูหนอน มันจำเป็นต้องใช้พลังงานที่มหาศาลทำมัน

ถ้าไม่ใช่พลังระดับพระเจ้าหรือตัวตนที่อยู่ในมิติสูงกว่า ก็อย่าหวังเลยว่าจะเปิดได้อย่างมีเสถียรภาพ

กระสุนปืนใหญ่อัดอากาศนับร้อย วิ่งทะลวงอากาศใส่รูหนอนที่ถูกเปิดบนท้องฟ้า

มวลอากาศที่อัดแน่นแต่ละนัดนั้น มีพลังงานทำลายล้างไม่ต่างไปจากระเบิด TNT หนึ่งตัน

เสียงระเบิดไร้เปลวไฟเริ่มดังกระหึ่มกึกก้อง

กองยานลิชาร์ดแมนนับหมื่นซึ่งกำลังพยายามลอดผ่านรู ต่างระส่ำระสายพังทลายภายในไม่กี่สิบนัด

ยานรูปทรงกลมคล้ายจานบิน หุ้มผิวสีเขียวเข้มดั่งเกล็ดมังกร กำลังถูกทำลาย โดยที่ยังไม่ทันเห็นแม้แต่ร่างของศัตรูผู้สังหาร

บ้างถูกบดอัดด้วยกระสุนอัดอากาศ

บ้างถูกพลักให้หลุดจากวิถีการเคลื่อนตัว จนถูกคลื่นวิบัติของรูหนอนฉีกกระชากเป็นชิ้น ๆ ดั่งเศษกระดาษ

เผ่าลิชาร์ดแมนเองก็รู้ถึงจุดอ่อนในการเคลื่อนทัพผ่านรูหนอนเช่นกัน

ดังนั้น การเคลื่อนทัพให้การช่วยเหลือในครั้งนี้ พวกเขาจึงมีการตกลงกับเผ่าพันธมิตรของเขา ในการช่วยอุดจุดอ่อนนั้นเอาไว้

เผ่าลิชาร์ดแมนเคลื่อนทัพมาจากดินแดนที่ห่างไกลด้วยรูหนอน

ใช้สัญญาณจากเครื่องเตือนภัยเป็นตัวนำ คำนวณหาพิกัดมาสู่เป้าหมายอย่างแม่นยำ

เผ่าเอลฟ์เองก็ไม่แตกต่างกัน

พวกเขา ที่ตอนนี้อยู่อย่างปลอดภัยในแนวหลัง กำลังใช้สัญญาณเตือนภัยเป็นพิกัดเป้าหมาย เพื่อร่ายมนต์ป้องกันคุ้มกายให้กับกองยานรบ

แต่ทว่าการป้องกันที่ควรมีกลับไม่มีอยู่จริง

ด้วยเหตุนี้ นายพลของกองยานเหล็กเกล็ดเขียว จึงกรีดเสียงอย่างโกรธแค้นใส่เครื่องสื่อสาร ไปถามหาสิ่งที่พวกเขาควรได้รับจากเผ่าเอลฟ์

"ไอพวกเวร [หูยาว] ! คิดจะปล่อยให้พวกเราตายห่ากันหมดหรือยังไงฟะ!? ไหนบอกว่าจะกางบาเรียด้วยอาคมบ้าบอที่ภาคภูมิใจ ให้กับพวกเราไม่ใช่หรอกหรือฟะ! "

"ขอโทษ ขอโทษ~ พอดีว่าต้องใช้เวลาเตรียมการเล็กน้อยอยู่นะ ใครจะคิดละว่า พวก [ตาเขียว] อย่างพวกเจ้า จะใจร้อนรีบเร่งบุก โดยไม่รอให้พวกเราทำพิธีเสร็จก่อนนะ~ อีกอย่าง ทางนี้ต่างหากที่อยากจะบ่น กับอีแค่ภารกิจช่วยเหลือทีมจับตัวเอเลี่ยน พวกเอ็งจะขนกองทัพนับหมื่นนับแสนมาเพื่อ! มารดาเถอะ! ลองมาเป็นฝ่ายที่ต้องเสียพลังงานเพื่อทำพิธีกรรมคอยคุ้มกันพวกมึงดูบ้างสิวะ! "

เสียงตอบรับของชาวเอลฟ์ดังขึ้น ผ่านเครื่องสื่อสารตอบนายพลกองยานเกล็ดเขียว

"ไอพวกเวร! ทีตอนทำสงครามในอดีตกับพวกข้า ไม่เห็นใช้เวลาทำพิธีบ้าบอนานมากขนาดนี้เลยไม่ใช่หรอกเรอะ! "

ดูเหมือนว่าพรรคพวกพันธมิตรของลิชาร์ดแมน จะไม่ทำตามหน้าที่ของพวกเขาดีเท่าไหรนัก

"รออีกสักพัก ราวสิบนาทีได้นะครับ~"

"สิบนาทีบ้านพ่องเอ็งสิฟะ! พวกเราได้ตายห่ากันก่อนพอดี! "

"อ๊ะ? แต่กับกลุ่มของท่าน โรโดเด็นโดรน เซ็มซี่ สุดสวย พวกผมได้เตรียมการร่ายเวทให้ไปแล้ว เพราะงั้นสบายใจได้ครับ"

"ไอห่า! ไอพวกเอลฟ์จอมหื่นกาม! พวกมึงมัน #$#$&!!! "

เหล่าเอลฟ์ที่ลำเอียงโดยไม่สนใจความเป็นอยู่ของเผ่าผู้พิชิต ได้เริ่มสร้างวงเวทย์สนับสนุนให้กับเซ็มซี่

ฉับพลันในเวลานั้น ได้มีแสงสว่างประหลาด จักวาดเป็นลวดลายอักขระขึ้นเหนือผืนฟ้า

วงเวทย์แสงที่สว่างเจิดจ้าจนทำให้เห็นเป็นแสงสีขาว กำลังโปรยละอองดวงดาวลงมาอาบร่างให้กับกลุ่มของเซ็มซี่

พริบตานั้น ร่างของเซ็มซี่กับพรรคพวกของเธอก็เรื่องแสงเจิดจ้า ถูกห่อหุ้มด้วยพลังงานมหาศาลที่ไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดออกมาได้

ไม่เพียงแค่เพิ่มพลัง เหล่าเอลฟ์ยังอัญเชิญ เรียกอสูรจากมิติเบื้องสูง ให้จุติลงมายืนคุ้มกันพวกเธออีกด้วย

วงเวทย์ที่เรืองแสงนั้น เริ่มแตกสลายออกเป็นเส้นด้ายนับล้าน

เส้นด้ายแสงเหล่านั้น วิ่งวนเป็นวงเกลียว หลอมรวมเข้าด้วยกัน ก่อเป็นรูปร่างของสตรีมีปีกสีขาวบริสุทธิ์

อสูรอัญเชิญ [ไนกี้]

เบื้องพระพักตร์ของสิ่งมีชีวิตตนนั้น ไร้ใบหน้า

ไม่มีดวงตา จมูก หรือปาก เป็นเพียงใบหน้าสีขาวที่ว่างเปล่าไร้ตัวตน

ปีกสีขาวของเธอส่องประกายเป็นแสง ปลดปล่อยพลังงานเป็นละอองดาวที่สวยงาม ทิ้งเอาไว้อยู่เบื้องหลัง

ในมือขวาถือแส้ประกายแสงขาวเป็นอาวุธ

ร่างกายสวมอาภรณ์ไร้รูป ปกปิดเรือนร่างที่เย้ายวนของเธอ

สิ่งนั้น เป็นตัวตนรูปแบบพลังงาน ที่ให้ความรู้สึกเป็นดั่งภาพสะท้อนของเทพเจ้าในตำนาน

"กีสสสสสสส! "

อสูรอัญเชิญ [ไนกี้] ส่งเสียดเสียดแทงแก้วหูสะท้านแผ่นดิน แล้วบินทะยานขึ้นฟ้า พาร่างสูงห้าเมตรของเธอขึ้นไปป่านสายฟ้าฟาด โดยไม่ขยับปีกแสงแม้แต่มิลลิเมตรเดียว

มือขวาของเธอสะบัดลง จนเผยให้เห็นแส้แสงที่ยาวกว่าสามสิบเมตร ลอยเคว้งกวัดแกว่งอยู่ในอากาศ

เป้าหมายของเธอ คือเหล่ายานปลากระเบนที่กำลังยิงปูพรมใส่กองยานของลิชาร์ดแมน

ยานปลากระเบนกลุ่มหนึ่ง เบนหัวกระสุนของตนยิงใส่อสูรไนกี้

ห่าฝนกระสุนอากาศที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า ต่างวิ่งผ่านร่างแสงของเธอไป ราวกับว่ากำลังยิงใส่ภาพมายา

แต่นั่นมิใช่ว่าพวกเขากำลังยิงใส่ภาพมายา

หากแต่เป็นเพราะเธอเคลื่อนตัวหลบอย่างรวดเร็ว จนเห็นเป็นเสมือนมองทะลุผ่านไปต่างหาก

"กีส! "

อสูรไนกี้บินเข้าประชิดยานปลากระเบนลำหนึ่งได้สำเร็จ

เพียงแค่หนึ่งวินาที

เป็นหนึ่งวินาทีที่เห็นมือขวาของเธอโบกสะบัดไปพร้อมกับแส้สีขาวในมือ

*ฉัวะ! *

ยานทั้งลำที่มีขนาดใหญ่กว่าเธอถึงห้าเท่าตัวก็ขาดครึ่งไปแล้ว---