ก่อกำเนิด : เทพเซียน 9 วิบัติ [จบ]

        พรมวิเศษของราชามารตะวันตกเป็นของล้ำค่าขั้นปฐพีและยังเป็นของล้ำค่าบินได้ที่มีอยู่น้อยมากในหุบเขาสุขาวดี ทั้งสามารถโจมตีป้องกัน และหนีได้

        ราชามารตะวันตกจะใช้ของล้ำค่าบินได้เช่นนี้ท่องไปในหุบเขาสุขาวดีเป็นปกติอยู่แล้ว

        พรมวิเศษพุ่งทะยานออกไปจากเขาน้ำเต้ามุ่งหน้าไปยังทิศเหนือของหุบเขาสุขาวดี และหายไปในพริบตา

        “เหตุใดท่านถึงไม่พาแม่นางผู้นั้นไปด้วย”

        เริ่นเสี้ยวเทียนที่นั่งอยู่ข้างๆบนพรมวิเศษกล่าวถามราชามารตะวันตก

        “ครั้งนี้ไปหาเจ้าเหนืออาจเกิดอันตรายขึ้นได้พานางไปด้วยจะไม่ปลอดภัย อาจทำอะไรได้ยากขึ้น”

        “ดูไม่ออกเลยว่าผู้อาวุโสราชามารจะรักพวกพ้องเช่นนี้”

        เสิ่นเสวียนกล่าวยิ้มๆ

        “พวกเจ้ายังเด็กอีกไม่กี่ปีพวกเจ้าจะเข้าใจเอง”

        ราชามารตะวันตกนั่งอยู่บนพรมวิเศษเขาหยิบเนื้อวัวขึ้นมาสองชิ้น จากนั้นก็ดื่มสุราจนหมดจอก

        พรมวิเศษนี้มีมิติเก็บของหากเขาต้องออกเดินทางจะเก็บเสบียงเนื้อและสุราเอาไว้ภายในและเขาไม่เคยเกียจคร้านต่อการเดินทาง ดังนั้นคนอื่นๆ บนพรมวิเศษจึงได้ดื่มกินไปกับราชามารตะวันตกด้วย

        หุบเขาสุขาวดีกว้างใหญ่มากผู้มีพลังยุทธ์ต่ำต้อยหากต้องการเดินจากเขาน้ำเต้าไปยังจวนราชามารทิศเหนือต้องใช้เวลาหลายเดือนเป็นอย่างต่ำแต่พรมวิเศษที่มีราชามารตะวันตกควบคุมอยู่สามารถไปถึงได้ในเวลาเพียงหนึ่งวันหนึ่งคืนเท่านั้น

        ช่วงกลางวันทุกคนต่างพูดคุยกันอย่างสนุกสนานนั่งอยู่บนพรมวิเศษเดินทางไปหลายพันลี้ ทว่าเมื่อถึงช่วงกลางคืนพรมวิเศษที่ราชามารตะวันตกควบคุมอยู่กลับเปลี่ยนไปจากเดิมมากทั้งยังมีกระโจมมากมายปรากฏขึ้นราวกับเป็นค่ายพักแรมกลางแจ้งและกระโจมเหล่านี้มีความทนทานเป็นพิเศษสามารถขจัดความหนาวเย็นจากภายนอกไปได้อย่างสิ้นเชิง

        ตอนกลางคืนเสิ่นเลี่ยนและเสิ่นเสี่ยวเม่ยเข้าไปพักผ่อนภายในกระโจม เริ่นเสี้ยวเทียนเสิ่นเสวียน และราชามารตะวันตกยังคงอยู่ด้านนอก

        “ยังมีเวลาอีกสิบวันกว่าสุสานจะเปิดในเมื่ออีกฝ่ายกล้าเล่นลูกไม้เช่นนี้ ข้าก็จะเล่นไปกับพวกเขาด้วย”

        ราชามารตะวันตกกล่าวเสียงเย็นเป็นกระต่ายริอ่านมากระตุกหนวดเสือ ไม่มีทางจบง่ายๆ อย่างนั้นเด็ดขาด

        “ผู้อาวุโสราชามารคิดจะทำอย่างไร” เสิ่นเสวียนถาม

        “พวกเจ้าสองคนอายุเกินยี่สิบปีหรือยัง”

        ราชามารตะวันตกหันมองเสิ่นเสวียนแล้วก็มองเริ่นเสี้ยวเทียน

        เสิ่นเสวียนส่ายหัวบอกว่ายังไม่ถึงส่วนเริ่นเสี้ยวเทียนอายุเกินหรือยัง ยังมิอาจบอกได้

        ดูจากหน้าตาของเขาแล้วเห็นได้ชัดว่าอายุมากกว่าเสิ่นเสวียนไม่น้อย

        “มองอะไรล่ะข้ายังหนุ่มอยู่นะ ยังไม่ถึงยี่สิบปีเลย”เริ่นเสี้ยวเทียนเห็นเสิ่นเสวียนมองตนเองด้วยสายตาแปลกๆ จึงกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์

        “เจ้าอายุยังไม่ถึงยี่สิบปีหรือ” เสิ่นเสวียนไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไร

        “มีปัญหาหรือไงข้าดูโตเป็นผู้ใหญ่ไม่ได้หรือ!”

        เมื่อโดนเสิ่นเสวียนสงสัยเช่นนี้เริ่นเสี้ยวเทียนจึงถามกลับไป

        “หากว่าอายุเกินยี่สิบปีอาจโดนพลังของสุสานกลืนกินได้อย่างน้อยคือบาดเจ็บ อย่างหนักคือเอาชีวิตไปทิ้ง”

        ราชามารตะวันตกไม่เชื่อเริ่นเสี้ยวเทียนเช่นกันใบหน้าของเขาดูอย่างไรก็เกินยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดปีไปแล้วจะยังมีอายุเพียงสิบกว่าปีได้อย่างไร

        “นี่ๆมองคนอื่นอย่างดูถูกแบบนี้ก็ไม่ถูกต้องนะ ข้าบอกว่าอายุไม่ถึงยี่สิบปีก็คือไม่ถึง”

        “เอาล่ะในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเจ้าจะยินยอมเข้าไปไหม”ราชามารตะวันตกมองเสิ่นเสวียนและเริ่นเสี้ยวเทียนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

        “ไม่มีปัญหา”

        ทั้งสองคนตอบรับพร้อมกันไม่ต้องให้ราชามารตะวันตกบอกพวกเขาก็อยากเข้าไปอยู่แล้วเพราะนั่นเป็นถึงสุสานของขั้นศักดิ์สิทธิ์เลยนะแม้เสิ่นเสวียนไม่ได้ใส่ใจขั้นศักดิ์สิทธิ์มากนัก แต่ในสถานการณ์ตอนนี้สุสานของขั้นศักดิ์สิทธิ์ยังมีแรงดึงดูดอยู่ในระดับหนึ่ง

        “ครั้งนี้ต้องไม่ธรรมดาผู้ที่สามารถเรียกคนที่มีพลังขนาดนั้นมาล้อมสังหารข้าได้พลังจะต้องแข็งแกร่งมากอย่างแน่นอน”

        “ผู้อาวุโสราชามารไม่ได้เป็นคนแบบนี้สักหน่อย”เสิ่นเสวียนยิ้มพลางกล่าว นี่ไม่ใช่นิสัยของราชามารตะวันตกเลย

        “เฮ้ออาจเพราะข้าอยู่ในเหตุการณ์จึงมองไม่ออก ข้าหมกมุ่นมากเกินไปหน่อยหากพวกเจ้าเข้าไปในนั้น คนที่ควรเป็นกังวลก็คือพวกเขา”

        ราชามารตะวันตกเข้าใจสิ่งที่เสิ่นเสวียนต้องการสื่อจึงหัวเราะออกมาเสียงดัง

        “พรุ่งนี้เช้าพรมวิเศษจะไปถึงหน้าจวนราชามารทิศเหนือพวกเจ้าคิดจะทำอย่างไร”

        “เจรจาก่อนหากไร้ผลจึงใช้กำลัง”

        เสิ่นเสวียนกล่าว

        “ข้าเห็นด้วยเจรจาก่อนแล้วค่อยใช้กำลัง”

        เริ่นเสี้ยวเทียนกล่าวเสริม

        “ดีในเมื่อเป็นเช่นนี้ พรุ่งนี้ข้าจะเข้าไปก่อน แล้วพวกเจ้าค่อยตามเข้าไป”

        หลังจากหารือกันแล้วทุกคนก็นั่งพรมวิเศษมุ่งหน้าไปยังจวนราชามารทิศเหนือด้วยความเร็วสูง

        ราชามารที่ยิ่งใหญ่จากสี่ทิศจะปกครองอาณาเขตสี่แห่งแบ่งเป็นทิศเหนือ ทิศใต้ ทิศตะวันออก และทิศตะวันตกตามชื่อเรียกปกติแล้วจะใช้ชีวิตอยู่ในอาณาเขตของตนเอง เนื่องจากพลังที่ไม่ได้ต่างกันมากและอยู่กันแบบต่างคนต่างอยู่ จึงถูกเรียกขานว่าสี่ราชามารผู้ยิ่งใหญ่

        ราชามารทิศเหนือมีพลังแข็งแกร่งที่สุดในสี่ราชามารผู้ยิ่งใหญ่จึงเป็นผู้ที่มีอำนาจมากที่สุด

        เขาเป็นคนรักสันโดษและมีจิตใจโหดเหี้ยมในขณะเดียวกันก็ปกป้องพวกพ้องอย่างถึงที่สุดได้ยินมาว่าเมื่อสิบปีก่อนมีศิษย์คนหนึ่งโดนสำนักหนึ่งสังหารตายเขาจึงเข้าไปทำลายล้างทั้งสำนักนั้น

        สำหรับเขาแล้วคนที่ทำร้ายเขาเท่ากับท้าทายอำนาจของเขา ซึ่งมิอาจปล่อยให้มีชีวิตอยู่ต่อไปได้จำเป็นต้องกำจัดทิ้งให้สิ้นซาก

        รุ่งเช้าวันต่อมาประตูจวนราชามารทิศเหนือยังคงปิดสนิท

        หากเป็นช่วงเวลาปกติคงเปิดกว้างไปแล้วทว่าหลังจากโดนล้อมสังหารเมื่อเจ็ดวันก่อน ราชามารทิศเหนือจึงเริ่มระมัดระวังตัว

        วันนี้พรมวิเศษผืนหนึ่งค่อยๆเหาะเข้ามาถึงหน้าประตูจวนราชามารทิศเหนือ

        ราชามารตะวันตกนั่งอยู่บนพรมวิเศษเขากำลังกินเนื้อวัวดื่มสุราอย่างเปรมปรีดิ์ เขามองประตูที่ปิดสนิทด้วยรอยยิ้มบางๆ

        “เปิดประตู”

        ราชามารตะวันตกตะโกนออกไปเสียงของเขาดังผ่านช่องว่างประตูเข้าไปถึงด้านใน

        ลานกว้างที่เคยเงียบสงบกลับมาวุ่นวายในไม่กี่ลมหายใจรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีคนกำลังวิ่งวุ่นอยู่ในนั้น

        แอ๊ด

        ประตูจวนราชามารที่ปิดสนิทถูกแง้มออกเพียงเล็กน้อยบุรุษวัยกลางคนอายุประมาณสามสิบปีคนหนึ่งโผล่หัวออกมา เขาไว้หนวดยาวกล่าวกับราชามารตะวันตกด้วยสีหน้าสอพลอ

        “ท่านผู้ยิ่งใหญ่นายท่านของข้าช่วงนี้กำลังเก็บตัวฝึกฝน ไม่ต้อนรับผู้ใด ขอเชิญท่านกลับไปก่อน!”

        “เหลวไหลอะไรไปเรียกเจ้าเหนือออกมา”

        ราชามารตะวันตกได้ยินดังนั้นก็ไม่พอใจเจ้าเหนือไม่ไว้หน้าเขาเลยจริงๆ

        “คือ...”

        “เจ้าเหนือโผล่หัวออกมาได้แล้ว” ราชามารตะวันตกตะโกนเข้าไปด้านในเสียงของเขาพุ่งเข้าไปยังเรือนลึกลับ ทำให้ราชามารทิศเหนือได้ยินอย่างแม่นยำ

        ราชามารทิศเหนือกำลังนั่งฝึกฝนอยู่ก่อนหน้านี้เขาโดนลอบสังหารมา แม้ไม่ได้รับบาดเจ็บหนักแต่ก็เสียพลังไปมากเขากำลังพยายามฟื้นฟูร่างกายให้ได้โดยเร็วที่สุดเมื่อได้ยินเสียงของราชามารตะวันตกทำให้ราชามารทิศเหนือที่กำลังฝึกฝนพลันลืมตาขึ้น

        เขาโดนล้อมสังหารเช่นกันทำให้ในใจเกิดคำถามขึ้นมากมาย จึงส่งคนสนิทออกไปสืบหาข่าวคราวของราชามารคนอื่นๆจึงได้รู้ว่าราชามารทิศใต้ตายแล้ว ราชามารตะวันออกหายตัวไปส่วนราชามารตะวันตกและเขาโดนล้อมสังหารเหมือนกันทำให้เขารู้ว่านี่ไม่ใช่การสังหารทั่วๆ ไป

        นี่คือการสังหารที่วางแผนไว้แล้วอย่างแยบยล

        ราชามารทิศเหนือลุกขึ้นยืนเขาปรับสมดุลพลังภายในร่าง ผลักประตูเปิดแล้วเดินออกไป

        อาณาเขตของราชามารทิศเหนือคือเมืองใหญ่ที่รุ่งเรืองมากในหุบเขาสุขาวดีมีประชากรอยู่หลายแสนคนและเป็นผู้ฝึกตนทั้งสิ้น เรียกได้ว่าเป็นอำนาจที่น่ากลัวมากและอำนาจเช่นนี้ยังอยู่ภายใต้การปกครองของราชามารทิศเหนืออีกด้วยจวนราชามารทิศเหนือตั้งอยู่ในจุดศูนย์กลางของเขตที่รุ่งเรืองที่สุดของเมืองนี้ราชามารตะวันตกนั่งอยู่บนพรมวิเศษหน้าประตูจึงดึงดูดสายตาคนเป็นจำนวนมาก

        แน่นอนว่าไม่มีใครสักคนกล้าเข้ามาขัดขวางเขาแค่พลังที่แผ่ซ่านออกมาจากพรมวิเศษก็แสดงให้เห็นแล้วว่าราชามารตะวันตกไม่ใช่คนที่จะหาเรื่องได้คนเหล่านี้ล้วนแล้วแต่กระหายเลือด จึงเข้าใจในสัจธรรมข้อนี้เป็นอย่างดี

        “ลมอะไรหอบราชามารตะวันตกมาถึงที่นี่ได้”

        ขณะนั้นเสียงของราชามารทิศเหนือดังออกมาจากด้านใน

        แอ๊ด!

        ประตูจวนราชามารค่อยๆเปิดออก บุรุษวัยกลางคนอายุประมาณห้าสิบปีคนหนึ่งออกมายืนอยู่ตรงหน้าประตูร่างนั้นสวมชุดคลุมสีดำ เก็บซ่อนไอพลังของตนเองเอาไว้แต่กลับดูโหดเหี้ยมอย่างน่าประหลาด

        เขาคือราชามารทิศเหนือเป็นผู้นำสี่ราชามารผู้ยิ่งใหญ่แห่งหุบเขาสุขาวดี ผู้มีพลังแข็งแกร่งที่สุด

        เมื่อประตูเปิดออกราชามารตะวันตกยกสุราขึ้นดื่ม แล้วควบคุมพรมวิเศษเหาะเข้าไปในจวนอย่างเชื่องช้า

        “เข้ามาอย่างเปิดเผยเช่นนี้เจ้าไม่กลัวข้าสังหารเจ้าหรือ”

        ราชามารทิศเหนือมองราชามารตะวันตกพลางกล่าวเสียงเรียบ

        “คิดสังหารข้าเกรงว่าเจ้ายังไม่มีความสามารถนั้น”

        ราชามารตะวันตกสีหน้าไร้ความกลัวเหาะไปอยู่เบื้องหน้าราชามารทิศเหนืออย่างสบายๆ

        “เรื่องของพวกเขาเจ้าได้ยินมาแล้วใช่ไหม”